تكرار فرار با كشتار

فلسطين اين روزها آماج تهاجمات صهيونيست ها مي باشد . بيش از 150 فلسطيني در روزهاي اخير شهيد يا زخمي شده اند . هرچند كه جنايت هاي صهيونيست ها امري طبيعي مي باشد اما تحركات كنوني با سناريوهاي مختلفي است كه براي فرار از نكامي ها اجرا مي شود .

الف ) اين اقدامات پس از سفر بوش به خاورميانه اجرا مي شود . بوش خواستار كمك صهيونيست ها به ابومازن براي بازپس گيري غزه شده بود . لذا اين حملات مي تواند توافقي ميان ابومازن ،بوش و صهيونيست ها باشد .

ب) صهيونيست ها با اين يورش ها كه با سكوت سران عرب همراه است اميد دارند تا اين امر را نشان دهند كه آنها توانسته اند به سازش با اعراب دست يابند . اين امر براي افكار عمومي صهيونيست ها ،تضعيف روحيه مقاومت و ملت هاي عربي مي باشد .

ج ) در نشست پاريس 9/7 ميليارد دلار براي كمك به فلسطين اختصاص يافت . صهيونيست ها با تخريب مناطق فلسطيني بر آنند تا اين كمك ها به امور بازسازي اختصاص يابد تا بحران انساني در فلسطين ادامه يابد .

د )صهيونيست ها در قبال مسائلي نظير مقابه با ايران ،سوريه و حزب الله لبنان ناكام مانده اند . آنها با كشتار فلسطيني ها برآنند تا ضمن سرپوش نهادن بر اين ناكامي ها بر اين امر تاكيد نمايند كه‌ آمريكا توانايي اجراي خواسته هاي آنها را ندارند لذا خود بايد به فعاليت بپردازند .

ي) صهيونيست ها در عرصه داخلي با چالش هاي بسياري مواجه شده اند . استعفاي ليبرمن وزير امور استراتژيك صهيونيست ها كه به منزله شكست در مسائل استراتژيك است لطمه اي سنگين براي تل‌اويو است . اولمرت اميد دارد تا با فرافكني و انحراف افكار عمومي به تحولات فلسطين ضمن بازسازي كابينه بر شكست اين وزارت خانه سرپوش گذارد .

م )نكته مهم همزماني اين تحركات با گزارش وينوگراد است. اولمرت كه زنگ خطر را احساس كرده است تلاش دارد تا شايد با كشتار فلسطيني ها ضمن بيان بازگشت اقتدار ارتش از به نرمش خواسته اي وينوگراد دست يابد .

در نهايت تحركات صهيونيست ها با هر نام و سناريويي كه اجرا شود چندان تعجب آور نيست . نكته مهم سكوت سران عرب است كه به دليل همراهي با سياست به اصطلاح صلح آمريكا اكنون وادار به سكوت شده اند اما هرچه  اين سكوت استمرار مي باشد رسوايي سران عرب تشديد مي شود لذا جادارد تا‌آنها با پايان دادن به روند سازش به حمايت از ملت فلسطين روي آورند تا حداقل جايگاه مردمي خود را احيا كنند .

براون در سرزمين اژدها

گوردون براون نخست‌وزير انگليس ديدارهايي رسمي از چين و هند به عمل آورد. براون كه براساس ناتوانايي‌هاي توني‌بلر در 6 تير به عنوان نخست‌وزير موقت انگليس انتخاب شد تلاش دارد تا در عرصه جهاني به احياي جايگاه اين كشور بپردازد در كنار فعاليت‌ها براي حل چالش‌هاي عراق و افغانستان، توسعه مناسبات با ساير كشورها در اولويت كاري وي قرار دارد. سفر براون به هند و چين در حالي صورت مي‌گيرد كه:‏
‏1ـ در طي ماه‌هاي اخير شاهد فعاليت‌هاي گسترده كشورهايي نظير روسيه، آلمان، فرانسه و آمريكا براي توسعه روابط با چين بوده‌ايم. اين گرايشات كه بيشتر در ابعاد اقتصادي و نظامي بوده تهديدي براي سياست خارجي انگليس قلمداد مي‌شود. بر اين اساس مي‌توان گفت كه براون يا سفر به چين و هند و تاكيد بر ارتقاي روابط با اين كشورها اميد دارد تا اولا از ظرفيت‌هاي اقتصادي اين كشورها براي كاهش بحران اقتصادي لندن برخوردار شود ثانيا با انعقاد قراردادهاي نظامي و اقتصادي به حضور در كنار ساير رقبا ادامه دهد. محور اين قراردادها را همكاري‌هاي همه‌جانبه در بخش هسته‌اي،تجارت آزاد و فروش تسليحات نظامي بويژه به هند تشكيل مي‌دهد.
2ـ در هفته‌هاي گذشته اتهامات دستگاه‌هاي اطلاعاتي و امنيتي انگليس مبني بر جاسوسي چين از اين كشور چالش‌هايي را در مناسبات دو كشور ايجاد كرده است. با توجه به اينكه لندن خواستار حفظ روابط با پكن مي‌باشد و كاهش آن را به معناي گرايش ساير كشورها به چين مي‌داند، لذا مي‌توان گفت كه براون براي حل اين اختلافات و به نحوي دلجويي از چين به اين كشور سفر نموده است. البته چنانكه ساير كشورهاي اروپايي نيز به حقوق بشر در چين به عنوان ابزار فشار مي‌نگرند براون نيز با بيان اين امر خواستار امتياز‌گيري از اين كشور شده است با اين وجود پكن نيز گرايش به انگليس را عاملي براي كاهش متحدان تايوان مي‌داند از سوي ديگر اميد دارد تا با حمايت لندن، اروپا به پايان دادن به تحريم‌هاي تسليحاتي خود (1989) متقاعد نمايد.‏
‏3ـ از محورهاي فعاليت‌هاي غرب و آمريكا ايجاد شكاف ميان هند، روسيه و چين است. توسعه روابط اين سه كشور به چالشي براي غرب مبدل شده است لذا آنها برآنند تا با گرايش به هند و چين آنها را از روسيه دور سازند و به نحوي به مهار اتحاد آن بپردازند. در اين راستا اكثر كشورها نظير آلمان، فرانسه، انگليس و آمريكا، توسعه همكاري‌ با هند را اساس كار قرار داده‌اند تا از موقعيت آن براي دوري چين و روسيه برخوردار شوند هر چند كه هند نيز با بازيگري در ميان تمام اين كشورها منافع خود را تامين مي‌كند.
4ـ از نكات قابل توجه در سفر براون را مي‌توان گرايش غرب براي كاهش رويكرد هند و چين به ايران بويژه در زمينه هسته‌اي است. اكنون اين سناريو مطرح است كه براون مانند ساير مقامات غربي از يك سو هند را به دوري از اجراي طرح خط لوله صلح تحريك نمايند از سوي ديگر خواستار همكاري چين با 1+5 براي اعمال فشار بر ايران گردند هر چند كه پكن تاكنون با هرگونه اعمال فشار بر ايران مخالفت و ديپلماسي را تنها راه مي‌داند.
در مجموع مي‌توان گفت كه سفر براون به هند و چين تحركي براي كسب درآمدهاي اقتصادي و مقابله با ساير رقبا مي‌باشد كه در چارچوب خروج انگليس از انزواي ناشي از جنگ عراق و افغانستان صورت مي‌گيرد. اين در شرايطي است كه نگاه منفي مردم هند و نيز نارضايتي پكن از سياست‌هاي جهاني انگليس موانعي را براي اجراي اين مهم مي‌باشد. با اين وجود حضور مقامات غربي از جمله براون در چين و هند را مي‌توان اعتراف به اقتدار اين كشورها وپايان عصر غرب در جهان دانست كه در آينده بازيگري بيشتر اين دو كشور را الزام‌آور مي‌ساز كه در ابعاد اقتصادي و سياسي مي‌باشد.

هر چند كه توسعه‌طلبي و قصاوت‌هاي صهيونيستها امري روزمره و هميشگي است اما در مقطع كنوني، شرايط ويژه‌اي بر اين جنايت‌ها حاكم است. نكته‌ اساسي در تحولات اخير فلسطين مواضع كشورهاي عربي است كه متاسفانه با سكوت خود جوي نامناسب را بر منطقه حاكم ساخته‌اند. سران عرب در حالي در مواضعي سئوال برانگيز و به دور از رسالت جهان اسلام مبني بر لزوم حمايت از ملت فلسطين راه سكوت در پيش گرفته‌اند كه جرج‌بوش رئيس‌جمهور آمريكا براي تحقق اهدافش بويژه حمايت از رژيم صهيونيستي ضمن ديدار از سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين به اين كشورها نيز سفر كرده است. اكنون اين سئوال مطرح است كه چگونه سران عرب در برابر گفته‌هاي به اصطلاح صلح‌طلبانه بوش در مسير انفعال از تحولات فلسطين قرار گرفته‌اند و به مقابله با سياست‌هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي نمي‌پردازند؟ وقتي بوش در سرزمين‌هاي اشغالي به صراحت از عدم بازگشت آوارگان فلسطيني به وطنشان، الزام صهيونيست‌ها بر كشتار فلسطينيان به بهانه برقراري صلح سخن به ميان مي‌آورد و اعراب سكوت مي‌كنند، وقتي كه جهانيان بر اين امر تاكيد دارند كه بوش براي حمايت از صهيونيست‌ها و حذف آرمان‌هاي فلسطينيان به منطقه آمده است و لي اعراب آن را نمي پذيرند ، وقتي بوش در ديدار با سران عرب آشكارا خواستار فراموشي خواسته‌هاي فلسطينيان و سازش بدون پيش‌شرط اعراب با تل‌آويو مي‌شود و … مسلما است كه سكوت اعراب در برابر اين مسائل، رژيم صهيونيستي را به تشديد جنايات ترغيب و گستاخ مي‌سازد .درست است كه سران عرب در قبال بسياري از خواسته‌هاي بوش موضع قابل تامل و ارزشي اتخاذ كردند كه نمونه آن را در رد طرح‌هاي بوش براي مقابله با ايران مي‌توان مشاهده كرد، اما اين حركت‌ها مي‌توانست در قبال فلسطين نيز تكرار شود تا پيامد سكوت اعراب به كشتار فلسطيني‌ها منجر نشود.

در شرايطي كه ملت‌هاي عرب با برپايي تظاهرات‌هاي گسترده خواستار عدم حضور بوش در كشورشان شدند ،سران عرب نيز با عدم پذيرش سفر بوش مي‌توانستند ضمن حمايت از ملت فلسطين به ارتقاي جايگاه خود در جهان اسلام بپردازند. اين واقعيت غير قابل انكار است كه ملت فلسطين بدون چشم داشت به حمايت‌هاي جهاني با نثار خون زنان و مردان خود براي تحقق آرمانهايش تا تحقق تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف تلاش مي كنند اما مسلما موضع‌گيري سئوال‌برانگيز سران عرب جز تخريب جايگاه آنها در ميان ملتهايشان و كل جهان نتيجه‌اي دربرندارد. چنانكه افكار عمومي جهان بارها تاكيد كرده‌اند كه سكوت سران عرب و دلبستگي آنها به عملكردهاي به اصطلاح‌ صلح‌طلبانه مقامات كاخ سفيد موجب تشديد جنايت‌هاي اشغالگران قدس شده است و تا زماني كه اين مسير ادامه دارد، توطئه‌هاي صهيونيست‌ها نيز ادامه مي‌يابد. بر اين اساس سران عرب به جاي خوش‌رقصي با بوش مي‌توانستند با عدم پذيرش وي ياريگر ملت فلسطين باشند و فريب‌‌خورده حمايت‌هاي آمريكا براي تحقق صلح در منطقه نگردند چرا كه حاصل اين دلبستگي قرباني شدن صدها فلسطيني مي‌باشد كه ننگي بزرگ بر پيشاني سران عرب مي‌نشاند.

در حاشيه يك استعفاء؟

رژيم صهيونيستي در حالي به سياست‌هاي توسعه‌طلبانه اش ادامه مي‌دهد كه بحران داخلي و خارجي  رژيم را با چالش‌هاي بسياري مواجه كرده است. در اين راستا «آويگدور ليبرمن» وزير امور راهبردي اين رژيم كه رياست حزب افراطي «اسرائيل بيتنا» را دارد از سمت خود استعفا داد. هر چند كه مقامات تل‌آويو اين استعفا را به دليل نارضايتي و اختلاف وي با اولمرت عنوان كرده‌اند اما بررسي عملكردهاي او و سياست‌هاي رژيم صهيونيستي حقيقتي ديگر را كه همانا شكست استراتژي‌هاي رژيم صهيونيستي است آشكار مي‌سازد.
1ـ اولين محور و دليل تاسيس پست امور راهبردي ،مقابله با ايران عنوان شده بود. اعتراف آژانس انرژي اتمي و حتي نهادهاي اطلاعاتي آمريكا به صلح‌آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران، اجماع جهاني مبني بر پايان سياست‌هاي خصمانه در قبال تهران، عدم تحقق سياست آمريكا براي رويارويي اعراب با ايران، ارسال سوخت هسته‌اي به تهران از جانب روسيه و ... شكست‌هاي سنگيني را بر رژيم صهيونيستي در قبال ايران وارد ساخت.لذا استعفاي ليبرمن، اعتراف صريح به شكست در برابر ايران است هر چند كه صهيونيست‌ها با هياهوي فريب‌ كارانه تلاش دارند تا همچنان مواضع خود در قبال ايران را تكرار نمايند در حالي كه اميدي به همكاري جامعه جهاني حتي آمريكا ندارند.
2ـ به رغم تمام سياست‌ها و اقدامات صهيونيست‌ها براي مقابله با مقاومت وجلوگيري از پاسخ‌هاي موشكي آن، همچنان گروه‌هاي فلسطيني به مبارزات خود ادامه مي‌دهند. اين امر چالش‌هاي بسياري براي صهيونيست‌ها به همراه داشته است بگونه‌اي كه اولمرت در برابر انتقادهاي شديدي قرار گرفته است. ليبرمن با استعفاء خود به شكست در برابر مقاومت اعتراف مي‌كند لذا استعفاء ليبرمن را مي‌توان پيروزي ملت فلسطين در برابر صهيونيست‌ها دانست كه آنها را به اين تغييرات وادار ساخته است.
3ـ رژيم صهيونيستي در حالي  به توسعه‌طلبي مي‌پردازد كه  تلاش دارد تا با نام مذاكره و گفتگو با تشكيلات خودگردان و جامعه جهاني چنان وانمود سازد كه در مسير صلح حركت مي‌كند. آنها برآنند تا گام‌هايي براي اجراي طرح‌هاي به اصطلاح صلح نقشه‌راه و نشست آناپوليس بردارند. از سوي ديگر آمريكا نيز براي نمايش در برابر افكار عمومي خواستار برخي اصلاحات در ساختار اجرايي صهيونيست‌ها شده‌اند. بر اين اساس استعفاي ليبرمن را مي‌تون نمايشي براي بيان حركت صهيونيست‌‍ ها در مسير صلح و اجراي خواسته‌هاي آمريكا دانست در حالي كه در لواي آن به توسعه‌طلبي و فريب اعراب براي سازش با تل‌آويو اقدام مي‌شود.
در نهايت مي‌توان گفت كه كناره‌گيري ليبرمن از قدرت هر چند تحركي براي توجيه و اقدامات آينده صهيونيست‌‌ها است اماخود گواهي بر چالش‌هاي داخلي اين رژيم و ناتواني آن در تحقق اهداف خارجي بويژه در قبال ايران و مقاومت است كه صهيونيست‌ها را وادار به اين گونه تغييرات نموده كه مي‌تواند در آينده نيز در قبال ساير مقامات اين رژيم  تكرار شود.

1-از مشخصات سران آمريكا و فرانسه، وابستگي كامل آنها به صهيونيستها است. آنها كه جهت خوش خدمتي براي صهيونيستها به هر اقدامي مبادرت مي‌ورزند ،تلاش مضاعفي را براي اين امر آغاز كرده‌اند. ساركوزي و بوش در حالي وارد منطقه شده‌اند كه آمريكا ميزبان آناپوليس بوده و فرانسه برگزاركننده نشست پاريس، لذا هر دو بر اين ادعايند كه براي پيگيري مصوبات اين نشستها در منطقه حضور يافته‌اند تا به اصطلاح صلح خاورميانه اجرايي گردد. آنها تحريك اعراب براي گرايش به رژيم صهيونيستي، اعلام حمايت مستقيم از صهيونيستها در برابر مقاومت كه با حمايتهاي مالي و سياسي و معرفي اين گروهها با نام تروريست اجرا مي‌شود و … از سياستهاي حمايتي فرانسه و آمريكا از صهيونيستها است كه با نام صلح فلسطين اجرا مي‌شود. نكته مهم در همگرايي اين كشورها به رژيم صهيونيستي، اصرار آنها بر جوسازي در قبال ايران مي‌باشد. ساركوزي و بوش در مواضعي كاملا سياسي و غير مسئولانه كه خلاف نظرات جامعه جهاني و آژانس انرژي اتمي است ايران را تهديدي براي امنيت منطقه عنوان و خواستار تعليق كامل فعاليتهاي صلح آميز هسته‌اي آن شده‌اند. اين تحركات ضد ايراني گامي براي خوش خدمتي در قبال صهيونيستها با برهم زدن روابط ايران و اعراب است كه انتقاد جهاني از اين كشورها را به همراه داشته است.مواضع ملت ها و مقامات كشورهاي عربي مبني بر عدم پذيرش خواسته هاي آمريكا و فرانسه در قبال ايران اين توطئه را با شكست مواجه ساخت بگونه اي كه كارشناسان و سنانتورهاي آمريكايي سفر را رسوايي بزرگ براي بوش ارزيابي كردند .

در مجموع مي‌توان گفت كه بوش و ساركوزي براي نمايشي به اصطلاح اقتدارگرايانه در روند صلح خاورميانه و تحقق اهداف مشترك در حمايت از رژيم صهيونيستي به منطقه آمده‌اند تا در كنار احياي جايگاه جهاني از دست رفته كشورشان به منافع مالي نيز دست يابند در حالي كه در اين ميان شكستن ائتلاف ايران و اعراب را براي خوش خدمتي به صهيونيستها و حفظ حضورشان در منطقه اجرايي مي‌كنند.

جرج‌بوش رئيس‌جمهور آمريكا در حالي كه دوراني بحراني را در كاخ سفيد سپري مي‌كند ،هفته گذشته سفري دوره‌اي به خاورميانه را آغاز كرد. وي در حالي سفر خود را به پايان مي‌رساند كه در كنار اهداف به اصطلاح صلح خاورميانه، سياست مقابله با اقتدار منطقه‌اي ايران و به گفته مقامات كاخ سفيد اتحاد با اعراب در قبال تهران را پي‌گيري مي‌كرد. دولتمردان كاخ سفيد كه در ماه‌هاي گذشته با ناكامي‌هاي بسياري در مسائلي نظير پرونده هسته‌اي ايران و عدم رويگرداني جامعه جهاني از تهران و … مواجه شده‌اند و نمي‌تواند اهداف خود را محقق سازد ،بار ديگر سناريوي رويكرد به منطقه را در دستور كار قرار دادند. مواضع و اظهارات بوش در ديدارهايش در كشورهاي عربي (كويت، بحرين، امارات، عربستان) بيانگر تلاش آشكار بوش براي تخرب روابط تهران با اعراب مي باشد. وي بر آن بود تا با بزرگنمايي اقتدار نظامي و سياسي، تكرار اتهامات واهي پيرامون فعاليت‌هاي صلح‌آميز هسته‌اي كشورمان ، تخريب جايگاه مثبت ايران در معادلات منطقه‌اي و… تهران را تهديدي بزرگ براي اعراب و كل خاورميانه معرفي نمايد تا به اصطلاح خود شرايط را براي انزواي ايران فراهم آورد.

2ـ هر چند كه سران آمريكا راه ملت‌ها و دولت‌هاي عربي را از يكديگر جدا مي‌دانند و ادعا مي‌كنند كه آنها براساس رفتارهاي دولتمردان تصميم مي‌گيرند اما در اين سفر بوش در برابر به اصطلاح متحدان عرب خود نيز با ناكامي مواجه شد. تاكيد سران كشورهاي عربي بر همكاري گسترده با ايران در ابعاد مختلف كه با اجرايي شدن بندهاي توافقنامه تصويب شده در نشست سران شوراي همكاري خليج كه با حضور احمدي‌نژاد رئيس‌جمهوري ،وارد مراحل جديدي مي‌شود، اعتراض آشكار مقامات عربي با هرگونه آشوب‌گري آمريكا در منطقه بر ضد تهران و … ضربه‌اي سخت بر جوسازي‌هاي آمريكا در منطقه وارد ساخت. هر چند كه برخي كشورهاي ميزبان بوش، براي حفظ ظاهر و بيان به اصطلاح حفظ اتحاد با اين كشور هدايايي براي وي در نظر گرفتند و روابطشان با واشنگتن را استراتژيك اعلام كردند اما همگان بر اصل عدم تقابل با ايران تاكيد كردند كه خود گواهي بر همگرايي منطقه‌اي آنها مي‌باشد.

مواضع ملت‌ها، دولت‌ها و رسانه‌هاي منطقه آشكار ساخت كه همگرايي در منطقه در حال گسترش است طرحي كه ايران همواره بر آن تاكيد و خواستار اجراي آن شده است. بر اين اساس سفر بوش را مي‌توان گامي براي افشاي انزواي آمريكا در خاورميانه دانست كه تحكيم مناسبات تهران و اعراب را آشكار ساخت چنانكه جوسازي‌هاي تبليغاتي وي با تمسخر و واكنش منفي منطقه مواجه شد.

فرانسه و استعارگري هسته‌اي

دردنياي امروز برخورداري از انرژي هسته‌اي از ضرورت‌هاي حاكم بر جوامع مي‌باشد كه گرايش به آن هر روز در حال افزايش است. در شرايطي كه سوختهاي فسيلي نظير نفت و گاز شرايط نامعلومي را سپري مي‌كند و در دنياي صنعتي امروز تضميني براي استمرار توليد آنها وجود ندارد از سوي ديگر اين گونه سوختها چالشهاي بسياري براي ساكنان كره زمين در زمينه آب و هوا ايجاد كرده است، دست يابي به دانش هسته اي براي كشورها به يك ضرورت انكار ناپذير مبدل شده است. نكته قابل تامل در عرصه هسته‌اي جهان گرايش غربي‌ها به حضور درساخت و دست يابي كشورها به دانش هسته‌اي مي‌باشد. در اين راستا كشورهايي نظير فرانسه، آلمان، انگليس و روسيه از محورهاي مذاكراتي خود با ساير كشورها را بر اصل توافقات هسته‌اي قرار داده‌اند. در اين ميان فرانسه كه در دوران ساركوزي داعيه حضور دوباره در معادلات جهاني را دارد در عرصه سياست خارجي عقد قراردادهاي هسته‌اي با ساير كشورها را محوري اساسي قرار داده است. در طول 8 ماهي كه از رياست جمهوري ساركوزي مي‌گذرد، وي تلاش كرده تا قراردادهاي هسته‌اي با چين، هند، كشورهاي آفريقايي و خاورميانه و حتي اروپاي شرقي منعقد نمايد. هرچند كه آنها بر اين ادعايند اين اقدامات براي كمك به توسعه دانش روز دنيا است اما در حاشيه آن نكاتي چند قابل تامل است كه مي‌تواند روح استعمار جديد فرانسه و غرب را بر پايه دانش هسته‌اي آشكار سازد.
1-فرانسه مانند بسياري از كشورهاي اروپايي در بعد اقتصادي با چالشهاي بسياري مواجه است. وضعيت نامطلوب اقتصاد فرانسه و نيز عدم جايگاه آن در عرصه تجارت جهاني در برابر چين و ساير رقباي اروپايي اين كشور را با رشد اقتصاي صرفا دو درصد و كسري تجاري 40 ميليارد يورويي مواجه ساخته است. سران فرانسه اكنون اميدوارند تا با قراردادهاي هسته‌اي بتوانند به درآمدي آسان دست يابند. درآمدي كه مي‌‌تواند ضمن رونق در صنعت فرانسه به بهبود شرايط اقتصادي آن منجر شود. اين سياست نه تنها از جانب فرانسه بلكه بسياري از كشورهاي اروپايي اجرا مي‌شود. غربي ها در شرايط كنوني كالايي براي عرضه به جهان ندارد لذا براي كسب درآمد اقتصادي دو اصل ساخت نيروگاه هسته‌اي و فروش سلاح را در دستور كار قرار داده‌اند. اين كشورها در تلاشند تا با اين ابزار كه عموما به كشورهاي جهان سوم به ويژه در آفريقا و جهان عرب ارائه مي‌شود چالشهاي اقتصادي خود را حل نمايند. نكته مهم آنكه كشورهاي غربي از جمله فرانسه در اين طرح كشورهاي عربي و آفريقايي را به توليد و فروش نفت وادار مي‌سازند تا از اين طريق هزينه‌هاي ساخت نيروگاه هسته‌اي و خريدهاي تسليحاتي را تامين نمايند.
2-از سياستهاي كلان فرانسه حضور در معادلات جهاني و به نوعي احياي استعمارگري گذشته است.سران پاريس در حالي اين سياست را در پيش گرفته‌اند كه از يك سو توانايي رقابت با ساير بازيگران را ندارند و از سوي ديگر ملتها نيز پذيرنده استعمار فرانسه نمي‌باشند و با ديده ترديد به آن نمي‌نگرند. سران فرانسه اميد دارند تا با راهكار اهداي دانش هسته‌اي به كشورها به نوعي جايگاه خود را تقويت نمايند. بررسي محورهاي سياستهاي هسته‌اي پاريس كه با محوريت خاورميانه و آفريقا مي‌باشد اين امر را آشكار مي‌سازد كه آنها در جهتي هدف دار در حركت مي‌باشند كه در نهايت به حضور سياسي و شايد نظامي آنها در اين كشورها منجر شود. ارائه طرح ساخت نيروگاه هسته‌اي براي ليبي، الجزاير و چند كشور ديگر آفريقايي در كنار مصر. اردن، امارات، عربستان و قطر در خاورميانه از اين طرح استعماري فرانسوي‌ها حكايت دارد.آنها برآنند تا در حاشيه اين اقدامات اولا فروش سلاح به بهانه‌هاي امنيتي را تضمين نمايند چنانكه در كنار قراردادهاي هسته‌اي قراردادهاي نظامي نيز منعقد نمايند. ثانيا به دليل عدم وجود متخصص در كشورهاي مذكور دانشمندان خود را در اين كشورها حفظ نمايند كه در نهايت به ابزاري سياسي براي اعمال فشار بر اين كشورها مبدل مي‌شود. غربي ها در گذشته با نام مستشار نظامي به سيطره بر كشورها مي‌پرداختند و اكنون بانام هسته‌اي به تكرار آن مبادرت مي‌ورزند. ثالثا با تكيه بر اهداي دانش هسته‌اي رضايت ملتها را براي همكاري و پذيرش فرانسه جلب مي‌كنند در حالي كه در كنار آن از نفوذ ساير كشورها جلوگيري و به نوعي به انحصار طلبي مي‌پردازند.
3-نكته آنكه فرانسه نيز مانند بسياري از كشورهاي اروپايي براي ساخت نسل سوم نيروگاههاي هسته‌اي فعاليت مي‌كند. اين كشورها در حالي به اين مهم مي‌پردازند كه براي توجيه آن نيازمند بهانه‌اي مي‌باشند. آنها با ارائه طرح‌هاي هسته اي به ساير كشورها از يك سو به توجيه نسل جديد نيروگاههاي هسته‌اي خود مي‌پردازند و از سوي ديگر با دادن نسل‌هاي گذشته نيروگاهها به ساير كشورها سكوت افكار عمومي جهان را در برابر طرح‌هايشان طلب مي‌كنند. آنها در نهايت براي جلوگيري از بومي شدن دانش هسته‌اي در كشورها كه استيلاي آنها را بر علوم هسته‌اي از بين مي‌برد پيگيري مي‌كنند. نمونه بارز اين تحرك را در مخالفت غرب با دست يابي ايران به دانش هسته‌اي مي توان مشاهده كرد چرا كه ايران بدون واسطه با تكيه بر دانشمندان خود به اين مهم رسيده كه مغاير با اهداف غرب است.
در مجموع مي‌توان گفت كه اكنون سياست اقتصادي و استعماري فرانسه و بسياري از كشورهاي غربي بر ارائه نيروگاه هسته‌اي (نه دانش هسته‌اي) به كشورها به ويژه در مناطق استراتژيك خاورميانه و آفريقا استوار شده كه در سايه اقدام بشر دوستانه آن، اهداف كلانتري را پيگيري مي‌كنند كه در نهايت در چارچوب نظارت و اعمال فشار بر اين كشورها مي‌باشد. در اين مسير فرانسه كه بر احياي گذشته خود تلاش مي‌كند درصدر قرار گرفته كه در قراردادهاي خارجي آن به كرات مي‌توان مشاهده كرد.اين تحركات نه براي اهداي دانش هسته اي بلكه براي تاسيسات هسته اي است كه درآمد سرشاري براي غرب به همراه دارد لذا كشورها بويژه در خاورميانه با تكيه بر دانشمندان بومي نظير گرايش به بهره گيري از تجربيات هسته اي ايران مي توانند ضمن تحقق اهداف هسته ايشان در برابر  اين توسعه طلبي پنهان غرب قرار گيردند هرچند كه غرب با سياست هاي گسترده براي شكست اين مهم فعاليت مي كنند .

ساركوزي در جمع اعراب 

نيكلاساركوزي رئيس جمهور فرانسه از امروز ديداري رسمي را از كشورهاي عربي حاشيه خليج فارس آغاز مي‌كند. وي در حالي از عربستان، امارات، قطر ديدار مي‌كند كه پيش از اين نيز از اردن و مصر ديدار داشته و به تحكيم روابط با اين كشورها پرداخت. رايزني‌هاي ساركوزي در كشورهاي عربي در شرايطي اجرا مي‌شود كه بر اساس رسالت خارجي جديد فرانسه و اظهارات وي مبني بر حضور فعال در معادلات جهاني اهداف وي از اين سفر را در چند بعد مي‌توان مورد بررسي قرار داد:
1-ساركوزي با اين انديشه قدرت را در دست گرفت كه ضمن بهبود شرايط داخلي فرانسه به احياي اقتدار و جايگاه جهاني كشورش بپردازد. وي بر اين اصل تاكيد دارد كه فرانسه در دوران گذشته با ركود و انفعال همراه بوده و اكنون دگرگوني در اين ساختار امري ضروري مي‌باشد لذا حضور در معادلات جهاني راسرلوحه سياستهاي خود قرار داده است. در اين راستا او تلاش دارد تا در سراسر جهان حضوري فعال داشته باشد چنانكه به صراحت مي‌توان او را پر سفرترين رئيس جمهور فرانسه دانست. در شرايطي كه بسياري از كشورها نظير چين، روسيه، آلمان و انگليس براي توسعه نفوذ و آمريكا براي حفظ قدرت در خاورميانه تلاش مي‌كنند، ساركوزي با سفر به منطقه اميد دارد تا ضمن رقابت با ساير بازيگران به احياي جايگاه گذشته فرانسه در منطقه دست يابد. به هر تقدير فرانسه خاورميانه را بخشي از سرزمين استعماري خود مي‌داند و پذيرنده حضور ساير بازيگران نمي‌باشد و براي بازگشت به اين منطقه فعاليت مي‌نمايد. اين سياست در حالي در خاورميانه اجرا مي‌شود كه پيش از اين ساركوزي باسفر به كشورهاي آفريقايي براي احياي استعمار در اين كشورها فعاليت كرده بود تا بيانگر عزم وي براي حضور در معادلات جهاني و رقابت با ساير كشورها باشد.
2-از سياستهاي ساركوزي همراهي با خواسته‌هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي مي‌باشد. وي كه با برگزاري نشست پاريس و نيز حمايتهاي همه جانبه از سياستهاي آمريكا و صهيونيستها، ارادت خود را به آنها نشان داده است با حضور در خاورميانه براي تكميل خواست آنها به ويژه گرايش اعراب به رژيم صهيونيستي و نيز بحران آفريني در پرونده هسته‌اي ايران و تخريب روابط اعراب و تهران فعال شده است. وي اميد دارد تا در سفري كه متقارن با سفر بوش به خاورميانه است مكملي براي سياستهاي آمريكا در منطقه باشد كه هدف نهايي آن را اجراي خواسته‌هاي رژيم صهيونيستي تشكيل مي‌دهد. اين نكته قابل ذكر است كه وي دو هدف را در حاشيه اين سياست پيگيري مي‌كند، اولا بررسي پرونده لبنان با محوريت انحصاري فرانسه در حالي كه خواست صهيونيستها را نيز در نظر مي‌گيرد. ثانيا تحريك اعراب به افزايش توليد نفت براي كاهش بهاش انرژي كه تاثير مهمي در عرصه داخلي اين كشور و جايگاه آن در اروپا به عنوان قدرتي با قابليت حل بحران‌هاي اين قاره خواهد داشت.به عبارتي ديگر ساركوزي اميددارد تا با تحريك اعراب به افزايش توليد نفت به جلب رضايت كشورهاي اروپايي براي پذيرش رياست فرانسه بر اتحاديه دست يابد بويژه اينكه پاريس در نيمه دوم سال ميلادي رياست دوره اي اروپا را بر عهده مي گيرد لذا يران اين كشوز برآنند تا از هم اكنون خود را رئيسي بزرگ براي قاره يبز معرفي نمايند .
3-از استراتژيهاي فرانسه براي كسب درآمد و حضور در ساير كشور فروش سلاح و ارائه طرح‌هاي هسته‌اي مي‌باشد. سران پاريس اميد دارند تا با اين اقدامات به درآمدهاي مالي براي حل بحران اقتصادي داخلي دست يابند در همين حال از بازار بزرگ فروش سلاح و گرايش كشورها براي تاسيس نيروگاه هسته‌اي دور نمانند. با توجه به گرايش اعراب به خريدهاي نظامي كه كشورهاي غربي را به اين كشورها سوق داده ساركوزي نيز امضاي قراردادهاي نظامي و تسيلحاتي با اين كشورهاي عربي را در دستور كار دارد كه بالغ بر ميلياردها دلار مي‌شود. از سوي ديگر وي براي ساخت نيروگاه هسته‌اي براي اين كشورها ابراز تمايل كرده كه مي‌تواند راهكاري براي حضور فعال در خاورميانه باشد. اين پيشنهادها بررسي مصر، اردن، عربستان و امارات مطرح شده است.غربي ها با اين پيشنهادها برآنند تا بهانه اي جديد براي براي سياست هاي استعماري خود  جهت حضور نظامي و سياسي و كسب در آمدهاي مالي ايجاد نمايند چنانكه از همكاري داخلي كشورهاي منطقه براي دست يابي به دانش هسته اي بومي انتقاد و بر مشاركت خود در اين طرح ها تاكيد دارند .
4-با توجه به عملكردهاي نشريات و برخي مقامات فرانسوي در زمينه اسلام هراسي، وجهه فرانسه در جهان اسلام به ويژه خاورميانه تخريب شده است. سران پاريس كه اين امر را شكستي براي سياست خارجي خود مي‌دانند اميد دارند تا با سفر ساركوزي به خاورميانه به احياي جايگاه از دست رفته خود . اين سياست در شرايطي تشديد مي شود كه آمريكا و انگليس در منطقه جايگاهي ندارند و اين فرصتي براي پاريس است تا به بهبود روابط با منطقه روي آورد.
در نهايت مي‌توان گفت كه سفر ساركوزي به خاورميانه تلاشي براي احياي اقتدار گذشته اين كشور در منطقه است كه در برابر ساير بازيگران اجرا مي‌شود. در حاشيه اين توسعه طلبي اجراي خواسته‌هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي نيز قرار دارد كه سبب بي اعتمادي كشورهاي منطقه به فرانسه شده است. بسياري از مردم خاورميانه بر اين عقيده‌اد كه ساركوزي براي كمك به توسعه طلبي‌هاي واشنگتن و تل آويو به منطقه مي‌آيد وسياست مستقلي  را پيگيري نمي‌كند لذا بايد با احتياط بيشتري به همكاري با فرانسه پرداخت.بر اين اساس همگرايي ساركوزي با صهيونيستها و آمريكا مي‌تواند به ناكامي سفر وي منجر شود چنانكه جرج بوش همتاي آمريكايي وي نيز در سفر به خاورميانه با اعتراضات شديدي مواجه شد تا با شكست منطقه را ترك نمايد.

البرادعي به دنبال احياي جايگاه آژانس

محمد البرداعي مدير كل آژانس بين المللي انرژي اتمي ديروز براي ديدار رسمي وارد تهران شد. سفر البرداعي به ايران به عنوان عالي ترين مقام آژانس در شرايطي داراي اهميت مي‌باشد كه پيش از اين وي در گزارشهاي خود بارها تاكيد كرده است ماهيت فعاليتهاي هسته‌اي ايران صلح آميز است و انحرافي در آن وجود ندارد، گزارش 16 نهاد اطلاعاتي و امنيتي آمريكا به رغم برخي مواضع خصمانه بر عدم نظامي بودن برنامه هسته‌اي ايران تاكيد كرد، تلاشهاي آمريكا و رژيم صهيونيستي براي ايجاد جو منفي عليه تهران براي آغاز تهاجم نظامي با شكست مواجه شده، به رغم تمام ادعاهاي غرب گروه 1+5 نتوانسته به اجماعي در قبال ايران دست يابد و عملا پرونده از اختيار آنها خارج شده است، آژانس انرژي اتمي تلاش دارد تا به هر نحو ممكن به احياي بازيگري خود در پرونده هسته‌اي ايران بپردازد كه چهار دور رايزني هانينونن معادل البرداعي با مقامات ايراني در اين راستا بود، روسيه پس از مدتها وقفه در نهايت سوخت هسته‌اي را به ايران ارسال داشت تا گامي ديگر براي تكميل نيروگاه بوشهر برداشته شود، به رغم تاكيدات آژانس و جامعه جهاني بر صلح آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي ايران برخي كشورها مانند فرانسه و انگليس همچنان بر تحريم‌ها اصرار دارند كه مغاير با اصول جهاني است و ...
بر اين اساس حضور البرادعي در تهران و تلاشهاي او در پرونده هسته‌اي ايران مي‌توان در ابعاد مختلفي مورد ارزيابي قرار داد.
1-چنانكه ذكر شد عملكرد كشورهاي اروپايي و آمريكا مبني بر ارسال پرونده هسته‌اي ايران به شوراي امنيت و تشكيل گروه 5+1 و در نهايت صدور قطعنامه 1747 و 1737 به طور كامل ماهيت آژانس انرژي اتمي را تحت الشعاع قرار داد به گونه‌اي كه بسياري بر ضعف و اضمحلال اين نهاد بين المللي تاكيد كردند. با شكست مذاكره 5+1 و رويكرد دوباره كشورها به بازيگري آژانس در پرونده مذكور كه با نتايج مثبتي همراه بود بار ديگر آژانس در مسير صحيح مسئوليتي خود قرار گرفت. اكنون البرداعي مدير كل آژانس اين فرصت را يافته تا با تكيه بر حقايق موجود در پرونده هسته‌اي ايران كه صلح آميز بودن آن را مورد تاكيد قرار مي‌دهد، ضمن مقابله با كشورهاي انحصار طلب غرب كه براي شكست جايگاه آژانس فعاليت مي‌كنند به احياي كامل بازيگري آژانس در پرونده ايران مبادرت ورزد. اين اقدام كه با حضورالبرادعي در تهران تكميل مي‌گردد در نهايت مي‌تواند به بازگشت پرونده به شوراي حكام و خروج آن از شوراي امنيت منجر شود.
2-سفر البرداعي به تهران را كه تاكيدي بر همكاري گسترده ايران و آژانس است را مي‌توان مرحله‌اي از تعهدات آژانس براي همكاري بااعضا جهت دست يابي به دانش روز هسته‌اي دانست. اين سفر را مي توان گامي در جهت اجراي تعهدات آژنس در قبال ايران ارزيابي كرد كه به توسعه همكارهاي طرفين منجر مي‌شود. به عبارتي ديگر اين اقدام نوعي جبهه گيري آژانس در برابر كشورهايي است كه تلاش دارند تا با سياستهاي خصمانه و دروغين مانع از همكاري ايران و آژانس شوند.در همين حال نكته قابل تامل تقارن سفر البرادعي به ايران با سفر بوش به خاورميانه است .هرچند اين مسئله مي تواند امري تصادفي باشد اما اين پيغام را براي غرب دارد كه تحريك منطقه عليه ايران تاثيري در روابط آژانس با ايران ندارد . به عبارتي سفر البرادعي را مي توان شكستي زودهنگام براي آمريكايي دانست كه تلاش داشت تا با سفر بوش به منطقه با تحريك اعراب به جبهه گيري در برابر ايران بپردازد .
در مجموع مي‌توان گفت كه سفر البرداعي به ايران هرچند كه در چارچوب تعهدات وي براي تكميل گزارش وي براي ارائه به شوراي حكام مي‌باشد اما در صورت استمرار حركت وي در بيان حقايق پيرامون صلح آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي ايران و پايان دادن به گزارشهاي دو پهلو مي‌تواند تلاشي مثبت از سوي آژانس براي حضور فعال اين نهاد جهاني براي بر عهده گيري پرونده ايران باشد كه مسلما به احياي آبروي از دست رفته آژانس منجر مي‌شود. اكنون آژانس براي جليوگري از استمرار مداخلات قدرتهاي بزرگ و اعلام استقلال خود نيازمند حركتي بزرگ مي باشد كه اعتراف به صلح آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي ايران و تاكيد بر بازگشت پرونده از شوراي امنيت گام مهمي در اين مسير مي‌باشد كه با سفر البرداعي به تهران مي‌تواند اجرايي شود. چرا كه در غير اين صورت استمرار سياستهاي دو گانه آژانس جز تضعيف اين نهاد جهاني و افشاي وابستگي آن به قدرتها نتيجه‌اي در بر ندارد در حالي كه ملت ايران بدون توجه به اين جو سازيها براي تحقق اهداف صلح آميز هسته‌اي به فعاليتهاي خود ادامه مي‌دهد كه شكستي ديگر براي آژانس است.

2-مهمترين محور سفر بوش را حضور در سرزمينهاي اشغالي فلسطيني تشكيل مي‌دهد. اين سفر در حالي صورت مي‌گيرد كه سران كاخ سفيد براي بيان حداقل پيروزي در تحولات خاورميانه نيازمند برخي دستاوردها در اين منطقه مي‌باشند. مهمترين مسائل پيگيري شده در سرزمينهاي اشغالي عبارتند از: ادامه بررسي روند سازش ميان تشكيلات خودگردان و رژيم صهيونيستي كه بر اساس نشست به اصطلاح آناپوليس برگزار مي‌شود، حمايت مستقيم از اولمرت در برابر مخالفان داخلي كه براي سرنگوني وي فعاليت مي‌كنند، تقويت و اعلام حمايت همه جانبه از سياستهاي توسعه طلبانه صهيونيستها در اراضي اشغالي در حالي كه در ظاهر به انتقاد از اقدامات اخير تل آويو مي‌پردازند، تاكيد بر اصل سركوب مقاومت براي حل بحران فلسطين در حالي كه با نسبت دادن تحركات به القاعده به اين گروهها جنبه تروريستي مي‌دهند، تلاش مضاعف براي واداشتن اعراب به پذيرش همكاري با رژيم صهيونيستي و حضور در روند سازش و …

5-نكته قابل تامل در سفر مقامات آمريكايي به خاورميانه فعاليتهاي آنها در كشورهاي عربي است هرچند كه آنها با نام دموكراسي به منطقه مي‌آيند اما در سايه اهداف ديگري را پيگيري مي‌كنند. فروش سلاح و تقويت متحدان براي به اصطلاح امنيت منطقه و مبارزه با گروههاي افراطي كه نتيجه آن ايجاد جنگ تسليحاتي در منطقه و اجراي طرح واشنگتن براي كشتار مسلمان به دست مسلمان (سياست برادركشي) مي‌باشد. اين امر براي كسب درآمدهاي مالي براي شركتهاي اسلحه سازي آمريكا و نيز وداشتن اعراب به توليد نفت بيشتر براي پرداخت هزينه‌هاي نظامي است. بيان ادامه اصلاحات سياسي و اجتماعي در كشورهاي عربي كه با دخالت در امور داخلي آنها اجرا مي‌شود چنانكه بوش از عربستان خواسته تا يك وبلاگ نويس ضد دولتي را آزاد كند تا دموكراسي برقرار شود! دلوجويي از كشورهايي به ويژه مصر و عربستان كه تا حدودي از سياستهاي آمريكا ناراضي شده اند و … را مي‌توان از مهمترين اهداف بوش در سفر به كشورهاي عربي دانست.

در نهايت سفر بوش به خاورميانه را مي‌توان تحركي براي فرار از بحران و چالشها دانست كه هدف نهايي آن تبليغات براي بيان حداقل پيروزي براي سياستهاي كاخ سفيد، بحران آفريني در خاورميانه به ويژه ميان اعراب و ايران و حمايت گسترده از رژيم صهيونيستي و اجراي اهداف آنها و … مي‌باشد هرچند كه اعتراضات مردم خاورميانه به اين سفر ناكامي بزرگي براي بوش مي‌باشد كه اين سفر را تحت الشعاع قرار داده و حتي مي‌تواند موجب افزايش انتقادها از او شود.

حضور زنان در القاعده!

آمريكا و متحدانش در حالي براي اجراي سياستهاي توسعه طلبانه در عرصه جهاني فعال گرديده‌اند كه مبارزه با تروريسم و تامين امنيت بين الملل را سرلوحه توجيهات خود قرار داده‌اند. اين سناريو كه ريشه آن را در حوادث 11 سپتامبر سال 2001 مي‌توان مشاهده كرد همچنان ادامه دارد و آنها به اين بهانه ضمن حفظ حضورشان در افغانستان و عراق به توسعه طلبي در ساير كشورها مي‌پردازند. نكته قابل تامل در سناريوي به اصطلاح مبارزه با تروريسم با محوريت القاعده تاكيد اشغالگران عراق و رسانه‌هاي وابسته به آنها به رويكرد القاعده به زنان و كودكان براي عملياتهاي انتحاري و ايجاد ناامني در جهان مي‌باشد. هرچند كه اين مساله قابل انكار نيست كه در كشوري كه تحت اشغال قرار دارد تمام آزاديخواهان زن و مرد، كودك و بزرگ براي خروج اشغالگران تلاش خواهند كرد لذا حضور زنان در جمع مخالفان اشغالگران عراق امري دور از ذهن نمي‌باشد اما بررسي سياستهاي اشغالگران و جوسازيهاي منفي رسانه‌هاي آنها، بيانگر نگاه مغرضانه اشغالگران به اين امر و تلاش آنها براي تحقق اهداف ديگري در سايه اين فرافكني مي‌باشد.
1-اشغالگران عراق براي توجيه سياستهايشان در عراق و بيان نوعي پيروزي براي افكار عمومي جهان بر اصل سركوب القاعده تاكيد دارند از سوي ديگر آنها براي ادامه اشغالگري نيازمند بهانه‌اي مي‌باشند. تاكيد آنها بر استفاده القاعده از زنان و كودكان در عملياتهاي انتحاري به نوعي بيانگر شكست القاعده است كه اجبارا رويكرد جديدي به تامين نيروي انساني داشته است. از سوي ديگر اين اظهارات توجيهي براي ادامه مبارزه با تروريسم خواهد بود كه اشغالگري را توجيه مي‌كند.
2-آمارها نشان مي‌دهد كه از يك سو صدها زن و كودك در زندانهاي آمريكا در عراق در بازداشت به سر مي‌برند از سوي ديگر اشغالگران در عملياتهاي نظامي به جنايت بر ضد زنان و كودكان مبادرت مي‌ورزند. اين اقدامات كه خشم مردم عراق و اعتراض نهادهاي بين المللي را به همراه داشته، به چالشي براي اشغالگران مبدل شده است. اين سناريو وجود دارد كه اشغالگران با نام تروريسم و القاعده بازداشت و اعمال رفتارهاي جنايت كارانه عليه زرنان و كودكان را توجيه و به عملكردهاي خود وجهه قانوني دهند. آمارهاي منتشره نشان مي‌دهد كه در دوران اشغال عراق، زنان در بدترين شرايط قرار گرفته‌اند به گونه‌اي كه نهادهاي بين‌المللي بحران انساني را براي وضعيت زنان اعلام داشته اند.
3-نكته قابل تامل، سياستهاي داخلي و خارجي غرب در قبال زنان مسلمان مي‌باشد. سياستهاي غرب بر اصل مبارزه با اسلام، اجراي گسترده منع حجاب به عنوان نمادي از اسلام، افزايش محدديت‌ها و طرح‌هاي سخت گيرانه عليه مسلمانان، تخريب چهره مسلمانان براي كاهش گرايش مردمي به اسلام و ... استوار گرديده است. اين سناريو مطرح است كه اشغالگران عراق با تكيه بر حضور زنان مسلمان در عملياتهاي تروريستي، به توجيه اجراي گسترده قانون منع حجاب و افزايش محدوديتها براي زنان مسلمان در غرب بپردازند در حالي كه در سايه آن انزجار جهاني از اسلام و دوري مردم از آن را پيگيري مي نمايند. در نهايت اين طرح به نقض گسترده حقوق مسلمانان در غرب منجر مي‌شود كه به نام مبارزه با تروريسم صورت مي گيرد .
در مجموع مي‌توان گفت كه اشغالگران عراق كه همواره سياست اسلام زدايي و تخريب چهره مسلمانان را در دستور كار داشته‌اند، اكنون محور ديگري به نام زنان مسلمان را هدف قرار داده اند كه با نام تروريسم و القاعده اجرا مي‌شود. آنها درحالي تلاش براي خروج اشغالگران را به تروريسم نسبت مي‌دهند كه در سايه آن براي تخريب مسلمانان درجهان و توجيه جنايتهاي خود فعاليت مي‌كنند.

نقش غرب در بحران كنيا

كنيا كشوري است در شرق آفريقا كه با گستردگي مرزهايش داراي نقش و جايگاهي نسبي در آفريقا مي‌باشد. اين كشور با سومالي، سودان، تانزانيا و اوگاندا همسايه مي‌باشد. كنياكه از نظر وسعت چهل و چهارمين كشور جهان است در روزهاي اخير با بحران شديد امنيتي و سياسي مواجه شده است. بحران در كنيا زماني آغاز شد كه در انتخابات رياست جمهوري «امواي كيباكي» رئيس جمهور كنوني اعلام پيروزي كرده ولي مخالفان از تقلب در انتخابات خبر داده و خواستار انتخاباتي ديگر شدند.
در حاشيه بحران‌هاي كنيا، نكته قابل بررسي تحركات بازيگران غربي براي تاثيرگذاري و به نوعي دخالت آشكار در امور داخلي اين كشور مي‌باشد. در اين راستا مقامات ارشد كشورهايي نظير آمريكا، انگليس، فرانسه، آلمان، ضمن رد انتخابات اين كشور خواستار دگرگوني سياسي و نيز حضور نيروهاي خارجي براي پايان بحران‌هاي كنيا شده‌اند. هرچند كه غرب اين تحركات را نوعي تلاش براي دموكراسي عنوان مي‌كند اما در حاشيه اين اقدامات سياستهاي ديگري را پيگيري مي‌نمايد كه برگرفته از سياستهاي توسعه طلبانه آنها است. غربي‌ها در حالي مداخلات خود را در كنيا افزايش داده‌اند كه استراتژي كلان آنها را در حضور مستقيم در آفريقا در ابعاد سياسي و نظامي تشكيل مي‌دهد. نكته مهم در تحولات آفريقا آنكه، اين قاره در شرايط كنوني كه غرب به منابع انرژي نياز دارد منبعي ارزان و بكر  براي تامين نفت و اورانيوم مي‌باشد. لذا رقابت نظامي و ديپلماتيك درآينده ميان قدرتهاي بزرگ در اين قاره خواهد بود. اين سناريو سبب شده از هم اكنون غرب براي حضور نظامي در اين قاره تلاش نمايد. آنها براي توجيه اين تحركات حضور القاعده و بحران‌هاي امنيتي و سياسي را محور قرار داده‌اند. با توجه به موقعيت جغرافيايي كنيا و منابع طبيعي اين كشور، به ويژه همسايگي آن با سودان و سومالي كه اهميت ويژه‌اي براي استعمارگران غرب دارند، تاكيد غرب بر لزوم دگرگوني سياسي و در نهايت حضور نظامي و سياسي‌اشان در كنيا را مي‌توان سناريويي براي استمرار و اجراي سياستهاي توسعه طلبانه غرب در آفريقا دانست. آنها با نام امنيت و دموكراسي براي اين مهم فعاليت مي‌كنند در حالي كه هدف نهايي آنها توسعه طلبي و احداث پايگاه نظامي مي‌باشد. اين رويكرد زماني تشديد مي‌شود كه طرح‌هاي اصلي غرب را نفوذ در سودان و سومالي به عنوان منابع اصلي انرژي در آفريقا تشكيل مي‌دهد كه از همسايگان كنيا مي‌باشند و با احداث پايگاه سياسي و نظامي در اين كشور مي‌توان،  سنايورهاي پيرامون اين كشورها را نيز اجرايي كرد. نكته قابل تامل ديگر آنكه جنگ طلبي‌ها و جنايت‌هاي غرب در عراق و افغانستان، وجهه اين كشورها را مخدوش ساخته است لذا آنها با بهانه گيري و دخالت در امور داخلي كشورها برآنند تا ضمن انحراف افكار عمومي از ناكامي‌هايشان، همچنان خود را مهد دموكراسي و آزادانديشي معرفي نمايند تا سرپوشي  بر جنايتهاي آنها در عرصه بين المللي باشد. آنها چنان وانمود مي‌كنند كه جهانيان توانايي برگزاري انتخابات و اجراي دموكراسي را ندارند لذا حضور آنها براي انجام اين امور الزام آور است. نكته مهم آنكه با اين فرافكني بر عدم اجراي تعهداتشان در حل بحرانهاي انساني در آفريقا سرپوش نهاده و وظيفه خود را از مسائل اقتصادي به امور كم هزينه سياسي و در نهايت اجراي سياستهاي توسعه طلبانه معطوف مي‌سازند در حالي كه در سايه آن روزانه صدها انسان به دليل فقر در آفريقا- از جمله در كنيا -به كام مرگ مي‌روند كه عامل اصلي آن سياستهاي استعماري غرب مي‌باشد.
براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه بحران سياسي و امنيتي ايجاد شده در كنيا بيش از آنكه جنبه داخلي داشته باشد تحركي از جانب غرب براي حضور سياسي و نظامي در كنيا و در نهايت كل آفريقا است كه براي اهداف توسعه طلبانه اجرا مي‌شود. آنها برآنند تا با بحران‌هاي امنيتي، تشديد فعاليتهاي تروريستي و القاعده و عدم شفافيت در انتخابات‌ها، اهداف خود را اجرايي كنند چنانكه پيش از اين سران آمريكا و اروپا بر اصل نياز به بازارهاي انرژي و معدني آفريقا تاكيد و خواستار استراتژي كلان براي دسترسي به اين مهم شده بودند كه تشكيل پايگاه نظامي و دخالت در امور سياسي كشورها از مسائل مطرح در اين طرح‌ها است.

در مجموع مي توان گفت كه استراتژي صهيونيست ها براي امتيازگيري از جامعه جهاني تاكيد بر اصل كشتار فلسطينيان است كه نتيجه مصالحه گري سازش كاران در تشكيلات خودگردان ، اعراب و سياست هاي قدرت هاي بزرگ بويژه آمريكا مي باشد .

رويكرد انگليس به طالبان!

افغانستان بيش از 6 سال است كه در سيطره اشغالگران قرار دارد. به رغم تمام ادعاهاي صورت گرفته همچنان اين كشور در شرايط بحراني به سر مي‌برد و اشغالگران توانايي حل چالشهاي فراروي خود را ندارند. از مسائل قابل تامل در تحولات افغانستان، گرايش و تحركات انگليسي ها براي برقراري و توسعه روابط با طالبان مي‌باشد. بررسي رخدادهاي افغانستان و سياستهاي مقامات سياسي و نظامي لندن بيانگر رويكردهاي آنها به گفت و گو و برخي راهكارهاي اقتصادي و سياسي به طالبان است. اين روابط تا بدان حد پيش رفته است كه برخي گزارش ها از اعطاي رشوه چند ميليون پوندي انگليسي‌ها به طالبان و حتي ارتباط يكي از ديپلماتهاي انگليسي با سران طالبان حكايت دارد كه در نهايت نيز به اخراج ديپلمات انگليسي منجر شد. هرچند كه سران لندن اين ارتباطات را گامي براي تحقق صلح در افغانستان عنوان مي‌كنند اما بررسي روند تحولات و سياستهاي كلان انگليس مي‌تواند دلايل ديگري را مطرح سازد.
1-چنانكه ذكرشد اشغالگران افغانستان در تحقق اهدافشان به ويژه برقراري امنيت، ناموفق بوده‌اند كه نتيجه آن آمار بالاي تلفات مردم افغان و نيروهاي نظامي‌اشان بوده است. با توجه به اينكه بخش اصلي معارضان را گروههاي طالباني و نيز قبايل تشكيل مي‌دهند، اين سناريو مطرح است كه انگليس با برقراري روابط با اين گروهها براي كاهش درگيري‌ها اقدام كرده باشند. پيش از اين آمريكايي‌ها نيز در عراق طرح صلحي را با‌ آموزش 70 هزار شبه نظامي  به بهانه تامين امنيت اجرا كردند كه تا حدودي موفق بود. هم اكنون انگليس نيز به نوعي پيگير اين سياست مي باشد كه بر اساس آن گروههاي به اصطلاح ميانه رو تجهيز و در برابر افراطيون قرار مي‌گيرند. نتيجه نهايي اين طرح عدم تقويت ارتش و تسلط انگليس بر نيروهاي نظامي اين كشور مي‌باشد كه به عنوان اهرم فشار در برابر دولت كابل قرار مي‌گيرد. در نقطه مقابل اشغالگران با اين طرح اميدوارند تا به موفقيتي در برقراري ثبات در افغانستان دست يابند تا بدينوسيله پاسخي براي افكار عمومي خود داشته‌اند. اين اقدام براي كاهش مخالفتهاي مردمي و جهاني موثر خواهد بود.
2-از سياستهاي هميشگي انگليسي‌ها كه بر جاي ماندن از دوران استعمارگري آنها است تجزيه كشورها بر اساس منافع اين كشور مي‌باشد. تاريخ نشان مي‌دهد كه انگليسها در هر كشوري كه حضور داشته‌اند در هنگام ترك آن كشور به تجزيه و ايجاد تنشهاي قومي مبادرت ورزيده‌اند. با توجه به سابقه انگليسي‌ها اكنون اين سناريو وجود دارد كه آنها با گرايش به طالبان به بهانه پايان خشونتها و برقراري امنيت براي ايجد شرايط جهت استقلال طلبي طالبان و برخي قبايل افغان در آينده اقدام نمايند. طرح آنها در ابتدا مي‌تواند با نوعي واگذاري خودمختاري و استقلال اقتصادي و اداري آغاز و در نهايت به تجزيه افغانستان و شايد بخشهايي از پاكستان براي تشكيل كشور جديد منجر شود.
3-نكته قابل تامل آنكه بيشترين ترياك توليدي در افغانستان و نيز مواد معدني و منابع طبيعي اين كشور در مناطق تحت حاكميت طالبان قرار دارد. با توجه به اينكه اسناد منتشره از فعاليت گسترده انگليس در اجراي قاچاق مواد مخدر و منابع طبيعي افغانستان به عنوان منابعي سرشار از درآمد حكايت دارد اين سناريو وجود دارد كه آنها با گرايش به طالبان براي تسريع و ادامه روند اين فعاليتها، تلاشهايي را انجام داده باشند تا در سايه اشغالگري به ميلياردها دلار درآمد مالي دست يابد در حالي كه منابع زيرزميني اين كشور را نيز به تاراج مي‌برند.
 در مجموع مي‌توان گفت كه رويكرد انگليس به طالبان هرچند با بهانه‌هاي امنيتي است اما مي‌تواند در چارچوب سياستهاي استعماري آنها باشد كه براي منافع مالي و در نهايت تجزيه اين كشور صورت گرفته باشد چرا كه سياست انگليس از گذشته استعمار و تجزيه طلبي بود كه هم اكنون نيز به صورت پنهان در بسياري از كشورها اجرا مي‌شود.

تكرار پرونده حريري براي بوتو

به رغم آنكه پاكستان با حضور بازيگران سياسي مي‌رفت تا شاهد دگرگوني در ساختار سياسي و حكومتي باشد، قتل خانم بي نظير بوتو به تغيير كلي موازنه‌ها منجر شد. نكته قابل بررسي در حاشيه ترور بوتو، مواضع و تحركات بازيگران خارجي مي‌باشد كه تلاش دارند تا به نوعي پرونده وي رابه مجامع بين المللي سوق داده و به نوعي در روند آن دخالت نمايند. در حالي كه از يك سو كوشنر وزير خارجه فرانسه در سفر به پاكستان و نيز مقامات اف بي آي آمريكا از سوي ديگر خواستار بررسي پرونده بوتو بودند در نهايت ماموران اسكاتلند يارد مسئول بررسي پرونده تحت نظارت دولت پاكستان گرديدند. هرچند كه آنها بر اين ادعايند كه اين اقدام براي كاهش بحران در پاكستان و افشاي حقايق مي‌باشد ما بررسي گذشته آنها بيانگر تكرار سناريوي پرونده حريري نخست وزير فقيد لبنان در قبال پاكستان مي‌باشد. غربي‌ها در سال 2005 با حضور بازرسان خود سرانجام پرونده را به شوراي امنيت سوق داده تا از آنها به عنوان حربه‌اي براي تسلط و اعمال فشار بر لبنان‌ها بهره برداري كنند كه همچنان اين روند ادامه دارد.
 با توجه به اينكه غرب براي دخالت در مور پاكستان به ويژه اعمال فشار بر مشرف براي پذيرش طرح‌هايشان و نيز حركت دادن ساير احزاب به ويژه حزب مردم (حزب بوتو) كه احتمالا اكثريت پارلمان را كسب خواهد كرد به سمت اهدافشان، استمرار سياستهاي تفرقه افكنانه در پاكستان براي افزايش حضور نظامي در اين كشور فعاليت مي‌كردند، اين سناريو مطرح است كه آنها با بين المللي كردن پرونده بوتو براي تحقق اهدافشان گام برمي‌دارند. اين امر مي‌تواند پيامدهاي نامطلوبي براي دولت و ملت پاكستان به همراه داشته باشد به ويژه اينكه اين پرونده به ابراز فشاري بر دولت و گروههاي سياسي مبدل خواهد شد كه آنها را به حركت اجباري در مسير اهداف غرب سوق مي‌دهد.
سناريوي مداخله غرب در امور پاكستان در شرايطي در ابهام بيشتري قرار مي‌گيرد كه پرونده بوتو پرونده‌هاي داخلي مي‌باشد كه بررسي آن دخالت در امور داخلي پاكستان است كه به دليل منافع قدرتهاي بزرگ درآمد دخالت مي شود چنانكه بيش از اين نيز، كشورهاي مذكور در اقداماتي متقاضد پرونده حريري را بين المللي ساختند اما پرونده صدام كه قانون جهاني بوده براي حفظ منافعشان به بررسي آن در عراق پرداختند.

بر اساس آنچه ذكر شد هرچند كه ارتباط صهيونيست ها با اردن طرحي جديد نمي باشد اما در شرايط كنوني مي تواند به عنوان ابزاري براي تشديد فشارها بر فلسطينيان ، واداشتن تشكيلات خودگردان به همكاري بيشتر با صهيونيست ها ، كشاندن اعراب به همكاري با تل‌آويو به بهانه هاي امنيتي و… اجرا شود در حالي كه اردن نيز همچون گذشته از اين موقعيت براي توسعه نفوذ در فلسطين و افزايش جايگاه جهاني استفاده مي كند در شرايطي كه از خلا نبود مصر بيشترين استفاده را مي برد .

بر اساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه تشديد جنايت صهيونيستها در مناطق فلسطيني نشين هرچند كه سناريوي جديد نمي‌باشد اما اين حقيقت را آشكار مي‌سازد كه آنها براي تحقق اهدافشان به هيچ اصولي پايبند نيستند و وعده‌هاي آنها در نشستهاي بين المللي فريبي بيش نمي‌باشد. چنانكه مردم فلسطيني نيز تاكيد دارند كشتارهاي اخير نتيجه حضور سازشكاران در مذاكرات به اصطلاح صلح مي‌باشد كه راه را براي سركوب فلسطينيان همواره ساخته است. صهيونيستها دريافته‌اند كه جامعه جهاني به ويژه قدرتهاي بزرگ اهداف خود را در صلح خاورميانه جست و جو مي‌كنند لذا تلاش دارند تا با كشتار فلسطينيان و تشديد بحران به امتيازگيري از جهانيان بپردازند. اين سناريو در نهايت اهدافي نظير حذف حق بازگشت آوارگان، حفظ اراضي اشغالي به دست صهيونيستها و تلسط كامل آنها بر بيت المقدس را پيگيري مي‌كند. با تمام اين تفاسير عملكردهاي صهيونيستها اين حقيقت را براي مردم فلسطين نشان داد كه تنها راه تحقق آرمانهايشان تا تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف، مقاومت و دوري از همكاري و پذيرش طرح‌هاي بين‌المللي است چنانكه نتيجه تمام نشستهاي جهاني در 6 دهه اخير جز تشديد اشغالگري صهيونيستها و كشتار فلسطينيان نتيجه‌اي به همراه نداشته است.

استراتژي ؟ آمريكايي‌ها حضور در عراق و افغانستان است. آنها براي اين مهم به هر بهانه از جمله ناتواني دولت و مسائل امنيتي متوسل مي‌شوند. عدم وجود ارتش مقتدر و نيز تلاش براي ايجاد چنين ارتشي مي‌تواند از بهانه‌هاي آمريكا براي ادامه اشغالگري باشد. در نقطه مقابل اين سناريو وجود دارد كه بر اساس قوانين و عرف جهاني ارتش تحت نظارت دولتها مي‌باشند و اشغالگران يك كشور نيز نمي‌توانند چندان فعاليتي در درون اين ارتش‌ها داشته باشد. با عنايت به اينكه آمريكا خواستار تسلط بر نيروهاي مسلح و استفاده ابزاري از آنها در برابر دولتها مي‌باشد، تقويت شبه نظاميان به جاي ارتش اولا از تقويت و اقتدار دولتهاي عراق و افغانستان جلوگيري و به نوعي راه را براي مداخله آمريكا در امورشان هموار مي‌سازد ثانيا تسلط و نظارت اشغالگران بر گروههاي شبه نظامي را حفظ مي‌نمايد ثالثا در شرايطي كه آمريكايي‌ها سياست بحران‌هاي هدايت شده را در اين كشورها پيگيري مي‌كنند اين شبه نظاميان مي‌توانند در برابر دولت و ملت قرار گرفته تا بحران‌هاي مورد نظر آمريكا ايجاد شود. براين اساس مي‌توان گفت كه اشغالگران عراق و افغانستان تلاش دارند تا با ضعيف نگاه داشتن ارتش و تقويت شبه نظاميان ضمن توجيه اشغالگري به اعمال فشار پنهان به دولتها بپردازند تا بدينوسيله آنها را در مسير اهدافشان هدايت نمايند. نكته قابل توجه آنكه بسياري از افراد به خدمت گرفته شده از مخالفان دولت و قبايل و گروههايي هستند كه به نحوي خواستار استقلال و دوري از دولت مركزي مي‌باشند. اين امر در آينده چالشهاي بسياري براي دولتهاي عراق و افغانستان به همراه دارد چنانكه از هم اكنون آنها مخالفت خود را با طرح تجهيز شبه نظاميان اعلام داشته‌اند. بر اين اساس مي‌توان گفت كه سياست اشغالگران عراق و افغانستان عدم تشكيل نيروي نظامي مقتدر براي اين كشورها است چنانكه از يك سو از ارسال كمكهاي نظامي و آموزشي براي اين نيروها خودداري مي‌كنند و از سوي ديگر به بهانه‌هاي مختلف از عضويت افراد در ارتش جلوگيري مي‌نمايند چنانكه در بسياري از موارد انجفارهاي مشكوك در مراكز عضو گيري ارتش در افغانستان و عراق روي داده كه اسناد از حضور اشغالگران در اين زمينه حكايت دارد.

باتمام اين تفاسير هرچند كه فرانسوي‌ها برآنند تا با دامن زدن به بحرانهاي لبنان و خروج بازيگراني نظير سوريه از جمع بازيگران اين كشور، به ارتقاي نفوذ و نقش آفريني خود بپردازند اما در نهايت مجبور به همراهي با دمشق خواهند شد. جايگاه ويژه سوريه در ميان گروههاي سياسي و مردمي لبنان به ويژه مخالفان دولت، بي‌اعتمادي لبناني ها به سياستهاي بيگانگان به ويژه فرانسه كه ماهيتي استعماري در لبنان داشته است، اعمال فشارهاي جهاني براي حل بحران لبنان، گرايش گسترده آمريكا به حضور در لبنان كه براي تحقق آن رايزني با سوريه را نيز اجرايي كرده‌اند و … فرانسه را وادار مي‌سازد تا با بازيگري دمشق در لبنان را بپذيرد. آنها چاره‌اي ندارند تا در نهايت به مذاكره با سوريه روي آورند تا از ظرفيتهاي آن در لبنان برخوردار شوند. البته سران پاريس اميد دارند تا پيش از اين تحركات، با اعمال فشارهاي سياسي و اقتصادي بر سوريه آن را به اقداماتي نظير پايان دادن به حمايت از گروههاي مقاومت، دوري از ايران، رويكرد به همكاري و مذاكره با رژيم صهيونيستي وادار سازند در حالي كه دمشق در برابر تمام اين سناريوها مقاومت كرده و آنها را خطوط قرمز خود عنوان داشته است. لذا مي‌توان گفت كه پاريس با كم ترين دستاوردي وصرفا براي حفظ جايگاه و فرار از اعتراضات جهاني به مشاركت با سوريه روي خواهد آورد هرچند كه درظاهر از آن به عنوان پيروزي در عرصه تحولات خاورميانه و ارتقاي جايگاه جهاني خود ياد مي‌كند. 

 روسيه و آمريكا بازگشت به گذشته

ثانيا اشغالگران: سال 2007 را مي‌توان سرشاراز شكستهاي سنگين براي اشغالگران دانست. هرچند كه آنها با هزينه‌هاي بالاي انساني و مالي در ماههاي اخير يك آرامش نسبي را در عراق ايجاد كرده‌اند كه شكنندگي آن هرلحظه مي‌تواند بحرانهاي شديدي براي عراق به همراه داشته باشد اما در نهايت كارنامه ناموفق از خود برجاي گذاشتند. خروج بسياري از كشورها از جمله نيروهاي ائتلاف، فرار انگليس از بصره كه با خروج 7 هزار نيرو از اين شهر اجرا شد و لطمه‌اي بزرگ بر آمريكا و انگليس وارد ساخت، تمديد ماموريت نيروهاي اشغالگر از سوي سازمان ملل براي يكسال ديگر، بازگشت نيروهاي سازمان ملل به عراق (قطعنامه 1770)، افشاي جنايات آمريكا در قبال مردم عراق كه به تقابل جهاني با آن مواجه شد،تشديد بحران رواني در ميان نظاميان اشغالگر كه با انتشار وضعيت بد سربازان بازگشته به كشورشان به رسوايي بزرگ سران لندن و واشنگتن منجر شد و … از مهمترين چالشهاي اشغالگران عراق مي‌باشد. در اين ميان سران كاخ سفيد كه در تقابل با دموكراتها و افكار عمومي قرار داشتند با افزايش 30 هزار نفر به جمع نظاميان (175 هزار نفر)، افزايش بودجه درخواستي براي جنگ كه كنگره به جاي 190 ميليارد دلار به 70 ميليارد دلار بسنده كرد، رويكرد به گروههاي شبه نظامي و اجراي طرح شوراي بيداري براي تجهيز اين نيروها در برابر القاعده، تحقق طرح ديواركشي در بغداد ميان شيعيان و اهل سنت، اجراي طرح بهره گيري از ظرفيت كشورهاي منطقه براي حل بحران عراق كه بر اساس طرح بيكرهاميلتون صورت گرفت و در نتيجه آن سه دوره مذاكره با ايران و رايزني با سوريه و كشورهاي عربي اجرا شد و … از مهمترين راهكار آمريكا براي خروج از بحران عراق بود كه در مواردي به نتيجه رسيد و در مواردي با شكست مواجه شد. يادآوري مي‌شود كه از مهمترين تحركات آمريكايي‌ها بازداشت 5 ديپلمات ايراني در اردبيل و چند تن مقامات رسمي ايران در ساير شهرها بود كه خلاف عرف ديپلماتيك اجرا شد و هنوز برخي از اين افراد در بازداشت به سر مي‌برند.

ثانيا رژيم صهيونيستي: صهيونيستها كه هنوز پس از لرزه‌هاي شكست در برابر حزب الله لبنان در جنگ 33 روزه رنج مي‌برند سالي پرتنش را سپري كردند. در عرصه داخلي انتقادهاي شديد به سياستهاي اولمرت، وي را وادار ساخت تا اصلاحات گسترده‌اي را اجرايي كند كه بركناري بسياري از فرماندهان نظامي از جمله دان هالوتس رئيس ستاد مشترك، عامير پرتز وزير جنگ و جايگزيني ايهود با راك، بركناري بسياري از مسئولان دستگاههاي اطلاعاتي و امنيتي به ويژه در قالب موساد و استعفاي بسياري از مشاوران و نزديكان اولمرت از جمله اين اقدامات بود. اولمرت در حالي براي فرار از بحران فعاليت مي‌كرد كه ريشه‌هاي فساد در ساختار رژيم صهيونيستي رسوايي بسياري از مقامات از جمله «موشه كاتساف» رئيس اين رژيم و جايگزيني شيمون پرز را به همراه داشت. صهيونيستها در يكسال گذشته از يك سو بر اصل به اصطلاح گفت و گو با فلسطينيان تاكيد داشته‌اند كه رايزني با ابوزمان و حتي اعطاي كمكهاي سياسي، نظامي و اقتصادي به آن را اجرا كرده‌اند از سوي ديگر به توسعه طلبي‌هاي خود در كرانه باختري و بيت المقدس ادامه داده‌اند. تشديد شهرك سازي در كرانه باختري، تغيير در ساختار بيت المقدس و مسجد الاقصي كه با هدف يهودي سازي بافت و ماهيت آنها اجرا مي‌شود، فعاليتهاي نظامي گسترده در جولان و شبعا، حمله نظامي به خاك سوريه كه به ادعاي صهيونيستها براي تخريب مراكز هسته‌اي اين كشور بوده، افزايش فشارها بر غزه و واداشتن حماس به پذيرش خواسته‌هاي تل آويو، خريدهاي گسترده نظامي از آمريكا كه بالغ بر 30 ميليارد دلار و 150 ميليون دلار براي سامانه موشكي است و… از مهمترين تحركات صهيونيستها است. با تمام اين تفاسير اين رژيم همچنان در بحران شديد به سر مي‌برد به ويژه اينكه پاسخ‌هاي موشكي مقاومت به كوچ گسترده شهرك نشينان صهيونيست و تقابل آنها با دولت منجر شده به گونه‌اي كه به اعتراف تل آويو، آنها ديگر توانايي مقابله با مقاومت را ندارند.

3-لبنان: كشوري كه پس از پيروزي بر رژيم صهيونيستي مي‌توانست با اتحاد ملي به قطبي منطقه‌اي مبدل شود به دليل مواضع يك جانبه دولت سنيوره و چهارده مارس و مداخلات خارجي دوراني بحراني راسپري مي‌كند. ادامه تحصن‌ها و درگيري مردم و گروه 8 مارس با دولت، حادثه نهرالبارد و درگيري ارتش با گروههاي فتح الاسلام كه 30 هزار آواره به همراه داشت، رزمايش بزرگ حزب الله با رهبريت سيدحسن نصراله، تبادل اسرا ميان حزب‌الله و رژيم صهيونيستي، بحران سياسي در دولت به ويژه پس از پايان رياست جمهوري اميل لحود كه به رغم فعاليتهاي بسيار همچنان اين سمت خالي است و ميشل سليمان نامزد احتمالي و فرمانده ارتش فعاليتهاي مربوطه را انجام مي‌دهد، استمرار ترورهاي تروريستي كه در آخرين اقدام ژنرال الحاج فرمانده احتمالي ارتش لبنان در حادثه‌اي تروريستي به شهادت رسيد تا بحران در لبنان تشديد شود، رويكرد كشورهاي غربي به ويژه آمريكا و فرانسه براي تعيين رئيس جمهوري همسو با سنيوره و اهدافشان تا در برابر مقاومت قرار گيرد ، افشاي اسناد رويكرد چهارده مارس به رژيم صهيونيستي و كودتاي احتمالي آن براي اهداف غرب، استمرار نقض حريم هوايي لبنان توسط صهيونيستها در سايه سكوت يونيفل، برگزاري نشستهاي اقتصادي كمك به دولت سنيوره در پاريس و … از مهمترين تحولات لبنان است كه با بحران سياسي ادامه دارد.

4-ايران: سال 2007 سالي پرتحول براي جمهوري اسلامي ايران بوده است. در كنار تحولات عرصه داخلي در عرصه سياست خارجي شاهد رخدادهاي قابل تاملي بوده‌ايم. برگزاري اجلاسهاي مهمي نظير اجلاس سران مجالس آسيايي و روساي قوه قضائيه كشورهاي اسلامي، نشست سران كشورهاي حاشيه خزر كه به تفاهم نامه امنيتي و اقتصادي منجر شد، تحكيم مناسبات با كشورهاي عربي كه در حضور احمدي نژاد رئيس جمهور در نشست سران شوراي كشورهاي عربي حوزه خليج فارس تبلور يافت، بازيگري تهران در تحقق صلح و امنيت در منطقه به ويژه در عراق و افغانستان، گرايش كشورها به سرمايه گذاري در ايران و حضور سرمايه گذاران ايراني در اين كشورها كه حول محور روابط با كشورهاي شرق آسيا، آفريقا و آمريكاي لاتين اجرا شد ،حضور فعال در سازمانهاي بين المللي با ارائه چندين طرح و بيانيه كه به تصويب اين سازمانها نظير سازمان ملل رسيده است و … را مي‌توان از موارد كارنامه ايران در سال 2007 دانست. در همين راستا مهمترين بخش از سياستاي ايران را پرونده هسته‌اي تشكيل مي‌داد كه نتيجه آن تاكنون شكست 1+5 و شوراي امنيت براي محكوم سازي ايران، اعتراف آژانس به صلح آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي ايران، اذعان 16 نهاد اطلاعاتي آمريكا به عدم انحراف فعاليتهاي هسته‌اي ايران (البته برخي شيطنتها در گزارش مذكور بود)، ارسال سوخت هسته‌اي نيروگاه بوشهر از روسيه به ايران، دست يابي دانشمندان هسته‌اي كشورمان به فن‌آوريهاي روز و … از مهمترين فعاليتهاي هسته‌اي ايران مي‌باشد كه كارنامه‌اي موفق از خود به نمايش گذاشت. در اين ميان تغييرات در تيم مذاكره كننده ايران و جايگزيني سعيد جليلي به جاي علي لاريجاني از نكات قابل تامل مي‌باشد.از مسائل مطرح در سياست خارجي ادامه بررسي پرونده آميا در اينترپل بود كه به محكوم شدن برخي مقامات ايراني منجر شد .

5-ساير نقاط خاورميانه: در يك بررسي اجمالي از ساير كشورها در خاورميانه مي‌توان مهمترين تحولات را چنين برشمرد: برگزاري انتخابات رياست جمهوري در سوريه كه با پيروزي بشار اسد همراه بود. در سوريه تشديد تحركات غرب و نيز حمله نظامي صهيونيستها به خاك اين كشور قابل تامل است. در بحرين گروههاي اسلام گرا توانستند به پيروزي قابل توجهي در انتخابات دست يابند در حالي كه هم اكنون ميان دولت و مردم درگيريهايي وجود دارد، در يمن شاهد درگيري ارتش با مخالفان در مناطق كوهستاني بوده‌ايم كه اوضاعي متشنج را براي اين كشور به همراه داشته است. در عربستان نيز شاهد تشديد مقابله ارتش با گروههاي تروريستي بوده‌ايم در حالي كه سلفي‌ها همچنان به بحران آفريني در جهان اسلام مي‌پردازند. مصر نيز دوران پرتحول را سپري كرده كه رويكرد به ايران، تقابل نسبي با آمريكا و تلاش براي بازيگري در منطقه مهمترين آنها است. برگزاري انتخابات در امارات و اردن نيز از نكات مهم منطقه است با توجه به اينكه برخي از ناظران سياسي افغانستان و پاكستان جزء خاروميانه مي‌دانند. بررسي تحولات اين كشورها در اين حوزه قابل تامل مي‌باشد. افغانستان كه يك سال ديگر را در اشغال سپري كرد، همچنان با درگيري‌هاي داخلي، عدم تسلط دولت بر تمام امور، كشتار غير نظاميان به دست نيروهاي اشغالگر، تمديد فعاليت ناتو براي 5سال ديگر، افزايش توليد مواد مخدر به 7 هزار تن، فعاليت گسترده طالبان و نيروهاي معارض، عدم اجراي وعده‌هاي خارجي براي بازسازي اين كشور و … مواجه است. نكته دوم آنكه ارتش اشغالگران با چالشهاي مردمي و رواني بسياري مواجه هستند در حالي كه خروج نيروهاي ائتلاف به چالشي براي آمريكا مبدل شده چنانكه كره جنوبي و ژاپن اين امر را اجرايي كردند. در پاكستان نيز شاهد تحولاتي مهم مي‌باشيم. در حالي كه اين كشور حوادثي نظير تشديد درگيريهاي قبيله‌اي در نقاط مرزي، فعاليت و احياي طالبان، بحرانهاي امنيتي نظير مسجد لعل، دخالتهاي خارجي براي تسلط بر اين كشور و … را سپري كرده در بعد سياسي نيز با چالشهاي بسياري مواجه است

. در حالي كه مشرف طبق وعده‌هاي گذشته با كنار نهادن رياست ارتش به عنوان رئيس جمهور غير نظامي سوگند ياد كرد اما انتخابات پارلمان به دليل اعتراضات گسترده گروههاي سياسي به ويژه حزب مردم و حزب مسلم ليگ شاخه نواز شريف همچنان در هاله‌اي از ابهام قرار دارد. مهم آنكه ترور خانم بي نظير بوتو رهبر حزب مردم كه از مخالفان مشرف بود، به تشديد بحران سياسي در اين كشور منجر شده كه تقابل‌هاي شديدي را به همراه داشته است. در بعد نظامي پاكستان با چند آزمايش موشكي توانسته به بهبود جايگاه جهاني خود بپردازد در حالي كه با برگزاري نشستهايي نظير نشست گروه 7در اسلام آباد براي ارتقاي جايگاه سياسي خود در جهان نيز فعاليت داشته است.

سال ۲۰۰۷ در يك نگاه(۲) 

 دوم- قاره كهن : شايد بتوان گفت كه شرق آسيا به دليل داشتن جمعيت بالا و حضور قدرتهاي بزرگ اقتصادي نظير ژاپن، چين و هند از جايگاه ويژه‌اي در معادلات جهاني برخوردار است. مهمترين تحولات اين منطقه عبارتند از: تصميم كره شمالي به تعليق فعاليتهاي هسته‌اي پس از مذاكرات گسترده با گروه 6 جانبه كه در اذاي آزادي 250 ميليون دلار از دارايي‌هاي بلوكه شده‌اش توسط آمريكا و 90 هزار تن مواد سوختي صورت گرفت در حالي ك همچنان مناقشه اين كشور با آمريكا ادامه دارد، رويكرد كشورهاي منطقه به توسعه توان نظامي كه آزمايش موشك بالستيك توسط ژاپن و خريدهاي نظامي توسط كره جنوبي در كنار رزمايش‌هاي چين با روسيه (صلح 2007) و نيز هند محور آن مي باشد، شكست «شينزوآبه» نخست وزير ژاپن در انتخابات و تزلزل در كابينه وي به دليل فساد مالي مديران و ناتواني دولت در تحقق وعده‌هايش كه در نهايت به نخست وزيري فوكودا منجر شد، رويكرد كشورهاي منطقه به توسعه مناسبات و حل اختلافات گذشته كه با محوريت حل اختلافات ژاپن و چين برگزار شد كه ديدارهاي مقامات ارشد و كشور را به همراه داشت، برگزاري نشستهاي آسه آن كه بار ديگر تحكيم روابط با چين و ژاپن و دوري اين اتحاديه از آمريكا را به موجب شد، بحران و كودتا در تايلند كه سرانجام با انتخابات پارلماني در آذرماه 86 به روند سياسي بازگشت، دگرگوني سياسي درنپال كه با پايان نظام پادشاهي و حضور معارضان در دولت همراه بود، درگيري در فيليپين و سريلانكا و … از مهمترين تحولات شرق آسيا مي‌باشد. در همين راستا در شبه قاره هند نيز شاهد تحولات بسياري بوده‌ايم. تلاش دهلي نو بر امضاي قرارداد هسته‌اي با آمريكا كه همچنان با مخالفتهاي احزاب چپ و دانشمندان همراه است، گرايش كشورهاي بزرگ اروپايي نظير آلمان، انگليس، فرانسه، روسيه و آمريكا به هند كه با محوريت مسائل اقتصادي، نظامي و هسته‌اي است به گونه‌اي كه اين كشور بزرگترين قراردادهاي نظامي را امضاء كرده در حالي كه خود چند آزمايش موشكي انجام داده است، رويكرد به حل اختلافات با چين و پاكستان كه چندان نتيجه‌اي نداشته است،توسعه روابط با ساير كشورها و حضور در معادلات جهاني به عنوان قدرتي اقتصادي و سياسي، رويكرد به اجراي طرح خط لوله صلح با پاكستان و ايران كه همچنان بدون نتيجه بوده و…از مهمترين تحولات هند مي‌باشد. در آسياي مركزي و قفقاز نيز تحولات سياسي و اقتصادي و نظامي بسياري روي داده است كه محور آن رقابت روسيه با غرب تشكيل شده است. از يك سو تحولات سياسي در اين كشورها به تقابل دولت و مخالفان منجر شده كه در كشورهايي نظير قرقيزستان و قزاقستان و آذربايجان بيشتر نمود يافته از سوي ديگر روسيه و غرب براي تحقق اهدافشان به توسعه مناسبات سياسي، نظامي و اقتصادي با آنها پرداخته‌اند. در اين راستا روسيه با انعقاد قراردادهاي بلند مدت نفت و گاز و غرب با رويكرد سياسي فعاليتهايي داشته‌اند كه جوي فعال را براي اين منطقه به همراه داشته است.

اولا روسيه در سال 2007 مسكو با تكيه بر سياستهاي پوتين در عرصه داخلي به تقويت توان اقتصادي و نظامي پرداخت كه با افزايش سرمايه گذاري به موفقيتهاي اقتصادي دست يافت. اما بخش اصلي سياستهاي آن را توسعه نظامي تشكيل مي‌داد كه با آزمايش‌هاي موشكي و نظامي همراه بود. در عرصه سياسي نيز برگزاري انتخابات دوما و پيروزي قاطع (64 درصد) حزب روسيه واحد به رهبري پوتين و تعيين مدودوف به عنوان نماينده و جانشين احتمالي پوتين در كنار احتمال نخست وزيري پوتين پس از رياست جمهوري (اسفندماه) از تحولات مهم روسيه در عرصه داخلي است. در عرصه جهاني نيز مسكو تلاش كرد تا با ارتقاي حوزه‌هاي فعاليت و رويارويي با غرب به احياي قدرت بپردازد. تقابل بر سر پرونده هسته‌اي ايران، مخالفت با طرح سپر موشكي آمريكا و استقلال كووزو، انعقاد قراردادهاي بلندمدت با همسايگان به ويژه در بخش انرژي، حضور در معادلات جهاني و حتي مناطق نفوذ غرب به ويژه در خاورميانه (با سفر پوتين) خروج از پيمان نيروهاي متعارف اروپا، وتوي طرح‌هاي آمريكا در شوراي امنيت، خط و نشانهاي پوتين براي غرب كه سرآغاز آن در اجلاس مونيخ (22 بهمن 86) مي‌باشد و … را مي‌توان از تحركات خارجي روسيه دانست كه به ارتقاي جايگاه جهاني اين كشور و تقابل شديد آن با غرب منجر شد.

ثانيا اتحاديه اروثا: اروپايي كه تلاش داشتند به احياي اتحاد خود بپردازند با امضاي متمم قانون اساسي به جاي قانون واحد اروپايي، تاكيد بر داشتن ارتش واحد، افزايش مرزهاي شينگن با آمدن 9 كشور جديد، فعاليتهايي را انجام دادند. درعرصه سياست خارجي نيز ادامه حضور در افغانستان، توسعه همكاري با آمريكا، بازي در پرونده هسته‌اي ايران، حضور در معادلات جهاني و كسب بازارهاي جديد در جهان به ويژه در آفريقا و خاروميانه كه با اجلاس‌هاي مشترك اجرا شد، توسعه طلبي در حوزه بالكان و … را انجام داده‌اند. حضور ساركوزي به عنوان رئيس جمهور فرانسه و گرايش آن به آمريكا،استعفاي بلر (6 تير) و آمدن گوردون براون به عنوان نخست وزير جديد انگليس، پيروزي اسلام گرايان در انتخابات پارلماني تركيه و انتخاب عبدالله گل به عنوان اولين رئيس جمهور اسلام گراي تركيه ، از تحولات مهم اروپا مي‌باشد.

د- آمريكا: ايالات متحده در سال 2007 دوراني پرتكاپو را سپري كرد. در عرصه داخلي تقابل ميان دموكرات كه اكثريت پارلمان را بر عهده دارد با جمهوريخواه، افزايش نارضايتي عمومي از دولت، استعفاهاي مكرر مقامات كاخ سفيد كه در نهايت ائتلاف نومحافظه كاران را به بوش، چيني و رايس وچند مشاور تقليل داد، افزايش بحرانهاي اجتماعي به ويژه افشاي جاسوسي سيا و پنتاگون از مردم،بي خانمان خصوصا در ميان كهنه سربازان بازگشته از جنگ عراق و افغانستان، افزايش فقر به ميزان 12 درصد جمعيت آمريكا و … از بحرانهاي داخلي اين كشور مي‌باشد كه عرصه سياست داخلي آن را فرا گرفته است. در عرصه سياست خارجي نيز آمريكا چندان موفقيتي نداشته است. بخش اصلي سياستهاي آمريكا همچون گذشته معطوف به جنگ عراق بود كه به رغم هزينه‌هاي چند ميليارد دلاري همچنان در بحران به سر مي برد. در اين راستا گرايش به مذاكره با كشورهاي همسايه، مسلح كردن گروههاي عشاير با نام شوراي بيداري، افزايش نيرو تا 30 هزار نفر از سياستهاي واشنگتن براي حلبحران عراق مي‌باشد. با تمام اين تفاسير سران كاخ سفيد كه سال آخر حضورشان در قدرت را تجربه مي‌كنند، گرايش به فلسطين با محوريت حمايت از صهيونيستها را در اولويت قرار دادند. آنها با رايزني‌هاي گسترده با كشورهاي عربي وسران رژيم صهيونيستي و تشكيلات خودگردان در نهايت نشست آناپوليس را برگزار كردند تا حداقل پيروزي در سال 2007 را به نمايش گذارند در حالي كه تحرك جدي براي حل بحران فلسطين نداشته‌اند. آمريكا در سال 2007 پرونده‌هاي ناقصي نظير كره شمالي، پرونده هسته‌اي ايران، تقابل با روسيه و اجراي طرح سپر مشكي، جنگ در افغانستان ارتقاي جايگاه درخاورميانه و تسلط بر لبنان، مقابله با چين، توسعه نظامي در آفريقا،بازگشت به آمريكاي لاتين، تسلط دوباره بر سازمان ملل را پيگيري كرد كه چندان توفيقي به دست نياورد در بسياري از موارد نظير مقابله با روسيه و ايران و چين با ناكامي مواجه شد در حالي كه در عرصه جهاني نيز با انزجار جهاني مواجه گرديد. نكته مهم در سياست خارجي آمريكا در سال 2007 گرايش آن به فروش سلاح به متحدان سنتي به ويژه در خاورميانه است كه بالغ بر 63 ميليارد دلار براي اعراب و رژيم صهيونيستي بود. اين اقدام براي ايجاد جنگ تسليحاتي در منطقه اجرا شد كه با جنگ تبليغاتي عليه ايران تشديد گرديد.

ي- آمريكاي لاتين: كشورهايي كه نگاه امپرياليستي داشته‌اند در سال 2007 براي توسعه روابط تلاش كردند كه محوريت آن را فعاليتهاي چاوز رئيس جمهوري ونزوئلا تشكيل مي‌داد. در اين راستا گرايش به ايران، چين و روسيه اولويت كشورهاي مذكور بود كه به تقابل با آمريكا منجر شد. در تحولات آمريكاي لاتين، حضور يك زن (كرچنر)به عنوان رئيس جمهور جديد آرژانتين، شكست چاوز در همه پرسي تغيير قانون اساسي، عدم بازگشت كاسترو به قدرت، ائتلاف ميان كشورهاي چپ گراي آمريكاي لاتين در برابر مداخلات آمريكا، روند اصلاحات در بوليوي، اكوادور، نيكاراگوئه و بسياري از كشورهاي منطقه براي پايان دادن به نظام سرمايه داري و ملي شدن صنايع مادر به ويژه نفت و … از مهمترين تحولات مي‌باشند. در اين ميان افشاي طرح‌هاي آمريكا براي كودتا عليه مخالفان نكته قابل تامل است. مرگ پينوشه ديكتاتور سابق شيلي نيز از مسائل مطرح در اين قاره مي‌باشد.

و- سازمان ملل: هرچند كه سازمان ملل خود را مهد عدالت و حل بحران‌هاي جهاني مي‌داند اما كارنامه يك ساله اين سازمان بار ديگر سرشار از شكست و ناتواني بود به گونه‌اي كه چندان اميدي به فعاليتهاي مثبت آن براي آينده وجود ندارد. با حضور بان كي مون كره‌اي در راس اين سازمان شاهد تكرار تحركات سازمان در مسير خواسته‌هاي غرب بوده‌ايم. هرچند كه اين سازمان قطعنامه‌هاي بسياري صادر كرد اما بسياري از آنها تحت تسلط و به خواست غرب بوده است. محور اين تحركات را صدور قطعنامه براي دخالت آمريكا و غرب در آفريقا، توجيه ادامه اشغال عراق (1770) تشديد سياستهاي خصمانه عليه تهران (1747 و 1737) مي‌توان مشاهده كرد. اين سازمان مانند سالهاي قبل نتوانست پيرامون مساله مبارزه با تروريسم، فقرزدايي، تبعيض نژادي، جنگ و كشتار در جهان، استعمار آفريقا به دست قدرتها، مبارزه باگرم شدن كره زمين، جلوگيري از سلطه طلبي ابرقدرتها، اصلاح ساختار سازمان ملل به نفع كشورهاي ضعيف و … فعاليتي انجام دهد. تمان تحركات اين سازمان را در يك جمله و آن ابراز تاسف از نابساماني‌ها و ابراز خوشحالي از تحولات مثبت مي‌توان خلاصه كرد در حالي كه اين سازمان خود تحركي براي حل اين مناقشات نداشته و بيشتر نظاره گر بوده است. البته در ماههاي اخير براي توجيه جنگ عراق، اين سازمان را به عراق بازگردانده كه به نوعي احياي قدرت سازمان ملل مي‌باشد.

نتيجه گيري: در جمع بندي كلي از تحولات عرصه بين الملل و نقش بازيگران در آن مي‌توان گفت كه سال 2007از يك سو عرصه تلاش كشورهاي مستقل براي حفظ و ارتقاي استقلالشان مي‌‌باشد كه نمود آن را در آمريكاي لاتين و آفريقا مي‌توان مشاهده كرد و از سوي ديگر تشديد تقابل قدرتها براي كاهش فعاليت ساير رقبا است كه با محوريت روسيه و آمريكا اجرا شد. سال 2007 را مي‌توان سال صف بنديهاي جديد در عرصه جهاني دانست كه در يك سوي آنها غرب و آمريكا و در سوي ديگر آن روسيه، چين و كشورهاي مخالف يك جانبه گرايي قرار داشتند به گونه‌اي كه بسياري اين سال را آغازي بر جنگ سرد دوباره نام نهادند. با تمام اين تفاسير نكته مهم در تحولات 2007 ادامه بحران در خاورميانه به عنوان مركز جهان اسلام است كه به دليل سياستهاي استعماري غرب به تقابل داخلي در لبنان، عراق و ادامه كشتار در فلسطين به دست صهيونيستها منجر شده است. در اين ميان غربيها با بحراني ساختن عرصه بين الملل براي تقابل در جهان اسلام فعاليت كردند كه جنگ فرقه‌اي در عراق و فتواي سلفي‌ها در قبال شيعيان بخشي از آن مي‌باشد. تحولات 2007 بار ديگر نشان داد كه غرب همچنان بر سياست امپرياليستي خود تاكيد دارد و ملتهاي ضعيف براي تحقق اهدافشان جز رويكرد به اتحاد و دوري از قدرتهاي بزرگ چاره‌اي ندارند چنانكه به رغم وعده‌هاي داده شده در نشست سران گروه 8 در آلمان، قدرتها براي پايان دادن به فر در آفريقا و جنگهاي داخلي در جهان اقدامي انجام نداده بلكه باسياستهايشان به تشديد اين بحرانها دامن زدند. با تمام اين تفاسير سال 2007 را مي‌توان سال افول بيشتر هژموني آمريكا در عرصه جهاني دانست كه روند تحولات و تكرار اشتباهات واشنگتن در سال 2008 آن را تشديد خواهد كرد. چرا كه سران كاخ سفيد همچنان بر اص جنگ طلبي و يك جانبه گرايي تاكيد دارند در حالي كه جهانيان ديگر اين نگرش را نپذيرفته و براي شكست آن تلاش مي‌كنند. در اين ميان جمهوري اسلامي ايران در عرصه سياست خارجي به ويژه در قبال پرونده هسته‌اي پرونده قابل تاملي از خود بر جاي گذاشت كه ادامه اين روند مي‌تواند به ارتقاي جايگاه جهاني ايران در معادلات جهاني منجر شود به ويژه اينكه محوريت آن را عدالت و مبارزه با استعمارگري تشكيل مي‌دهد كه با خواست ملتهاي آزادانديش جهان همسو بوده و مي‌تواند به تحكيم جايگاه ايران در اين كشورها منجر شود چرا كه عصر حاضر ديپلماسي ملتها است و ديپلماسي دولتها در حاشيه قرار دارد. 

صهيونيست ها براي كشتار فلسطينيان به بهانه اي جديد نياز دارند ، صهيونيست ها براي تقويت توان نظامي خود فعاليت مي كنند ، تل آويو براي تخريب چهره مقاومت و وابسته دانستن آن به خارج و گروهها ي تروريست تلاش مي كند ، صهيونيست ها بر آنند تا توجيهي براي افكار عمومي خود در قبال ناتواني اشان در برابر پاسخ هاي موشكي مقاومت ايجاد نمايند و…

ايالات متحده آمريكا كه حضور در مناطق استراتژيك جهان را اساس سياست خود دانسته توسعه نفوذ در خاورميانه را محور تحركات خود قرار داده است. ورود انديشه نومحافظه‌كاران به كاخ سفيد و اجراي دكترين حمله پيش‌دستانه را مي‌توان بخشي از اين رويكرد‌ ارزيابي كرد. در اين ميان در راستاي اهداف غرب و صهيونيست ها ،سران كاخ سفيد به بهانه مبارزه با تروريسم، مقابله با انديشه‌هاي اسلامي را در برابر انديشه غرب آغاز كردند كه نتيجه آن جنگ افغانستان و عراق و رويكرد به اصلاحات سياسي و اجتماعي در خاورميانه بود. هر چند كه سران واشنگتن براي اجراي اين استراتژي ،6 سال زمان صرف كردند اما در نهايت به دليل گرفتار شدن در جنگ افغانستان و عراق و ناكامي سناريوهايشان نتوانستند به موفقيت چنداني در اجراي استراتژي دگرگوني در جهان اسلام دست يابند. نكته قابل تامل در سياست‌هاي اخير ايالات متحده در قبال جهان اسلام، رويكرد آنها به تقابل و رويارويي ميان مسلمانان و ساكنان سرزمين‌هاي اسلامي است. به عبارتي ديگر آنها برآنند تا به جاي جنگ مستقيم با مسلمانان شرايط را بگونه‌اي فراهم آورند كه دولتها و يا گروه‌هاي وابسته به نام ميانه‌روها براي سركوب ساير مسلمانان –افراطيون- فعاليت نمايند. بررسي سناريوي جديد سران كاخ سفيد را مي توان با عملكرد برخي از روساي جمهور گذشته‌آمريكا مقايسه كرد .به عنوان مثال ريچارد نيكسون رئيس‌جمهور اسبق آمريكا (73ـ1968) در سال 1969 در گوام دكتريني را ارائه كرده بود كه در آن از يك سو جنگ ويتنام به جنگ ويتنامي عليه ويتنامي مبدل شد و از سوي ديگر متحدان آمريكا براي سركوب مخالفان آمريكا تجهيز و تقويت مي‌شدند. نگاه اجمالي به سياست كنوني آمريكا در جهان اسلام و به عبارتي آنچه واشنگتن از آن با نام مناطق بحراني و استراتژيك ياد مي كند ، يادآور تكرار استراتژي هايي مشابه استراتژي نيكسون در عصر حاضر مي باشد. اين طرح كه نام استراتژي برادر كشي در جهان اسلام را مي توا ن به‌آن اختصاص داد را در بسياري از كشورها مي‌توان مشاهده كرد.

2ـ در لبنان نيز سناريوي ديگري مشاهده مي‌شود و آن تقويت دولت سينيوره و گروه چهارده مارس براي مقابله با ملت و گروه‌هاي مقاومت لبناني بويژه حزب‌ا… مي‌باشد. ارسال تجهيزات نظامي و تشكيل اردوگاه‌هاي نظامي براي نيروهاي چهارده مارس در كنار حمايت‌‌هاي سياسي از دولت سينيوره طرحي براي تقابل لبناني‌ها با يكديگر است كه درگيري لبناني با لبناني را به همراه داشته است.

در مجموع بررسي كلان استراتژي‌ها و سياست‌هاي ايالات متحده در مقطع كنوني اين حقيقت را آشكار مي‌سازد كه آنها تلاش دارند تا به جاي هزينه‌هاي نظامي و اشغالگري كه جهان ديگر آن را نمي‌پذيرد به جنگ داخلي در جهان اسلام بپردازند كه با تجهيز طرف‌هاي طرفدار سياستهايشان و تقابل گروه‌هاي اسلامي با يكديگر اجرا مي‌شود. توسعه اين استراتژي را مي‌توان در فروش 50 ميليارد دلار سلاح به كشورهاي عربي خاورميانه مي‌توان مشاهده كرد كه هدف از آن سركوب مخالفان آمريكا به دست دولت بوده كه تقابل داخلي در اين كشورها را به همراه دارد .بر اين اساس مي‌توان گفت كه ايالات متحده براي فرار از محاكمه جهاني و ادامه سياست مبارزه با اسلام به جنگ برادر با برادر در جهان اسلام روي آورده كه تهديدي براي اتحاد و انسجام مسلمانان است كه بحران امنيتي وجنگ فرقه‌اي در كشورهاي اسلامي را به همراه دارد در حالي كه آمريكا خود را از هرگونه جنايت و كشتاري مبرا نشان مي‌دهد.

حربه اقتصادي براي حذف آرمان فلسطين
 
رژيم صهيونيستي كه تلاش داشت تا با كشتار و اعمال سياستهاي خصمانه به مقابله با مقاومت ملت فلسطين بپردازد به رغم تمام تلاشهايش نتوانسته به اين مهم دست يابد. استراتژي صهيونيستها تاكنون بر اصل توسعه اراضي و عملياتهاي نظامي استوار بوده كه با انتقادهاي شديد جهاني مواجه شده است. در شرايطي كه صهيونيستها نتوانسته‌اند با تحركات نظامي به اهداف خود دست يابند از سوي ديگر افكار عمومي جهان نيز درچارچوب اعتراض به اين سياستها حركت مي‌كند، رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن استراتژي اقتصادي را جايگزين حربه‌هاي سياسي و نظامي قرار داده‌اند. تاكيد بر اجراي طرح كوريدور اقتصادي ژاپن كه با مشاركت صهيونيستها و فلسطيني‌ها و اردن با ايجاد كارخانه‌ها و خطوط ارتباط ريلي انجام مي‌شود، كمكهاي اقتصادي تل آويو به تشكيلات خودگردان براي ساخت كارخانه در كرانه باختري، كمكهاي اقتصادي آمريكا در بهبود شرايط اقتصادي و اشتغال زايي در كرانه باختري، برگزاري نشست پاريس با اختصاص 9/7 ميليارد دلار كمك جهاني براي كمك به تشكيلات خودگردان و ... را مي‌توان از مولفه‌هاي استراتژي جديد اشغالگران قدس پيرامون فلسطين دانست. هرچند كه صهيونيستها اين اقدامات را گامي بشردوستانه و در راستاي كمك به ملت فلسطين عنوان مي‌كنند اما در حاشيه اين طرح توطئه‌هايي پنهاني و آشكار را عليه فلسطين اجرا مي‌شود كه محوريت آن عبارتند از:
1-نكته مهم در پروژه‌هاي اقتصادي، مشاركت صهيونيستها و فلسطيني‌ها است كه روند فعاليتهاي سياسي فلسطينيان را به عملكردهاي اقتصادي تغيير مي‌دهد. به عبارتي ديگر صهيونيستهاچنان وانمود مي‌سازند كه ملت فلسطين نه براي آرمانهاي سياسي بلكه براي مشكلات اقتصادي به مبارزه روي آورده‌اند و اكنون با تحركات اقتصادي صهيونيستها اين چالش برطرف مي‌گردد. هدف نهايي صهيونيستها اين است كه چنان وانمود سازند كه آنها رژيمي پاك مي‌باشند كه رسالت كمك به ملت فلسطين را پيگيري مي‌كنند. اين اقدام براي تغيير نگرش جهانيان به رژيم صهيونيستي مي‌باشد در حالي كه در حاشيه آن به توسعه طلبي‌ها در بيت المقدس و كرانه باختري مي پردازند .
2-با عنايت به اينكه ابتكارات به اصطلاحات  اقتصادي به صورت مشترك و بعضا تا اردن و مصر ادامه مي‌‌‌يابد، تعيين مرزها امري محتمل و لازم مي‌نمايد. به هر تقدير آنها براي تعيين ميزان مشاركت به ويژه چگونگي اجراي خطوط ريلي بايد مرزهاي مشخصي داشته باشند. اين امر به منزله تعيين مرزهاي اجباري و در نهايت تاييد اشغالگران صهيونيستها است. نكته قابل توجه آنكه در اين طرح‌ها فقط بخشهايي از كرانه باختري در نظر گرفته شده و بيت المقدس و اراضي اشغالي را شامل نمي‌گردد.اين در حالي است كه بر اساس مصوبات بين المللي اين اقدام غير قانوني بوده و بايد صهيونيست ها از اراضي اشغالي خارج شوند و فلسطينيان به سرزمينشان باز گردند .
3-به هر تقدير انجام پروژه‌هاي اقتصادي نيازمند وجود امنيت مي‌باشد.  اكنون صهيونيستها اين فرصت را دارند كه با عنوان اجراي طرح‌هاي اقتصادي و مقابله با عملكردهاي خرابكارانه به سركوب انتفاضه بپردازند. آنها در حالي كه نظارت خود بر اين مراكز را اجرايي مي‌كنند سركوب فلسطينيان را نيز پيگيري مي‌نمايند. به عبارتي ديگر پروژه‌هاي اقتصادي بهانه‌اي خواهد بود براي سركوب ملت فلسطين درحالي كه وجهه‌اي دموكراتيك و بشر دوستانه نظير كمكهاي اقتصادي دارد.اكنون صهيونيست ها براي سركوب فلسطينيان بهانه اي ندارند در حالي كه در طرح اقتصادي بهانه اي مناسب براي اين جنايات مي باشد .
4-كشورهاي غربي و آمريكا تلاشي براي حل بحران فلسطين با محوريت خواسته‌هاي فلسطيني‌ها ندارند. هدف آنها آن است كه تمام امور به نفع صهيونيستها اجرا شود. آنها با اختصاص كمكهاي اقتصادي به نوعي اداي دين خود را به ملت فلسطين به نمايش گذارند تا توجيهي براي افكار عمومي داشته باشند در حالي كه نهايت اقدامي سياسي براي آرمانهاي فلسطينيان كه شامل اعمال فشار بر صهيونيستها براي پايان اشغالگري است نداشته‌اند اما وجهه جهاني خود را حفظ كرده‌اند.اين اقدام در نشست آناپوليس و پاريس به طور گسترده اي اجرا شد .
5- نكته مهم درطرح‌هاي اقتصادي تاكيد بر مشاركت اعراب مي‌باشد. غرب مي‌داند كه بدون امتيازدهي نمي‌تواند اعراب را به همسويي با تل آويو وادار سازد. از سوي ديگر ملتهاي مسلمان نيز اين امر را نمي‌پذيرند. آنها با عنوان كمك اقتصادي به ملت فلسطين اعراب را به پاي ميز مذاكره با صهيونيستها مي‌آورند در حالي كه به عنوان اقدامي انساني آنها را توجيه و به آن وجهه‌اي قانوني مي‌دهند. مهم آنكه در تمام اين طرح‌ها صهيونيستها مشاركت دارند و اعراب ناچار به ارتباط با آنها هستند چرا كه عدم همكاري به منزله مقابله با پيشرفت فلسطين مي باشد كه وجهه اعراب را تخريب مي سازد .
در مجموع سياستهاي اقتصادي مطرح شده براي فلسطين در لواي ظاهري زيبا و مردمي، توطئه‌اي براي حذف آرمانهاي فلسطينيان است كه در نهايت به تحقق اهداف صهيونيستها منجر مي‌شود. چرا كه چالش ملت فلسطين با اصل و بنياد صهيونيسم است كه به اشغال اراضي آنها پرداخته لذا واگذاري امتيازات اقتصادي تحقق بخش آرمانهاي آنها نمي‌باشد و صرفا خروج اشغالگران از اراضي اشغالي راهكار نهايي است كه غرب آن را به طور زيركانه‌اي به اقتصاد تبديل تا در پايان آن را حذف نمايد.

آمريكا و تجهيز شبه نظاميان عراق

آمريكا پس از اشغال عراق در سال 2003 استراتژي‌هاي بسياري را براي تحقق اهدافش در اين كشور اجرا كرده است. سناريوهاي آنها از افزايش نيرو و درگيريهاي شديد با مخالفان تا جست و جوي خانه به خانه و استفاده از سلاح‌هاي غير متعارف تا ساخت ديوار حائل ميان مناطق شيعه و سني نشين و ... را شامل شده است. نكته مهم در استراتژي و طرح‌هاي جديد آمريكا براي برقراري ثبات و به نوعي توجيه ادامه اشغالگري تاكيد بر حضور شبه نظاميان در قالب نيروهاي مسلح و حتي رسميت يافتن آنها از سوي دولت بغداد مي‌باشد. بر اساس طرح آنها كه با نامه شوراي بيداري و بهره گيري از ظرفيتهاي داخلي براي مقابله با تروريسم اجرا مي‌شود، نيروهاي آمريكا 70 هزار شبه نظامي كه از اهل سنت و بعضا وابستگان به حزب بعث مي‌باشند را آموزش نظامي داده و با تجهيز آنها، تلاش دارند تا به نوعي مبارزه با گروههاي القاعده را مردمي سازند. به عبارتي ديگر آمدن شبه نظاميان را به افراطي و ميانه رو تقسيم كرده‌اند كه در آن ميان‌روهاي آموزش ديده در برابر افراطيون قرار مي‌گيرند. هرچند كه آمريكايي‌ها بر اين ادعايند كه اين طرح، امنيت را به عراق بازگردانده و تا حدودي نيز كارنامه موفقي داشته اما گروههاي عشاير و حتي دولتمردان عراق به اين طرح‌ها اعتراض داشته و آن را توطئه‌هاي عليه وحدت ملي و تبديل شدن صحنه عراق به جنگ داخلي مي‌دانند. بررسي تحولات عراق و چالشهاي فراروي اشغالگران اين حقيقت را آشكار مي‌سازد كه آنها در لواي اين اقدام به ظاهر امنيتي اهداف پنهاني را پيگيري مي‌‌كنند كه در آينده چالشهايي را براي عراقي ها به همراه خواهد داشت.
1-از اركان هر دولتي نيروهاي مسلح آن مي‌باشند. در حالي كه آمريكايي از آموزش پليس و ارتش عراق كه زيرمجموعه دولت مالكي خودداري مي‌كنند، تجهيزو آموزش 70 هزار شبه نظامي به منزله كودتا عليه دولت مالكي مي‌باشد. آمريكايي‌ها با اين اقدام تسلط خود را بر نيروهاي مسلح عراقي را گسترش داده تا ضمن توجيه اشغالگري در مواقع ضروري از آنها براي اعمال فشار بر دولت مالكي بهره برداري كنند. به عبارتي ديگر اين نيرو بيشتر جنبه تشريفاتي داشته كه براي اجراي خواسته‌هاي آمريكا فعاليت مي‌كنند، در حالي كه پاسخگوي دولت نخواهند بود. با توجه به ضعف ارتش عراق در نهايت اين نيرو به عاملي براي تحت فشار قراردادن دولتمردان بغدد براي همكاري با آمريكا مبدل خواهند شد.
2-نكته قابل توجه آنكه همراهان آمريكا در عراق براي خروج از اين كشور به تكاپو مشغولند. از سوي ديگر آمريكا نيز ناچارا بايد بخشي از نيروهايش را از عراق خارج سازد. در چنين شرايطي تشكيل نيروهاي مسلح شبه نظامي به ابزاري در دستان آمريكا براي اجراي سياستهاي جنگ طلبانه مبدل مي‌شود كه نتيجه آن تبديل جنگ عراقي با اشغالگر به جنگ عراقي با عراقي است. در اين استراتژي آمريكايي‌ها برآنند تا چنان وانمود سازند كه عامل كشتارها و جنايتهاعليه شهروندان عراقي، نيروهاي مسلح عراقي هستند تا در سايه آن اولا از ميزان تلفات نيروهاي خود بكاهند ثانيا با ايجاد تقابل ميان عراقي ها و به بهانه جلوگيري از جنگ داخلي به حضور خود در عراق استمرار دهند ثالثا با معرفي نيروهاي شبه نظامي به عنان نيروهاي مسلح عراق به نوعي موفقيتي براي خود در اين كشور به نمايش گذارند تا در سايه آن ضمن مقابله با افكار عمومي، بودجه مورد نياز خود را از كنگره تامين نمايند. اين نكته قابل ذكر است كه اين سياست يعني سركوب عراقي به دست عراقي در ساير نقاط خاورميانه نظير فلسطين و لبنان و افغانستان نيز پيگيري مي‌شود. چنانكه در افغانستان شبه نظاميان در برابر طالبان و القاعده قرار گرفته‌اند، در فلسطين تشكيلات خودگردان در برابر مقاومت و در لبنان دولت سنيوره و چهارده مارس در برابر ملت. براين اساس نهايت اين استراتژي تفرقه افكني ميان شيعه و سني و حتي اهل سنت با يكديگر است كه مي‌تواند به جنگ داخلي و كشتار مسلمانان منجر شود در حالي كه آمريكا خود را از بازخواست افكار عمومي مبرا ساخته و صرفا نظاره گر اين جنگ مي‌باشد.
3-نكته قابل تامل آنكه آمريكا براي حل بحران‌هاي خاورميانه نيازمند مشاركت اعراب مي‌باشد. در اين ميان كشورهاي عربي از عملكرد آمريكا در عراق ابراز نارضايتي كرده و خواستار افزايش حضور اهل سنت در تحولات اين كشور مي‌باشند. گزارش‌هاي منتشره نشان مي‌دهد كه بخش اصلي معارضان با آمريكايي‌ها اتبارع كشورهاي عربي مي‌باشند. براين اساس مي‌توان گفت كه آمريكايي‌ها با تجهيز و آموزش شبه نظاميان كه از اهل سنت مي‌باشند و واگذاري بخش نظامي به آنها (از اركان اصلي دولت است) براي جلب رضايت اعراب تلاش مي‌كند. در همين حال اين تحرك مي‌تواند دولت را وادار سازد تا به نوعي حضور بعثي‌ها در دولت را پذيرفته در حالي كه اين امر از يك سو چالشهاي اشغالگران را كاهش مي‌دهد اما از سوي مقابل ، به بحران در دولت منجر مي‌شود كه نتيجه آن دخالت اشغالگران در امور سياسي خواهد بود.
براين اساس مي‌توان گفت كه طرح‌هاي آمريكا براي تجهيز شبه نظاميان هرچند كه با نام امنيت اجرا مي‌شود اما در نهايت توطئه‌اي عليه دولت و اتحاد ملي عراقي است كه مي‌تواند بحران‌هايي را براي اين كشور به همراه داشته باشد. در اين ميان آمريكايي‌ها با ايجاد جنگ عراقي با عراقي ضمن كاهش تلفات خود به امور اقتصادي نظير چپاول نفت عراق و بحران آفريني در منطقه خواهند پرداخت. چنانكه گروههاي عشاير و دولتمردان بغداد طرح آمريكا را مردود دانسته و با آن مخالفت كرده‌اند. آنها تاكيد دارند كه به جاي آموزش شبه نظاميان، اشغالگران به تقويت ارتش عراق بپردازند كه در طول نزديك به 5 سال اشغال، همچنان در بدترين شرايط قرار دارند و آمريكا براي تجهيز و تقويت آنها فعاليتي انجام نمي‌دهد. اين سياست دو گانه خود سندي بر سياست مغرضانه آمريكا در آموزش شبه نظاميان است كه در راستاي اهداف توسعه طلبانه و حضور بلند مدت اشغالگران اجرا مي‌شود.

نشست پارلمان لبنان براي تعيين رئيس جمهور در حالي براي يازدهمين بار به تعويق افتاد كه بحران سياسي در اين كشور تاثير بسياري بر تحولات منطقه دارد . نكته مهم در لبنان دستاوردها و تاثيرات اين تاخير ها براي رژيم صهيونيستي است كه بررسي آنها نقض و جايگاه صهيونيست ها در تحولات لبنان را آشكار مي سازد . صهيونيست ها در سايه استمرار بحران لبنان چند هدف را پيگيري مي كنند . دوري افكار عمومي از جنايات و توسعه طلبي تل‌آويو در اراضي اشغالي كه به شدت پيگيري مي شود ، ادامه تحركات نظامي در مرزها بويژه بهره برداري از رود ليتاني كه با سكوت مجامع جهاني و يونيفل اجرا مي گردد ، واداشتن مقاومت لبنان به امور داخلي و دوري آن از فلسطين در حالي كه در جنگ رواني بحران لبنان را به عنوان ابزاري براي تضعيف روحيه مقاومت فلسطين مورد استفاده قرار مي دهند ، تحكيم پايه هاي قدرت 14 مارس و متحدان صهيونيست ها در لبنان كه با ارسال سلاح هاي آمريكايي و آموزس نيروهاي آنها اجرا مي شود ، بهره گيري از شرايط موجود براي جوسازي عليه حزب الله در مجامع جهاني و در نهايت اجراي قطعنامه 1595 براي خلع سلاح حزب الله به عنوان راه حل پايان بحران لبنان ،امضاي توافقنامه پنهاني و‌اشكار با دولت سينيوره در حالي كه افكار عمومي و مخالفان دولت به بحران هاي سياسي معطوف شده اند ، تشديد فشارها براي پايان دادن به نفوذ سوريه در لبنان در حالي كه از اين مسئله براي امتياز گيري از دمشق بهره برداري مي كنند و… از جمله اهدافي هستند كه صهيونيست ها در سايه يحران لبنان پي گيري مي كننددر حالي كه عوامل داخلي لبنان ، بازيگران غربي و برخي كشورهاي عربي در مسير اين اهداف گام بر ميدارند .

آينده پاكستان بدون بوتو

پاكستان در طي ماههاي اخير با چالشهاي بسياري در عرصه داخلي مواجه است. از يك سو فعاليتهاي قبايل و گروههاي مرزنشين براي حفظ استقلال ،بحرانهاي امنيتي بسياري ايجاد كرده است  به ويژه اينكه اين قبايل روابط خوبي با طالبان دارند. از سوي ديگر بحران سياسي و چگونگي تقسيم قدرت به چالشي بزرگ براي پاكستان مبدل شده است. در شرايطي كه مشرف براي حفظ قدرت تلاش مي‌كند و براي حفظ رياست جمهوري حتي كناره گيري از ارتش و اجراي فضاي باز سياسي را پذيرفت ،احزاب مخالف دولت بركناره گيري وي از قدرت تاكيد دارند. محور تحركات مخالفان حزب مسلم ليگ شاخه نواز به رهبري نوازشريف نخست وزير اسبق پاكستان و حزب مردم با رياست خانم بي نظير بوتو تشكيل مي‌دهند. نكته مهم در تحولات پاكستان ترور خانم بوتو به عنوان اولين رقيب يا به عبارتي ديگر اولين شريك مشرف در تقسيم قدرت مي باشد كه با مرگ وي پاكستان وارد مرحله جديدي از تحركات امنيتي و سياسي شد. هرچند كه به دليل پيچيدگي شرايط در پاكستان كه با تعدد بازيگران ايجاد شده نمي‌توان عامل اصلي ترور بوتو را تعيين نمود اما گمانه زني‌ها در اين زمينه همچنان ادامه دارد. در نگاهي اجمالي به ساختار دروني پاكستان و سياستهاي اعلام شده از سوي بوتو كه با تكيه بر اصول سرنگوني دولت مشرف، مقابله با تروريسم و گروههاي اسلام گرا، دگرگوني درساختار ارتش تدوين شده بود، عامل ترور بوتو مي‌تواند هر كدام از سناريوهاي القاعده و طالبان، گروههاي اسلام گرا، ارتش، عامه مردم كه مخالف همكاري كشورشان با غرب و نيز فعاليتهاي اسلام ستيزانه هستند از يك سو و تلاش ساير گروهها نظير طيف شريف و مشرف براي خروج رقيب از صحنه سياسي از سوي ديگر باشد. در همين حال اين امر دور از ذهن نمي‌باشد كه حزب مردم براي كسب محبوبيت در ميان مردم در انتخابات به قرباني ساختن بوتو مبادرت ورزيده باشد. در همين حال سناريوي تحرك غرب براي بحران آفريني در پاكستان براي حضور نظامي در اين كشور و نيز ايجاد جنگ داخلي در كشوري اسلامي براي تحقق اهداف توسعه طلبانه دور از ذهن نمي‌باشد به ويژه اينكه آمريكا سناريوي بحرانهاي هدايت شده را در منطقه پيگيري مي‌كند كه در تحولات عراق، لبنان، فلسطين و افغانستان اجرا مي‌شود.
به هر تقدير آنچه مسلم است ترور بوتو هشداري به افراد و گروههايي است كه بدون درنظرگرفتن وضعيت پاكستان به همكاري با غرب تاكيد دارند از سوي ديگر تهديدي براي ساير احزاب است كه بخواهند با افراطي گري سياسي به اهداف خود دست يابند. با تمام اين تفاسير ترور بوتو مي‌تواند تاثيراتي بر آينده سياسي پاكستان داشته كه سناريوي متفاوتي را مطرح مي سازد:
1-برگزاري انتخابات در موعد مقرر 8 ژانويه با حضور تمام احزاب و گروهها. در اين انتخابات به دليل ترور بوتو حزب مردم مي‌تواند با مظلوم نمايي از جايگاه ويژه‌اي درپارلمان برخوردار شود و به نوعي اهداف سياسي خود را محقق سازد. البته نبود بوتو به منزله نبود رهبريت قاطع و كاريزما در اين حزب است كه مي‌تواند مانع از اجراي اهداف آن به ويژه مقابله با مشرف شود. به عبارتي ديگر حزب مردم ناچار به پذيرش و همراهي با دولت و برخي احزاب مخالف نظير حزب مسلم ليگ شاخه نواز مي‌شود. اين خلاء رهبريت مي‌تواند تجزيه اين حزب را به همراه داشته باشد چرا كه پس از بوتو اجماعي براي رهبر توافقي دور از ذهن مي‌نمايد.
2-سناريوي ديگر براي پاكستان بهره گيري مشرف از شرايط اضطراري حاكم بر كشور براي به تعويق انداختن و يا عدم برگزاري انتخابات مي‌باشد. شرايط بحراني كنوني اين فرصت را ايجاد مي‌كند كه مشرف با نام حالت فوق العاده به صف آرايي در برابر مخالفان پرداخته و ضمن تاخير يا تعويق انتخابات به بازداشت و كنار زدن مخالفان احتمالي بپردازد. به هر تقدير بوتو رقيبي جدي براي مشرف قلمداد مي شد كه به رغم توافقات گذشته مبني بر تقسيم قدرت، براي كنار نهادن مشرف فعاليت مي‌كرد لذا اكنون شرايط براي ايجاد موازنه‌هاي جديد در ساختار سياسي پاكستان فراهم آورده و مشرف مي‌تواند از آن براي تحكيم پايه‌هاي قدرت خود بهره برداري كند. مشرف با تكيه بر اصل حفظ ماهيت اسلامي پاكستان و رد طرح‌هاي غرب براي اصلاحات اساسي در ساختار ديني و اجتماعي كشور در كنار تاكيد بر اين امر كه مداخله خارجي براي برقراري امنيت يا تحولي جديد را نمي‌پذيرد، توانسته است نظام قبيله‌اي و ارتش مدار پاكستان را با خود همراه سازد. وي از مولفه‌هاي مهم كشور براي حفظ قدرت برخوردار مي‌باشد كه مي‌تواند وي را براي حفظ قدرت ياري دهد. مولفه‌هايي كه بوتو نتوانست به درك درست از آنها بپردازد و با افراطي گري در قبال گروهها و قبايل با نام مبارزه با تروريسم موجب خروجش از صحنه سياسي شد. امري كه نواز شريف را نيز تهديد مي‌كند. البته نواز شريف به دليل ماهيت اسلام گرايانه حزبش توانسته جايگاهي نسبي در ميان مردم داشته باشد لذا اين احتمال وجود دارد كه وي براي ماندن در صحنه سياسي و دچار نشدن به سرنوشت بوتو به ائتلاف پنهان و آشكار با مشرف روي آورد تا در سايه حمايتهاي امنيتي و سياسي وي بتواند در صحنه حضور داشته باشد هرچند كه در ظاهر به تشديد تقابل با مشرف و بهره گيري از شرايط متشنج كنوني براي بهبود جايگاه اجتماعي‌اش تلاش مي‌كند در حالي كه ترس از تكرار سرنوشت بوتو مي‌تواند مانعي براي افراطي گري وي در برابر مشرف باشد.
در مجموع خروج بوتو از صحنه سياسي پاكستان مي‌تواند ايجادكننده تحولاتي جديد در اين كشور باشد در حالي كه هر كدام از گروههاي حاضر در صحنه تحولات پاكستان نظير القاعده، قبايل استقلال خواه، احزاب سياسي، مشرف و غرب تلاش خواهند كرد تا از شرايط موجود براي تحقق اهدافشان بهره‌برداري كنند چنانكه حتي حزب مردم ،اين ترور را فرصتي براي پيروزي در انتخابات ارزيابي مي‌كند. اما آنچه مسلم است احزاب با احتياط بيشتري به موضع گيري در قبال دولت و مسائل امنيتي به ويژه مبارزه با تروريسم و همكاري با غرب خواهند پرداخت چرا كه بوتو قرباني افراطي گري در اين زمينه ها شد كه درسي براي ساير افراد و گروهها براي تعديل مواضعشان خواهد بود.

پكن - توكيو در مسير تعامل

«فوكودا» نخست وزير ژاپن امروز براي ديدار رسمي با مقامات چيني وارد پكن گرديده است تا گامهاي جديدي براي حل اختلافات و توسعه مناسبات دو جانبه برداشته شود. فوكودا كه پس از كناره گيري «شينزوآبه» قدرت را در دست گرفته و شعار توسعه همكاريهاي منطقه‌اي را سر مي‌دهد در حالي وارد چين گرديده كه دو كشور داراي روابط تاريخي و پر فراز و نشيبي بوده‌اند. شايد بتوان گفت كه روابط آنها بخشي از تاريخ جهان مي‌باشد كه در برخي مقاطع به دليل سياستهاي استعماري به جنگ و درگيري منجر شده كه سياستهاي توسعه طلبانه ژاپن در طول جنگ جهاني و دوران استعمارگري ژاپن بر جهان از نمونه بارز آن مي‌باشد. فوكودا در شرايطي به رايزني با مقاومت چين مي‌پردازد كه پيش از اين ديدارهايي ميان مقامات دو كشور براي حل اختلافات برگزار شده است كه از آن جمله ديدارهاي نخست وزير چين از ژاپن و رايزني‌هاي وزراي خارجه دو كشور مي‌باشد. دو كشور در حالي براي توسعه همكاريها تلاش مي‌كنند كه تحولات منطقه و ابعاد سياستهاي داخلي و خارجي دو كشور مي‌تواند تاثيرات بسياري بر اين مناسبات داشته باشد. اكنون دو كشور تلاش دارند تا ضمن حل اختلافت ارضي و سياسي توسعه اقتصادي خود را تقويت كنند، از ايجاد بحران جديد در منطقه جلوگيري نمايند، مانع از تحركات نظامي دو جانبه و نيز فعاليتهاي آمريكا شوند، به توسعه ائتلاف در منطقه پرداخته شود تا در نهايت در سايه اين تحولات بتوانند اهداف داخلي ، منطقه اي يا  بين المللي خود را محقق سازند . بر اين اساس مي‌توان گفت كه دلايل چين و ژاپن براي توسعه مناسبات در ابعاد سياسي و اقتصاي و نظامي مي‌باشد كه برگرفته از سياست داخلي و خارجي آنهاست بر اساس دغدغه هيا خاص شكل گرفته است .
چنانكه ذكر شد چين و ژاپن براي توسعه اقتصادي تلاش مي‌كنند. پيش زمينه اين توسعه ايجاد فضايي آرام در عرصه سياست داخلي و خارجي مي‌باشد. دو كشور تلاش دارند تا با پايان دادن به اختلافات گذشته به ويژه مسائل بر جاي مانده از «معبد ياسوكوني» كه همچنان به عنوان چالشي در روابط دو كشور مي‌باشد و نيز انتشار كتب تاريخي در ژاپن كه انتقاد چين را به همراه داشته در كنار حل اختلافات پيرامون برخورداري از منابع گازي در مناطق مورد  مناقشه به نوعي ثبات امنيتي در منطقه دست يابند تا در سايه آن اولا از ايجاد رقابت تسليحاتي در منطقه جلوگيري كرده و به نوعي آتش بس آرام را برقرار سازند. در مقطع كنوني دو كشور براي توسعه توان دفاعي خود تلاش مي‌كنند كه با تحريكهاي آمريكا مي‌تواند به بحران منجر شود لذا طرفين با ديدارهاي مكرر به نوعي تضمين‌هايي را براي ماهيت دفاعي فعاليتهاي نظامي خود ارائه مي‌دهند. چندي پيش ژاپن اقدام به آزمايش موشك بالستيك نمود و همچنين از تمديد فعاليت نيروهاي آمريكا در اين كشور خبر داد از سوي ديگر پكن نيز تحركاتي براي تقويت توان نظامي خود داشته كه با مانورهاي نظامي با روسيه و هند همراه بوده است. اين اقدامات فضايي تنش آلود را براي منطقه ايجاد مي‌كند لذا ديدارهاي دو كشور مي‌تواند گامي براي كاهش اين امر باشد.به عبارتي ديگر آنها تلاش دارند تا در موازنه يا نرم از بحران در منطقه جلوگيري كرده و به نوعي با مشوق هاي سياسي و اقتصادي براي يكديگر به بازدارندگي سازنده اي دست يابند . اين رويكرد ها مي تواند در نهايت دو كشور را به قدرتي نظامي در منطقه مبدل نمايد كه خود امنيت منطقه را حفظ مي كنند .  ثانيا دو كشور دريافته‌اند كه براي حل اختلافات منطقه‌اي نظير بحران كره شمالي، اختلافات ژاپن با روسيه و...به ائتلاف منطقه‌اي نياز دارند. از يك سو ژاپن اميدوار است تا از حمايت چين در برابر روسيه براي بازپس گيري جزاير خود برخوردار شود از سوي ديگر پكن نيز حل پرونده كره شمالي و كاهش فعاليتهاي آمريكايي‌ها را در گرو همكاري با ژاپن مي‌داند. ثالثا تشديد ائتلاف‌هاي منطقه‌اي در اقصي نقاط جهان نظير آفريقا، آمريكاي لاتين، اروپا، آسياي مركزي و قفقاز و حوزه بالكان، كشورهاي خاورميانه بيانگر حضور بازيگران منطقه‌اي در معادلات جهاني است. اكنون اين تهديد براي اقتصاد رو به توسعه چين و ژاپن وجود دارد كه ظهور بازيگران جديد آنها را در حاشيه قرار دهد. اكنون آنها با گرايش به ائتلاف دو جانبه و سپس توسعه آن به همكاري با آسه آن و حتي تاسيس ائتلاف جديد منطقه‌اي براي تبديل شدن به قطبي منطقه‌اي و جهاني فعاليت مي نمايند. پيش زمينه اجراي اين مهم حل اختلافات گذشته و توسعه روابط سياسي و اقتصادي است كه در رايزني‌هاي مقامات دو كشور به آن پرداخته مي‌شود.اين اقدام مي تواند نقشي اساسي در توسعه دو كشور و صف بندي آنها در برابر ساير بازيگران در معادلات جهاني داشته باشد هرچند كه غرب از اين امر چندان رضايتي ندارد و براي عدم تحقق‌ان فعاليت خواهد داشت .
به هر تقدير سفر فوكودا نخست وزير ژاپن به پكن را مي‌توان استمرار سياستهاي «شينزوآبه» نخست وزير اسبق ژاپن دانست كه اولويت خود را بر حل چالشهاي با چين  قرار داده بود و حتي در اين راه از ديدار از «معبد ياسوكوني» خودداري كرده بود. به هر حال دو كشور براي جلوگيري از بحران نظامي و سياسي در شرق آسيا و مقابله با بازيگران اقتصادي جهان به همكاري با يكديگر نياز دارند هرچند كه اختلافات و ديدگاهاي منفي تاريخي ميان دو ملت و نيز برخي اختلاف نظرها پيرامون روابط با كره شمالي و چگونگي حضور در معادلات جهاني چالشهايي را در مناسبات دو كشور ايجاد كرده است.با اين وجود نيازهاي بلند مدت دو كشور به يكديگر براي استمرار توسعه و مقابله با تهديدات منطقه اي آنها را به سمت همگرايي سوق خواهد داد هرچند كه غرب بويژه‌آمريكا براي جلوگيري از تكميل اين روند به كارشكني خواهند پرداخت كه نمونه آن را در تلاش اين كشورها براي سوق دادن ژاپن به فعاليت هاي هسته اي مي توان مشاهده كرد .

پكن - توكيو در مسير تعامل 

«فوكودا» نخست وزير ژاپن امروز براي ديدار رسمي با مقامات چيني وارد پكن گرديده است تا گامهاي جديدي براي حل اختلافات و توسعه مناسبات دو جانبه برداشته شود. فوكودا كه پس از كناره گيري «شينزوآبه» قدرت را در دست گرفته و شعار توسعه همكاريهاي منطقه‌اي را سر مي‌دهد در حالي وارد چين گرديده كه دو كشور داراي روابط تاريخي و پر فراز و نشيبي بوده‌اند. شايد بتوان گفت كه روابط آنها بخشي از تاريخ جهان مي‌باشد كه در برخي مقاطع به دليل سياستهاي استعماري به جنگ و درگيري منجر شده كه سياستهاي توسعه طلبانه ژاپن در طول جنگ جهاني و دوران استعمارگري ژاپن بر جهان از نمونه بارز آن مي‌باشد. فوكودا در شرايطي به رايزني با مقاومت چين مي‌پردازد كه پيش از اين ديدارهايي ميان مقامات دو كشور براي حل اختلافات برگزار شده است كه از آن جمله ديدارهاي نخست وزير چين از ژاپن و رايزني‌هاي وزراي خارجه دو كشور مي‌باشد. دو كشور در حالي براي توسعه همكاريها تلاش مي‌كنند كه تحولات منطقه و ابعاد سياستهاي داخلي و خارجي دو كشور مي‌تواند تاثيرات بسياري بر اين مناسبات داشته باشد. اكنون دو كشور تلاش دارند تا ضمن حل اختلافت ارضي و سياسي توسعه اقتصادي خود را تقويت كنند، از ايجاد بحران جديد در منطقه جلوگيري نمايند، مانع از تحركات نظامي دو جانبه و نيز فعاليتهاي آمريكا شوند، به توسعه ائتلاف در منطقه پرداخته شود تا در نهايت در سايه اين تحولات بتوانند اهداف داخلي ، منطقه اي يا  بين المللي خود را محقق سازند . بر اين اساس مي‌توان گفت كه دلايل چين و ژاپن براي توسعه مناسبات در ابعاد سياسي و اقتصاي و نظامي مي‌باشد كه برگرفته از سياست داخلي و خارجي آنهاست بر اساس دغدغه هيا خاص شكل گرفته است .
چنانكه ذكر شد چين و ژاپن براي توسعه اقتصادي تلاش مي‌كنند. پيش زمينه اين توسعه ايجاد فضايي آرام در عرصه سياست داخلي و خارجي مي‌باشد. دو كشور تلاش دارند تا با پايان دادن به اختلافات گذشته به ويژه مسائل بر جاي مانده از «معبد ياسوكوني» كه همچنان به عنوان چالشي در روابط دو كشور مي‌باشد و نيز انتشار كتب تاريخي در ژاپن كه انتقاد چين را به همراه داشته در كنار حل اختلافات پيرامون برخورداري از منابع گازي در مناطق مورد  مناقشه به نوعي ثبات امنيتي در منطقه دست يابند تا در سايه آن اولا از ايجاد رقابت تسليحاتي در منطقه جلوگيري كرده و به نوعي آتش بس آرام را برقرار سازند. در مقطع كنوني دو كشور براي توسعه توان دفاعي خود تلاش مي‌كنند كه با تحريكهاي آمريكا مي‌تواند به بحران منجر شود لذا طرفين با ديدارهاي مكرر به نوعي تضمين‌هايي را براي ماهيت دفاعي فعاليتهاي نظامي خود ارائه مي‌دهند. چندي پيش ژاپن اقدام به آزمايش موشك بالستيك نمود و همچنين از تمديد فعاليت نيروهاي آمريكا در اين كشور خبر داد از سوي ديگر پكن نيز تحركاتي براي تقويت توان نظامي خود داشته كه با مانورهاي نظامي با روسيه و هند همراه بوده است. اين اقدامات فضايي تنش آلود را براي منطقه ايجاد مي‌كند لذا ديدارهاي دو كشور مي‌تواند گامي براي كاهش اين امر باشد.به عبارتي ديگر آنها تلاش دارند تا در موازنه يا نرم از بحران در منطقه جلوگيري كرده و به نوعي با مشوق هاي سياسي و اقتصادي براي يكديگر به بازدارندگي سازنده اي دست يابند . اين رويكرد ها مي تواند در نهايت دو كشور را به قدرتي نظامي در منطقه مبدل نمايد كه خود امنيت منطقه را حفظ مي كنند .  ثانيا دو كشور دريافته‌اند كه براي حل اختلافات منطقه‌اي نظير بحران كره شمالي، اختلافات ژاپن با روسيه و...به ائتلاف منطقه‌اي نياز دارند. از يك سو ژاپن اميدوار است تا از حمايت چين در برابر روسيه براي بازپس گيري جزاير خود برخوردار شود از سوي ديگر پكن نيز حل پرونده كره شمالي و كاهش فعاليتهاي آمريكايي‌ها را در گرو همكاري با ژاپن مي‌داند. ثالثا تشديد ائتلاف‌هاي منطقه‌اي در اقصي نقاط جهان نظير آفريقا، آمريكاي لاتين، اروپا، آسياي مركزي و قفقاز و حوزه بالكان، كشورهاي خاورميانه بيانگر حضور بازيگران منطقه‌اي در معادلات جهاني است. اكنون اين تهديد براي اقتصاد رو به توسعه چين و ژاپن وجود دارد كه ظهور بازيگران جديد آنها را در حاشيه قرار دهد. اكنون آنها با گرايش به ائتلاف دو جانبه و سپس توسعه آن به همكاري با آسه آن و حتي تاسيس ائتلاف جديد منطقه‌اي براي تبديل شدن به قطبي منطقه‌اي و جهاني فعاليت مي نمايند. پيش زمينه اجراي اين مهم حل اختلافات گذشته و توسعه روابط سياسي و اقتصادي است كه در رايزني‌هاي مقامات دو كشور به آن پرداخته مي‌شود.اين اقدام مي تواند نقشي اساسي در توسعه دو كشور و صف بندي آنها در برابر ساير بازيگران در معادلات جهاني داشته باشد هرچند كه غرب از اين امر چندان رضايتي ندارد و براي عدم تحقق‌ان فعاليت خواهد داشت .
به هر تقدير سفر فوكودا نخست وزير ژاپن به پكن را مي‌توان استمرار سياستهاي «شينزوآبه» نخست وزير اسبق ژاپن دانست كه اولويت خود را بر حل چالشهاي با چين  قرار داده بود و حتي در اين راه از ديدار از «معبد ياسوكوني» خودداري كرده بود. به هر حال دو كشور براي جلوگيري از بحران نظامي و سياسي در شرق آسيا و مقابله با بازيگران اقتصادي جهان به همكاري با يكديگر نياز دارند هرچند كه اختلافات و ديدگاهاي منفي تاريخي ميان دو ملت و نيز برخي اختلاف نظرها پيرامون روابط با كره شمالي و چگونگي حضور در معادلات جهاني چالشهايي را در مناسبات دو كشور ايجاد كرده است.با اين وجود نيازهاي بلند مدت دو كشور به يكديگر براي استمرار توسعه و مقابله با تهديدات منطقه اي آنها را به سمت همگرايي سوق خواهد داد هرچند كه غرب بويژه‌آمريكا براي جلوگيري از تكميل اين روند به كارشكني خواهند پرداخت كه نمونه آن را در تلاش اين كشورها براي سوق دادن ژاپن به فعاليت هاي هسته اي مي توان مشاهده كرد .

دستان بيگانه در بحران بحرين

بحرين در روزهاي اخير شاهد درگيري‌هاي شديد ميان دولت و مخالفان سياستهاي اقتصادي، اجتماعي و سياسي آن مي‌باشد. متاسفانه اين تقابل‌ها كه با سركوب گسترده از سوي پليس همراه بود، بيشتر در قبال شيعيان و مناطق شيعه نشين صورت گرفته است به گونه‌اي كه گزارشهاي منتشره از ايجاد نوعي جنگ فرقه‌اي در اين كشور حكايت دارد. هرچند كه اين واقعيت قابل پذيرش است كه نظام انحصاري در بسياري از كشورها از جمله برخي از دول عربي كه تحت حمايت و شيطنت‌هاي سياسي غرب قرار گرفته اند موجب دو گانگي و چالشهايي ميان دولت و مردم شده است كه نمود آن در تحولات كشورهايي نظير بحرين تبلور يافته اما بررسي دقيق تحولات بيانگر نقش و دخالتهاي غرب و رژيم صهيونيستي در تشديد بحران و حتي جنگ فرقه‌اي در اين كشورها مي‌‌باشد. بررسي تحولات داخلي و مواضع منطقه‌اي و جهاني بحرين مي‌تواند افشاگر حقيقت دخالت آشكار و پنهان صهيونيسم بين‌الملل و وابستگان به غرب در  عرصه داخلي اين كشور باشد.
1-مردم بحرين و حتي پارلمان اين كشور در هفته‌هاي اخير ضمن برپايي تظاهرات‌هاي گسترده ضد صهيونيستي، قوانيني را در پالمان تصويب كردند كه بر اساس آنها هرگونه رابطه با رژيم صهيونيستي جرم تلقي و مجازاتهاي سنگيني را شامل مي‌شود. در عين حال تحريم كالاي صهيونيستي نيز از اصول اين طرح‌ها اعلام گرديد. اين تحركات در حالي صورت گرفته كه پيش از اين صهيونيستها تلاش داشتند تا با حمايتهاي آمريكا به برقراري روابط با بحرين بپردازند چنانكه مساله ديدار وزير خارجه بحرين با وزير خارجه به صهيونيستها در نيويورك را مطرح كردند كه با اعتراض شديد مردم بحرين مواجه شد. اين امر خشم رژيم صهيونيستي را به همراه داشت.
2-پيروزي اسلام گرايان در انتخابات سال گشته بحرين با اعتراض آمريكا و صهيونيستها مواجه گرديد به گونه‌اي كه فشار ها براي تقابل ميان دولت و اسلام گرايان افزايش يافت كه به تقابل دولت با مردم منجر شد .
3-در ماههاي اخير شاهد گرايش بحرين و كشورهاي عربي به جمهوري اسلامي ايران مي‌باشيم. هرچند كه صهيونيست ها و  غرب تلاش داشتند تا با نام شيعيه و سني، افراطي و ميانه رو به تفرقه ميان تهران و اعراب بپردازند اما گرايشات منطقه‌اي كشورها ضمن شكستن اين توطئه به همگرايي بيشتر منجر شد، مواضع اعراب در قبال ايران نظير حضور احمدي نژاد در نشست سران شوراي همكاري كشورهاي عربي حوزه خليج فارس، تاكيد كشورها از جمله بحرين به صلح آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي  ايران، مخالفتها با طرح‌هاي آمريكا مبني بر تقابل با تهران و...  با انتقاد صهيونيستها و آمريكا همراه شد.
4-نكته مهم در ناآرامي‌هاي بحرين آنكه، اين تحولات زماني روي مي‌دهد كه پيش از آن رابرت گيتس وزير دفاع و مقامات ارشد ستاد ارتش و سازمانهاي اطلاعاتي آمريكا به منطقه به ويژه بحرين سفر داشته‌اند. پس از اين ديدارها به ويژه حضور گيتس در نشست امنيتي در بحرين، شاهد بحران در اين كشورها مي‌باشيم لذا مداخلات آمريكا را مي‌توان از دلايل بحران در بحرين دانست به ويژه اينكه سران آمريكا خواستار اصلاحات در منطقه شده بودند.
5-اكنون رژيم صهيونيستي در عرصه اراضي اشغالي و آمريكا در عراق و افغانستان با چالشهاي بسياري مواجه مي‌باشند. آنها براي انحراف افكار عمومي از اين بحران‌ها به دنبال بحرانهاي جديدي مي‌باشند. آنها كه همواره از سياست تفرقه افكني ميان مسلمانان با نام شيعه و سني، براي اين مهم بهره برداري مي‌كنند بار ديگر با بحران آفريني در بحرين فعاليت خود را تكرار مي‌كنند. نكته مهم آنكه آمريكا به دنبال پايگاه نظامي در بحرين است كه با استناد به بحران‌هاي امنيتي سران منامه را تحريك به پذيرش اين توسعه طلبي مي‌نمايند.
براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه بحران‌هاي ايجاد شده در بحرين بيش از آنكه برگرفته از چالشهاي داخلي باشد، توطئه‌اي از سوي رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن است كه تلاش دارند تا با بحران آفريني، ضمن ايجاد درگيري و بي ثباتي دربحرين، در نهايت، آن را به كشورهاي منطقه و جهان اسلام تسريع دهند.محور اصلي اين موازنه را تقابل شيعه و سني تشكيل مي‌دهند كه تهديدي براي اتحاد منطقه و جهان اسلام است لذا جا دارد تا كشورهاي منطقه به ويژه ايران و عربستان به عنوان محورهاي اصلي جهان اسلام در كنار سازمان كنفرانس اسلامي براي مقابله و پايان دادن به اين توطئه‌ها تلاشهاي گسترده‌اي را آغاز كنند تا مانع از توسعه و حتي تكرار آن در ساير كشورها شوند چرا كه نتيجه نهايي اين بحران ها، صرفا تحقق اهداف رژيم صهيونيستي و آمريكا مي‌باشد و دستاوردي براي جهان اسلام ندارد.

الف )آمريكايي در حالي از دموكراسي براي ساير كشورها سخن مي‌گويند و به اصطلاح آن را به ساير كشورها تحميل مي‌كنند كه در داخل تعريف دموكراسي ديگري را شاهد مي‌باشيم. افشاي نوارهاي ويديويي شكنجه زندانيان توسط سازمان سيا، اجراي تبعيض نژادي گسترده در زندان‌هاي آمريكا كه با 5/2 نفر زنداني بيشترين زندانيان جهان را دارا مي‌باشند در حالي كه آمار نشان مي‌دهد 70 درصد اين افراد بي‌گناه هستند و صرفا به دليل داشتن نام اسلامي و يا رنگ پوستشان در زندان به سر مي‌برند، اعمال محدوديت عليه اقليت‌هاي ديني دربرگزاري آداب مذهبي كه به شدت عليه مسلمانان اعمال و مساجد بسياري تعطيل شده‌اند، افزايش فقر و بي‌خانماني ميان اقشار جامعه كه رشدي 12 درصدي داشته و به بيش از 40 ميليون نفر مي‌رسد- نكته جالب آنكه يك سوم آنها را كهنه سربازاني تشكيل مي‌دهند كه از عراق و افغانستان به آمريكا بازگشته‌اند اما به رغم شعارهاي سران آمريكا از تمام امكانات محروم و در جمع اقشار فقير قرار گرفته‌اند-وجود ميليون‌ها آواره و مهاجر بي‌سرپناه كه به دليل سياست‌هاي دولت از زندگي بازمانده‌اند، صرف شدن بودجه‌هاي عمراني و اجتماعي در جنگ به جاي رسيدگي به وضعيت مردم كه ميليون‌ها نفر را زير خط فقر مطلق برده است ، تشديد محدوديت براي شهروندان آمريكايي در تعيين محل سكونت، نقض آزادي مسافرت بگونه‌اي كه تمام زندگي شخصي آنها حتي روابط خانوادگي تحت نظارت اف‌بي‌آي و سيا قرار دارد، اجراي طرح شنود مكالمات خصوصي افراد و … دموكراسي‌هايي است كه در ايالات متحده اجرا مي‌شود. فعاليت‌هاي ضدبشري مقامات كاخ سفيد چنان بوده است كه نهادهاي حقوق بشر اين كشور را بزرگترين ناقض حقوق بشر دانسته و خواستار پايان اين جنايت‌ها شده‌اند.نكته مهم آنكه تمام اين جايت ها با نام امنيت و تحقق عدالت اجرا شده است در حالي شواهد نشان مي دهد اين تحركات خود عامل گشترش بي عدالتي و تشديد كننده نگاه هاي نژاد پرستانه در جامعه بوده است .

ب) شعار ديگر آمريكايي‌ در جهان برقراري امنيت بوده است.اين شعار در حالي سرداده شده كه در داخل آمريكا روزانه ده‌ها تن در حوادث تيراندازي و اقدامات جنايات كارانه به قتل مي‌رسند. حوادث اخير در دانشگاه و مراكز علمي وحتي در كليساها كه با گروگان‌گيري و قتل ده‌ها تن به دست نوجوانان و كودكان صورت گرفته بيانگر دموكراسي اسلحه‌اي است كه در آمريكا رايج شده است و دليل آن هم سياست رعب و وحشتي است كه سران كاخ سفيد ايجاد كرده‌اند.جالب توجه آنكه در اين دموكراسي در مدارس از شكهاي الكترونيكي براي تنبيه استفاده مي شود كه عملا شكنجه اي وحشيانه است كه حتي در زندان ها نيز ممنوع اعلام شده است . عدم رسيدگي دولت به حوادثي نظير آتش‌سوزي‌هاي گسترده در كاليفورنيا كه يك ميليون آواره و صدها كشته بر جاي گذاشت و يا جريان طوفان نيواورلئان كه به دليل سياست‌هاي نژادپرستانه سران آمريكا به فاجعه‌اي انساني مبدل شد و پس از دو سال نيز همچنان قرباني مي‌گيرد ، مرگ دهها تن در سرماي زمستان به دليل عدم رسيدگي دولت به امور اجتماعي كه جامعه اي فقير را براي آمريكا به همراه داشته است و… تماما به الگوهايي از تلاش آمريكا براي برقراري و اهداي امنيت به ملت آمريكا مي‌باشند. اكنون مردم اين كشور تاكيد دارند كه اميدي به تامين امنيتشان در برابر حتي حوادث طبيعي ندارند چرا كه دولت به جاي رسيدگي بر اوضاع داخلي به جنگ‌افروزي در جهان مي‌پردازد. نظر سنجي ها نشان مي دهد كه مردم آنريكا نه القاعده و تهديدات تروريستي بلكه سياست هاي دولت خود را در مقابله با بحران هاي اجتماعي و حوادث طبيعي عامل نا امني براي خود مي دانند و خواستار پايان جنگ با تروريسم و تبديل آن به حل بحران هاي داخلي مي باشند .

ج)محور ديگر شعارهاي آمريكا مقابله با تهديدات هسته‌اي و شيميايي براي جهان مي‌باشد. آنها به اين بهانه مقابله با فعاليت‌هاي صلح‌آميز هسته‌اي ساير كشورها ازجمله ايران را اجرا مي كنند . اين شعارها به اصطلاح بشردوستانه آنها در حالي مطرح مي‌شود كه در عرصه داخلي خود براي ساخت نسل‌هاي جديد سلاح‌هاي هسته‌اي فعاليت مي‌كنند، مواد شيميايي را در مناطق مسكوني معدوم مي‌سازند، از پذيرش پيمان كيوتو يا همان مبارزه با گرم شدن زمين‌خودداري مي‌ورزندو… .اينها خود گواه دروغين بودن شعار فعاليت براي تامين امنيت جهاني و مقابله با فاجعه انساني مي‌باشند در حالي كه با تحركات هسته اي خود جان مردم آمريكا را به خطر مي اندازند چنانكه مردم اين كشور بمب ها و سلاح هاي هسته اي و شيميايي كشورشان را خطرناك تر از تهديدات خارجي مي دانند و بر انهدام آنها تاكيد دارند .

در مجموع مي‌توان گفت كه آمريكا برخلاف شعارهايي كه در عرصه جهاني مي‌دهد. در عرصه داخلي كشوري فروپاشيده و سرشار از بي‌عدالتي، تبعيض و هرج و مرج است كه علت بسياري از آنها نيز سياست‌هاي توسعه‌طلبانه سران آن مي‌باشد. دموكراسي كه در آن كسي حق سخن گفتن ندارند چنانكه تاكنون صدها فعال ضد جنگ بازداشت و محكوم به زندان شده‌اند بدون آنكه محاكمه‌اي در قبال آنها صورت گيرد.

سردمداران لندن كه روزي شعار اهداي دموكراسي براي مردم عراق را سرمي دادند بارديگر تاكيد كردند كه در هفته هاي آينده تمام امور بصره را به عراقي ها واگذار كرده و تمام نيروهاي خود را خارج مي سازند. انگليسي ها كه در سال 2003 با رهبري توني بلر براي كسب منافع اقتصادي و سياسي با همراه شدن با سياست هاي جنگ طلبانه آمريكا وارد عراق شدندگمان مي كردند كه توانايي اجراي اهدافشان دركوتاه مدت را دارند اما به مرور دريافتند كه اين امر به دليل شرايط حاكم بر عراق بويژه روحيه بيگانه ستيزي مردم اين كشور امكان پذير نمي باشد. ابعاد ناكامي هاي لندن در عراق چنان بود كه توني بلر نخست وزير سرانجام براي حفظ جايگاه حزب كارگر و پايان دادن به انتقادها در 6 تير وادار به كناره گيري از قدرت شد. «گوردون براون» كه به عنوان كانديداي احياي قدرت حزب كارگر قدرت را در دست گرفت، نيز به سرنوشت بلر دچار شد بگونه اي كه تمام انتقادها از وي معطوف به عراق گرديد. سرانجام براون كه توانايي مقابله با مخالفان را نداشت براصل خروج از عراق تاكيد كرد درحالي كه همچنان همپيماني با آمريكا را شعار خود ساخته بود. در اين راستا براون در حدود دو ماه پيش با سفر به عراق زمينه خروج 8000 هزار سرباز انگليسي از بصره را فراهم كرد تا تعداد اين نيروها به 4500 نفر كاهش يابد. درهمين حال ساير نيروهاي باقي مانده مراكز نظامي واداري را به عراقي ها واگذار كرده و خود در فرودگاه بصره متمركز شده اند تا به مرور از عراق خارج شوند.كه چندي پيش تمام نيروها به جز نيروهاي هوابرد،منطقه را ترك كردند هرچند كه مقامات لندن اين خروج را به دليل تحقق اهدافشان در بصره عنوان مي كنند اما بررسي تحولات حقايق ديگري را آشكار مي سازد. در عرصه داخلي سران لندن با انتقادهاي شديد پارلمان و محافل سياسي مواجه مي باشند در حالي كه سربازان و فرماندهان نظامي نيز درصدر مخالفان قرار دارند، نكته مهم آنكه آمار نشان مي دهد ارتش انگليس از درون فرو پاشيده بگونه اي كه ديگر نه توانايي جذب سرباز دارد و نه مي تواند به وضعيت مجروحان و سربازان حاضر در جنگ رسيدگي كند. جالب آنكه نظاميان اين كشور ماه ها است كه حقوق دريافت نكرده اند و اين خود سندي بر عدم توانايي لندن در استمرار نظامي گري در مناطق بحران جهان است. آمار نشان مي دهد كه اكثريت سربازان انگليسي بازگشته از عراق با اختلالات رواني و جسمي مواجه مي باشند، به نحوي كه دولت توانايي رسيدگي به آنها را ندارد و حاضر به ارائه خدمات به آنها نيست. در عرصه جهاني نيز انگليس وضعيت مطلوبي ندارد. بازيگران جديد در اروپا و عرصه جهاني جايگاه آن را متزلزل ساخته اند درحالي كه افكار عمومي نيز توجهي به اين كشور ندارد و آن را شريك جنايت هاي آمريكا در جهان مي داند. در اين شرايط لندن براي حفظ قدرت داخلي و نيز احياي جايگاه جهاني به دنبال ايجاد لوح پاك از خود مي باشد تا شايد بتواند براي انتخابات 2009 از شكست حزب كارگر جلوگيري كند. انگليس اكنون سناريوي تبديل استراتژي نظامي به استراتژي اقتصادي و باز سازي زيرساخت هاي تجاري بصره و نيز خروج سربازان براي حضور در افغانستان را سرلوحه بهانه هاي خود براي فرار از عراق قرار داده است. درحالي كه همگان اعتراف دارند اين تحرك برگرفته از ضعف لندن است نه قدرت آن.
در مجموع خروج انگليسي ها از بصره مي تواند بيانگر چند حقيقت باشد:
1- در هفته هاي اخير كه امنيت و بخش هايي از امور اداري بصره به دولت عراق واگذار شده شاهد كاهش بحران دراين منطقه مي باشيم. اين امر نشان مي دهد كه مردم بصره برخلاف ادعاي انگليسي ها كه مردم را مخالف دولت نوري مالكي معرفي و آشوب ها را به مخالفان آن نسبت مي دهند، پذيراي نظارت و حضور كامل دولت مالكي در اداره اين منطقه مي باشند و اين خود عاملي براي تسريع در روند بازسازي آن مي باشد. اين امر نشان مي دهد كه بسياري از اعتراضات به دولت مالكي برگرفته از تفرقه افكني اشغالگران است كه براي استمرار حضورشان به اين ترفند متوسل مي شوند درحالي كه مردم با دولت نوري مالكي براي تحقق اهدافش همكاري مي كنند.
2- پليس عراق نشان داده كه توانايي برقراري امنيت را دارد و ادعاي ناتواني نيروهاي عراقي براي انجام امنيت، بهانه اي بيش از سوي اشغالگران نمي باشد.
3- تحولات بصره نشان داده كه سلاح بيگانه توانايي حل بحران امنيتي عراق را ندارد بلكه واگذاري امور به عراقي ها تنها راهكار براي برقراري ثبات است چنانكه واگذاري امور بصره، كربلا، نجف، ميسان، استانهاي كردنشين و چند شهر ديگر به عراقي ها موجب ثبات در اين مناطق شده در حالي كه در مناطقي كه اشغالگران حضور دارند شاهد درگيري و كشتار و ناامني مي باشيم. اين امر نشان مي دهد كه اشغالگران خود عامل بي ثباتي عراق مي باشند كه با خروجشان امنيت و ثبات برقرار مي شود چنانكه خروج انگليسي از بصره و قبل از آن ميسان و... اين مناطق به امنيت روي آورد واين مي تواند به عنوان تجربه اي براي ساير شهرها به كارگرفته شود هرچند كه اشغالگران با بحران آفريني براي عدم اجراي اين مهم تلاش مي كنند.

4ـ نكته قابل تامل ،كشتار آرام فلسطينيان است. استفاده از سلاح‌هاي ممنوعه حاوي اورانيوم در حملات نظامي كه اثرات مخرب بر روي زمين و محصولات كشاورزي و افراد تا سالهاي متمادي دارد، وارد كردن آبهاي سمي به درون اراضي فلسطيني نشين كه معمولا به مواد سمي خارج شده از تاسيسات هسته‌اي صهيونيست‌ها آلوده مي‌باشد، ارسال مواد خوراكي و ابزار و وسايل سمي و حتي اسباب بازي‌هاي آلوده به مواد شيميايي به مناطق و اردوگاههاي فلسطيني نشين، جلوگيري از ارسال دارو و تجهيزات پزشكي به فلسطينان از سوي مجامع جهاني و … را مي‌توان از طرح‌هاي پنهان صهيونيست‌ها دانست كه براي كشتار و كاهش جمعيت فلسطينيان اجرا مي شود. آمار نشان مي‌دهد كه مواد سمي وارد شده در فلسطين تا ده‌ها سال اثرات منفي بر فلسطينيان دارد در حالي كه بسياري از آنها را به انواع سرطان‌ها مبتلا مي‌سازد كه مرگ آرام آنها را به همراه دارد.

در نهايت مي توان گفت كه صهيونيست‌ها در حالي براي كاهش جمعيت فلسطينيان به عنوان حربه‌اي براي تثبيت اشغالگري مي‌پردازند كه در نقطه مقابل خود تمام تلاش‌شان را براي كوچ بيشتر يهوديان به اراضي اشغالي، افزايش زاد و ولد براي حفظ برتري جمعيتي مبذول مي‌دارند .مقامات تل‌آويو تاكيد دارند كه حفظ اين برتري برابر با اجراي اشغالگري و به نوعي بيان برتري نسبي به فلسطينيان است كه مي‌تواند در آينده جامعه جهاني را به پذيرش اين رژيم به دليل اكثريت جمعيتي وادار سازد در حالي كه فلسطينيان را به عنوان اقليت يا اخراج و در جهان آواره مي‌سازند و يا در داخل اين رژيم هضم مي‌كنند.

آمريكايي ها در راستاي حفظ برتري هژمونيك برجهان، همواره تلاش كرده اند تا حضور نظامي و سياسي خود را براقصي نقاط جهان گسترش دهند. هر چند كه درسال هاي اخير آمريكا براساس استراتژي حمله پيش دستانه حضور در خاورميانه را در اولويت قرارداده و حتي به اشغال عراق مبادرت ورزيد اما حضور در ساير نقاط جهان را نيز مورد توجه قرارداده است. در اين ميان قاره آفريقا به عنوان قاره اي ثروتمند اما بكر از كانون هاي توجه واشنگتن قلمداد مي شود كه به طور مستقيم و غير مستقيم براي استيلا برآن تلاش كرده است. در آخرين اقدام براي اجراي اين مهم كاندوليزا رايس،وزير خارجه آمريكا در كنار رابرت گيتس، وزير دفاع با حضور در اتيوپي و ديدار با مقامات شاخ آفريقا براي اجراي اين مهم فعاليت كرده اند... مهمترين دستاورد سفر آنها به آفريقا ايجاد پايگاه فرماندهي آمريكا در كشور جيبوتي براي تامين امنيت منطقه و پايان دادن به جنگ هاي داخلي در كنگو مي باشد. بررسي پرونده فعاليت هاي نظامي آمريكا در آفريقا نشان مي دهد كه بسياري از كشورهاي منطقه از اين حضور ابراز نارضايتي كرده و آن را مغاير با اهداف خود مي دانند. آنها تاكيد دارند كه اين حضور نظامي برابر با استعمار و استثمار كشورهايشان به صورت آشكار و پنهان است كه دستاوردي براي آنها ندارد. آمريكايي ها كه تجربه استعماري انگليس و فرانسه برآفريقا را دارند براي كاهش اعتراضات جهاني و مردم آفريقا، از ابزارها و بهانه هاي بشردوستانه بهره برداري مي كنند. در سياست هاي آنها چند سناريو در نظر گرفته شده است. اولا تامين امنيت منطقه كه به دليل جنگ هاي داخلي بويژه در سودان، سومالي،كنگو، گينه و... متزلزل گرديده است. در اين طرح آمريكايي ها با دخالت نظامي به اصطلاح براي برقراري ثبات و امنيت فعاليت مي كنند اين در حالي است كه اسناد نشان مي دهد، سلاح هاي آمريكايي خود عامل بروز اين درگيري هاي بوده است.
ثانيا مبارزه با تهديدات تروريستي و سركوب القاعده محور ديگر توسعه طلبي آمريكا در آفريقا است. مقامات آمريكايي در حالي براصل حضور نظامي در آفريقا تاكيد دارند كه در ماه هاي اخير بسياري از كشورهاي قاره، از سوي گروه هاي القاعده از جمله بن لادن رهبر القاعده مورد تهديد قرارگرفته اند. آمريكايي ها اين بهانه را ايجاد كرده اند كه براي سركوب تروريسم بايد در آفريقا حضور داشته باشند تا امنيت جهاني را تامين كنند.
ثالثا آمريكايي ها تلاش دارند تا از ابزار سازمان ملل براي اجراي اهدافشان در آفريقا بهره برداري كنند. آنها با تصويب قطعنامه ها و اعمال نفوذ شوراي امنيت به طور جهت دار براي اين مهم فعال شده اند. تصويب قطعنامه عليه سومالي و سودان و تاكيد شوراي امنيت بر حضور نيروهاي خارجي در شاخ آفريقا با اعمال فشارهاي آمريكا و برخي متحدان اروپايي آن صورت گرفته كه راه را براي اشغالگري هموار مي سازد. به عبارتي ديگر آمريكا همچنان سناريوي تروريسم و مبارزه با آن را در قالب شوراي امنيت حفظ نمده و در آفريقا اجرا مي كند. با تمام اين تفاسير بيان اين نكته ضروري است كه آمريكايي ها به رغم مخالفت هاي جهاني حضورشان در آفريقا را امري ضروري مي دانند. دستگاه هاي اطلاعاتي و نظامي آمريكا در گزارش هاي خود تاكيد كرده اند كه روند تحولات جهاني بويژه مسئله انرژي جهان را به سمت آفريقا هدايت خواهد كرد، لذا آمريكا نيازمند حضور نظامي در اين منطقه است. واشنگتن تاكيد دارد كه به چند هدف بايد در آفريقا حضور نظامي داشت:
1) مقابله با بازيگران جديد و قدرت مندي مانند چين، روسيه و حتي ايران و اتحاديه اروپا كه در حال توسعه نفوذ در آفريقا مي باشند ومنافع آمريكا را تهديد مي كنند.
2)جبران شكست هاي استراتژيك در خاورميانه بويژه عراق كه موقعيت آمريكا را در اين منطقه متزلزل كرده است. آمريكايي ها دريافته اند كه ديگر توانايي حضور در خاورميانه را ندارند، لذا با حضور نظامي در آفريقا از يك سو به تامين منابع انرژي و مواد اوليه از اين قاره به جاي خاورميانه مي پردازند و از سوي ديگر با ايجاد شرايط لازم براي سرمايه گذاران آمريكايي كه روزي با وعده هاي اقتصادي به حمايت از جنگ در خاورميانه پرداخته و اكنون دستاوردي ندارند در آفريقا به نوعي به دلجويي از آنها مي پردازند.
3) عصر حاضر جنگ قدرت ها براي منابع انرژي است. آمريكا كه عملكردهاي روسيه در زيرسلطه ؟؟؟ منابع انرژي جهان را درك كرده از هم اكنون براي سيطره بر نفت و گاز و اورانيوم آفريقا فعاليت مي كند تا در برابر ساير كشورها به عنوان ابزار قدرت بهره برداري كند.
4) آمريكا اجراي طرح سپرموشكي را براي سراسر جهان درنظر دارد. آنها شرق آسيا، اروپا، خاورميانه و حتي آفريقارا محور اين تحركات قرارداده اند كه بخشي از آن در شاخ آفريقا اجرا مي شود. در مجموع مي توان گفت كه آمريكا حضور نظامي در آفريقا را از كاركردهاي ضروري براي آينده خود در عرصه بين الملل مي داند كه با ديدارهاي مكرر مقاماتش از اين قاره اجرا مي شود. با اين وجود گرفتاري اين كشور در خاورميانه و حضور پررنگ ساير بازيگران با وجهه اي مثبت در آفريقا مانع از اجراي طرح هاي آن مي باشند، لذا واشنگتن اميد دارد تا از طريق نظامي به حضور در اين قاره بپردازد چرا كه در ساير ابعاد توانايي لازم را دارا نمي باشد.

1-ساركوزي در عرصه داخلي با چالشهاي بسياري مواجه است. اعتصابات و اعتراضات در بخشهاي مختلف كشور، رسوايي‌هاي اخلاقي وسياسي ساركوزي، افشاي موارد نقض حقوق بشر در فرانسه از سوي محافل جهاني و… به چالشهاي داخلي دولت پاريس مبدل شده است. ساركوزي با سفر به افغانستان به نوعي بر اين ناكامي‌ها سرپوش گذاشته و افكار عمومي را به افغانستان معطوف مي‌سازد در حالي كه وجهه‌اي صلح طلب نيز از خود به نمايش مي‌گذارد.

3-ساركوزي در حالي وارد افغانستان شده كه انتقادهاي مردمي و حتي حامد كرزاي از عملكردهاي اشغالگران افزايش يافته است. اين نارضايتي از يك و تقابل مردم با اشغالگران را به همراه دارد و از سوي ديگر انزجار جهاني از ناتو و ائتلاف را درپي داشته است. اكنون مقامات ارشد اشغالگران از جمله فرانسه، انگليس، آمريكا، كانادا و … با حضور در افغانستان به نوعي حمايت از دولت كرزاي و روند تحولات اين كشور را به نمايش مي‌گذارند تا از جمع انتقادها كاسته شود. كرزاي در سفرهاي خود به لندن و كويت و نيز نطقهاي خود همواره از عملكرد اشغالگران انتقاد كرده بود لذا سفرهاي مقامات غربي را مي‌توان نوعي دلجويي از كرزاي و ملت افغانستان ارزيابي كرد.

در مجموع سفر ساركوزي به افغانستان را مي‌توان تلاشي براي بيان رويكرد كلان فرانسه به افغانستان و تحولات آينده به ويژه مقابله با ساير بازيگران دانست كه برگرفته از دغدغه‌هاي پاريس در قبال متحدان به ويژه تك خوري انگليس و شكست ناتو در اولين ماموريت خارج از خانه مي‌باشد. اين در حالي است كه اين سفر نيز مانند سفر مقامات ساير كشورهاي اشغالگر جز وعده‌هاي توخالي و تشديد عملياتهاي نظامي كه به قتل صدها غير نظامي منجر مي‌شود دستاورد ديگري نخواهد داشت و بيشتر ژستي سياسي و فريبكارانه است تا تحركي عملي براي حل بحران افغانستان چرا كه تجربه نشان داده ، تحرك واقعي، خروج اشغالگران از افغاستان است كه به درگيري‌هاي داخلي و كشتار غير نظاميان پايان مي‌دهد.

پرونده هسته اي ايران از سال 2003 تاكنون از مهم ترين مسايل مطرح در عرصه بين الملل بوده است. در طول چهار سال گذشته، در حالي كه ايران و آژانس تعاملهاي گسترده اي را براي پايان دادن به ابهامها انجام داده اند و آژانس بر حقانيت ايران براي دستيابي به دانش صلح آميز هسته اي اعتراف دارد؛ برخي قدرتهاي بزرگ براي منافع شخصي، به چالش آفريني در اين روابط مي پردازند. در اين ميان، سران كاخ سفيد كه به لابي صهيونيست وابسته اند، در كنار برخي كشورهاي اروپايي نظير آلمان، فرانسه و انگليس كه با تفكر جهاني شدن در كنار اين كشور قرار گرفته اند، مواضعي غيراصولي در قبال پرونده هسته اي ايران اتخاذ كرده اند. آمريكاييها كه تلاش مي كردند با جوسازي و ارسال پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت به هدفهاي كاذب خود دست يابند، اكنون با چالشهاي بسياري مواجهند، به گونه اي كه در بسياري موارد وادار شدند به حقوق هسته اي ايران اعتراف كنند.
پس از گزارش البرادعي به شوراي حكام كه مهر تأييدي بر صلح آميز بودن فعاليتهاي هسته اي ايران و مثبت بودن مذاكرات تهران و آژانس بود، بسياري از مقامهاي آمريكايي تحت فشارهاي جهاني، به تعديل مواضع گذشته پرداختند و بعضاً به شكست سياستهايشان اعتراف نمودند. اظهارات مقامهاي كنگره آمريكا مبني بر پايان سياستهاي خصمانه بوش عليه تهران و لزوم ادامه همكاري آژانس با تهران، گفته هاي شولتي نماينده آمريكا در شوراي حكام كه به صراحت اعتراف كرده بود «فعاليتهاي هسته اي ايران صلح آميز است اما ما نمي خواهيم اصل اين فعاليت وجود داشته باشد»، اعتراف 16 نهاد اطلاعاتي آمريكا كه به حقوق هسته اي ايران اقرار كرده اند و... بيانگر ناكامي هاي آمريكا در قبال تهران و جامعه جهاني است كه آنها را به اين موضعگيريها وادار ساخته است.
به عبارت ديگر، مي توان گفت آمريكاييها به دليل ناتواني در ايجاد اجماع جهاني عليه ايران و تأكيد جامعه جهاني بر همكاري مثبت آژانس با تهران، فروپاشي 1+5 و خودداري كشورها در پذيرش طرحهاي واشنگتن، ناتواني در تحريك كشورهاي عربي در رويارويي با ايران، نياز به كمكهاي ايران براي برقراري ثبات در عراق و حل بحرانهاي خاورميانه و... وادار شدند آنچه را در سالهاي گذشته پنهان كرده بودند، اكنون در ابعاد گسترده به آن اعتراف نمايند.
عملكرد 29 سال گذشته واشنگتن نشان داده آنها از هر ترفندي براي ضربه زدن به ايران بهره برداري مي كنند. بر اين اساس، در قبال مواضع اخير اين كشور به ويژه گزارش نهادهاي جاسوسي آن، بايد به سناريوهاي حاشيه اي نيز توجه داشت تا مانع از اجراي سياستهاي خصمانه احتمالي شود، به ويژه آنكه اين گزارشها در شرايطي مطرح شده اند كه ايران كانون توجه جهاني قرار گرفته و آمريكايي ها براي دوري افكار عمومي جهان از اين مهم، فعاليت مي كنند:
1- آمريكايي ها براي باز كردن پرونده ايران در شوراي امنيت با چالشهاي بسياري روبرويند. آنها نتوانسته اند حتي نشستهاي 1+5 را برگزار كنند. در گزارشها و اظهارهاي آمريكاييها چند محور قابل تأمل است: اولاً ايران پيش از 2003 مقاصد نظامي را احتمالاً پيگيري مي كرده است. دوم، در چهار سال گذشته ايران به دليل اعمال فشارها و تحريمها، فعاليت انحرافي نداشته است. سوم، احتمالاً در آينده مثلاً براي سال 2015 فعاليتهاي اتمي را آغاز مي كند. چهارم، گذشته فعاليتهاي هسته اي ايران نامعلوم است و آژانس نيز به آنها دسترسي ندارد. اين گونه موضعگيريها مي تواند سناريويي باشد براي مثبت نشان دادن تحريمها و اين نكته كه شوراي امنيت اهرم فشاري براي همكاري ايران و آژانس است. در نهايت، چنان وانمود مي سازند كه با ادامه تحريمها و صدور قطعنامه جديد مي توان روند مثبت كنوني را ادامه داد. واشنگتن چنان وانمود مي كند كه همكاري ايران و آژانس نه از روي حسن نيت، بلكه به دليل اعمال فشارها (قطعنامه هاي 1774 و 1737) بوده است كه بايد ادامه پيدا كند.
2- آمريكايي ها همواره تفرقه افكني در ايران را پيگيري مي كنند؛ بنابراين، اين احتمال وجود دارد كه با ارايه چهره اي به اصطلاح دوستانه، به چالش آفريني ميان حاميان و مخالفان مذاكره با آمريكا بپردازند. آنها مي دانند كه اتحاد ملت ايران عامل شكست توطئه هاست؛ لذا براي از ميان بردن اين اتحاد، به هر اقدامي حتي اعتراف به شكست، مبادرت مي ورزند.
3- نكته مهمتر اين است كه آمريكايي ها از سوي لابي صهيونيست تحت فشار قرار دارند و بسياري از سياستهاي خصمانه آنها عليه تهران به دليل وابستگي واشنگتن به صهيونيستهاست. اكنون اين سناريو مطرح است كه آمريكايي ها احتمالاً براي خروج از فشار لابي صهيونيست براي آغاز جنگ با ايران، به انتشار گزارشهايي از حقايق پرونده هسته اي ايران اقدام نموده اند تا جو جهاني را بيش از پيش در برابر صهيونيستها قرار دهند. مقامهاي تل آويو و نشريه هاي اين رژيم در هفته هاي گذشته بارها اعلام كرده اند آمريكاييها تأكيد دارند توانايي مقابله با ايران و آغاز جنگي جديد را ندارند و بايد خواسته صهيونيستها را در اين زمينه از روي ميز خارج سازند.
4- اين امر دور از ذهن نيست كه دموكراتها و سياستمداراني كه مخالف سياستهاي ضد ايراني دولت بوش هستند و نيز نظاميان آمريكايي، براي مقابله با عملكردهاي يكجانبه كاخ سفيد، انتشار حقايق پيرامون فعاليتهاي هسته اي ايران را خواستار شده اند. به عبارتي، نشر گزارشهايي مانند گزارش 16 نهاد اطلاعاتي، مي تواند نتيجه دوگانگي و اختلاف داخلي در آمريكا باشد كه موازنه قدرت را به نفع ايران تغيير داده است.
5- ترديدي نيست كه آمريكاييها از حضور گسترده ايران در معادلات جهاني ابراز نگراني كرده و موضوعاتي چون حضور ايران در جمع شوراي همكاري خليج فارس، برگزاري اجلاس نمايندگان مجالس آسيايي و نمايندگان دستگاه هاي قضايي كشورهاي اسلامي در تهران را پيروزي بزرگي براي ايران در شكستن سياست انزواي كشورمان مي بينند. اين توفيقات براي جمهوري اسلامي ايران در شرايطي اتفاق مي افتد كه آمريكاييها چه در عراق و چه در برگزاري نشستهايي چون آناپوليس ناكام بوده و بعيد نيست براي انحراف افكار عمومي از اين تحولات، به برجسته سازي پرونده هسته اي ايران روي آورده باشند.
در مجموع، مواضع اخير آمريكاييها و گزارش نهادهاي اطلاعاتي اين كشور با هر هدف و نقشه اي كه مطرح شده باشد، بيانگر اين حقيقت است كه واشنگتن ديگر توانايي مقابله با ايران و جامعه جهاني را نداشته و بجز پذيرش حقايق موجود در پرونده صلح آميز هسته اي ايران، چاره اي پيش روي اين كشور نيست.
با وجود اين، بايد دانست تهديدهاي آمريكا عليه ايران همواره وجود دارد و آنها به سادگي حاضر به پذيرش جايگاه منطقه اي و جهاني ايران نخواهند بود؛ لذا از هر ترفندي براي رسيدن به نيات شوم خود بهره خواهند گرفت. بر اين اساس، لازم است با تدبير و همگرايي فراگير، براي مقابله با هر سناريويي كه بدخواهان نظام اسلامي طراحي مي كنند، آمادگي كامل داشت و اسير چرخشهاي ديپلماتيك آمريكا نشد.