ريشه‌هاي بحران در روابط لندن و مسكو

روسيه و انگليس به عنوان دو قدرت استعماري و توسعه طلب در عرصه جهاني داراي روابط ديرينه‌اي مي‌باشند. اهداف سياسي و طرح‌هاي توسعه‌طلبانه در دوران گذشته و سپس ديدگاه‌هاي متضاد و نا هماهنگ آنها به تحولات جهاني، روابطي پرفراز و نشيب را براي دو كشور به همراه داشته است.
هر چند كه در عصر حاضر طرفين براي همزيستي مسالمت‌آميز و خودداري از تقابل تلاش كرده‌اند اما همچنان شاهد تنش‌هايي ميان آنها مي‌باشيم. نكته قابل تامل در روابط لندن و مسكو، بحران‌ها و اختلافات ايجاد شده ميان آنها مي‌باشد كه مي‌رود تا به بحران براي اروپا مبدل شود. در حالي كه هنوز پرونده قتل تاجر روسي تبعه انگليس كه به ادعاي لندن به دست نيروهاي «كاگ ب» به قتل رسيده و نيز اخراج 4 ديپلمات روسيه و انگليس از محل خدمتشان حل و فصل نگرديده، مسكو به تعطيلي دو مركز فرهنگي انگليس به عنوان نقض قوانين و نيز دخالت در انتخابات روسيه اقدام نمود تا تنش ميان طرفين تشديد شود. هر چند كه دو طرف اين گونه اختلافات را عامل تنش‌ها و سردي روابط عنوان مي‌كنند اما در حاشيه آن عواملي پنهان و آشكار وجود دارد كه مي‌تواند ريشه‌هاي اصلي اين مساله را پي‌ريزي كرده باشد.
1ـ بخشي از چالش‌هاي ايجاد شده ميان دو كشور را مي‌توان برگرفته از تحولات داخلي آنها ارزيابي كرد.از يك سو انگليس براي فرار از انتقادها بويژه پيرامون جنگ عراق و رسوايي‌هاي حزب كارگر تلاش مي‌كند در حالي كه خروج از عراق نيز كه شكستي بزرگ براي آن است بايد اجرايي سازد. در چنين شرايطي چالش در روابط روسيه مي‌تواند افكار عمومي انگليس را از چالش‌هاي داخلي و مسائل عراق و افغانستاني به سمت مسكو متمركز سازد شايد بدين وسيله از حجم انتقادها از دولت بلر كاسته شود.
در نقطه مقابل روسيه نيز براي برخي از تحولات دوره انتخابات نظير بازداشت و جمع‌آوري گروه‌هاي مخالف بهانه‌اي منطقي نياز دارد كه دخالت‌هاي انگليس مي‌تواند توجيهي براي افكار عمومي باشد. در عين حال روسيه تقويت توان نظامي خود را به اين بهانه توجيه مي‌كند.
2ـ همكاري‌هاي انگليس با آمريكا عليه روسيه بويژه در قالب اجراي طرح سپر موشكي نكته‌اي مهم مي‌باشد. لندن كه همچنان بر اصل‌ همگرايي با واشنگتن تاكيد دارد تلاش دارد تااولا با پذيرش استقرار سامانه موشكي آمريكا ثانيا تشديد فشارها بر روسيه‌ براي كنار آمدن با اين طرح در اروپاي شرقي گامي براي اين مهم بردارد. اكنون مسكو مقابله با لندن را نوعي مقابله با آمريكا مي‌داند لذا عقب‌نشيني انگليس در برابر مواضع خود را امري مهم ارزيابي در آن تاكيد دارد.
3ـ هر چند كه لندن بيشتر به صورت متفرقه فعاليت مي‌كند و چندان تمايلي براي همكاري با اروپا ندارد اما بر هر تقدير براي حفظ منافعش حركت‌هايي با اروپا دارد اروپا در حالي كه توسعه ناتو و مرزهاي جغرافيايي خود را پي‌گيري مي‌كند خواستار استقلال كوزوو مي‌باشد، در مقابل براي تامين انرژي نيز نيازمند روسيه است. مناقشه ايجاد شده ميان لندن و مسكو را مي‌توان تحركي غربي براي اعمال فشار بر روسيه بويژه در زمينه حقوق بشر دانست كه با هدف تعديل مواضع مسكو در قبال كوزوو و روابط با اروپا و حتي آمريكا اجرا مي‌شود. به هر تقدير  مناقشه روسيه و انگليس بعدي از تقابل مسكو با اروپا است كه بعد جديدي يافته است.
4ـ اختلافات ميان مسكو و لندن در قبال تحولات جهاني نظير پرونده هسته‌اي ايران، بحران‌هاي خاورميانه بويژه فلسطين لبنان و عراق، تضاد در سياست‌هاي توسعه‌طلبانه در آسياي مركزي و قفقاز، آفريقا، نحوه حضور در معادلات جهاني و ... را مي‌توان از ديگر ريشه‌هاي اختلافات دو كشور دانست كه در مساله دفترهاي فرهنگي انگليس در روسيه تبلور يافته است .
در مجموع مي‌توان گفت كه مناقشه دو طرف صرفا در چارچوب اختلافات اخير نمي‌باشد بلكه ريشه در سياست‌هاي كلان آنها در قبال تحولات جهاني دارد. به هر تقدير آنها اين تقابل‌ها‌ را نوعي كاركرد بين‌الملل و داخلي مي‌بينند كه پيروزي در آن برايشان از اهميت ويژه‌اي برخوردار است و مي‌تواند ضمن تثبيت پايه‌هاي داخلي قدرت در عرصه جهاني نيز دستاوردهايي براي آنها داشته باشد. با تمام اين تفاسير نياز اروپا به روسيه در زمينه انرژي و تحولات منطقه موجب مي‌گردد كه در مناقشه مسكو و لندن چندان دخالتي نداشته باشد و با موضع بي‌طرفي و كج‌ دار و مريز، مانع از تاثيرگذاري آن بر مناسبات روسيه و اروپا مي‌گردد.

رژيم صهيونيستي كه همواره توطئه‌هاي پنهان و آشكاري را عليه ايران طراحي ساخته، اين روزها با سردرگمي شديدي در نحوه برخورد با تحولات مربوط به جمهوري اسلامي ايران مواجه شده است. عملكرد‌ها و مواضع متناقض و از هم گسسته صهيونيست‌ها به صراحت آشكار مي‌سازد كه آنها به يك نااميدي شديد در تحقق اهدافشان در قبال تهران دچار شده‌اند بگونه‌اي كه حتي توانايي اجراي سياست‌هاي هماهنگ را ندارند و با تضادهاي شديد موضع گيري مي كنند. گزارش آژانس انرژي اتمي پيرامون صلح‌آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و لزوم همكاري تهران و آژانس بدون دخالت بيگانگان، شكست مذاكرات 5+1 كه ماهيت كلي آن زير سئوال رفته است، اجماع جهاني براي بازگشت پرونده ايران از شوراي امنيت به شوراي حكام، گزارش 16 نهاد اطلاعاتي آمريكا كه به رغم برخي شيطنت‌ها و نكات منفي بر دروغ‌پردازي بوش و ماهيت صلح‌آميز فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران اعتراف كرده بود ،ارسال سوخت نيروگاه هسته اي بوشهر از روسيه كه سندي بر اعتماد جهاني بر فعاليت هاي مثبت هسته اي ايران مي باشد ،عدم تحقق سناريوي انزواي تهران كه با تصويب چندين طرح ايران در مجمع عمومي سازمان ملل و نهادهاي بين‌المللي و برگزاري اجلاس‌هاي بين‌المجالس آسيايي ونيز اجلاس سران قوه قضائيه كشورهاي اسلامي در تهران در كنار گرايشات گسترده كشورها به روابط با تهران كه به رغم تهديدات غرب به سرمايه‌گذاري در ايران ابراز تمايل كرده‌اند تبلور يافت، رويكرد گسترده كشورهاي عربي به توسعه همكاري با ايران كه نشانه‌هاي آن را در تاكيد اين كشورها بر صلح‌آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و لزوم بهره‌گيري از آن در ارتقاي توان منطقه، حضور احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور در نشست سران شوراي همكاري خليج‌فارس در قطر و استقبال از طرح‌هاي پيشنهادي آن، دعوت رسمي عربستان از احمدي‌نژاد براي انجام مناسك حج كه بيانگر اتحاد همه‌جانبه تهران و رياض مي‌باشد، تاكيد مصر بر توسعه روابط با تهران در ابعاد مختلف و … را مي‌توان از عوامل تشديد كننده سردرگمي صهيونيست‌ها در قبال ايران دانست. رژيم صهيونيستي كه توانايي مقابله با تهران را در خود نمي‌بيند درحالي كه دچار تزلزل و شكست‌هاي غيرمنتظره شده است تلاش دارد تا به نحوي بر اين ناكامي‌ها سرپوش گذارد. در اين راستا آنها سناريوهاي مختلفي را اجرايي مي‌كنند.

در مجموع مي‌توان گفت كه صهيونيست‌ها به رغم جوسازي‌هاي گسترده و هزينه‌هاي بالايي كه پرداخته‌اند در برابر تهران با ناكامي‌هاي شديدي مواجه شده‌اند بگونه‌اي كه سردرگمي و چند صدايي آنها را به همراه داشته است.آنها چنان دچار بحران شده‌اند كه مقامات خود را از اظهارنظر در قبال تهران منع كرده‌اند از سوي ديگر نمايندگان خود را به اروپا و آمريكا گسيل داشته‌اند تا شايد بتوانند به جوسازي عليه تهران بپردازند كه تاكنون بدون نتيجه مانده است .آنهاخود به صراحت اعتراف كرده‌اند كه به موضع‌گيري خصمانه از سوي آمريكا و متحدان غربي‌اشان در قبال ايران هيچ اميدي ندارند و بايد صرفا راه سكوت در پيش گيرند و منتظر تحولات آينده باشند در حالي كه روند تحولات در مسير ارتقاي جايگاه منطقه‌اي و جهاني ايران و انزواي رژيم صهيونيستي در حركت است.

نشست پاريس براي فلسطين!

پاريس امروز ميزبان نشست به اصطلاح كمك كنندگان اقتصادي به فلسطين مي‌باشد. نزديك به نود كشور و سازمان بين‌المللي در اين نشست حضور مي‌يابند تا به گفته خود مبلغي بالغ بر 5 ميليارد دلار كمك اقتصادي براي فلسطيني‌ها جمع‌آوري سازند. هر چند كه فرانسوي‌ها اين نشست را گامي مهم براي حل بحران فلسطين و كمك به صلح جهاني عنوان مي‌كنند اما در حاشيه آن چند نكته اساسي قابل تامل است كه مي‌تواند بيانگر توطئه‌هاي پنهان عليه آرمان‌هاي فلسطينيان باشد.
1)فرانسه در حالي نشست را برگزار مي‌كند كه پيش از آن نشست آناپوليس براي به اصطلاح صلح در خاورميانه برگزار شد. در آن نشست نماينده تشكيلات در شرايطي حضور يافت كه هيچ كدام از گروه‌هاي فلسطيني به  آناپوليس دعوت نشده بودند و در نهايت نيز به رغم خواست ملت فلسطين بر ادامه روند سازش تاكيد شد. اكنون فرانسه تلاش دارد تا به عنوان متحد آمريكا تا حدودي مسئوليت به اصطلاح صلح خاورميانه را برعهده گيرد تا ضمن ارتقاي جايگاه جهاني، كمكي به آمريكا كرده باشد.
2)فرانسه از حاميان بي چون و چراي رژيم صهيونيستي است چنانكه آنها تمام سياست خارجي و حتي داخلي خود را فداي اين رژيم ساخته و مي‌سازند. فرانسه در حالي ميزبان نشست مذكور است كه بار ديگر كمك براي ارتقاي تشكيلات خودگردان جهت مقابله با مقاومت را تكرار مي‌كند تا اقدامي  براي تحقق اهداف صهيونيست‌ها باشد. ميزبانان نشست تاكيد دارند كه نتيجه اين نشست تلاش براي ايجاد دولت پايدار در فلسطين است نه حمايت از آنچه اكنون به نام دولت منتخب مردمي حماس وجود دارد كه خود توطئه‌اي عليه مقاومت است.
3) نكته مهم در نشست پاريس استفاده از واژه كمك به كشور فلسطين به جاي واژه سرزمين‌هاي فلسطيني است. اين اقدام را مي‌توان توطئه‌اي آشكار براي پايان دادن به آرمان‌هاي فلسطينيان براساس سه اصل بازگشت آوارگان، خروج صهيونيست‌ها از اراضي اشغالي 1967 و تشكيل كشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف است. اين تغيير نام كه مي‌تواند در ادبيات سياسي قرار گيرد ،به منزله تشكيل كشور مستقل با مرزهاي كنوني يعني غزه و چند شهرك كرانه باختري در برابر سرزمين‌هاي اشغال شده به دست  صهيونيست‌ ها است كه به سرعت در حال افزايش مي‌باشد. فرانسوي‌ها با اين اقدام آشكار مي‌سازند كه هيچ طرحي براي احقاق حقوق ملت فلسطين وجود ندارد و هدف اصلي اين نشست‌ها ايجاد راهكارهاي براي پايان دادن به منازعه تل‌آويو با فلسطينيان و اعراب در چارچوب اهداف صهيونيست‌ها است كه با حذف نام فلسطين اجرا مي شود.
4ـ نشست پاريس برخلاف آناپوليس در بعد اقتصادي تمركز كرده است. طرح فرانسوي‌ها شامل جمع‌آوري كمك اقتصادي براي فلسطينيان به عنوان مهمترين راه حل براي پايان دادن به بحران فلسطين مي‌باشد. اين اقدام فرانسه حاوي نكات قابل تاملي است، اولا آنها جنگ فلسطيني را با صهيونيست‌ها را به اقدامي براي رفاه اجتماعي نشان مي‌دهند كه هيچ آرماني براي آن وجود ندارد. آنها جنبه‌هاي عقيدتي و سياسي مقاومت را حذف و به آن جنبه مادي مي‌دهند. ثانيا آنها با اين اقدام فلسطين را تجزيه‌طلباني مانند بانيان انقلاب‌هاي رنگي نشان مي‌دهند كه با مسله اقتصادي مشكلاتشان حل مي‌شود. در اين طرح شكستن وجهه جهاني مقاومت گنجانده شده است.ثالثا اين نشست بدان معنا است كه كشورها حق دخالت سياسي در امور فلسطين را ندارند و صرفا بايد جنبه مادي به آن بنگرند كه اين امر يعني سكوت جهان در برابر مظلوميت فلسطين و جنايت صهيونيست‌ها. رابعا كمك‌هاي اقتصادي در حالي مطرح مي‌شود كه محوريت آن را تشكيلات خودگردان شامل مي‌شود در حالي كه تحريم‌ها عليه غزه كه در بحران انساني به سر مي‌برد ادامه مي‌يابد كه با اصل كمك به فلسطيني‌ها در تناقض است خامسا هدف اصلي فرانسه تشكيل صندوقي جهاني براي دريافت كمك‌هاي بين‌المللي به ملت فلسطين است تا به وسيله آن از كمك‌هاي متفرقه به گروه‌هاي مقاومت جلوگيري شود. به عبارتي آنها به نوعي بايكوت اقتصادي گروه‌هاي فلسطين را در پيش گرفته‌اند .همچنين از اين حربه براي اعمال فشار بر تشكيلات خودگردان براي پذيرش سازش‌كاري بهره‌برداري مي‌ شود.
در مجموع مي‌توان گفت كه هر چند نشست پاريس با نام كمك به ملت فلسطين برگزار مي‌شود اما بيشتر جنبه نمايشي  براي ارتقاي جايگاه فرانسه و نمايش اقتدار آمريكا مي‌باشد كه در لايه‌هاي پنهاني آن توطئه‌ها عليه ملت فلسطين طراحي و اجرا مي‌شود كه بيداري در برابر آن الزام‌آور مي‌باشد بويژه آنكه آنها آرمان هاي فلسطينيان را به خواسته هاي اقتصادي تقليل مي دهند همچنين با نام كشور فلسطين، اشغالگري صهيونيست ها را تاييد مي كنند .

نگاهي به فرار انگليسي ها از بصره

ديروز انگليسي ها  پس از نزديك به 5 سال اشغالگري از بصره خارج شدند تا اين منطقه به عراقي‌ها واگذار شود. اين اقدام در حالي صورت گرفت كه آمريكايي‌ها با آن كاملا مخالف بوده كه مي‌تواند به تشديد تنش‌ در روابط دو كشور منجر شود. با اين وجود و به رغم اينكه انگليسي بارها بر ادامه همكاري با آمريكا تاكيد كرده بودند ، اين حقيقت آشكار مي‌شود كه لندن در صورت حضور در عراق هزينه‌هاي بيشتري را پرداخت مي‌كرده، لذا تنش در روابط با آمريكا را بهتر از هزينه دادن در ساير بخش‌ها ارزيابي كردند. خروج انگليسي‌ها از بصره كه پس از سفر براون به عراق صورت گرفت مي‌تواند به دليل بحران‌هاي داخلي و خارجي سران لندن انجام شده باشد.
اولا در عرصه داخلي دولت براون و حزب كارگر با انتقادهاي شديدي مواجه مي‌باشند. رسوايي‌هاي رشوه‌گيري در انتخابات از سوي حزب حاكم ، اعتراضات مردم و نمايندگان پارلمان به ادامه جنگ عراق، رويارويي ارتش با دولت به دليل افزايش تلفات نظاميان حاضر در جنگ، عدم پرداخت حقوق سربازان و رسيدگي نكردن به زخمي‌ها و خانواده‌هاي كشته شدگان در عراق، افزايش هزينه‌هاي جنگ در حالي كه لندن با بحران ملي مواجه است و ... از چالش‌هاي داخلي انگليس است.
ثانيادر عرصه خارجي نيز انگليس ضمن از دست دادن جايگاه خود در اروپا و جهان براي احياي قدرت در خاورميانه و كل جهان اسلام تلاش مي‌كند، همكاري لندن با آمريكا مردم جهان را رودرروي اين قرار داده است ،بازيگران جهاني از بحران عراق براي توسعه‌طلبي در ساير نقاط جهان بهره‌برداري كرده‌اند در حالي انگليس عقب مانده است و ... .در چنين شرايطي سران لندن با خروج از عراق به دنبال ايجاد لوح پاك از خود در پيش جهانيان هستند تا شايد به احياي آبرو از دست رفته بپردازند.
با تمام اين تفاسير خروج انگليسي از بصره چند نكته اساسي را آشكار مي‌سازد.
نخست ،  شكست اشغالگران و فرار آنها از بحران‌هاي پيش روي كه دوري آنها از آمريكا را به همراه دارد. اكنون آمريكا بيش از پيش در انزوا قرار گرفته است كه شكستي ديگر براي سياست‌هاي جنگ‌طلبانه نومحافظه‌كاران آمريكا مي‌باشد. خروج انگليس نشان داد كه حتي متحدان قسم خورده آمريكا نيز حاضر به همراهي با آن نمي‌باشند و فرار را بر حضور ترجيح مي‌دهند.
دوم ، اين امر به اثبات مي‌رساند كه دولت مالكي و ارتش عراق توانايي حل بحران‌ها و برقراري امنيت در عراق را دارا مي‌باشد. اين امر دروغ اشغالگران مبني بر لزوم حضورشان براي برقراري امنيت را آشكار مي‌سازد. نكته مهم آنكه در شهرهايي مانند نجف و كربلا و مناطق كردنشين كه امنيت به دست نيروهاي عراقي است چندان بحراني وجود ندارد  و بحران اصلي عراق در مناطقي است كه اشغالگران حضور دارند.
بر اين اساس خروج انگليس از بصره را مي‌توان اعتراف صريح به قدرت و توانايي دولت مالكي و نيز شكست اشغالگران در تحقق اهدافشان دانست كه پيروزي بزرگ براي ملت عراق قلمداد مي‌شود. البته انگليسي ها براي توجيه فرارشان بر دو اصل، اجراي اهداف اقتصادي در بصره و نيز حضور نيروها در افغانستان را بهانه كرده‌اند تا از شدت رسوايي فرار آنها كاسته شود. با اين وجود بايد در نظر داشت كه انگليسي‌ها براساس سياست‌هاي استعماري‌شان چندان تمايلي به خروج كامل از عراق ندارند لذا اين احتمال وجود دارد كه با ترفندهاي سياسي و تفرقه‌افكنانه براي حفظ نفوذشان فعاليت كنند كه بيداري در برابر اين استعمارگر كهنه‌كار را الزام‌آور مي‌سازد.

سردرگمي اروپا در پرونده هسته‌اي ايران

اروپايي‌ها كه در سال 2003 به عنوان اولين بازيگر پرونده هسته‌اي ايران خود را معرفي كردند و به نوعي پرونده را از آژانس به سمت اروپا و سپس شوراي امنيت با محوريت 5+1 سوق دادند همچنان تلاش دارند تا جايگاه خود را در اين پرونده حفظ نمايند. اروپايي‌ها در حالي به اين امر ادامه مي‌دهند كه مواضع ضد و نقيض و بعضا مغرضانه آنها ضمن آشكار ساختن سردرگمي و اختلافات داخلي ميان آنها، در مواردي وابستگي‌اشان به آمريكا و عدم استقلال تصميم‌گيري آنها را به نمايش مي‌گذارد. در هفته‌هاي اخير بويژه پس از ديدار سولانا با جليلي نمايندگان ايران و اروپا در پرونده هسته‌اي و انتشار گزارش نهادهاي اطلاعاتي آمريكا شاهد تحرك دوباره اروپايي در قبال تهران مي‌باشيم كه در نشست‌هاي دوجانبه و چندجانبه نظير نشست سران  اتحاديه اروپا در اين راستا است . نكته مهم آنكه اين كشورها در مواضعي دوگانه از يك سو بر مذاكره تاكيد دارند و از سوي ديگر از اجراي تحريم‌ها و سياست‌هاي خصمانه به صورت يك‌جانبه سخن مي‌گويند. اين موضع‌گيري‌ها در حالي صورت مي‌گيرد كه:
1ـ با آغاز مجدد همكاري‌ها و مذاكرات گسترده ايران و آژانس كه روند روبه مثبتي داشته و پاسخگوي بسياري از ابهامات بوده، عملا آژانس محور پرونده قرار گرفته و ساير بازيگران در حاشيه آن قرار دارند امري كه جهانيان بر استمرار آن تاكيد و بر تقويت اين راه صحيح تاكيد دارند.مهم آنكه كه 1+5 نيز كه به وسيله اروپا و آمريكا ايجاد شده بود فرو پاشيده و نتوانسته به اجماعي دست يابد.
2ـ گزارش‌هاي نهادهاي اطلاعاتي آمريكا اين حقيقت را آشكار ساخت كه آمريكا، اروپا را فريب داده آن به عنوان ابزاري براي تحقق اهداف ضد ايراني‌اش بهره‌برداري كرده است. گزارش نشان مي‌دهد كه فعاليتهاي هسته‌اي ايران صلح‌آميز بوده و اروپايي‌ها بي‌دليل عليه ايران موضع‌گيري كرده‌اند.
3ـ در شرايطي كه اروپا به اعمال سياست‌هاي خصمانه عليه ايران پرداخته است كشورهايي نظير چين و روسيه كه بعضا در جبهه منطقي ايران قرار گرفته‌اند منافع بسياري در تهران و عرصه جهاني كسب كرده‌اند اين در حالي است كه اروپايي‌ها خود اعتراف دارند كه نمي‌توان از ظرفيت‌هاي بالاي ايران بويژه در زمينه اقتصادي و انرژي دوري كرد. شركت‌هاي اروپايي اكنون از منتقدان اصلي دولتمردانشان هستند كه سياست‌هاي آنها را عامل شكست حضورشان در بازار بزرگ ايران مي‌دانند.
4ـ اروپايي‌ها نه تنها در عرصه داخلي ايران بلكه در عرصه جهاني نيز منافع بسياري را از دست داده‌اند. اكنون جهانيان اروپا را قاره‌اي مي‌دانند كه هنوز به بلوغ سياسي براي ابرقدرت شدن نرسيده و تحت سيطره آمريكا مي‌باشد. اين نگرش موجب انزواي اروپا در تحولات جهاني و عدم پذيرش در معادلات جهاني از سوي ساير كشورها و مجامع جهاني شده است.
در چنين شرايطي در حالي كه اروپا به دليل همراهي با آمريكا منافع بسياري را از دست داده و جايگاه جهاني ندارد بر اين گمان است كه با اجراي سياست چماق و هويج و اعلام تهديدها مي‌تواند اولا همچنان محوريت خود را در پرونده هسته‌اي ايران را به نمايش گذارد در حالي كه همگان مي‌دانند بازيگر اصلي اكنون آژانس است.آنها چنان ادعا مي كننند كه اقدام آنها موجب همكاري ايران و آژانس شده است !
ثانيا با تاكيد بر سياست‌هاي خصمانه، تهران را به امتياز‌دهي و به نوعي پذيرش توسعه مناسبات اقتصادي بويژهدر بخش انرژي وادار سازند. آنها مي‌دانند كه در بخش انرژي به روسيه به عنوان ابرقدرت و كشورهاي عربي كه وابسته به آمريكا هستند نمي‌توانند براي تامين انرژي اميدوار باشند و نيازمند همكاري با ايران هستند.
ثالثا اروپايي‌ها كه در عرصه داخلي و خارجي با چالش‌هاي بسياري مواجه هستند (بويژه در افغانستان) با بزرگنمايي پرونده ايران بر اين ناكامي‌ها سرپوش مي‌گذارند در حالي كه خود را براي افكار عمومي‌اشان يك ابرقدرت معرفي مي‌كنند.
رابعا اروپا كه در سيطره آمريكا است تلاش دارد تا با بازي در پرونده ايران، خوش‌خدمتي خود به آمريكا را نشان دهد تا شايد از اين طريق منافعي از آمريكا كسب كند. اين امر بيشتر شامل نفت عراق مي‌شود.
در مجموع مي‌توان گفت كه مواضع اخير اروپايي‌‌ها برگرفته از ضعف و سردرگمي آنها در پرونده ايران و تحولات جهاني است كه سبب شده تا آنها به اصطلاح خود با سياست كج دار و مريز براي حل اين بحران‌ها و كسب امتيازات اقدام نمايند. اين درحالي است كه روند كنوني با اجراي سياست‌هاي خصمانه ديگر پاسخگو نمي‌باشد و بيش از پيش تزلزل آنها را به همراه دارد چنانكه جهانيان اين رويه را مردود دانسته و براصل همكاري تهران و آژانس تاكيد دارند.

3ـ در نهايت كشورهاي عربي نظير مصر و اردن در كنار كميته چهارجانبه سازمان ملل براي اجراي طرح به اصطلاح صلح با محوريت نقشه راه فعاليت مي‌كنند. اين بازيگران با رايزني‌هاي مكرر با كشورهاي عربي تلاش خواهند كرد تا آنها را در مسير روند سازش حركت دهند. رايزني‌هاي ملك عبد‌ا… دوم پادشاه اردن در كنار مبارك رئيس‌جمهور مصر و توني‌بلر نماينده كميته چهارجانبه در سطح خاورميانه، بيانگر حضور فعال آنها در روند سازش مي‌باشد كه به جاي آمريكا ايفاي نقش مي‌كنند.

بر اين اساس مي‌توان گفت كه آمريكا تلاش دارد تا از تحرك ساير كشورها در روند صلح براي فرار از بن‌بست‌ها و عدم رويارويي با صهيونيست‌ها بهره‌برداري كند در حالي كه تلاش خواهد كرد تا محوريت تحولات نيز از واشنگتن به ساير كشورها منتقل نگردد.

تكرار بازي انفجار در بيروت

انفجارها و بحران‌هاي امنيتي در لبنان در آستانه تحولات بزرگ ،امري طبيعي گرديده است. هر زمان كه گروه‌هاي سياسي براي رسيدن به توافقات نهايي به اجماع نظر مي‌رسند انفجار و يا كشتار تروريستي تمام موازنه را دست خوش تغيير مي‌سازد. شايد بتوان گفت كه اين روند از زمان ترور رفيق حريري نخست‌وزير اسبق لبنان در فوريه سال 2005 تاكنون استمرار داشته است. نكته مهم آنكه اين رخدادها در شرايطي روي مي‌دهد كه اولا بحران‌هاي سياسي لبنان روند روبه مثبتي را طي مي‌كند ثانيا محوريت اين انفجارها مناطق مسيحي‌نشين است كه به تفرقه مسلمانان و مسيحيان منجر مي‌شود. در ادامه انفجارهاي جهت‌دار در لبنان ديروز در منطقه «بعبدا» كه محله‌اي مسيحي‌نشين در شرق بيروت انفجاري روي داد كه به كشته و زخمي شدن ده‌ها تن از جمله مقامات نظامي منجر شد.
به هر تقدير با بررسي انفجارهاي گذشته اين انفجار نيز مي‌تواند سناريويي از جانب دشمنان استقلال و اتحاد ملي لبنان باشد كه در ابعاد تحركات برخي وابستگان به گروه چهارده مارس بويژه هواداران جنبلاط از حزب سوسياليست‌ ترقي‌خواه و سمير جعجع از فلانژها، آمريكا، رژيم صهيونيستي و برخي كشور‌‌هاي عربي كه صلح در لبنان را مغاير با اهداف خود مي‌بيند اجرا شده باشد. باتمام اين تفاسير در انفجار ديروز چند نكته اساسي قابل تامل است كه نشانگر توطئه‌هاي غربي- صهيونيستي عليه آرمان‌هاي ملت لبنان مي‌باشد:
اين انفجار در حالي روي داد كه پارلمان لبنان و گروه‌هاي لبناني براي رياست جمهوري ميشل سليمان فرمانده ارتش لبنان به توافق رسيده‌اند و مي‌روند تا با اصلاح قانون اين امر را اجرايي كنند. اين در حالي است كه گروه چهارده مارس چندان از اين انتخاب راضي نمي‌باشد و تلاش دارد تا به هر نحو كشور را به سمت تشكيل دولت موقت با رهبريت سينيوره سوق دهد. در همين حال بر اين اصل آنها تاكيد دارند كه رئيس‌جمهور بايد به خواسته‌هاي 14 مارس گرايش داشته باشد. پس از اين نيز خبرهايي مبني بر تلاش 14 مارس براي بحران‌آفريني در لبنان به كمك غربي‌ها منتشر شده بود چنانكه از يك سو گزارش‌ها از ارسال تجهيزات نظامي براي اردوگاه مستقل نظامي اين گروه‌ها توسط آمريكا و رژيم صهيونيستي حكايت داشت و از سوي ديگر افرادي مانند «بهاء حريري» براي سعد حريري افشا كرده بودند كه 14 مارس ماموريت به بحران‌آفريني در لبنان دارد.
اسناد ديگري نيز نشان مي‌دهد كه غرب، رژيم صهيونيستي و برخي كشورها‌ي عربي نيز تمايلي براي حل بحران نداشته و ادامه چالش‌ها را راهكار خود براي اجراي اهدافشان مي‌دانند كه محوريت آن را خلع سلاح حزب‌ا... تجزيه احتمالي لبنان با تشكيل دو دولت و احداث پايگاه نظامي در اين كشور تشكيل مي‌دهد. اين اهداف محقق نمي‌شود مگر با بحران‌هاي امنيتي جهت‌دار، آن هم در مناطق مسيحي‌نشين كه به اختلاف مسلمانان با مسيحيان منجر مي‌شود. مهم نكه رئيس‌جمهور بايد از مسيحيان انتخاب شود كه بحران امنيتي مي‌تواند در آينده به فاصله گرفتن آن از مسلمانان و به نوعي تشديد اختلافات ميان كاخ رياست جمهوري با قوه مجريه منجر شود.
قابل توجه آنكه غرب براي حضور انحصاري سينيوره در قدرت فعاليت مي‌كند كه به دليل مخالفت‌هاي لبناني‌ها و حتي شوراي امنيتي (رد طرح فرانسه در شوراي امنيت) اجرايي نشده است.نكته ديگر آنكه در انفجار ديروز سرتيپ «فرانسواالحاج» جانشين احتمالي فرمانده ارتش لبنان به قتل رسيد.اين مساله چند نكته اساسي را نشان مي‌دهد اول تلاش براي  بدبين كردن ارتش به مردم بويژه  مسلمانان براي رويارويي آنها در برابر مقاومت كه با جوسازي‌هاي غربي‌ها صورت مي‌يرد. ثانيا بحران‌آفريني و تضعيف ارتش لبنان و در نهايت تعيين جانشيني وابسته به چهارده مارس به سمت رياست ارتش، ثالثا اين امر هشداري  براي ميشل سليمان خواهد بود كه در صورت عدم همراهي با خواست چهارده مارس -كه زبان غرب مي‌باشند- به مرگ محكوم خواهد شد.
در مجموع مي‌توان گفت كه انفجار ديروز بيروت اقدامي تكراري براي بحران‌آفريني در لبنان در آستانه انتخاب رئيس‌جمهور بوده كه هدف نهايي آن تفرقه‌افكني ميان مسلمانان و مسيحيان و در نهايت ايجاد شرايط براي تشكيل دولت موقت به رهبري سينيوره است. اين طرح‌ها كاملا از سوي غرب و رژيم صهيونيستي هدايت مي‌شود كه مجريان آن برخي گروه‌هاي فريب خورده داخلي مي‌باشند كه براي حفظ قدرت انحصاري خود فعاليت مي‌كنند ،در حالي كه نتيجه آن خبر افزايش انزجار مردمي از آنها نخواهد بود. چنانكه بيش از اين نيز گزارش‌هاي افشا شده نشان مي‌داد كه 14 مارس براي بحران‌آفريني در شرايط مصالحه در لبنان از غرب ماموريت گرفته است كه اين انفجار مي‌تواند يكي از كاركردهاي آنها باشد.غرب تلاش دارد كه با نام بازگشت القاعده به لبنان بار ديگر بحران امنيتي دراين كشور را تشديد كند تا روند سياسي به مسائل امنيتي سوق يابد در حالي كه ارتش نيز در برابر دولت و ملت لبنان قرار مي‌گيرد كه تهديدي براي امنيت اين كشور مي‌باشد.

كوزوو در جدال غرب و روسيه

مساله كوزوو و استقلال‌خواهي اين منطقه از صربستان از چالش‌هاي مهم در حوزه بالكان و در نهايت عرصه رقابت روسيه و غرب مي‌باشد. كوزوو منطقه‌اي با 2/1 ميليون نفر جمعيت به عنوان منطقه‌اي خودمختار در صربستان قرار دارد. تركيب جمعيتي آن را اكثريت آلبانيايي تبارها و اقليت صرب‌ها تشكيل مي‌دهد. پس از فروپاشي يوگوسلاوي اين منطقه تحت نظارت صربستان و مونته‌نگرو (سابق) قرار گرفت. با اين وجود در سال 1999 نيروهاي ناتو به بهانه همكاري با سازمان ملل براي جلوگيري از نسل‌كشي كه صرب‌ها در كوزوو ايجاد كرده بودند، به اين منطقه وارد شدند و هم‌اكنون نيز 16 هزار نيروي خود را در آن حفظ كرده‌اند.
مناقشه ميان غرب و روسيه براي استقلال كوزوو از سال 2005 يعني زماني كه سازمان ملل پرونده آينده سياسي و حقوقي آن را بازگشايي كرد ،تشديد شده و اكنون در مراحل حساسي قرار دارد. در حالي كه در روزهاي آينده سازمان ملل رسما نظر خود را براي آينده كوزوو اعلام مي‌كند، روس‌ها و صرب‌ها در مقابل اروپا و آمريكا قرار گرفته‌اند و هر كدام تلاش دارند تا ديگري را به اجراي خواست خود متقاعد سازند. در اين ميان روسيه صربستان از عدم استقلال و نهايتا واگذاري خود مختاري بيشتر به كوزوو سخن مي‌گويند در نقطه مقابل غربي‌ها اصل اجراي استقلال كامل وتبديل شدن آن به كشوري مستقل را مطرح كرده‌اند. در اين ميان هر كدام توجيهاتي براي ورود به مناقشه كوزوو كه بر اهميت موضوع افزوده است.
1ـ صربستان كه خود را جانشين يوگوسلاوي مقتدر مي‌داند در سال 2006 با يك تجزيه بزرگ مواجه شد كه طي آن مونته‌نگرو، اعلام استقلال نمود. اكنون اين تهديد براي صربستان وجود دارد كه استقلال كوزوو براساس مليت آلبانيايي تبارها اولا به كوچك شدن قلمرو و خطوط مرزي آن منجر شود كه مسلما لطمات سياسي و اقتصادي بسياري براي آن به همراه دارد ثانيا به دليل ماهيت قومي در صربستان اين خودمختاري ساير بخش‌ها را نيز به استقلال سوق دهد كه بحران هاي امنيتي براي آن به همراه دارد.
2ـ روسيه نيز در اين زمينه دغدغه‌هاي خود را دارد. اولا مسكو براين عقيده است كه استقلال كوزوو يعني نزديك‌تر شدن اروپا وناتو و در نهايت آمريكا به مرزهاي اين كشور ثانيا آنها همچنين تاكيد دارند كه غرب با استقلال كوزوو روند تجزيه ايالت‌هاي خودمختار را ادامه داد تا در نهايت روسيه را نيز به چند كشور كوچكتر تجزيه كنند. ثالثا توسعه ناتو در بالكان تهديدي امنيتي براي روسيه است كه رقابت تسليحاتي را براي آن به همراه دارد در حالي كه مسكو چندان تمايلي به اين امر ندارد رابعا سران كرملين ،استقلال كوزوو را نوعي شكست سياسي در برابر غرب مي‌دانند كه وجهه جهاني آنها را مخدوش مي‌سازد درحالي كه عدم استقلال آن، پيروزي بزرگ براي روسيه و به نوعي ابزار براي امتياز‌گيري از اروپا وآمريكا مبدل مي‌شود.
3ـ اروپا و آمريكا به عنوان ضلع سوم بحران كوزوو تلاش دارند تا از اين مساله براي اهداف توسعه‌طلبانه و به نوعي امتياز‌گيري از روسيه بهره‌برداري كنند. در نگاه آنها استقلال كوزوو يعني قرار گرفتن آن تحت سيطره اروپا و ناتو كه در نتيجه آن اروپا و آمريكا قلمرو ديگري را به خاك نظامي خود اضافه مي‌كند .آنها اميدوارند تا با تجزيه صربستان، روسيه را به امتياز‌دهي و عقب‌نشيني در برابر خواست آنها در روابط دوجانبه و معادلات جهاني وادار سازند. به عبارتي ديگر بحران كوزوو ابزار فشاري عليه مسكو است كه به دليل نارضايتي از مواضع روسيه در تامين انرژي اروپا، عدم همراهي با غرب عليه ايران، چين، نگراني غرب از توسعه‌طلبي سياسي روسيه در عرصه جهاني، احياي اقتدار نظامي و سياسي مسكو و ... غرب آن را ايجاد كرده است .
در مجموع مي‌توان گفت كه بحران كوزوو بيش از آنكه جنبه داخلي و استقلال‌طلبانه داشته باشد نتيجه تقابل‌هاي غرب با روسيه است كه بالكان را با بحران مواجه ساخته است. اكنون طرفين برآنند تا با بازيگري فعال در اين پرونده ضمن كسب امتيازات بيشتر از طرف مقابل در نهايت شكستي جهاني را به طرف مقابل تحميل نمايند. بر اين اساس سرنوشت كوزوو نه بر اساس خاصه‌هاي مردمي و قطعنامه‌هاي بين‌المللي بلكه براساس مواضع روسيه و غرب تعيين خواهد شد. به عبارتي ديگر كوزوو قرباني سياستكاري‌هاي بازيگران مي‌باشد كه سرنوشتش را براساس منافع خود تعيين خواهند ساخت.

بازي دوباره غرب با ليبي

قذافي رهبر ليبي در حالي در روزهاي اخير سفر به اروپا را در دستور كار دارد كه كشورش   به عنوان كشوري در قاره آفريقا با برخورداري از جايگاه ويژه جغرافيايي و نيز منابع سرشار انرژي توانسته جايگاه ويژه‌اي براي خود در ميان قدرت‌هاي بزرگ كسب كند. هر چند كه در سالهاي گذشته به دليل اختلافات به اصطلاح سياسي با برخي كشورهاي اروپايي و آمريكا چندان مورد توجه قرار نگرفته اما همواره غرب از آن به عنوان وزنه و بازيگري در آفريقا ياد كرده‌اند.
بسياري ليبي را پل ارتباطي در آفريقا مي‌دانند كه راه گذري براي ورود به ساير كشورها مي‌باشد بويژه اينكه ليبي جزء معدود كشورهاي آفريقايي است كه داراي ثبات نسبي بوده كه مي‌تواند در عرصه سياسي منطقه‌اي ايفاي نقش كند. نكته قابل تامل در نگاه غرب به ليبي، گرايش آمريكا و بسياري از كشورهاي اروپايي به اين كشور مي‌باشد. در اين راستا مشاهده مي‌شود كه از يك سو مقامات آمريكايي براي پايان اختلافات با ليبي به مذاكره با آن روي آورده‌اند و از سوي ديگر كشورهايي نظير فرانسه، ايتاليا، اسپانيا و ... نيز به آن روي خوش نشان داده‌اند. با توجه به اينكه اولا غربي‌ها در چارچوب به اصطلاح دموكراسي خود چندان رضايتي از حكومت‌داري قذافي ندارند و آن را ديكتاتور مي‌نامند ثانيا طرابلس نيز غرب را متهم مي‌كند كه به رغم كنار نهادن فعاليت‌هاي هسته‌اي‌اش هيچ امتيازي دريافت نكرده و صرفا اقدامي يك‌جانبه انجام داده، رويكرد دوباره طرفين به همكاري را كه با سفر ساركوزي به ليبي و سپس قذافي به فرانسه و اسپانيا نمود بيشتري يافته است مي‌تواند در چند بعد قابل تامل باشد:
الف ـ نگاه غرب: سياست‌هاي كلان آمريكا و بسياري از كشورهاي غربي در آفريقا بيانگر اين حقيقت است كه آنها چند هدف عمده را پيگيري مي‌كند كه ليبي نيز مي‌تواند در رديف اين اهداف باشد. اولا غرب نيازمند تامين انرژي مي‌باشد. آنها دريافته‌اند كه از يك سو افزايش بهاي نفت براي صنعت آنها نگران كننده است از سوي ديگر خاورميانه و آمريكاي جنوبي  نيز چندان تمايلي به همكاري با آنها ندارد لذا براي رفع اين چالشها، آفريقا گزينه‌اي مناسب مي‌باشد. ليبي با داشتن منابع عظيم نفتي مي‌تواند از گزينه‌هاي اصلي غرب در آفريقا باشد. ليبي كه سالها در تحريم بوده اكنون براي دست‌يابي به منابع نفتي‌اش كانون توجه قرار مي‌گيرد، ده‌ها شركت آمريكايي و اروپايي براي احياي قراردادهاي گذشته به اين كشور راهي شده‌اند در اين ميان فرانسه با دعوت از قذافي گامي مهم براي دستيابي به اين منابع برداشته است.
ثانيا غرب حضور در آفريقا را سرلوحه كار خود قرار دارد. آنها براي اين مهم دو زمينه را در پيش گرفته‌اند، نخست استقرار پايگاه‌هاي نظامي به بهانه برقراري امنيت و مقابله با بحران‌هاي تروريستي دوم گرايش به متحدان قديمي و تجهيز آنها به عنوان عامل و پل ارتباطي در منطقه. ليبي به دليل موفقيت جغرافيايي و روابطي كه در گذشته با غرب داشته مي‌تواند گزينه‌اي براي اجراي اين طرح باشد كه با مشوق‌هاي نظامي و حتي هسته‌اي براي اين بازيگري تشويق مي‌شود. ليبي مي‌تواند پل ارتباطي براي پذيرش نيروهاي غربي و حتي جلب رضايت ساير كشورهاي آفريقايي جهت همكاري در اين زمينه باشد.
ب ـ نگاه ليبي: در نقطه مقابل قذافي نيز رويكرد غرب را ابزاري براي اجراي اهدافي قلمداد مي‌كند اولا خروج از بحران‌هاي اقتصادي و سياسي كه به دليل شرايط تحريم ايجاد شده است. اين امر براي آينده سياسي وي و مقابله با مخالفان مهم مي‌باشد ثانيا تجديد بازيگري در آفريقا به عنوان حكومتي كه داعيه جهاني شدن را دارد. اين حركت در ابعاد بيشتري براي بازيگري در جهان اسلام و عرصه جهاني پي‌گيري مي‌شود. با بازيگري مصر در تحولات خاورميانه اكنون طرابلس جايگاه منطقه‌اي خود را تهديد شده مي‌بيند لذا تلاش دارد تا با رويكرد در غرب بازيگري در آفريقا را بگيرد تا به نوعي به مقابله با بازيگري مصر بپردازد.

در نهايت رويكرد غرب به ليبي را مي‌توان تلاشي براي كسب منابع نفتي و يافتن متحدي ثابت در آفريقا دانست كه در چارچوب طرح‌هاي امپرياليستي غرب صورت بگيرد. استراتژي كنوني غربي‌‌ها تجهيز دولت‌هاي متحد است كه سابقه‌اي ديكتاتور مآب دارند و براي حفظ اقتدار منطقه‌اي تلاش مي‌كنند. مهم آنكه آنها با اين اقدام براي تفرقه ميان مسلمانان آفريقا و خاورميانه نيز تلاش مي‌كنند. در همين حال قذافي نيز از اين موقعيت براي امتياز‌گيري بهره‌برداري مي‌كند چنانكه او پيش از سفر به فرانسه در نشست سران آفريقا و اروپا به انتقاد شديد از غرب پرداخت و خواستار بازگردان ثروت‌هاي آفريقايي‌ها شد تا هزينه‌هاي اروپا را براي همكاري با ليبي بالا برده و به منافع بيشتري دست يابد.                                                                                                             

دفن زباله هاي هسته اي اطراف اراضي فلسطيني نشين بويژه در حاشيه غزه ، مسمون سازي آب هاي جاري در اراضي فلسطيني نشين كه با ورود مواد سمي تاسيسات هسته اي ديمونا به اين آبها اجرايي مي شود ، بستن گذرگاه غزه در حالي كه صدها بيمار نيازمند درمان روزانه، در اين منطقه قرار دارند كه تاكنون بسياري از آنها از جمله دهها كودك در ايست هاي بازرسي جان باخته اند كه متاسفانه جامعه جهاني به آن توجهي نكرده اند ، تحريم هاي اقتصادي كه با همكاري غرب اجرا مي شود ، قطع برق غزه كه محور اصلي آنر ا بيمارستان ها و مراكز در ماني شامل مي شود در حالي كه صهيونيست ها از ورود دارو به غزه جلوگيري مي كنند ، ايجاد جنگ داخلي ميان فلسطينيان كه به مرگ تعدادي فلسطيني منجر شده در حالي كه صهيونيست ها كه خود عامل تفرقه هستند خود را از اين كشتارها مبرا مي سازند و… را مي توان از طرح هيا صهيونيست ها براي كشتار آرام و بي صداي فلسطينيان دانست در حالي كه اين تحركات عموما از ديد جهانيان پنهان مي ماند . طرح هايي كه برخي از آنها هم اكنون و برخي از آنها مانند مسموم سازي آبها و دفن زباله هاي هسته اي در مناطق فلسطيني نشين در آينده هزاران نفر را به كام مرگ خواهد برد چنانكه دانشمندان اعتراف كرده اند صدها هزار فلسطيني در خطر ابتلا به سرطان قرار دارند كه منجر به مرگ تدريجي آنها مي شود.

موقعيت جغرافيايي و اهميت ژئوپولتيك و ژئواكونوميك خاورميانه موجب شده تا اين منطقه همواره كانون توجه قدرت‌هاي بزرگ باشد. نكته قابل تامل در تحركات قدرت هاي جهاني در قبال خاورميانه در مقطع كنوني تلاش آنها براي فروش سلاح به منطقه و يا به عبارتي تسليحاتي كردن آن مي‌باشد. تحركات كشورهاي آمريكا، روسيه، فرانسه، آلمان و انگليس در بسياري از كشورهاي خاورميانه -بويژه درجهان عرب -از رقابتي فراگير براي فروش سلاح حكايت دارد. قراردادهاي ده‌ها ميليارد دلاري آمريكا با كشورهاي عربي حوزه خليج‌فارس كه در سفر گيتس به منطقه در روزهاي اخير تكرار گرديد، عملكرد فرانسه، روسيه، آلمان و انگليس در بسياري از كشورهاي منطقه براي عقد قراردادهاي نظامي و امنيتي كه در مواردي سران اين كشورها را راهي خاورميانه ساخته و… گواهي بر اين تحركات مي‌باشد. در شرايطي كه پيامد اوليه اين تحركات ايجاد شرايط ناامني و بحران در خاورميانه است ، استمرار و تشديد آن از سوي غرب را مي‌توان سياستي استعماري دانست كه اهدافي هدايت شده را پيگيري مي‌كند كه بيداري كل خاورميانه در قبال آن را الزام آور مي‌سازد. هدف غربي‌ها از فروش سلاح و ايجاد رقابت تسليحاتي در منطقه بويژه ميان ايران و اعراب مي‌تواند با چند هدف عمده صورت گرفته باشد كه برخي از آنها عبارتند از:

در نهايت عملكردهاي نظامي غرب بويژه آمريكا در خاورميانه را مي‌توان توطئه‌اي آشكار عليه امنيت و اتحاد منطقه ارزيابي كرد كه بيداري كشورها در برابر آن الزام‌آور مي سازد. در شرايطي كه ايران و اعراب براي تحقق ائتلاف منطقه‌اي گام‌هاي مهمي برداشته‌اند جا دارد تا با مقابله با تحركات نظامي غرب و حتي روسيه در منطقه، تلاش مضاعفي براي تامين امنيت به دست همسايگان و در نهايت خروج بيگانگان از منطقه بردارند چرا كه ورود به بازي رقابت تسليحاتي جز تشديد بي‌ثباتي و استمرار حضور بيگانگان- براي فتنه‌انگيزي- نتيجه‌گيري به همراه نخواهد داشت. 

1ـ در هفته‌ها و روزهاي اخير انتقادهاي شديدي از سوي نظاميان انگليسي به دولت وارد شده است. در شرايط سران لندن به اشغالگري در عراق و افغانستان ادامه مي‌دهند، سران نظامي خواستار پايان اين تحركات شده‌اند. رسوايي‌هاي اخير لندن در زمينه عدم رسيدگي به وضعيت سربازان بويژه زخمي‌هاي بازگشته از جنگ، به تعويق افتادن حقوق سربازان و عدم رسيدگي به وضعيت خانواد‌ه‌هاي آنها، بي‌توجهي دولت انگليس به خواسته‌ها و گزارش‌هاي نظاميان و … باعث دلسردي و به نوعي رويارويي ارتش در برابر دولت شده است. براون اكنون با حضور در عراق و افغانستان اميد داشته تا به دلجويي از سربازان پرداخته تا ضمن تشويق آنها به ادامه اشغالگري از تشديد مخالفت‌هاي آنها بكاهند. در اين راستا چنانكه وي در سفر گذشته خود، خروج بخشي از نيروهاي انگليسي از بصره را اعلام كرده بود در سفر اخير نيز بر خروج تدريجي نيروها از عراق تاكيد كرد تا بيانگر حمايت وي از خواست نظاميان باشد.

2ـ براون درعرصه داخلي نيز وضعيت مطلوبي ندارد. اعتراضات گروه‌ها و احزاب و حتي نمايندگان پارلمان به ادامه اشغالگري و صرف شدن بودجه كشور در جنگ، بحران گروگان‌هاي انگليسي در عراق كه هنوز آزاد نشده‌اند و … از چالش‌هاي داخلي انگليس است. در عرصه جهاني نيز آنها جايگاه چندان مناسبي ندارند چنانكه جنگ‌طلبي‌هاي آنها موجب دوري اروپايي و بسياري از كشورها از اين كشور شده است .براون با حضور در عراق و افغانستان ضمن تلاش براي پاسخگويي به مخالفان، تسريع در روند خروج از عراق را پي‌گيري مي‌كند تا نيرو انساني و مالي خود را صرف رقابت در عرصه بين‌الملل با ساير بازيگران و احياي آبروي از دست رفته نمايد.اين مسئله براي حزب كارگر در انتخابات آينده بسيار مهم مي باشد .

آنچه مسلم است لندن به رغم تمام چالش‌هايي خواستار حفظ حضورش در عراق و افغانستان است و حاضر نيست به سادگي اين كشورها را ترك كند هر چند كه در اين راستا هزينه‌هاي بسياري را پرداخته و خواهد پرداخت.

1ـ اولين انگيزه كشورهاي اروپايي براي روابط با ساير كشورها تامين انرژي و بازار فروش براي توليد‌اتشان مي‌باشد. اروپايي كه اولا در شرايط چندان مطلوب اقتصادي قرار ندارد، ثانيا توانايي مقابله با كالاهاي ژاپني و چيني در عرصه جهاني را نيز دارا نمي‌باشد، ثالثا براي تامين انرژي با چالش‌هاي بسياري مواجه است و روسيه و خاورميانه را منابعي قابل اعتماد براي اين مهم ارزيابي نمي كند ، … تلاش دارد تا بازي جديد براي اهداف خود كسب كند. جمعيت آفريقا و عدم توسعه يافتگي آن مي‌تواند بازار مناسبي براي كالاها و تكنولوژي اروپايي باشد. در همين حال اكثر كشورهاي اين قاره داراي منابع بكر و زيرزميني بويژه در بخش نفت و اورانيوم مي‌باشند. اروپايي كه اكنون با افزايش بهاي نفت به نزديك 100 دلار و نيز عدم همراهي خاورميانه و روسيه براي تامين انرژي اين قاره، چالش‌هاي بسياري را فراروي خود مي‌بينند برآنند تا با سرمايه‌گذاري در بخش انرژي آفريقا ضمن افزايش منابع انرژي با حداقل قيمت، حداكثر نفت و اورانيوم را به اروپا انتقال دهند.

با تمام اين تفاسير و به رغم تلاش‌هاي اروپايي‌ها، نگاه منفي قاره آفريقا به گذشته اروپا كه موجب بسياري از بدبختي‌ها و ناهنجاري‌هاي اين قاره مي‌باشد، حضور بازيگراني قدرتمند مانند چين كه صرفا به توسعه اقتصادي مي‌پردازد و پيشينه استعماري ندارد، رويكرد آمريكا به اجراي طرح‌هاي نظامي كه در مواردي با همكاري اروپا و ناتو اجرا مي‌شود، فعاليت‌هاي انحصاري برخي كشورهاي اروپايي مانند فرانسه، انگليس و آلمان كه تلاش دارند تا يك جانبه به اهداف خود در آفريقا دست يابند، بحران‌هاي اقتصادي حاكم بر اروپا و گرفتاري‌ آنها در افغانستان و … مي‌توانند به عنوان موانعي در برابر خواسته‌هاي اروپا قرار گيرند هر چند كه آنها با نشست ليسبون براي كاهش اين دغدغه‌ها فعاليت‌هايي داشته‌اند.

رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن براي فرار از بن بست ها و چالشهايشان روند صلح را دستمايه خود ساخته اند . آنها با برگزاري نشست آناپوليس به اصطلاح روند سازشي را به نمايش گذاشتند كه براي صلح خاورميانه مي باشد . نكته قابل تامل در تحركات آنها براي اجراي به اصطلاح روند سازش تلاش آنها براي اجراي سياست هاي توسعه طلبانه پيش از آغاز سازش كاري مي باشد . به عبارتي ديگر صهيونيست ها برآنند تا به هرنحو ممكن مرزها و قلمروهاي طراحي شده خود را پيش از هرگونه مذاكره با فلسطينيان و اعراب اجرايي كنند . در اين راستا مشاهده مي شود كه‌آنها طرح هاي گسترده اي را در اراضي اشغالي آغاز كرده اند در حالي كه آغاز مذاكرات جديد را به‌ آينده موكول كرده اند . اجراي طرح ساخت مستعمره هاي جديد صهيونيست نشين در قدس در شرايطي كه يهوديان ساير نقاط را نيز به اين منطقه هدايت مي كنند ،يورش هاي گسترده به كرانه باختري و اشغال اراضي جديد كه با ساخت شهرك هاي جديد همراه است در حالي كه با يورش به غزه توجه افكار عمومي را از كرانه باختري دور مي سازند ، تثبيت پايگاههاي نظامي در شبعا و جولان ، اجراي طرح انتقال آب راههاي اراضي اشغالي به مناطق صهيونيست نشين با تغيير مسير ديوار حايل و نوارهاي امنيتي و… طرح هايي هستند كه پس از آناپوليس از سوي تل‌آويو اجرا مي شود . نكته مهم‌آنكه صهيونيست ها دو اصل را رباي واداشتن فلسطينيان به پذيرش و كنار آمدن با اين توسعه طلبي ها در پيش گرفته اند .

ثانيا ، توسعه طلبي گسترده در اراضي اشغالي پيش از ديدارهاي طرف هاي فلسطيني و صهيونيستي به عنوان قرامتي براي استمرار روند سازش و مقابله تشكيلات خودگردان با گروههاي مقاومت . به عبارتي ديگر صهيونيست ها اين تحركات را گامي براي واداشتن فلسطينيان به سازش مي دانند در حالي كه استراتژي كلان آنها اشغال نقاط جديد و كوچك تر كردن اراضي فلسطيني نشين مي باشد . جالب توجه آنكه آنهابه اين امر نيز بسنده نكرده و تجربه فلسطين به كرانه باختري و غزه را در دستور كار قرار داده اند .

بر اين اساس مي توان گفت كه استراتژي جنگ هاي فرسايشي توطئه اي عليه ملت فلسطين است كه در بلند مدت بسياري از فلسطيني ها را قرباني خود مي سازد در حالي كه در اين مدت صهيونيست ها به عنوان سازش به مذاكره با ابومازن و امتيازگيري از آن و توسعه اراضي اشغالي مي پردازند .

پاياني بر يك بحران

لبنان بيش از يك سال است كه به دليل اختلاف گروه‌هاي سياسي با بحران داخلي مواجه است. از يك سو گروه 8 مارس با نام حاميان ملت و اصلاحات سياسي شامل حزب‌ا...، شيعيان، جنبش امل و برخي دروزي ها و ماروني ها تركيب دولت را كه اكثريت 14 مارس با محوريت المستقبل اهل سنت، فلانژها و سوسياليست‌هاي ترقي‌خواه را شامل مي‌شود را نپذيرفته و خواستار اصلاحاتي در آن مي‌باشند. با پايان جنگ 33 روزه و افشاي گرايشات احزاب حاكم 14 مارس به غرب، برخي كشورهاي عربي و در نهايت رژيم صهيونيستي، نه تنها گرو‌ه‌هاي معارض بلكه ملت لبنان نيز در برابر دولت قرار گرفتند. با استعفاي 6 وزير شيعه و جنبش امل از كابينه كه مشروعيت دولت سينيوره را كاملا زير سئوال برد مردم لبنان نيز با برگزاري تحصن‌هاي خياباني تلاش كردند تا به راهي براي پايان درگيري‌ها و كاهش اختيارات دولت دست يابند. در طي ماه‌هاي اخير در كنار فعاليت‌ها و اختلافات سياسي ميان گروه‌ها، چگونگي تعيين جانشيني براي اميل لحود رئيس‌جمهور لبنان به امري پيچيده مبدل گرديد. در شرايطي كه اميل لحود سوم آذر دوره رياست جمهوري‌اش به پايان رسيده و بايد از سمت خود كناره‌گيري مي‌كرد، گروه‌هاي لبناني براي تعيين جانشين او، با اختلافات شديدي مواجه بودند. از يك سو 14 مارس با معرفي چندين نامزد براي يكپارچه كردن نخست‌وزيري و رياست جمهوري و در نهايت افزايش قدرت فعاليت مي‌كرد. از سوي ديگر گروه‌هاي مخالف دولت با معرفي ميشل عون ،اميدوار به تعيين رئيس‌جمهوري مردمي و مستقل بود كه بتواند از اجراي سياست‌هاي 14 مارس كه برگرفته از خواست غرب بود جلوگيري كند. در نهايت پس از 7 دور تعويق جلسات پارلمان و رايزني‌هاي متعدد ميشل سليمان فرمانده ارتش لبنان به عنوان رئيس‌جمهور معرفي  شد. وي كه از اول آذرماه به فرمان لحود به عنوان فرمانده حالت فوق‌العاده كفالت رياست جمهوري را برعهده گرفته بود به عنوان اولين نامزد رياست جمهوري معرفي شد تا شايد به واسطه او به بحران سياسي در لبنان پايان داده شود. توافق‌هاي گروه‌هاي لبناني بر سليمان در شرايطي صورت گرفت كه اولا گروه چهارده مارس به رغم فعاليت‌هاي بسيار دريافت كه توانايي مقابله با گروه‌هاي مخالف و مردم لبنان را ندارد لذا چاره‌اي جز پذيرش سليمان ميانه‌رو نمي‌باشد. ثانيا 8 مارس كه دست‌يابي گزينه‌اش يعني ميشل عون را به رياست جمهوري بعيد مي‌دانست تلاش داشت كه فردي ملي و مردمي وحداقل متعهد به حزب‌ا... قدرت را در دست گيرد اين در حالي است كه در كانديداهاي مطرح ،سليمان بهترين گزينه قلمداد مي‌شد.  وي بارها بر حفظ سلاح مقاومت و برادري ارتش و حزب‌ا... در برابر دشمنان تاكيد كرده بود. ثالثا بازيگران خارجي بويژه آمريكا و فرانسه كه تاكنون بحران لبنان را عامل اجرايي اهداف خود مي‌دانستند اكنون عدم حل آن را چالشي بزرگ احساس كردند بويژه اينكه لبنان در آستانه جنگ داخلي قرار گرفته بود. بر اين اساس بازيگران خارجي نيز به سليمان به عنوان مهره‌اي بي‌طرف اطمينان يافتند هر چند كه همچنان با هدايت 14 مارس براي اجراي اهداف خود فعاليت مي‌كنند. با تمام اين تفاسير هر چند كه انتخاب ميشل سليمان به رياست جمهوري را مي‌توان تا حدودي حلال بحران سياسي لبنان دانست اما وي با چالشيهاي بسياري براي تقويت قدرت مواجه است. وي از يك سو بايد براي حل اختلافات گروه‌هاي سياسي و بازگرداندن ثبات در دولت فعاليت كند امري كه در شرايط كنوني به دليل يك جانبه‌گرايي 14 مارس دور از ذهن مي‌رسد. از سوي ديگر مسلما غربي‌ها و چهارده مارس تلاش خواهند كرد تا با اعمال فشار بر سليمان وي را متقاعد به خلع سلاح حزب‌ا... و اجراي قطعنامه 1595 نمايند. اين بزرگترين خواسته غرب و 14 مارس از سليمان است كه برخي پذيرش وي را نيز با اين پيش‌شرط مطرح كرده‌اند.
در مجموع مي‌توان گفت كه رياست جمهوري ميشل سليمان براساس هر توافقي كه اجرا شده باشد ،مي‌تواند آغازي براي حل بحران سياسي لبنان باشد كه تشكيل دولت اتحاد ملي و پايان اختلافات گروه‌ها را مي‌تواند اجرايي كند. بااين وجود آنچه مسلم است غرب وصهيونيست‌ها براي اجراي اهداف خود به اجراي طرح‌هايي در لبنان مبادرت خواهند ورزيد كه دوراني سخت را براي ميشل سليمان به همراه دارد در حالي كه ملت لبنان اميد دارد تا يك نظامي (سليمان) كشور را از بحران نجات داده و استقلال آن را حفظ نمايد.

البته در آستانه انتخابات رياست جمهوري تقابل طرفين و اعتراضات دموكرات‌هاي از جمهوريخواهان تشديد خواهد شد كه رويارويي آنها را به همراه دارد. اكنون فقط 30 درصد مردم آمريكا به عملكرد كنگره با حضور دموكرات‌ها براي اهدافشان خوشبين هستند و 70 درصد آن را پيرو سياست‌هاي كاخ سفيد مي‌دانند هر چند كه در روش متفاوت هستندو اين شكستي بزرگ براي دموكرات ها قلمداد مي شود

چگونگي تعامل يا تقابل ميان آمريكا و اتحاديه اروپا با چين از مسائل مطرح در معادلات جهاني مي باشد. با فروپاشي شوروي اين تصور ايجاد شد كه نظامي تك قطبي با محوريت آمريكا بر جهان حاكم مي شود كه با پشتوانه اروپا بر جهان حكمراني مي كند. هر چند كه آمريكا با سياست هاي جهاني براي حفظ اين روند تلاش كرد اما در نهايت كشورهايي نظير چين و روسيه توانستند از شرايط موجود براي احياي قدرت بهره برداري كنند. حضور انديشه نومحافظه كار در كاخ سفيد (سال 2000) و حركت آن در مسير حمله پيش دستانه منجر به گرفتاري آمريكا در عراق و افغانستان گرديد. در حالي كه ساير كشورها ازاين فرصت براي احيا و توسعه اقتدار خود استفاده كنند. نكته قابل تامل در مقطع كنوني تشديد تقابل ها و اختلافات ميان آمريكا و اروپا با چين مي باشد كه به نوعي به صف آرايي سياسي و اقتصادي آنها در برابر يكديگر منجر شده است. هرچند كه آمريكا و اروپا چندان ديدگاه واحدي را در قبال چين به نمايش نمي گذارند اما برخي موضع گيريهاي آنها بيانگر تعامل طرفين در برابر پكن مي باشد. تاكيد برنقض حقوق بشر در چين و لزوم مجازات اين كشور در مجامع بين المللي ، اعمال محدوديت هاي اقتصادي و تدوين تعرفه هاي جديد تجاري براي جلوگيري از صادرات گسترده پكن، دخالت هاي گسترده در امور تايوان كه بيشتر در بعد همكاري هاي نظامي اجرا مي شود چنانچه آمريكا قرار داد يك ميليارد دلاري با اين منطقه امضا كرده است ، مداخله در امور تبت و گرايش به دالايي لامايي كه با اعلام استقلال پكن را به چالش كشانده است، ديدار دالايي لاما از آمريكا و دريافت نشان افتخار در كنگره و سپس سفر به آلمان و حمايت قاطع مركل از استقلال طلبي آن از عملكردهاي واحد اروپا و آمريكا عليه پكن مي باشد، بازيگري در پرونده بحران هاي همسايگان چين نظير ميانمار، نپال، تايلند كه پكن را در وضعيت نامطلوب منطقه اي قرار داد، اعلام جاسوسي چين از اروپا و آمريكا كه با نفوذ به سيستم هاي اطلاعاتي اين كشورها صورت گرفته، عدم لغو تحريم هاي تسليحاتي چين توسط اروپا كه از سال 9891 اعمال مي شود و ... را مي توان از تحركات آمريكا و اروپا عليه چين دانست كه براي مهار اين كشور اجرا مي شود. هرچند كه اين كشورها تلاش دارند تا به هر نحو ممكن به مهار چين بپردازند اما عواملي سبب مي شود تا آنها نتوانند چندان به سياست هاي خصمانه ادامه دهند و بعضا وادار مي گردند كه به تعديل مواضع بپردازند. پكن از قدرت هاي اقتصادي جهان و از بزرگترين شركاي تجاري اين كشورها مي باشد. حجم مبادلات اقتصادي چين و آمريكا بالغ بر 300 ميليارد دلار مي باشد در حالي كه روابط اقتصادي مشابهي نيز با اروپا دارد. اين كشورها توانايي چنداني براي مقابله با بازارهاي چين را ندارند و اجبارا بايد اين كشور را حفظ كنند، حضور فعال چين در پرونده هسته اي ايران كه در قالب 1+5 اجرا مي شود چالشي بزرگ براي غرب مي باشد، اين كشور با حضور در جبهه ايران توانسته ضمن برخورداري از منافع همكاري با ايران درعرصه جهاني به عنوان قدرتي عدالت محور و حق طلب شناخته شود كه جايگاهي مهم براي آن ايجاد كرده است در حالي كه غرب براي اجراي سياست هاي خصمانه عليه ايران به آن نياز دارد، حضور فعال چين در مناطق نفوذ غرب بويژه در خاورميانه ، آفريقا و حتي آمريكاي لاتين كه با اعمال فشار بيشتر، رويكرد پكن به اين مناطق بيشتر مي شود بويژه اينكه كشورها و اتحاديه ها به چين بيشتر گرايش نشان مي دهند، ترس از توسعه همگرايي چين و روسيه كه قطبي ضد غربي را ايجاد مي كند و... سبب مي شود تا اروپا و آمريكا نتوانند چندان سياست هاي خصمانه اي را عليه پكن اجرايي كنند. اكنون غرب در برابر چين برسر دو راهي قرار گرفته است كه از يك سو نمي توانند چندان آن را تحت فشار قرار دهند واز سوي ديگر تعامل زياد با آن را به مصلحت نمي دانند. به عبارتي ديگر آنها برآنند با اجراي سياست هاي دوگانه كه مجموعه اي از چماق و هويج ها مي شود، اين كشور را به همكاري وادار سازند. اين رويه را در ديدارهاي مقامات آمريكايي نظير رايس وزيرخارجه آمريكا، مركل صدراعظم آلمان و ساركوزي رئيس جمهور فرانسه به چين مي شود مشاهده كرد كه ضمن انتقاد از چين بر تحكيم مناسبات طرفين تاكيد كردند. با اين وجود اين نكته قابل ذكر است كه غرب از تكيه بر قدرت نظامي و توسعه جايگاه چين براي توجيه افزايش بودجه نظامي ، توسعه پايگاه هاي نظامي در جهان بويژه اجراي طرح سپر دفاع موشكي و ... بهره برداري مي كند درحالي كه در سايه آن تلاش دارد تا از تقابل و رويارويي مستقيم با چين جلوگيري نمايد چرا كه چين را قدرتي مي بيند كه توانايي برهم زدن موازنه و چالش آفريني براي غرب را دارا مي باشد.

بر اين اساس مي‌توان گفت كه صهيونيست‌ها اكنون با كوبيدن بر طبل جنگ عليه فلسطينيان تهديد كردن اعراب به آغاز جنگي دوباره برآنند تا ضمن اجراي اهداف توسعه‌طلبانه‌اشان اعراب و تشكيلات خودگردان را به ادامه سازش‌كاري وادار سازند. صهيونيست‌ها كه با زبان تهديد توانستند اعراب را پاي ميز آناپوليس آورند اكنون اميد دارند كه با همان ادبيات اعراب را به ادامه سازش‌كاري وادار سازند. اين درحالي است كه صهيونيست‌ها در سايه اين تحركات به ادامه اشغالگري در قدس و كرانه باختري ادامه مي‌دهند در شرايطي كه روزانه ده‌ها فلسطيني قرباني اين تحركات مي‌شوند. اين سياست‌هاي خصمانه و تهديد‌آميز صهيونيست‌ها را مي‌توان نتيجه سازش‌كاري و حضور اعراب در آناپوليس دانست كه راه تهديد را پيش‌روي صهيونيست‌ها قرار داد كه در آينده شاهد تكرار و تشديد آن خواهيم بود. 

بازي صهيونيست ها با برگه اسرا

ديروز مقامات رژيم صهيونيستي از آزاد‌سازي 400 اسير فلسطيني براساس توافقات با ابومازن خبر دادند. در شرايطي كه 11500 فلسطيني در بدترين شرايط در زندان‌هاي رژيم صهيونيستي به سر مي‌برند، تل‌آويو سرانجام تحت فشارهاي جهاني و افكار عمومي  به آزاد‌سازي 400 تن از اين اسرا وادار شد. هر چند كه از اين اقدام به منزله عقب‌نشيني صهيونيست‌ها از مواضع گذشته و به نوعي حركت در مسير خواست جهانيان و توافقات به عمل آمده با فلسطيني‌ها ياد مي‌شود اما چند نكته اين اقدام را با سئوالاتي همراه مي‌سازد كه تامل بيشتر بر اقدام صهيونيست‌ها را الزام‌آور مي‌سازد.
1ـ رژيم صهيونيستي در روزهاي گذشته صدها تن از فلسطيني‌ها را بازداشت كرده است بگونه‌اي كه آمار اضافه شده بر تعداد زندانيان بيش از چهارصد نفر مي‌باشد. بر اين اساس آزادي اسراي فلسطين نمي‌تواند در چارچوب كاهش اسرا باشد چرا كه جايگزيني آنها پيش‌تر بازداشت شده است.
2ـ ابومازن براي حفظ قدرت و مقابله با مخالفان، بيان مثبت بودن روند مذاكراتش با رژيم صهيونيستي به ملت فلسطين، كاهش مخالفت‌هاي گروه‌هاي فتح با سازش‌كاري‌هاي تشكيلات خودگردان، معرفي خود به عنوان تنها بازيگر فعال در معادلات فلسطين با هدف اجراي خواست فلسطيني‌ها و...نيازمند تحركي از سوي صهيونيست‌ها است. در شرايطي كه تحولات  از واگذاري امتيازات بسياري از سوي ابومازن به صهيونيست‌ها حكايت دارد، آزادي فلسطيني‌ها مي‌تواند به عنوان برگ برنده‌ ابومازن در برابر مخالفان قلمداد شود .وي به نوعي براي احياي دوباره مشروعيت از دست رفته و نيز توجيه روند سازش به اين تحركات نيازمند مي‌باشد. مهم آنكه وي با بهانه قرار دادن مثبت بودن روند مذاكرات به مشاركت با صهيونيست‌ها در سركوب مقاومت مي‌پردازد كه هم‌اكنون در حال اجرا مي‌باشد.
3ـ نكته آنكه آزاد شدگان از بند، بيشتر از حاميان فتح و كمتر از حماس مي‌باشند. نحوه گزينش اسرا و تقسيم آنها به خطرناك و سازش‌كار ترفندي است كه صهيونيست ها به واسطه آن اولا ميان فتح و ساير گروه‌هاي فلسطيني اختلاف ايجاد مي‌كنند ثانيا با آزاد‌سازي به اصطلاح زندانيان سازش‌كار كه دستشان به خون صهيونيست‌ها آلوده نيست! درگيري داخل در حماس و فتح را پي‌گيري مي‌كنند. به عبارتي ديگر آنها تلاش دارند تا با اين ترفند به جنگ داخلي در فلسطين دامن زده و اسرا را نيز وارد اين بازي سازند. اين درحالي است كه زندانيان فلسطيني همواره بر اصل اتحاد و عدم جدايي‌اشان به سازش كار و تندرو تاكيد دارند تا مانع از اجراي توطئه صهيونيست‌ها شوند.
4ـ آزادي اسرا در حالي صورت مي‌گيرد كه قرار بود اين اقدام پيش از نشست آناپوليس اجرا شود اما به حال حاضر موكول شد. اين دگرگوني زماني را مي‌توان ترفندي براي مثبت جلوه دادن روند سازش و نشست آناپوليس دانست در حالي كه چند هدف را پي‌گيري مي‌كند:
اولا بزرگنمايي حركت آمريكا در برقراري توافقات ميان صهيونيست‌ها و فلسطينيان، ثانيا بيان حسن نيت تل‌آويو در برابر خواست جهانيان كه به آزادي اسرا منجر شده است. ثالثا ترقيب اعراب به ادامه سازش با رژيم صهيونيستي درحالي كه آزادي اسرا را نتيجه‌اي مثبت از اين روند نشان مي‌دهند. اين امر براي افكار عمومي كشورهاي عربي كه مخالف سازش مي‌باشند قابل تامل مي‌باشد. رابعا رودر رو قرار دادن افكار عمومي در برابر اعراب و كشورهايي كه روند سازش با تل‌آويو را رد مي‌سازند. در اين سناريو عدم حضور كشورها در روند سازش عامل شكست روند صلح معرفي مي‌شوند و تل‌آويو لوح پاكي را براي تحقق اين مهم از خود به نمايش مي گذارد .
در نهايت مي‌توان گفت كه آزادي اسرا هر چند كه بيانگر شكست صهيونيست‌ها در برابر افكار عمومي جهان است اما آنها برآنند تا از اين شرايط براي جوسازي عليه گروه‌هاي فلسطيني و كشورهاي عربي بهره‌برداري كنند. در طرح آنها تشديد رويكرد ابومازن و اعراب به سازش‌كاري و سركوب فلسطينيان به عنوان ناقضان صلح و امنيت منطقه مطرح مي‌باشد. صهيونيست‌ها در حالي از آزادي اسرا مي‌گويند كه اين اقدام كمترين هزينه را براي آنها در روند سازش دارد چرا كه در كوتاه‌ترين زمان ممكن بار ديگر اين افراد را بازداشت مي‌كنند. در نقطه مقابله آنها با نام آزاد‌سازي اسرا امتيازات بسياري از تشكيلات خودگردان و اعراب و جامعه جهاني طلب مي‌كنند كه مي‌تواند نتايج مطلوبي براي ملت فلسطين به همراه داشته باشد. در همين حال صهيونيست‌ها در سايه توجه همگان به مساله انحرافي اسرا به توسعه‌طلبي در قدس و كرانه باختري جولان و شبعا مي‌پردازد كه وضعيت ناگواري بر منطقه حكمفرما خواهد ساخت.

اولا كشورهاي غربي كه منافع خود را در تفرقه ميان كشورهاي خاورميانه بويژه حوزه خليج‌فارس جستجو مي‌كنند تلاش دارند تا جوي مسموم را عليه همسايگان ايجاد كنند. جنگ‌هاي تبليغاتي براي منفي جلوه دادن اقتدار نظامي و سياسي ايران، ايجاد مسابقه تسليحاتي در ميان كشورهاي منطقه، تبديل كردن جنگ اعراب و صهيونيسم به جنگ اعراب و ايران كه نمود آن در برگزاري و تبليغات صورت گرفته در قبال روابط تهران و اعراب در آناپوليس مشاهده شد، ارائه گزارش‌هاي غلط از فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران به همسايگان، تحريك كشورها به تكرار ادعاهاي واهي پيرامون جزاير سه‌گانه ايران كه با فتنه‌انگيزي و تحريكات خصمانه غرب اعراب را در برابر تهران قرار مي‌دهند و … را مي‌توان از تحركات تفرقه‌افكنانه غرب و رژيم صهيونيستي در روابط ايران و همسايگانش دانست. اين در حالي است كه 95 درصد ملت‌هاي منطقه ايران را دوست و ياور خود مي‌دانند و خواستار همگرايي با آن هستند.

ثالثا اكنون شرايطي بحراني بر منطقه و كل خاورميانه حاكم است. بحران عراق و فلسطين و جنايات گسترده اشغالگران در اين مناطق كه متاسفانه با سياست‌هاي به اصطلاح صلح‌ آمريكا براي تجزيه و پايمال ساختن حقوق اين ملت‌ها بويژه در فلسطين فعاليت مي‌شود، چالش‌هاي ايجاد شده در لبنان كه خطري بزرگ را بر منطقه حاكم ساخته است، سياست‌هاي خصمانه آمريكا عليه ايران، سوريه، لبنان و اصلاحاتي كه در كشورهاي عربي انجام مي‌دهد و … تهديداتي بزرگ براي منطقه مي‌باشند. اين در حالي است كه ملت‌هاي منطقه يك هدف بزرگ و آن اخراج بيگانگان از خليج‌فارس را خواستار مي‌باشند.

در مجموع همگرايي ايران و كشورهاي حوزه خليج‌فارس را مي‌توان تحركي فراگير براي برقراري ثبات و امنيت در منطقه دانست كه مهمترين دستاورد آن خنثي شدن توطئه‌هاي غرب و رژيم صهيونيستي براي بحران‌آفريني بويژه چالش‌آفريني در روابط اعراب و تهران مي‌باشد. دعوت از احمدي‌نژاد براي حضور در نشست سران شوراي همكاري خليج‌فارس را مي‌توان نخستين گام در تحقق اين مهم دانست كه مسلما تاثير بسيار مثبتي بر تحقق اهداف منطقه بويژه خروج بيگانگان از خليج‌فارس خواهد داشت. اهميت اين همگرايي تا بدان حد است كه غرب از هم‌اكنون براي عدم اجراي آن تلاش مي‌كند كه جوسازي عليه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و مطرح شدن ادعاي واهي درباره جزاير سه‌گانه بخشي از آن است. با تمام اين تفاسير، اعراب با دعوت از ايران نشان دادند كه بر خلاف آمريكا اعتقادي به انزواي ايران ندارند و خواستار حضور فعال آن در معادلات منطقه مي‌باشند كه خود شكستي بزرگ براي آمريكا و رژيم صهيونيستي و موفقيتي براي دستگاه ديپلماسي كشورمان مي‌باشد.

انديشه نومحافظه‌كاران كه تلاش داشت تا به اصطلاح با طرح حمله پيش‌دستانه، اقتداري جديد براي ايالات متحده و حزب جمهوريخواه كسب كند به دليل سياست‌هاي نادرست سران كاخ سفيد بيش از پيش در حال فروپاشي است. جرج‌بوش و متحدان آن تلاش داشتند تا با جنگ افروزي در جهان، جايگاهي جديد در معادلات جهاني و عرصه داخلي آمريكا كسب نمايند اما روند تحولات و شكست‌هاي پياپي نه تنها به اين مهم دست نيافتند بلكه فروپاشي ائتلاف مذكور را شاهد بوده‌اند. نكته مهم در تحولات هفته‌هاي اخير ايالات متحده استعفاي نزديكان و مشاوران بوش مي‌باشد كه سبب شده تا وي در انزواي بيشتر قرار گيرد. جرج‌بوش كه در سال 2006 پس از شكست انتخابات ميان‌دوره‌اي كنگره شاهد استعفاء و بعضا بركناري اجباري نزديكان خود بود اكنون بار ديگر سلسله‌اي از استعفاها را مشاهده مي‌كند كه تماما بيانگر شكست‌هاي سياست‌ها و شعارهاي او مي‌باشد. «آلن هوبارد» مشاور ارشد اقتصادي و مدير شوراي اقتصاد ملي آمريكا، «كارل روو» مشاور ارشد سياسي «دان بارتلت» رئيس امور ارتباطات «راب پورتمن» مدير امور بودجه، «فرانسيس تاونسند» مشاور ارشد در امور امنيت داخلي و مقابله با تروريسم از جمله افرادي بوده‌اند كه در هفته‌هاي اخير استعفا داده و كاخ سفيد را ترك كرده‌اند. بررسي پرونده و سوابق كاري هر كدام از اين افراد بيانگر شكست‌هاي بوش در ابعاد مختلف است كه تزلزل پايه‌هاي قدرت او را به نمايش مي‌گذارد. از وعده‌هاي بوش در سال 2004 بهبود شرايط اقتصادي و رفاه اجتماعي، استمرار مبارزه با تروريسم و ايجاد امنيت داخلي و بين‌المللي و … بوده است. امروز استعفاها نشان مي‌دهد كه بوش در تحقق اين اهداف ناكام بود كه نتيجه نهايي آن استعفاء مسئولان اين پست‌ها مي‌باشد.

براين اساس مي‌توان گفت كه استعفاهاي صورت گرفته در ميان سران كاخ سفيد بيانگر اضمحلال بيش از پيش پايه‌هاي دولت بوش است كه چالش‌هاي بسياري براي آن ايجاد خواهد كرد. هر چند كه آنها تلاش دارند تا با جايگزيني مهره‌هاي جديد شايد بتوانند از يك بحران خارج شوند كه به دليل استمرار سياست‌هاي غلط در عرصه جهاني رسيدن به اين مهم دور از ذهن مي‌نمايد.

سالگرد انقلاب سبزدر لبنان

اين روزها براي ملت لبنان روزهاي بزرگي قلمداد مي‌شود. يك سال پيش در اين ايام ميليون ها نفر از مردم آزادي‌خواه و ملي‌گراي لبنان براي مقابله با يك جانبه‌گرايي دولت سينيوره  و گروه چهار ده مارس به تحصن‌هاي گسترده در خيابان‌ها روي آوردند. پس از جنگ 33 روزه و در شرايطي كه گروه‌هاي لبنان تلاش داشتند به خلاء ايجاد شده در كشور پايان داده و دولتي مردمي و فراگير تشكيل دهند، عدم همراهي احزاب حاكم معروف به 14 مارس كه متشكل از حزب المستقل اهل سنت به رهبري سعد حريري، سوسياليست‌هاي ترقي‌خواه با محوريت وليد جنبلاط و فلانژهاي سابق با مركزيت سمير  جعجع و در نهايت نخست‌وزير سينيوره با خواست مردم موجب شده تا بحران سياسي در اين كشور ايجاد شود. سياست‌هاي نادرست دولت سبب شد تا در نهايت 5 عضو كابينه از جنبش امل و حزب‌ا... و يك عضو از نزديكان اميل لحود از دولت خارج شوند تا قانونا اين دولت از مشروعيت خارج شود و بدون حمايت گروههاي سياسي به فعاليت خود ادامه دهد. با تمام اين تفاسير دولت با اجراي سياست‌هاي يك‌جانبه كه برگرفته از خواست غرب و برخي كشورهاي عربي بود سبب شد تا در نهايت مردم لبنان به خواست مخالفان دولت به تحصن‌هاي ميليوني در بيروت روي آورند كه در برخي روزها 3 ميليون نفر در اين همايش بزرگ حضور يافتند تا نشان دهند كه ملت لبنان براي استقلال و آزادي خود همواره آماده مي باشد . اكنون يك سال از تحصن‌هاي مردم لبنان كه مي توان از آن به عنوان انقلاب پاك ياد كرد مي‌گذرد در حالي كه تحولات اين كشور ابعاد چند جانبه‌اي به خود گرفته است كه مي‌تواند بار ديگر مردم را به تكرار انقلاب پاك سال گذشته رهنمون سازد. اكنون لبنان در شرايطي مهم براي تعيين رئيس‌جمهور قرار دارد. در حالي كه اميل لحود با پايان دوران كاري‌اش كاخ رياست جمهوري را ترك كرد هنوز گروه‌هاي لبناني به دليل كارشكني‌هاي 14 مارس نتوانسته‌اند رئيس‌جمهور جديد را انتخاب كنند هرچند كه توافقاتي براي رياست جمهوري ميشل سليمان رئيس ستاد ارتش به عمل آمده است .  از سوي ديگر آمريكا و غرب در كنار رژيم صهيونيستي براي استمرار بحران در لبنان تلاش مي‌كنند. آنها با ايجاد بحران‌هاي امنيتي و ايجاد شكاف ميان گروه‌هاي سياسي برآنند تا حاكميت خود بر بيروت را اجرايي كنند. مهم آنكه سياست اصلي آنها بر ايجاد دولتي دست‌نشانده است  تاخلع سلاح حزب‌ا... و  برقراري روابط با رژيم صهيونيستي را اجرايي كند.دولتي كه ملت لبنان با تحصن هاي خود بارها بر عدم مشروعيت‌ان تاكيد كرده اند . اكنون لبنان به مركزي مبدل شده كه اولا گروه‌هاي سياسي حاكم  براي حفظ موقعيت خود تلاش مي‌كنند در حالي كه مخالفان دولت بر اصل اجراي خواسته‌هاي ميليون‌ها مردمي كه در انقلاب پاك در بيروت روزها تحصن كرده‌اند تاكيد دارند ثانيا بازيگران خارجي بويژه غربي‌ها، صهيونيست‌ها و برخي كشورهاي عربي كه منافع خود را در بحران لبنان جستجو مي‌كنند تلاش دارند تا روند كنوني ادامه يابد تا در سايه آن به اهداف خود دست يابند . در اين شرايط ملت  لبنان كه همواره بيداري و آگاهي خود را به اثبات رسانده تلاش كرده تا با اجراي تحصن‌ها و راهمپيمايي‌هاي گسترده خواست خود را براي پايان بحران كشورشان بيان كنند. د راين ميان لبناني‌ها با تكيه بر مواضع ملي‌گرايانه و اصولي حزب‌ا... و سيد حسن نصر‌ا... براي خواستشان تلاش كرده‌اند. افشاي روابط گسترده و پنهاني دولتمردان لبنان با رژيم صهيونيستي و كشورهاي غربي اين حقيقت را براي مردم آشكار ساخته كه خواست معارضان دولتي امري طبيعي و ملي‌گرايانه است كه براي حفظ تماميت ارضي كشور اجرا مي‌شود. بر اين اساس اين احتمال وجود دارد كه مردم  نيز براي جلوگيري از ادامه يافتن فعاليت‌هاي يك‌جانبه دولت بار ديگر به تحص‌هاي خياباني روي آورند تا بدين وسيله ضمن پايان دادن به بحران سياسي كشور به مقابله با توطئه‌ها و سياست‌هاي خصمانه غرب عليه كشورشان بپردازند. نكته مهم آنكه علمكردهاي مردم لبنان برخلاف آنچه غرب به عنوان انقلاب رنگي و مخملي در بسياري از كشورها ايجاد كرد، انقلابي پاك و مردمي بود كه نه براي اجراي اهداف سياسي غرب يا روسيه بلكه براي پايان بحران سياسي كشور و تشكيل دولتي ائتلافي و مردمي برپا شد كه همچنان نيز استمرار دارد.

روسيه در آزمون انتخابات

امروز روسيه شاهد تحولي بزرگ در عرصه سياسي مي‌باشد كه تعيين كننده بسياري از خط مشي‌هاي آينده آن خواهد بود. روس‌ها امروز براي تعيين 450 نماينده دوما پاي صندوق‌هاي راي مي‌روند تا ضمن انتخاب نامزدهاي خود به سياست‌هاي آينده دولت و بعضا تاييد يا رد سياست‌هاي گذشته آن راي دهند. اين انتخابات كه با چند رقيب اصلي نظير روسيه واحد به رهبري ولاديمير پوتين، حزب ليبرال‌هاي غربي كه كاسپاروف شطرنج باز رهبريت آن را بر عهده دارد، و كمونيست‌هاي معتدل به رهبري «زوگانف» برگزار مي‌شود در ابعاد گوناگون حائز اهميت مي‌باشد بگونه‌اي كه بسياري آن را تعيين كننده سرنوشت و آينده روسيه مي‌دانند. نتايج اين انتخابات كه از هم‌اكنون بسياري آن را با پيروزي روسيه واحد پوتين، ارزيابي مي‌كنند از چند منظر حائز اهميت مي باشد:
1ـ انتخابات دوما در حالي برگزار مي‌شود كه در اسفند ماه پوتين از رياست جمهوري كناره‌گيري و هدايت روسيه را به شخص ديگري واگذار مي‌كند. در شرايطي كه وي نمي‌تواند كانديداي رياست جمهوري شود بسياري بر اين عقيده‌اند كه وي با برعهده‌گيري رياست مجلس يا پست نخست‌وزيري براي ادامه فعاليت سياسي تلاش خواهد كرد. اصلاحات صورت گرفته از سوي پوتين در دستگاه اطلاعاتي و امنيتي و برخي پست‌هاي كليدي بويژه تغيير نخست‌وزير و آوردن «زوبكوف» بر جاي «فرادكوف» بيانگر طرح‌هاي بلند مدت پوتين براي حفظ قدرت هر چند به صورت غيابي مي‌باشد. نحوه آراي مردم در انتخابات دوما تا حدودي مشخص مي‌سازد كه مردم به كانديداي مورد نظر پوتين در انتخابات رياست جمهوري راي مي‌دهند يا خير.
2ـ نكته قابل تامل آنكه آراي مردم در انتخابات دوما را مي‌توان بيانگر نگاه مردم به وضعيت سياست‌گذاري‌هاي پوتين دانست كه نقشي مهم در سياست‌هاي آينده روسيه خواهد داشت. به عبارتي ديگر اين انتخابات را مي‌توان آري يا خير مردم به سياست‌هاي دولتشان بويژه در بخش سياست خارجي دانست كه مسلما براي پوتين حائز اهميت خواهد بود بويژه اينكه وي با اين پشتوانه مي‌تواند به استمرار تقويت توان نظامي و مقابله با سياست‌هاي آمريكا و اروپا در عرصه جهاني بپردازد.
3ـ انتخابات روسيه در حالي برگزار مي‌شود كه غربي‌ها تلاش دارند با روي‌كار آوردن احزاب ليبرال با رهبريت «كاسپاروف» به  نوعي به تزلزل پايه‌هاي قدرت روسيه و روند توسعه‌ا‌ي آن بپردازند. اين احتمال وجود دارد كه آنها پس از برگزاري انتخابات در روسيه به ايجاد بحران‌هاي خيابان روي آورده و به نوعي بحران سياسي را در روسيه ايجاد كنند. اين تهديدات سبب شده تا در روزهاي گذشته بسياري از مخالفان دولت كه سابقه‌اي در برپايي تظاهرات‌هاي خياباني داشته‌اند بازداشت شوند تا از ايجاد چنين بحران‌هايي جلوگيري شود هر چند كه غرب از اين مساله به عنوان نقض حقوق بشر ياد كرده است. اين نكته قابل ذكر است كه نتايج انتخابات روسيه تاثيرات بسياري بر كشورهاي منطقه بويژه كشورهايي كه انقلابات رنگي در آنها روي داده خواهد داشت بگونه‌اي كه بسياري از ناظران سياسي تحولات انتخابات روسيه را عاملي براي تحولات سياسي در آسياي مركزي و قفقاز و حوزه بالكان ارزيابي مي‌كنند بويژه اينكه بسياري از اين كشورها در آستانه انتخابات يا تعيين دولت مي‌باشند.
در مجموع انتخابات امروز روسيه را مي‌توان تحولي بزرگ براي اين كشور و بعضا رقابت شرق و غرب دانست كه مي‌تواند در سياست‌هاي روسيه و نگاه آمريكا و اروپا به آن تاثير بسياري داشته باشد. البته پوتين با اجراي سياست‌هايي براي تقويت اقتصاد كشور و نيز احياي حس ناسيوناليستي مردم كه با مخالفت‌هاي شديد با طرح سپر موشكي آمريكا، خروج از پيمان تسليحات متعارف اروپا، بازيگري در معادلات جهاني، تقويت قدرت نظامي و ... صورت گرفت ،توانسته جايگاهي ارزنده براي حزب روسيه واحد و طرفدارانش ايجاد كند كه پيروزي آن در انتخابات را تقويت نموده است هر چند كه غرب براي حضور مخالفان در دوما هزينه‌هاي بسياري پرداخته كه بخشي از آن مي‌تواند به بحران‌هاي پس از انتخابات اختصاص يابد.

2) محور اصلي كاركرد دموكرات‌ها كه بعضا عامل اصلي پيروزي آنها در انتخابات بوده، تاكيد آنها بر مقابله با جنگ‌افروزي‌هاي كاخ سفيد در عراق مي‌باشد. آنها در يك سال گذشته تا حدودي توانستند از اقدامات جمهوريخواهان در عراق بكاهند كه عدم تصويب بودجه‌هاي درخواستي نظير بودجه 100 ميليارد دلاري و تبديل آن به 50 ميليارد دلار براي خروج نظاميان، مخالفت با افزايش نيرو، تشكيل كميه‌هاي تحقيق نظير بيكر هاميلتون و نيز اصرار بر گفتگو با كشورهاي منطقه پيرامون عراق و … مي‌تواند از كاركردهاي آنها باشد. با اين وجود يك اصل از سوي آنها اجرايي شد و آن استمرار اشغال‌گري از طرق ديگر بوده كه محوريت آن را نيز نياز آمريكا به حفظ منابع انرژي تشكيل مي‌داد. نكته مهم آنكه دموكرات و جمهوريخواه بر اصل اشغالگري و حضور در خاورميانه تاكيد دارند هر چند كه راهكار آنها متفاوت مي‌باشد.

3ـ نكته ديگر در سياست‌هاي دموكرات‌ها پيرامون ايران مي‌باشد. اين مقوله در دو بعد اجرايي شد. در بعد پرونده هسته‌اي و تقابل نظامي ،دموكرات‌ها به مخالفت‌هاي گسترده با جمهوريخواهان پرداختند. در بعد جلوگيري از توسعه اقتدار منطقه‌اي و جهاني ايران دموكرات‌ها نيز در كنار جمهوريخواهان قرار گرفتند. آنها با تصويب بودجه‌هاي دخالت در ايران، تاكيد بر عدم حضور ايران در عراق و ايجاد بحران در روابط تهران با كشورهاي همسايه براي رويارويي با تهران و… اقدام كردند. آنها همچون گذشته سياست تحريم و اعمال فشارهاي بين‌المللي نظير پرونده سازي در زمينه حقوق بشر را محور مقابله با تهران قرار دادند. كارنامه آنها نشان مي‌دهد كه دموكرات و جمهوريخواه اصل مقابله با ايران را در دستور كار دارند فقط روش‌هاي آنها در اين زمينه متفاوت مي‌باشد. چنانكه نمايندگان دموكرات نيز اصل تهديد منافع آمريكا در خاورميانه و عرصه بين‌الملل به دليل اقتدار ايران را مورد تاكيد قرار داده اند.

در ارزيابي كلي از فعاليت دموكرات‌ها در يك سال گذشته مي‌توان گفت كه آنها هر چند توانستند برخي از اصلاحات مدنظر خود بويژه در قبال عراق را اجرايي كنند اما به دليل اشتراك در نگاه توسعه‌طلبانه با جمهوريخواهان و عدم برتري كلان در تركيب كنگره نتوانستند چندان توفيقاتي داشته باشد. اين مساله در تصويب قوانين مربوط به شنود مكالمات مردمي ، عدم مخالفت جدي با زندان‌هاي مخفي آمريكا در سراسر جهان ،همراهي با اصل اشغال عراق با روش‌هاي متفاوت از كشتار و نظامي‌گري، استمرار سياست‌هاي خصمانه عليه تهران كه در تمديد بودجه مقابله و دخالت در امور ايران صورت گرفت و… قابل مشاهده است كه بيانگر اصل همسويي دموكرات با جمهوريخواه در سياست‌هاي كلان و تناقضات در نحوه اجرا مي‌باشد. البته در آستانه انتخابات رياست جمهوري تقابل طرفين و اعتراضات دموكرات‌هاي از جمهوريخواهان تشديد خواهد شد كه رويارويي آنها را به همراه دارد. اكنون فقط 30 درصد مردم آمريكا به عملكرد كنگره با حضور دموكرات‌ها براي اهدافشان خوشبين هستند و 70 درصد آن را پيرو سياست‌هاي كاخ سفيد مي‌دانند هر چند كه در روش متفاوت هستندو اين شكستي بزرگ براي دموكرات ها قلمداد مي شود .

كدام نقشه راه؟

نشست سازش‌كاران در آناپوليس در حالي به پايان رسيد كه شركت‌كنندگان در آن به توافق رسيدند تا مرحله اول نقشه راه ميان رژيم صهيونيستي و فلسطينيان اجرا شود. آمريكايي‌ها كه در بحران‌هاي داخلي و خارجي گرفتار آمده‌اند با بازي نمايشي به اصطلاح صلح آناپوليس تلاش كردند تا ضمن احياي جايگاه جهاني خود به اجراي اهداف صهيونيست‌ها بپردازند. آنها كه از ابتدا تاكيد كردند هيچ‌گامي جز خواست تل‌آويو بر نمي‌دارند در بيانيه‌هاي متعدد بويژه سند توافقي اولمرت و ابومازن تاكيد كردند كه نقشه راه كه در سال 2003 از سوي آمريكا مطرح شده، اساس برنامه صلح در فلسطين مي‌باشد. آنها خواستار اجراي اولين بند اين طرح با ديدارهاي مكرر سران تشكيلات خودگردان و رژيم صهيونيستي شدند. حال اين سئوال مطرح است كه دستاورد بند اول نقشه راه براي فلسطينيان چيست و چه ميزان براي اجراي خواست آنها موثر است. براساس بندهاي اين طرح در مرحله اول نقشه راه طرف‌هاي صهيونيست و فلسطين تعهداتي را اجرايي مي‌كنند كه مهمترين آنها عبارتند از: مقابله تشكيلات خودگردان با گروه‌هاي نظامي و آنچه كه غرب به عنوان تروريسم مي‌داند، ايجاد صهدوقي جهاني براي كمك به فلسطينيان تحت نظارت تشكيلات خودگردان، شفاف شدن تمام كمك‌هاي مالي و نظامي به فلسطينيان، انجام اصلاحات سياسي و برگزاري انتخابات در صورت لزوم، پايان شهرك سازي‌ها و تخليه شهرك هاي غيرقانوني صهيونيستي ساخته شده از سال 2000 به بعد، همكاري امنيتي رژيم صهيونيستي و تشكيلات خودگردان، عدم يورش نظاميان صهيونيست به غير نظاميان، مهمترين بندهاي بخش اول طرح نقش راه مي‌باشند. بررسي بندهاي اين طرح نشان مي‌دهد كه هدف اجراي آن عبارتند از:
1) افزايش تحركات نظامي و رويارويي تشكيلات خودگردان با گروه‌هاي فلسطيني به بهانه برقراري ثبات و شرايط مناسب براي سازش‌كاري مهمترين بخش طرح است. در اين طرح به صهيونيست‌ها اجازه داده شده تا به كمك تشكيلات خودگردان به كشتار فلسطينيان بپردازند. تاكيد بر اجراي اصل نقشه راه اولا توجيه‌گر همكاري‌هاي اطلاعاتي و عملياتي تشكيلات خودگردان با صهيونيست‌ها است كه روابط پنهاني آنها را علني مي‌سازد ثانيا افشا‌كننده خواسته‌ها و اهداف واشنگتن و تل‌آويو از صدها ميليون دلار كمك نظامي به تشكيلات خودگردان است كه براي مقابله با فلسطيني‌ها صورت مي‌گيرد.
2) تشكيل صندوق واحد مالي و مشخص شدن كمك‌هاي صورت گرفته به فلسطينيان نيز طرحي براي نظارت بر كمك‌هاي جهاني به فلسطينيان و به نوعي افزايش فشارها بر اين ملت مي‌باشد. غرب چنانكه بارها تاكيد كرده تلاش دارد تا با اين صندوق از كمك‌هاي ملت‌هاي عرب و آزاد‌انديشان كه براي احقاق حقوق ملت فلسطين تلاش مي‌كنند، جلوگيري كنند كه در شرايط كنوني افزايش بحران انساني براي فلسطينيان خواهد بود.
3) اختيارات ابومازن براي اصلاحات سياسي و برگزاري انتخابات زودهنگام نيز به معناي يك‌جانبه گرايي او در امور فلسطين و سركوب قانوني، دولت است كه ملت فلسطين آن را برگزيده و اكنون بر غزه حاكم شده است. در اين طرح ابومازن تنها مرجع براي فلسطينيان است در حالي كه وي مشروعيت و مقبوليت مردمي ندارد.
4) در طرح نقشه راه صهيونيست‌ها به پايان دادن به شهرك‌سازي‌هاي جديد و عدم حمله به فلسطينيان وادار شده‌اند. اين در حالي است كه صهيونيست‌ها اكنون به جاي شهرك‌سازي بيشتر در حال تخليه شهرك ها به ويژه در قدس از اعراب و جايگزيني يهوديان مي‌باشند. از سوي ديگر پيش‌شرط آنها براي گفتگو با فلسطينيان عدم بررسي طرح شهرك‌ها مي‌باشد. در زمينه يورش به فلسطينيان نيز آنها با تكيه بر اصل همكاري امنيتي با ابومازن و مبارزه با تروريسم به اين امر مبادرت مي‌ورزند لذا عقب‌نشيني از سوي آنها وجود ندارد.
در مجموع مي‌توان گفت كه تاكيد نشست  آناپوليس بر اجراي بند اول طرح نقشه راه گامي براي اعمال فشار بيشتر بر مقاومت و ملت فلسطين، تشديد درگيري‌ها در ميان فلسطينيان، علني شدن همكاري‌هاي امنيتي و اطلاعاتي صهيونيست‌ها و تشكيلات خودگردان و ... مي‌باشد در حالي كه در اين طرح به بازگشت آوارگان فلسطيني به وطن، تخليه اراضي اشغالي 1967، تعيين وضعيت بيت‌المقدس كه در حال يهودي شدن كامل است. اشاره‌اي نشده است. به عبارتي ديگر اعراب سندي را امضاء كردند كه حاصل آن پايمال شدن حقوق فلسطينيان و تشديد خشونت در فلسطين خواهد بود كه دستاوردي براي ملت فلسطين نخواهد داشت.

بازگشت سازشكاران با دست‌هاي خالي

نشست سازش‌كاران آناپوليس در حالي پايان يافت كه شركت‌كنندگان عرب در آن دستاوردي جز شرم‌شاري نداشته‌اند. درحالي كه بسياري از حاضران در اجلاس تاكيد داشته‌اند كه اين نشست راهكاري براي تحقق صلح در خاورميانه و دست‌يابي به اهدافشان است اما تحولات آناپوليس نشان داد كه اين نشست صحنه نمايشي بود كه قرار نبوده است دستاوردي داشته باشد. نكته مهم در اجلاس مذكور بي‌توجهي رژيم صهيونيستي به اعراب و روند صلح با آنها مي‌باشد. مواضع و عملكردهاي صهيونيست‌ها بويژه خودداري آنها از پذيرش كوچكترين خواست اعراب بيانگر بي‌تفاوتي اين رژيم به مصالحه با اعراب مي‌باشد. اين حقيقت انكار‌ناپذير است كه صهيونيست آنقدر كه فلسطينان را دشمن خود مي‌دانند، از اعراب هراسي ندارند و حتي تهديدي از جانب آنها احساس نمي‌كنند چرا كه از يك سو بسياري از سران عرب در سيطره غرب مي‌باشند و از سوي ديگر اهميتي به خواست ملت فلسطين نمي‌دهند و بيشتر از آن به عنوان مهره‌اي براي تحقق اهدافشان بهره‌برداري مي‌كنند. نشست آناپوليس نشان داد كه صهيونيست‌ها طرحي براي مصالحه دسته‌جمعي با اعراب نداشته‌اند و اهداف ديگري را از دعوت آنها پي‌گيري مي‌كردند كه نتيجه‌ان شد كه اعراب با دستان خالي و سرافكنده از آناپوليس بازگردند .
1ـ شكستن سنگيني فضاي مصالحه و گفتگو با رژيم صهيونيستي در ميان اعراب كه راه را براي برخي از كشورهاي عرب كه مخفيانه به اين كار ري آورده بودند خواست صهيونيست ها بود كه مي تواند در آينده آشكار گردد. براي رژيم صهيونيستي حضور تمام اعراب در روند سازش مطرح نمي‌باشد بلكه آنها براي ايجاد راهي براي برخي از اين كشورها فعاليت مي‌كند.
2ـ دستاورد دوم اعراب در  آناپوليس را مي‌توان اتحاد آنها با صهيونيست‌ها براي مقابله با مقاومت و ملت فلسطين دانست. در حالي كه اعراب ادعا مي‌كردند براي حقوق ملت فلسطين به آمريكا مي‌روند اما تاكيد نشست برخواست صهيونيست‌ها براي سركوب حماس و قرار گرفتن غزه زيرنظر تشكيلات خودگردان، راهي شد تا صهيونيست‌ها در كنار ابومازن براي سركوب و ادامه تحريم ملت فلسطين فعاليت كنند. تبعات اين طرح را مي‌توان هم‌اكنون مشاهده كرد كه صهيونيست‌ها به تشديد كشتار در فلسطين مي‌پردازند.
3ـ نكته مهم آنكه رژيم صهيونيستي با همكاري آمريكا توانست اعراب را بدون آنكه امتيازي دريافت كنند و يااينكه خواسته‌هايشان مورد تاييد قرار گيرد در آمريكا گردهم آورد. صهيونيست‌ها نشان داده‌اند كه تمايلي براي سازش با اعراب ندارند چرا كه آنها را تهديدي براي خود نمي‌دانند اما با اين اقدام، اقتدار و جايگاه اعراب را خرد كرده و نشان دادند كه اعراب توانايي انجام هيچ كاري را ندارند. به عبارتي ديگر حضور اعراب در نشست  آناپوليس بدون دست‌يابي به خواسته‌هايشان هدف اصلي آمريكا و صهيونيست‌ها بود كه متاسفانه اجرايي شد. مهم آنكه صهيونيست‌ها براي تكميل سناريوي خود همزمان با نشست مذكور به توسعه‌طلبي در قدس و اخراج فلسطينيان مبادرت كردند تا بار ديگر بر تزلزل اعراب تاكيد نمايند.
4ـ اعراب با حضورشان در آمريكا خواسته يا ناخواسته به طرح تجزيه كشورهاي عربي و جهان اسلام به عنوان افراطي و ميانه‌رو دامن زدند كه مسلما تبعات آن در سياست‌هاي تبليغاتي صهيونيست‌ها و آمريكا مشاهده خواهد شد. اكنون آنها با تفكيك حاضران و غايبان در اجلاس به افراطي و ميانه رو- مدافعان و مخالفان روند صلح- به تفرقه‌افكني ميان جهان اسلام مي‌پردازند كه لطمه‌اي بزرگ بر پيكره مسلمانان خواهد بود كه نتيجه سازش‌كاري برخي سران فريب‌خورده عرب مي‌باشد. در اين سناريو ،غرب و صهيونيست‌ها تلاش دارند تا جوي‌فراگير عليه ايران ايجاد كنند تا با اختلاف ايران و اعراب اهداف خود را در منطقه اجرايي كنند. از هم‌اكنون آمريكايي‌ها جنگ تبليغاتي خود را عليه روابط تهران و اعراب آغاز كرده است تا بحران ديگر در خاورميانه رقم زده شود در حالي كه باني آن حضور سازش‌كاران در  آناپوليس و دوري آنها از حقوق ملت فلسطين مي‌باشد.
در مجموع مي‌توان گفت كه اعراب به رغم ادعا‌ها و وعده‌هاي داده شده نتواستند دستاوردي از  آناپوليس داشته باشند چراكه از ابتدا آمريكا و صهيونيست‌ها تاكيد داشتند كه اين نشست براي خواسته‌هاي اعراب نمي‌باشد و صرفا براي اهداف تل‌آويو مي‌باشد. اعراب به سازش مجاني روي آوردند كه حيثيت خود را فداي خواسته‌ها و آبروي آمريكا و صهيونيست‌ها كردند در حالي كه نتوانستند گامي براي ملت فلسطين بردارند. دستاورد آنها درآينده تشديد حملات صهيونيست‌ها و غرب به غزه و اختلافات در جهان اسلام خواهد بود كه مسلما سران عرب را نيز در اين آتش خواهد سوزاند.

2ـ هر چند كه ابومازن برگزاري نشست آناپوليس را موفقيتي بزرگ براي مقابله با مخالفان و كسب محبوبيت در ميان مردم مي‌دانست اما وي نيز تشديد خصومت‌ها با غزه را اجرايي خواهد ساخت. ابومازن كه تاكنون با نام مصالحه بسياري از آرمان‌هاي فلسطينيان را قرباني مذاكره ساخته، اكنون براي ادامه اين روند، تحقق اهداف آمريكا براي ادامه بررسي روند تحولات فلسطين، جلوگيري از ايجاد تغييرات در رياست تشكيلات خودگردان بويژه مقابله با طرح صهيونيست‌ها براي حضور فعال‌تر «دحلان» در تركيب دولت كه كودتاي نرم عليه ابومازن است و … به تشديد سياست‌هاي خصمانه عليه مقاومت و ساكنان غزه خواهد پرداخت. نكته آنكه وي از ظرفيت كشورهاي عربي و مجامع جهاني براي اين مهم نيز بهره‌برداري مي‌كند تا شايد اهداف خود را محقق سازد.

بر اين اساس مي‌توان گفت كه نشست آناپوليس و مذاكرات سازش‌كاران نمي‌تواند حلال مشكلات فلسطين باشد بلكه آغازي براي مشكلات جديد خواهد بود كه تشديد تقابل‌ها را به همراه دارد. هر چند كه چنانكه ذكر شد اين نشست يك نتيجه مثبت دارد و آن تشديد اتحاد ملت فلسطين براي مقابله با سازش‌‌‌‌‌‌‌‌كاران و توطئه‌هاي آنها است كه ‌مي‌تواند آغازگر تحولاتي جديد در فلسطين و منطقه باشد. چرا كه ملت ‌فلسطين سناريويي جز تشكيل كشور مستقبل فلسطين به پايتختي قدس شريف را نخواهد پذيرفت و براي تحقق آن به انتفاضه ادامه خواهد داد حتي اگر تمام جهان براي شكست اين آرمان متحد شود.

امروز نشست سازش كاران در آناپليس آغاز مي شود . نشستي كه به دليل عدم توجه به خواسته هاي فلسطينان و يك جانبه گرايي براي اهداف صهيونيست ها ، از هم اكنون ناكارآمدي خود را نشان داده است . هرچند كه صهيونيست ها و آمريكا اين نشست را محلي براي كاهش بحران هاي داخلي رژيم صهيونيستي بويژه مهار مقاومت مي دانند اما مواضع اتخاذ شده و سير تحولات بيانگر شكست آنها در اجراي اين مهم مي باشد . تاكيد گروههاي فلسطيني بر استمرار مقاومت و عدم پذيرش طرح هاي سازش كارانه ، تظاهرات گسترده مردم فلسطين عليه‌آناپليس و سازش كاران ، جدايي گروههاي فتح از ابومازن و تاكيدشان بر ادامه مقاومت ، اظهارات و بيانيه هاي مقاومت مبني بر تشديد پاسخ هاي موشكي به جنايات صهيونيست ها ، اعتراض ملت هاي عربي به سازش كاري سرانشان كه بر اساس حمايت از ملت فلسطين صورت مي گيرد و… بيانگر آن است كه مقاومت در برابر صهيونيست ها تسليم نخواهد شد بلكه براي مقابله با توطئه ها فعاليت بيشتري خواهد داشت . مواضع گروهاي فلسطيني ياد‌آور سال 2000 است كه ملت فلسطين پس از قرار داد كوپ ديويد و با نام مسجد الاقصي انتفاضه دوم را آغاز كرد . در آن زمان نيز سازش كاران در تشكيلات خودگردان به نام صلح به مذاكره و دادن امتياز به صهيونيست ها پرداختند اما مات فلسطين به مقاومت روي آورد و مقاومت مسلحانه را الگوي خود ساخت . اكنون نيز شرايط مشابهي بر فلسطين حكمفرماست . اما اين بار انتفاضه سنگ و اسلحه نخواهد بود بلكه فلسطيني ها با پاسخ هاي موشكي و عمليات هاي شهادت طلبانه براي حفظ آرمان هاي خود تلاش خواهند كرد . بر اين اساس نتيجه آناپليس را مي توان تشديد اتحاد ملت فلسطين براي آغاز انتفاضه اي گسترده دانست كه شكستي سنگين را بر سازش كاران تحميل خواهد كرد .

آناپليس، با كدام توجيه؟

امروز آمريكا ميزبان نشست سازش‌كاران در آنا پليس مي‌باشد. نشستي كه آمريكايي‌ها صرف برگزاري آن را موفقيتي بزرگ براي خود مي‌دانند در حالي كه بسياري از كشورها و ناظران سياسي، شرايط حاكم بر جامعه جهاني را نشانه‌هايي بر ناكارآمدي اين طرح ارزيابي مي‌كنند. نشست سازش‌كاران در آناپليس در حالي برگزار مي‌شود كه:
اولا سران كاخ سفيد در عرصه داخلي با انتقادهاي بسياري از جانب كنگره و افكار عمومي مواجه هستند. آنها حتي توانايي تامين  بودجه براي ادامه جنگ عراق را ندارند. درعرصه جهاني بويژه در خاورميانه نيز آمريكا جايگاهي ندارد. جهانيان آمريكايي‌ها را جنايت‌كاراني مي‌دانند كه دنيا را به آشوب كشيده‌اند. نكته مهم آنكه كاخ سفيد در تحقق اهدافش در عراق، افغانستان و بسياري از نقاط جهان ناكام مانده در حالي كه بازيگران جديد در معادلات جهاني جايگزين آمريكا شده‌اند.
ثانيا رژيم صهيونيستي به عنوان بعد ديگر نشست آناپليس نيز وضعيتي مشابه متحدان خود در آمريكا دارد. فروپاشي دستگاه‌هاي اطلاعاتي و نظامي كه در بخش سياسي نيز تبلور يافته و مي‌رود تا دولت اولمرت را از صحنه خارج سازد، تلاش براي ادامه توسعه‌طلبي و اجراي سياست تمركز‌گرايي با محوريت قدس شريف، اصرار بر سركوب مقاومت براي تامين امنيت شهرك‌نشيان، بهبود چهره جهاني كه به دليل بيداري جهان نسبت به جنايات اين رژيم نابوده شده است، از دغدغه‌هاي رژيم صهيونيستي است.
ثالثا اعراب و ساير كشورهاي حاضر در نشست آناپليس كه تعداد آنها محدود مي‌باشد  تلاش دارند تا با حضور در نشست مذكور به اصطلاح براي اجراي صلح در خاورميانه ،اجراي خواسته‌هاي فلسطينيان، جلوگيري از آغاز توسعه‌طلبي‌هاي منطقه‌اي رژيم صهيونيستي و آمريكا كه مي‌تواند جنگي ديگر را در منطقه به همراه داشته باشد، بازيگري در پرونده‌اي كه دغدغه مهم جهاني مي‌باشد و... گام بردارند.
رابعا نكته مهم آنكه نشست به اصطلاح صلح آناپليس در حالي برگزار مي‌شود كه به خواسته‌هاي فلسطينيان كه همانا پذيرش دولت منتخب مردم فلسطين از سوي جامعه جهاني، مقابله با توسعه‌طلبي صهيونيست‌ها براساس قطعنامه‌هاي سازمان ملل، پايان تحريم‌هاي غزه كه به بحران انساني منجر شده، حق بازگشت آوارگان به وطنشان، واگذاري قدس شريف به ملت فلسطين به عنوان پايتخت كشورشان و ... هيچ توجهي نمي‌شود و حتي از نمايندگان دولت قانوني حماس نيز دعوت به عمل نمي‌آيد. جالب توجه آنكه اعرابي كه پيش از اين تاكيد داشتند بدون اجراي خواسته‌هايشان و ارائه ضمانت از سوي صهيونيست‌ها براي پايان اشغالگري و اجراي خواسته‌هاي فلسطينيان در هيچ روند سازشي شركت نمي‌كنند بدون هيچ كدام از اين تضمين‌ها، در نشست فوق شركت كرده‌اند كه ظلمي بزرگ به ملت فلسطين و آرمان‌هاي جهان اسلام مي‌باشد. اين در حالي است كه بسياري از كشورها با رد اين نشست از حضور در آن خودداري كرده‌اند تا تزلزل و فريب‌كاري اين نشست بيش از پيش آشكار گردد . در اين شرايط  ابومازن براي برگزاري اجلاس تمام تلاش خود را مبذول مي‌دارد تا شايد بتواند آخرين خانه هاي قدرت خود را حفظ كند .
با توجه به روند تحولات جاري در فلسطين و عرصه بين‌الملل و سياست‌هاي اتخاذ شده از سوي آمريكا و رژيم صهيونيستي دلايل اصلي برگزاري نشست آناپليس مي‌تواند حول چند محور ارزيابي شود.
1ـ ايجاد راهي براي آمريكا جهت فرار از بن‌بست‌هاي ايجاد شده در عرصه داخلي وخارجي كه از آن به عنوان تنها برگ پيروز در سال 2007 ياد كنند. اكنون سران كاخ سفيد نياز دارند تا از اين نشست براي سرپوش گذاشتن بر ناكامي‌هايشان در عرصه جهاني و نمايش كارنامه‌اي موفق براي بوش در نطق آغاز سال 2008 بهره‌برداري كنند. مهم آنكه آمريكا با بازي در پرونده فلسطين تلاش دارد تا اعراب را به مشاركت در امور عراق متقاعد نمايد چنانكه در شرم‌الشيخ و مذاكرات ديگر، اعراب شرط همكاري در عراق را حل بحران فلسطين عنوان كرده بودند.
2ـ خروج اولمرت از بحران‌هاي داخلي و انتقادهاي گروه‌هاي سياسي كه سرنگوني دولت آن را در اذهان تداعي كرده است، سركوب مقاومت و به اصطلاح برقراري امنيت براي صهيونيست‌ها، توجيه سياست‌هاي توسعه‌طلبانه و آغاز راهي براي اجراي سياست تمركز‌گرايي با اشغال كامل بيت‌المقدس و حفظ اراضي اشغالي جولان و شبعا، پايان دادن به درگيري‌ها با اعراب و يافتن مشروعيت منطقه‌اي و جهاني، نمايش چهره‌اي صلح طلب و دموكراتيك از رژيم صهيونيستي براي افكار عمومي جهان كه حاضر به مصالحه به فلسطين‌ها شده است، كسب امتياز از آمريكا به عنوان بازيگري در روند به اصطلاح صلح كه براي اهداف آمريكا مهم مي‌باشد، نمايش اقتدار تل آويوكه بدون دادن امتيازي به اعراب آنها را وادار به حضور در مذاكرات سازش كرده است ،جوسازي عليه ايران يا به اصطلاح همسو نشان دادن اعراب با سياست‌هاي رژيم صهيونيستي كه دشمني  ايراني و اعراب را جايگزين دشمن صهيونيستي براي اين كشورها ساخته و ... از اهداف صهيونيست‌ها در آناپليس مي‌باشد. اين در حالي است كه تاكيد آمريكا بر اجراي نقشه راه به منزله تاييد اشغالگري صهيونيست‌ها و هزم فلسطينيان در اين رژيم مي‌باشد كه به بهانه كمك به فلسطينيان صورت مي‌گيرد.سندي كه در آن هيچ حقي براي ملت فلسطين در نظر گرفته نشده و تماما در راستاي اهداف صهيونيست ها است .
3ـ حذف آرمان‌هاي فلسطينيان و آغاز بهانه‌اي براي سركوب مقاومت كه با نام صلح در خاورميانه و روند مذاكره با ابومازن صورت مي‌گيرد محوري مهم در آناپليس مي باشد. در اين نشست تلاش مي‌شود تا با تاكيد بر مذاكرات ابومازن و صهيونيست‌ها به سركوب مقاومت و در نهايت ايجاد جنگ فلسطيني با فلسطيني ،مشروعيت داده شود در حالي كه تل‌آويو به توسعه‌طلبي‌هاي خود ادامه مي‌دهد و جهان عرب به دليل سازش‌كاري ساكت مي‌ماند. نكته مهم آنكه اين نشست به ابومازن و دولت غير مردمي فياض مشروعيتي ديگري مي‌دهد تا به مقابله با مقاومت بپردازند و به نوعي خود را احيا كنند.
4ـ ايجاد تقابل و درگيري ميان كشورهاي اسلامي و حتي اعراب با نام افراطي مخالف صلح ميانه رو،حامي صلح در خاورميانه، پيامد منفي نشست آناپليس مي‌باشد. از هم‌اكنون آمريكا و صهيونيست‌ها با تقسيم كشورها به ميانه‌روهاي شركت كننده در آناپليس و افراطي‌هاي مخالف اجلاس، براي اين تفرقه‌افكني تلاش مي‌كنند تا درگيري و تقابل دروني اعراب و جهان اسلام را ايجاد كنند. هدف نهايي آنها تقابل اعراب با ايران، حزب‌ا... لبنان، گروه‌هاي مقاومت فلسطيني مي‌باشد كه نتيجه‌اي جز اجراي اهداف دشمنان اسلام ندارد.
در مجموع نشست آناپليس را مي‌توان محلي براي اجراي اهداف و توطئه‌هاي رژيم صهيونيستي و آمريكا جهت قرباني ساختن آرمان‌هاي فلسطينيان و ايجاد درگيري ميان كشورهاي اسلامي به نام صلح دانست ،در حالي كه سرپوش بر جنايات و شكست‌هاي آمريكا و صهيونيست ها در عرصه داخلي و جهاني نيز خواهد بود. با تمام اين تفاسير تاكيد ملت فلسطين بر عدم سازش پذيري و استمرار مقاومت تا تحقق آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف، عدم استقبال جهاني از نشست آناپليس و تاكيد جهانيان بر فريب‌كاري آن، ناكارآمدي اين نشست را به همراه خواهد داشت هر چند كه آمريكايي‌ها تاكيد كرده‌اند كه از اين نشست انتظار نتيجه‌اي براي صلح را نبايد داشت و براي ما صرف برگزاري نشست مهم است نه آينده آن. بر اين اساس آناپليس را مي‌توان نشست فريب‌خوردگان دانست كه با نام صلح در مسير اضمحلال گام بر مي‌دارند چرا كه وقتي ملت فلسطين كه نشست به نام آنها است، آن را فريبي بزرگ مي‌دانند ديگر شركت در آن توجيهي ندارد،جز فريب‌خوردگي و هراس از سياست‌هاي آمريكا كه نتيجه آن قرباني شدن هزاران فلسطيني خواهد بود.