نگاه روسيه به بحران‌هاي خاورميانه

روسيه كه پس از پايان جنگ سرد و فروپاشي اتحاد جماهير شوروي (سابق) تا سالها در انزوا قرار داشت در سالهاي اخير (دوران پوتين) تلاش‌هاي بسياري براي احياي قدرت انجام داده است.
آنها دريافته‌اند كه براي حضور در معادلات بين‌المللي بايدعناصر قدرت‌هاي نظامي، اقتصادي و سياسي را در اختيار داشته‌باشند. در اين راستا روسها توجهي خاص به خاورميانه و تحولات آن از خود نشان داده‌اند بگونه‌اي كه مي‌توان آنها را از بازيگران اين عرصه ارزيابي كرد. در هفته‌هاي اخير مشاهده مي شود كه روسيه در بسياري از تحولات خاورميانه ايفاي نقش مي كند و تلاش دارد تا به عنوان ميانجي فعاليت نمايد. ديدارهاي هيات‌هاي نمايندگي از سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين براي ايجاد شرايط لازم براي نشست آنا پليس ، بازيگري در پرونده لبنان با ديدارهاي نمايندگان دو كشور كه حضور سعد حريري در مسكو از نكات مهم آن مي باشد، رايزني‌ها با سوريه كه به گفته ناظران براي ترقيب اين كشور جهت حضور در نشست آنا پليس بوده است، حضور دوباره در معادلات نفتي و اقتصادي عراق، دعوت از كشورهاي عربي براي اجلاس مشترك در روسيه كه برخي آن را آناپليس مي نامند، سفر وليعهد عربستان به مسكو كه گامي مهم براي تحكيم سياست دو كشور و بازيگري روسيه در خاورميانه خواهد بود و... را از مي‌توان تحركات اخير مسكو در خاورميانه دانست. روسها دريافته‌اند كه بسياري از سياست‌هاي آنها در جهان از طريق خاورميانه اجرايي مي شود لذا نيازمند توسعه مناسبات با اين كشورها مي باشند.
تشديد فعاليت‌هاي آنها در منطقه در مقطع كنوني مي‌تواند برگرفته از چند هدف باشد كه بعضا برجاي مانده از استراتژي هاي گذشته آنها است. مسكو تلاش دارد تا در ادامه رقابت با آمريكا، حضور خود در مناطق نفوذ اين كشور را گسترش دهد .در اين ميان خاورميانه محوري مهم براي واشنگتن قلمداد مي شودكه روسها به نام صلح جهاني و حل بحران‌هاي آن در حال توسعه نفوذ در آن مي باشند. روسها برآنند تا با حل بحران‌هاي خاورميانه به جايگاهي جديد در منطقه دست يابند در حالي كه انزجار ملتهاي منطقه از آمريكا و غرب، مولفه‌هاي براي اجراي بهتر اين سياستها مي باشد. با توجه به ماهيت اسلامي خاورميانه ، روسيه گرايشات ديني بويژه توجه مسلمانان ساكن در روسيه را نيز مورد عنايت قرار داده است .تاكيد بر ساخت مساجد و برگزاري اجلاس‌هاي اسلام شناسي و مبارزه با گرايشات ضد اسلامي، تاكيد بر حضور فعال مسلمانان در تحولات اجتماعي اين كشور و... بيانگر عزم مسكو براي نزديكي بيشتر با جهان اسلام مي باشد. روسيه بازيگري در تحولات خاورميانه و حل بحران‌هاي آن را پل ارتباطي براي همكاري با ساير كشورهاي اسلامي در آسيا، آفريقا و بسياري از نقاط جهان ارزيابي مي كند.
نكته مهم آنكه بسياري از اين كشورها داراي منابع بزرگ نفت و گاز مي باشند كه تاثير بسياري بر بحران‌هاي جهاني دارد. مسكو كه سياست تشكل اوپك گازي را اجرا مي كند از اهداف خود در خاورميانه جلب رضايت كشورها براي حضور اين جمع قرار داده است . مسكو در حالي بازيگري در خاورميانه را تجربه مي كند كه منافع اقتصادي خويش را نيز در اولويت قرار داده ست. با توجه به امكانات كم صادرات اين كشور ، سران مسكو برآنند تا منافع اقتصادي خود را در دو بعد فروش تسليحات نظامي و اجراي پروژه‌هاي هسته‌اي تامين كنند. در حالي كه غرب فروش تسليحات به كشورهاي عربي را افزايش داده مسكو نيز براي اين مهم فعاليت مي كند.
در مجموع مي توان گفت كه تحركات اخير روسيه در خاورميانه كه با دعوت از مقامات كشورهاي منطقه مسكو و رايزني با سران مناطق بحران خيز اجرا مي شود تحركي براي ارتقاي جايگاه روسيه در منطقه و عرصه بين‌المللي است. آنها برآنند تا از بحران ها به عنوان ابزاري جهت تحقق اهدافشان بهره‌گيري كنند در حالي كه از يك سوء وجهه اي  جهاني براي خود كسب مي كنند و از سوي ديگر مانع از انتقادها و سنگ‌اندازي‌هاي واشنگتن و غرب در اين زمينه مي شوند.اكنون آمريكا نمي تواند تقابل چندان با روسيه در خاورميانه داشته باشد چرا كه مسكو فعاليت خود را براي برقراري ثبات در منطقه عنوان مي كند كه جنبه قانوني دارد و آمريكا درصورت مخالفت با آن به مخالفت با صلح پرداخته‌ لذا چاره‌اي جز پذيرش اين بازيگري ندارد هر چند كه در نهايت از آن ابراز نارضايتي كرده و خواستار توقف آن است.

 اولا وي سياستي كاملا نژادپرستانه دارد به گونه اي كه همواره تاكيد دارد رنگين پوستان و اقليت هاي ديني جايگاهي در فرانسه ندارد. تدوين قانون مهاجرت جديد كه براساس آن تمامي مهاجرين كه بسياري از آنها بيش از ده سال در فرانسه اقامت داشته اند بايد اخراج گردند. تصويب قانون انجام آزمايش DNA از مهاجرين، اسكان دادن مهاجرين به ويژه آفريقايي ها در محله هاي خاصي با حداقل امكانات، افزايش اختيارات به پليس براي مقابله با مهاجرين كه به نژادپرستي پليس مبدل شده، سركوب تظاهرات هاي مهاجريني كه خواستار اصلاح وضعيت موجود شده اند، تاكيد بر محدوديت اجتماعي براي اقليت هاي ديني به ويژه مسلمانان كه به اخراج ده ها تن از آنها انجاميده و ... نشانه هايي از اعمال سياست هاي نژادپرستانه ساركوزي از دوران وزارت كشوري وي تا مقطع كنوني مي باشد.

ثانيا محدودسازي آزادي هاي اجتماعي با تدوين قوانين جديد نظير بهره گيري از هزاران دوربين براي جاسوسي از مردم، شنود مكالمات تلفني، اجراي سياست هاي بازرسي ويژه در خطوط هوايي و ... افزايش محدوديت هاي اجتماعي و آزادي هاي فردي را به همراه داشته است. سياست هاي ساركوزي سبب شده تا سازمان عفو بين الملل و نهادهاي حقوق بشر اروپايي، فرانسه را با 76 درصد آرا اولين نقض كننده حقوق بشر در اروپا ارزيابي كنند. در شرايطي كه فرانسه در بحران هاي شديد داخلي به سر مي برد و هر روز براعتراضات مردمي افزوده مي شود، سران پاريس براي فرار از بحران به جاي حل چالش و رسيدگي به خواسته هاي مردمي، بازيگري در عرصه جهاني و بعضا جنجال آفريني بين المللي را در دستور كار قرار داده اند.

 ساركوزي با چالش آفريني در مسائلي نظير پرونده هسته اي ايران كه برخلاف خواست جهاني همواره برمقابله خصمانه با آن تاكيد مي كند، همگرايي با آمريكا در تحولات جهاني و زيرپا نهادن استقلال فرانسه، حضور فعال در اصلاحات اتحاديه اروپا به ويژه در بخش قانون اساسي، دخالت در امور داخلي لبنان و بازيگري در عراق، ديدارهاي بسيار از آفريقا و ... تلاش مي كند كه برمشكلات سياست داخلي سرپوش نهاده و به نوعي چنان وانمود سازد كه از يك سو فرانسه با بحران مواجه نمي باشد و از سوي ديگر وي رياست جمهوري موفقي را سپري مي كند. اين تحركات در شرايطي صورت مي گيرد كه محبوبيت ساركوزي طي 6 ماه گذشته بيش از 10 درصد كاهش يافته و نزديك به 40 درصد شده است. بسياري از مردم فرانسه تاكيد دارند كه دوران شيراك، كشورشان در وضعيت مطلوبتري قرارداشت، بويژه اينكه در آن دوران نژادپرستي و نگرش هاي فردي كمتر در سياست اعمال مي شد اما اكنون بسياري از اصلاحات براي تحقق سياستهاي نژادپرستانه است كه نقض گسترده حقوق مهاجرين و رنگين پوستان را به همراه داشته است. با عنايت به روند كنوني در آينده كاري ساركوزي اعتصابات و اعتراضات مردمي ابعاد گسترده تري خواهد گرفت كه بحران هاي جديدي را براي فرانسه به همراه دارد بويژه اينكه ساركوزي براصل اجراي تصميمات خود تاكيد دارد و حاضر به پذيرش خواست هاي مردمي نمي باشد.

عراق با داشتن منابعي غني و سرشار از ذخاير نفت و گاز به عنوان دومين دارنده نفت خاورميانه : پس از عربستان- معرفي مي گردد. بسياري از ناظران سياسي براين عقيده اند كه اشغال اين كشور در سال 2003 به خاطر منابع نفتي آن و الزاما جنگ انرژي حاكم بر عرصه جهاني است. در شرايطي كه جهان به سرعت براي توسعه در حال حركت است تسلط قدرت هاي بزرگ بر ذخاير انرژي ابزاري براي ارتقاي قدرت هاي آنها خواهد بود. حضور آمريكا در عراق و تلاش هايش براي حفظ پايگاه ها در خاورميانه و در نهايت حضور در آفريقا دركنار تحركات روسيه براي تسلط بر منابع انرژي اقمار گذشته و حتي ايجاد ائتلاف هايي با خاورميانه، آمريكاي لاتين و آفريقا گواه اين جنگ پنهاني مي باشد. نكته مهم در اين عرصه تحركات و اقدامات آمريكا در قبال نفت عراق مي باشد. در حالي كه بهاي نفت جهاني به ركورد بيش از 90 دلار رسيده است سرنوشت نفت عراق امري قابل تأمل مي باشد. اقدامات آمريكايي ها بيانگر استفاده آنها از اين نفت در چند زمينه مي باشد.
1) محور اصلي سياست آمريكا را تامين نفت رژيم صهيونيستي تشكيل مي دهد. منابع عراقي افشا كرده اند كه آمريكا با نفت كشي هايي با پرچم كشورهاي متحد نظير هلند نفت را به تل آويو ارسال مي دارند. اسناد نشان مي دهد كه ده ها صهيونيست با گذرنامه آمريكايي 40 درصد نفت تل آويو را از عراق تامين مي كنند درحالي كه در آمار فروش نفت قرار ندارند.
2) در حالي كه قيمت نفت بشكه اي بيش از 90 دلار است، واشنگتن از آن به عنوان ابزاري براي اعمال فشار بر ساير كشورها به ويژه اروپا، چين و ژاپن بهره برداري مي كند. آمريكا اميد دارد تا با نظارت بر نفت عراق، ساير كشورها را به همكاري و بعضا همسويي با سياست هاي جهاني خود وادار سازد چنانكه بسياري از كشورهاي اروپايي حتي فرانسه در اين مسير قرار گرفته اند.
3) آمريكا روزانه ميلياردها دلار صرف هزينه هاي جنگ عراق و افغانستان مي نمايد در حالي كه كنگره با تامين اين بودجه ها مخالف است. واشنگتن با فروش نفت عراق به اين مهم مي پردازد. آمريكايي ها با تغيير قانون نفت عراق كه قرارداد با شركت هاي روسيه و فرانسه را لغو مي كند شرايط را براي حضور شركت هاي آمريكايي براي 100 سال فراهم مي آورد تا رضايت سرمايه داران آمريكايي را براي تامين بودجه جنگ عراق جلب كند. در همين حال آنها اكنون با افزايش بهاي نفت به توجيه اشغال عراق براي كنگره و لزوم حمايت از استمرار اشغال اين كشور مي پردازند چنانكه مدتهاست كه ديگر دموكرات ها چندان تقابلي با كاخ سفيد ندارند و براستمرار اشغال عراق از راه هاي ديگر تاكيد دارند.

مشرف در رياض

پرويز مشرف رئيس جمهور پاكستان براي ديداري رسمي ديروز وارد عربستان شد. مشرف در ماههاي اخير درحالي براي دومين بار به رياض سفر كرده كه تحولات داخلي پاكستان چندان در چارچوب اهداف آن پيش نمي رود. درگيريهاي قبيله‌اي و گروههاي شبه نظامي با ارتش كه صدها كشته و زخمي برجاي گذاشته است، تنشهاي سياسي ميان مشرف، بوتو و نواز شريف كه آينده سياسي اسلام‌آباد را در ابهام قرار داده است از محورهاي تحولات داخلي پاكستان مي باشد. در چنين شرايطي مشرف كه با راي ديوان عالي پاكستان رياست جمهوري خود را مسجل ساخته و اميد دارد تا در انتخابات ژانويه نيز آراي لازم را براي اكثريت پارلمان كسب كند، با حضور در عربستان چند هدف را مي تواند پي‌گيري كند
1)مشرف در عرصه داخلي با دو طيف نواز شريف و بوتودر تقابل مي باشد. در شرايطي كه پيش از اين مشرف با بوتو به توافقاتي براي تقسيم قدرت دست يافته بود اما روند تحولات تا حدودي اين اتحاد را در ابهام قرار داده است . هر چند كه برخي از ناظران سياسي تقابل‌ها و چالشهاي ميان بوتو و مشرف را تحرك واحد براي اجري اهدافشان مي دانند اما به هر تقدير مشرف چندان تمايلي به سياستهاي بوتو نداشته و بعضا براي مقابله با آن فعاليت مي كند. در نقطه مقابل نواز شريف كه يك بار در اسلام آباد بازگشت داده شد، بعد از مدتي سكوت بار ديگر به تشديد تقابل با مشرف روي آورده است. در اين شرايط مي توان گفت كه از اهداف سفر مشرف به عربستان ديدار و رايزني با شريف است كه دوران تبعيد را در عربستان مي گذراند. اين احتمال وجود دارد كه مشرف با مصالحه با شريف براي تحت فشار قرار دادن بوتو فعال گردد.
2)از چالش‌هاي مشرف مبارزه با افراطيون و گروههاي شبه نظامي مي باشد. تحركات اين گروهها از يك سو بحران ناامني را در پاكستان به همراه داشته از سوي ديگر بحران آفريني آنها در افغانستان ، اعتراض آمريكا را موجب شده است. بررسي‌ها نشان مي دهد كه بسياري از اين افراد از سلفي‌ها و گروههاي افراطي عربستان مي باشند كه در مناطق مرزي پاكستان اقدام به فعاليت‌هاي نظامي مي كنند. مشرف كه در ديدار گذشته از رياض بر اصل همكاري با عربستان براي مقابله با شبه نظاميان تاكيد كرده بود بار دگير محور مبارزه با تروريسم را مطرح نمود تا به كمك رياض به مقابله با شبه نظاميان بپردازد. مشرف اميد دارد تا با اين توافقات ضمن برقراري امنيت در كشور ، رضايت آمريكا را براي حفظ قدرت كسب كند. از دلايل مداخلات و نارضايتي آمريكا در امور پاكستان ، ادعاي عدم مبارزه پاكستان با شبه نظاميان مي باشد كه افغانستان را با چالش مواجه ساخته است.
3)پاكستان يكي از كشورهاي بزرگ اسلامي است كه از جايگاه ويژه‌اي در جمع ممالك اسلامي برخوردار است. مشرف با ديدار از عربستان خواستار آن است كه اولا حمايت از عربستان از وي به نوعي مشروعيتي ديني و اسلامي براي آن ايجاد كند بويژه به اينكه بسياري از پاكستاني‌ها بويژه شبه نظاميان گرايشاتي به عربستان دارند ثانيا از ظرفيتهاي عربستان و برخي كشورهاي ديگر نظير ايران براي جلب حمايت سازمان كنفرانس اسلامي در كشورهاي منطقه از دولت مشرف برخوردار شود. ثالثا از قابليت‌ها و نزديكي عربستان به آمريكا و غرب براي كاهش سياست‌هاي خصمانه عليه دولت برخوردار شود.
4)اسلام‌آباد همواره تلاش داشته تا به عنوان بازيگري منطقه‌اي و جهاني ايفاي نقش نمايد. در اين راستا ديدار مشرف از عربستان در آستانه نشست آنا پليس را مي توان تحركي براي بازيگري در معادلات خاورميانه دانست تا بدين وسيله به حفظ و ارتقاي جايگاه منطقه‌اي خود بپردازد كه مي‌تواند بر عرصه داخلي پاكستان نيز تاثيرگذار باشد. در مجموع سفر مشرف به عربستان در كنار جنبه‌هاي اقتصادي برگرفته از دغدغه‌هاي داخلي مشرف است كه با محوريت مقابله با گروههاي شبه نظامي، مقابله با رقباي سياسي نظير بوتو و شريف صورت مي گيرد. در اين ميان عربستان به عنوان قطبي مهم در جهان اسلام نيز اميد دارد تا با حل بحران پاكستان به نوعي به ارتقاي جايگاه خود در معادلات منطقه‌اي بپردازد كه رايزني با مشرف بخشي از اين سناريو است .

تكاپوي بازيگران براي حل بحران لبنان

لبنان در ماه‌هاي اخير در كنار بحران‌هاي امنيتي با تحولي بزرگ به نام تعيين جانشيني براي اميل لحود رئيس‌جمهور مواجه مي‌باشد. در حالي كه دو دور نشست پارلمان لبنان براي تعيين رئيس‌جمهور به تعويق افتاده و فردا 30 آبان به عنوان مهلت  نهايي براي اين مهم تعيين شده همچنان رايزني‌ها براي حل اختلافات ميان گروه‌هاي لبنان ادامه دارد. در لبنان دو طيف قرار دارند از يك سو طرفداران چهارده مارس و احزاب حاكم كه بر اصل تعيين رئيس‌جمهور بر مبناي نصف بعلاوه يك تاكيد دارند و از سوي ديگر گروه 8 مارس كه رئيس‌جمهور را منتخب دو سوم آراي پارلمان مي‌دانند. آنچه در تحولات لبنان حائز اهميت است عملكرد بازيگران در اين زمينه است. اين بازيگران در چند طيف مي‌باشد. اولا بازيگران داخلي كه تعيين رئيس‌جمهور را امري حيثيتي و مهم براي آينده خود مي‌دانند. از يك سو گروه 8 مارس و حزب‌ا... بر اصل مردمي بودن رئيس‌جمهور تاكيد و خواستار همگرايي گروه‌ها براي عدم انحصار قدرت در دستان چهارده مارس مي‌باشند. از سوي ديگر چهارده مارس و دولت سينيوره خواستار حضور فردي از جانب خود براي حفظ قدرت انحصاري هستند. برخي اسناد نشان مي‌دهد كه آنها قدرتي را خواستار شده‌اند كه با نخست‌وزيري سينيوره و رئيس‌جمهوري از طيف‌ 14 مارس تكميل مي‌شود.
رايزني‌هاي رفيق حريري رهبر حزب‌ اهل سنت المستقبل در آمريكا و اروپا و روسيه و نيز تحركات جنبلاط و  جعجع كه فعاليت‌هايي را در آمريكا داشته‌اند، در اين راستا مي‌باشد. نكته مهم آنكه كشورهاي عربي بويژه عربستان به حريري هشدار داده‌اند كه در طيف سينيوره قرار نگيرد و به حمايت از نامزد حزب‌ا... بپردازد تا در اين زمينه شكست در برابر مردم را متحمل نشود.
2ـ برخي كشورهاي عربي ، آمريكا، اروپا و صهيونيست‌ها طيف دوم بازيگران پرونده لبنان مي‌باشند. آنها چند سناريوي احتمالي را پيگيري مي‌كند اولا در صورت امكان تعيين رئيس‌جمهور همسو با سينيوره، ثانيا حفظ دولت سينيوره و ارتقاي آن با حذف رئيس‌جمهور ثالثا ادامه بحران در لبنان براي اجراي اهدافشان در شرايط بحراني. آمريكايي‌ ها اكنون تلاش بسياري براي هدايت بحران لبنان انجام مي‌دهند كه از دلايل اصلي عدم توافق ميان گروه‌هاي لبنان مي‌باشد.
3ـ طيف سوم در لبنان ،كشورهايي هستند كه ثبات در لبنان را عامل ثبات در خاورميانه مي‌دانند. در اين ميان كشورهايي مانند سوريه، ايران و بعضا عربستان، فعاليت‌هاي بسياري در اين زمينه داشته‌اند. در اين راستا به رايزني‌هاي مقامات عربستان با سران احزاب و گروه‌هاي سياسي لبنان براي دستيابي به توافق نهايي، فعاليت‌هاي سوريه در رايزني‌ با گروه‌هاي لبناني و كشورهاي منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي و در نهايت عملكردهاي مثبت ايران در ايجاد اجماع منطقه‌اي براي حل بحران لبنان براساس اجراي خواسته‌‍ هاي مردم اين كشور مي‌توان اشاره كرد. اين كشورها براي اجراي خواسته‌هاي مردم و حل بحران لبنان در كنار رايزني‌هاي مستمر ميان خود به مذاكره با ساير گروه‌هاي حاضر در تحولات لبنان نيز پرداخته‌اند ديدار وزير خارجه سوريه و نماينده فرانسه از تهران با محوريت حل مساله لبنان كه ديروز صورت گرفت از نكات مهم در اين زمينه مي‌باشد .هر چند كه غربي‌ها تلاش داشته‌اند تا ايران و سوريه را عامل بحران لبنان معرفي كنند اما روند تحولات نشان داد كه اين كشورها محورهايي هستند كه هدفي جز حل بحرانهاي خاورميانه ندارند. اعتراف مقامات غربي و تاكيد آنها بر لزوم همگرايي با تهران و دمشق براي حل بحران لبنان را مي‌توان نشانه‌اي بر نقش مثبت اين كشورها در تحولات خاورميانه بويژه لبنان ارزيابي كرد كه نمود آن در سفر نمايندگان سوريه و فرانسه به تهران تبلور مي‌يابد. پيش از اين نيز رايزني‌هاي ايران و فرانسه موجب برگزاري نشست پاريس با حضور تمام گروه‌هاي لبنان شده بود كه نتايج مثبتي به همراه داشت.
در مجموع مي‌توان گفت كه انتخابات فرداي لبنان در كش و قوس بازيگران داخلي و خارجي مي‌باشد اما آنچه مسلم است كليد حل بحران لبنان به دست گروه‌هاي لبنان مي‌باشد كه در صورت عدم مداخله كشورهاي غربي در اين زمينه مي‌تواند حلال اين بحران باشد. چنانكه گروه‌هاي لبنان همواره تاكيد كرده‌اند كه بازيگران غربي بويژه آمريكا مانع اصلي تحقق ائتلاف در لبنان مي‌باشند. نكته مهم آنكه تمام گروه‌هاي لبنان از 14 مارس و 8 مارس بر نقش مثبت ايران و سوريه در حل بحران لبنان تاكيد و خواستار ميانجي‌گري اين كشورها براي اجراي اين مهم شده‌اند. چنانكه رايزني‌هاي مقامات تهران با كشورهاي منطقه و حتي كشورهاي غربي در قبال لبنان براي اجراي خواست اين گروه‌ها مي‌باشد. اين امر بيانگر حقيقت است كه به رغم فشارهاي آمريكا اين كشورها  نه تنها منزوي نشده اند بلكه بازيگري فعال و مثبت در روند صلح در خاورميانه مي باشند كه  نمي‌توان نقش آنها را ناديده گرفت.

خوش خدمتي غرب در تل آويو

در روزهاي گذشته شاهد ديدارهاي مکرر مقامات غربي از اراضي اشغالي فلسطين مي باشيم. مهمترين اين ديدارها حضور کوشنر و ميليبند وزراي خارجه انگليس و فرانسه در ميان مسولان تشکيلات خودگردان و رژيم صهيونيستي مي باشد. اين ديدار در شرايطي اجرا شده است که محور اصلي آن را حمايت از اولمرت در قبال تحولات اراضي اشغالي و عرصه منطقه و جهان تشکيل مي دهد:

الف ) اين مقامات در حالي به ديدار از اشغالي پرداختند که بارديگر انتقادها از اولمرت افزايش يافته است . اولمرت که پايان حيات سياسي خود را مشاهده مي کند تلاش داردازا اين روابط به عنوان برگ برنده اي دربرابر مخالفان بهره برداري کند تا شايد از انتقادها بکاهد . اين مسئله در قبال ابومازن نيز وجود دارد  لذا وي نيز به دنبال حمايت غرب مي باشد .

ب) فرانسه و انگليس از متحدان آمريکا مي باشند که اکنون دغدغه خود را نشست پاييز مي دانند . آنها بارايزني هاي خود ضمن تامين خواسته هاي واشنگتن براي حضور در جمع بازيگران صلح خاورميانه براي ارتقاي جايگاه جهانيشان فعاليت مي کنند. نمايندگان فرانسه و انگليس پيش از اين ديدارهايي با مقامات کشورها عربي داشته اندو اکنون گزارش آن را به اطلاع مقامات تشکيلات خودگردان و تل آويو رساندند. اين نکته قابل ذکر است که اين کشورها براي دموکراتيک نشان دادن خود به انتقاد از شهرک سازي صهيونيست ها پرداختند تا بدين وسيله فلسطينيان و کشورهاي منطقه را براي حضور در نشست پاييز ترقيب کنند .

ج )تقارن ديدارهاي مقامات انگليسي از اراضي اشغالي با ديدارشان از لبنان نکته اي قابل تامل است که مي تواند نشانگر هماهنگي آنها در قبال آينده لبنان در آستانه تعيين رئيس جمهور باشد بويژه اينکه پيش از اين گزارش هايي از همگرايي دولت سينيوره به صهيونيست ها منتشر شده بود .

د) نکته مهم آنکه مقامات غربي همزمان با افزايش مخالفت هاي کشورهاي اسلامي با نشست پاييز و روند سازش که در نشست بين المللي استامبول تبلور يافت به اراضي اشغالي رفته اند . اين امر به منزله بيان حمايت آنها از نشست سازش کاران و بي توجهي آنها به خواست مسلمانان مي باشد که از يک جانبه گرايي و تلاش آنها براي تحقق اهداف صهيونيست ها پرده بر مي دارد .  نکته ديگر آنکه  صهيونيست ها در بسياري از مجامع جهاني از جمله شوراي حقوق بشر محکوم شده اند . با توجه به پيامدهاي منفي اين محکوميت ها ،نمايندگان غرب با حضور در تل‌آويو رسما حمايت خود از اين رژيم و جنايات‌آن اعلام داشتند .

ي)نمايندگان فرانسه و انگليس در حالي به ديدار اولمرت رفتند که تلاش هاي آنها عليه ايران در شوراي حکام به شکست انجاميد که خشم صهيونيست ها رابه همراه داشت . آنها در ديدارهاي خود با سران تل‌ايو ضمن ابراز شرمندگي از اين ناکامي ،اعتراف کردند که ديگر توانايي اجراي سياست هاي خصمانه دربرابر تهران را ندارند چرا که جامعه جهاني به حمايت از فعاليت هاي هسته اي ايران مي پردازد . برخي رسانه هاي صهيونيست نظير هاآرتص اعلام  کرده اند که سران‌امريکا و غرب به تل‌اويو هشدار داده اند که توانايي رويارويي با ايران را ندارند و بايد به مرور ايران هسته اي را بپذيرند .‌برخي گزارش ها از چراغ سبز آمريکا و برخي کشورهاي غربي به تل‌ايو براي اجراي سياست خصمانه عليه سوريه به جاي ايران خبرداده اند .

در نهايت ديدارهاي مقامات فرانسه و انگليس از اراضي اشغالي اقدامي براي حمايت از طرح هاي آمريکا براي به اصطلاح صلح خاورميانه ،بازيگري در معادلات منطقه براي ارتقاي جايگاه جهاني و احتمالا جلب رضايت اعراب براي توسعه روابط با يان کشورها بويژه در بخش نظامي و نفت و در نهايت حمايت قاطع از رژيم صهيونيست در برابر منتقدان جهاني که خواستار پايان جنايات اين رژيم ميباشند و.. بود که با برخي رياکاري ها نظير درخواست براي توقف شهرک سازي و عدم بيان مالکيت بر قدس تا پايان نشست پاييز همراه بود.  

نشست در اضطراب

امروز محمود عباس رئيس تشکيلات خودگردان و اولمرت نخسن وزير رژيم صهيونيستي در قدس بايکديگر ديدار مي کنند . اين ديدار که به گفته آنها آخرين ديدارشان پيش از نشست پاييز (26 نوامبر)مي باشد در حالي برگزارمي شود که :

الف ) طرفين پيش از اين به خواست آمريکا تقريبا هر دو هفته يک بار با يکديگر ديدار کرده اند . اسناد افشا شده نشان مي دهد که در اين ديدارها طرفين بر سازش به شرط حفظ قدرت ابومازن در تشکيلات خودگردان از يک سو و اجراي وعده هاي اولمرت به صهيونيست هاي افراطي براي حفظ اراضي اشغالي از سوي ديگر تاکيد کرده اند . نتيجه اين ديدارها تاکنون افزايش فشارها بر فلسطينان و تبديل جنگ فلسطيني صهيونيستي به جنگ فلسطيني فلسطيني بوده است .اين نکته قابل ذکر است که ابومازن و صهيونيست ها در يک مورد با يکديگر اختلاف دارند و آن بازگشت دحلان به قدرت مي باشد . در حالي که صهيونيست ها و آمريکا خواستار معاومت نخست وزيري دحلان هستند ابومازن اين اقدام را کودتا عليه آينده سياسي خود مي داند . وي از تکرار تجربه خويش در قبال عرفات در هراس مي باشد.  

ب ) به رغم اظهارات مقامات تل‌آويو و تشکيلات خودگردان ،ابومازن و اولمرت با نگاه ترديد به نشست پاييز مي نگرند . ابومازن که بسيار از اهداف فلسطينيان را قرباني نشست پاييز ساخته از يک سو با مخالفت هاي گسترده فلسطنيان مواجه است و از سوي ديگر در پيروزي نشست به دليل عدم همراهي کشورهاي عربي ترديد دارد .اکنون وي درحالي خواستار برگزاري نشست مي باشد که حداقل اميد خود براي حفظ قدرت را در اعتراض به شهرک سازي صهيونيست ها جستجو مي کند . وي ميداند که شکست در نشست پاييز به منزله خداحافظي وي از قدرت مي باشد لذا با مخالفت با شهرک سازي هاي صهيونيست ها ،چنان وانمود مي سازد که مذاکرات وي تا کنون  براي حقوق ملت فلسطين بوده تا شايد  بدين وسيله رضايت گروهها و ملت فلسطين رابراي حفظ قدرت جلب نمايد . در نقطه مقابل اولمرت نيز شکست در مذاکرات پاييز را پاياني بر حيات سياسي خود مي داند لذا به هرنحو براي اجراي آن تلاش مي کند . البته وي تلاش دارد تا در نشست هايش با ابومازن حداکثر امتيازات را کسب کند تا در صورت شکست نشست پاييز بتواند از آنها به عنوان برگ برنده و توجيهي براي مخالفان بهرهبرداري کند .

ج )ديدار اولمرت و ابومازن در حالي برگزار مي شود که پيش از آن کوشنر وزير خارجه فرانسه و ميليبند وزير خارجه انگليس و نمايندگاني از اروپا از اراضي اشغالي ديدار کرده اند. در همين حال مقامات آمريکايي نيز تماسهايي با مقامات تل‌آويو و تشکيلات خودگردان داشته اند . تمام اين ديدارها براي جلب رضايت طرفين براي پذيرش حداقل توافقات براي حضور در نشست پاييز و نيز برخي اقدامات مشترک در قبال فلسطينيان مي باشد . آنها در رايزني هاي خود تاکيد داشته اند که تل‌آويو تا پيش از نشست پاييز از ادعاهاي خود پيرامون قدس و شهرک سازي دست بردارد تا فلسطينيان و کشورهاي عربي براي حضور در آناپليس ترقيب شوند . اين درحالي است که صهيونيست ها چندان توجهي به اين امر نکرده و همچنان به روند گذشته ادامه مي دهند .

د)پيش از ديدار اولمرت و ابومازن ،هرکدام ماموريت هايي را در منطقه و عرصه بين الملل انجام داده اند . از يک سو ابومازن در کشورهاي عربي نظير مصر ،اردن و عربستان به رايزني پرداخته تا رضايت آنها ودر  بعدي ديگر رضايت سوريه را براي حضور در آناپليس جلب نمايد . از سوي ديگر اولمرت و ساير مقامات تل آويو نيز رايزني هايي در اروپا و‌آمريکا داشته اند . اکنون ابومازن و اولمرت براي تبادل دستاوردهايشان گردهم مي آيند.

ي)آنچه همواره در نشست هاي ابومازن و اولمرت مورد تاکيد قرار مي گيرد خواست امريکا براي برقراري ثبات نسبي در اراضي اشغالي فلسطين و در نهايت برگزاري هرچند ضعيف نشست آناپليس است .‌آمريکا که در کارنامه خود موفقيتي ندارد نشست پاييز را حداقل برگ برنده خود مي داند لذا اصرار دارد که ابومازن و المرت به توافقاتي هرچند ظاهري دست يابند تا نشانگر پيروزي آمريکا باشد.

در مجموع مي توان گفت که نشست ابومازن و اولمرت تکراري بربازي هاي گذشته آنها در روند سازش است که به ادعاي آنها پيش زمينه اي براي نشست پاييز مي باشد . با اين وجود اين ديدار نشان مي دهد که آمريکا تلاش دارد تا جريان فلسطين را به امري صهيونيستي فلسطيني مبدل سازد که در آن اعراب نقشي ندارند تا در صورت عدم حضور اعراب در نشست آناپليس نشست با محوريت تل آيو و تشکيلات خودگردان به عنوان تنها بازيگران اراضي اشغالي و صلح خاورميانه برگزار شود تا از رسوايي هاي احتمالي جلوگيري شود . با تمام اين تفاسير تاکيد ملت فلسطين و کشورهاي اسلامي بر استمرار مقاومت و تحريم نشست پاييز بويژه در نشست بين المللي استانبول چالشي است که موجب نگراني شديد صهيونيست ها و ابومازن گرديده که  مي تواند از دلايل ديدار اولمرت و ابومازن و لشکر کشي ديپلماتيک کشورهاي غربي به اراضي اشغالي فلسطين براي مقابله و ايجاد تحرکات هماهنگ براي مقابله با اين مخالفت ها باشد در حالي همچنان هراس شکست پاييز در ميان سازش کاران وجود دارد .

تحكيم اتحاد

هوگو چاوز رئيس‌جمهور منتخب و مردمي ونزوئلا براي ديداري دوباره به تهران وارد شد. ديدار وي از ايران كه ششمين سفر وي مي‌باشد بيانگر علايق دو كشور به روابط گسترده و استراتژيك مي‌باشد. اين رايزني‌ها نشان ازاقتدار و جايگاه ارزنده ايران در دور دست‌ترين مناطق جهان حكايت دارد كه روزي حيات خلوت قدرت‌هاي بزرگ محسوب مي‌شد و اكنون نيز بسياري از كشورها براي حضور در اين مناطق فعاليت مي‌كنند. هر چند كه برخي از ناظران سياسي بويژه رسانه‌هاي غربي، گرايش ايران و ونزوئلا و ديدارهاي مكرر مقامات دو كشور را كم‌اهميت مي‌دانند اما سير تحولات جهاني و اهداف بلند مدت جمهوري اسلامي ايران، ارزش‌هاي واقعي اين مناسبات را آشكار مي‌سازد كه توسعه و استمرار آن را الزام‌آور مي‌سازد.
در عرصه بين‌الملل بازيگري توانايي حضور دارد كه بازيگردان و محرك باشد نه تماشاگري كه براساس مقتضيات منطقه‌اي و برخي روابط عادي فعاليت مي‌كند. در شرايطي كه آمريكا و غرب سياست‌هاي خصمانه خود عليه ايران را تشديد كرده‌اند، و براي انزواي آن فعاليت مي‌كنند، راهكار مقابله با آنها دوري نسبي از اين كشورها و گرايش به ساير كشورها است. در اين ميان بازيگري در ميان كشورهايي كه روزگاري حيات خلوت آمريكا قلمداد مي‌شدند و بعضا داراي ظرفيت‌هاي اقتصادي و سياسي مي‌باشند از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. در اين شرايط كشورهاي آفريقايي و آمريكاي لاتين به رغم ظاهر فقير و بعضا كم اهميت در نظام بين‌الملل مي‌توانند جايگزين‌هاي مناسبي براي مقابله با غرب باشند. از ويژگي‌هاي اين كشورها، نظام گرايشات منطقه‌اي است كه در آن ،كشوري مي‌تواند بر جهت‌گيري ساير كشورها تاثيرگذار باشد و آنها را به سمت كشوري سوق يا بازدارد. نكته مهم آنكه اين قاره‌ها به صورت اتحاديه‌اي فعاليت مي‌كنند كه براي بازيگران خارجي مي‌تواند نقطه قوتي قلمداد شود. در اين راستا تقويت گسترده مناسبات ايران و ونزوئلا در كنار منافع اقتصادي بسيار براي كشورمان كه در چارچوب سرمايه‌گذاري كلان در اين كشور تحقق مي‌يابد، كاراكاس، نقش كليدي در گرايش ساير كشورهاي آمريكاي لاتين به ايران ايفا مي‌كند. اكنون مقامات آمريكايي خود اعتراف دارند كه ايران توانسته با حمايت ونزوئلا جايگاه ويژه‌اي در تمام كشورهاي آمريكاي لاتين كسب كند بگونه‌اي كه نه تنها در بعد اقتصادي بلكه در ابعاد سياسي و فرهنگي در حال رشد مي‌باشد كه آمريكا را در تنگنا قرار داده است. مسلما داشتن پايگاه مستحكم در مرزهاي آمريكا براي جمهوري اسلامي ايران مي‌تواند نقش بازدارندگي در برابر تهديدات آمريكا را به همراه داشته باشد چنانكه مقامات پنتاگون اعتراف كرده‌اند كه تحرك نظامي عليه ايران مي‌تواند تقابل نظامي و سياسي ميان كشورهاي آمريكاي لاتين و آمريكا را در حمايت ازتهران به همراه داشته باشد. نكته مهم آنكه اكنون توسعه روابط ايران با كشورهاي آمريكاي لاتين و آفريقا موجب شده تا در مجامع بين‌المللي غرب نتواند چندان فعاليتي عليه ايران داشته باشد چرا كه در هر صورت ،هر كشور يك راي دارد و مجموع كشورهاي آفريقايي و آمريكاي لاتين يك چهارم كشورها را تشكيل مي‌دهند كه برگ برنده‌اي براي ايران مي‌باشد در شرايطي كه قدرت‌هاي بزرگ نظير روسيه و آمريكا براي اعضاي انرژي فعاليت مي‌كنند، تهران با توسعه روابط با كشورهاي آمريكاي لاتين بويژه ونزوئلا مي‌تواند براي ايجاد قطبي مقتدر در عرصه انرژي فعاليت كند كه ضمن اقتدار جهاني به اهرم فشار در برابر غرب مبدل شود. ظرفيت‌هاي نفت و گاز آمريكاي لاتين و همچنين آفريقا در كنار ايران مي‌تواند اجراكننده اين طرح باشد كه با محوريت ايران در آسيا و ونزوئلا در آمريكاي لاتين اجرا مي‌شود. اين فعاليت از سوي روسيه در قبال اروپا مشاهده مي‌شود كه اكنون بوسيله كشورهاي آزادي‌خواه در برابر غرب مي‌تواند اجرايي شود.
در مجموع رايزني‌هاي مكرر مقامات ايران و ونزوئلا را مي‌توان نشانه‌اي بر نقش و اهميت جايگاه ايران در آمريكاي لاتين دانست كه برگرفته از فعاليت‌هاي گسترده تهران در اجراي اهداف سياست خارجي براي دست‌يابي به منافع ملي و مقابله با توطئه‌هاي غرب بويژه براي شكستن انزواي تحميلي است. اين مهم را مي‌توان نشانه‌اي بر گرايش كشورها به عدالت‌خواهي و آزاد‌انديشي در آرمان‌هاي انقلاب اسلامي دانست كه در اين مناطق گسترش يافته چنانكه غرب اعتراف دارد كه ايران توانسته با بهره‌گيري از آرمان‌هاي انقلاب در قلب ساير كشورها نفوذ كند چنانكه آمريكاي لاتين و محور آن ونزوئلا در اين مسير حركت و به چالشي براي آمريكا مبدل شده‌اند.

4ـ نكته مهم آنكه نشست تهران بار ديگر نشان داد كه برخلاف خواست غرب نه تنها ايران منزوي نشده بلكه جهانيان بيش از پيش بر نقش آن در معادلات منطقه‌اي و جهاني تاكيد و برحضور آن در عرصه جهاني اصرار دارند. در دنياي امروز از شاخصه‌هاي جايگاه جهاني كشورها برگزاري اجلاس‌هاي منطقه‌اي و جهاني است كه بيانگر اهميت اين كشورها مي‌باشد. در شرايطي كه جهانيان خواستار عدم برگزاري اجلاس‌‌‌ها حتي نشست سازمان ملل در آمريكا به دليل عمكردهاي غير ديپلماتيك و نيز فعاليتهاي ضدبشري آن مي‌باشند، برگزاري اجلاس‌هايي مانند ‌درياي خزر، بين‌المجالس آسيايي، سازمان كنفرانس اسلامي و … در تهران، از يك سو اهميت ايران در نظام بين‌الملل و اطمينان كشورها به آن را مي‌رساند كه به رغم تهديدات غرب در حال گسترش است و از سوي ديگر شكستي ديگر براي آمريكا در برابر تهران قلمداد مي‌شود كه انزواي بيشتر آمريكا و انبساط بيشتر ايران را به نمايش مي‌گذارد.

در مجموع نشست روئساي مجالس آسيايي فرصتي براي تعامل و نزديكي بيشتر كشورهاي آسيايي است كه مي‌تواند در توسعه ديدگاه‌هاي عدالت‌محورانه و آزاد‌انديشانه در بزرگترين قاره جهان نقش بسزايي ايفا كند. اين تعاملات مي‌تواند در كنار فعاليت‌هاي سياسي برگ ديگري از رويكرد آسيا به دوري از غرب باشد كه با اجماع‌ همگاني صورت مي‌گيرد .چنانكه شركت‌كنندگان در اجلاس تهران نيز بارها تاكيد كرده‌اند آمريكا و غرب در آسيا منزوي شده‌اند و كشورهاي منطقه براي همگرايي ميان يكديگر فعال‌تر شده‌اند تا با سياست‌هاي توسعه‌طلبانه و استعمار‌گونه غرب كه بعضا با قوانين بر جاي مانده‌اند دوران گذشته اجرا مي شود ، مقابله كنند .

تشديد مناقشه

روابط چين و آمريكا و چگونگي تعامل يا تقابل آنها در معادلات جهاني از مسائل مطرح در عرصه بين‌الملل مي‌باشد. با فروپاشي شوروي سابق آمريكا بر اين تصور بود كه نظام تك‌قطبي در عرصه جهاني با محوريت ايالات متحده در حال شكل‌گيري است اما سير تحولات خلاف اين نظريه را در پي داشت.
هر چند كه واشنگتن در دهه 90 با اعمال سياست‌هاي چندگانه براي عدم ظهور قدرت‌هاي جديد فعاليت نمود اما در سالهاي اخير بويژه از سال 2001 كه انديشه نومحافظه‌كاران با دكترين حمله پيش‌دستانه به جنگ‌افروزي در جهان روي آورد، اين سياست‌ها با چالش‌هاي بسياري مواجه شد. حاصل سياست پيش‌دستانه سران كاخ سفيد قرار گرفتن آنها در بحران افغانستان و عراق بود كه منجر به دوري آنها از ساير تحولات جهاني شد. در اين ميان كشورهايي نظير چين و روسيه به دور از هياهوي جنگ توانستند به احيا و توسعه قدرت خود بويژه در بخش سياسي و اقتصادي بپردازند. آمريكايي كه در عراق و افغانستان با شكست مواجه شده‌اند بار ديگر مقابله با قدرت‌هاي ديگر را در دستور كار قرار دادند. در اين ميان اجراي طرح سپر موشكي در شرق اروپا و برخي كشورهاي شرق آسيا مهمترين محور تحركات واشنگتن ارزيابي مي‌گردد. نكته مهم در سياست خارجي واشنگتن در عرصه جهاني، تقابل آن با چين مي‌باشد كه در مقطع كنوني در حال افزايش مي‌باشد. ريشه‌هاي تنش‌هاي ايجاد شده ميان طرفين را مي‌توان از تشكيل كنگره جديد آمريكا در سال گذشته مورد بررسي قرار داد كه اولين مصوبه آن به حقوق بشر در چين ومحكوم‌سازي آن اختصاص يافت. عملكرد واشنگتن نشان مي‌دهد كه اكنون آنها برآنند تا از مولفه‌هاي منطقه‌اي و بين‌المللي براي تحت فشار قرار دادن پكن بهره‌برداري كنند. تاكيد و حمايت از استقلال تايوان و اعلام قرارداد يك ميليارد دلاري براي فروش سلاح به آن، تاكيد بر نقص حقوق بشر در چين كه به جوسازي در سازمان ملل نيز منجر شد، اعلام ادعاي جاسوسي چين از پنتاگون و دستگاه‌هاي اطلاعاتي آمريكا و حتي اروپا، دخالت آشكار غرب در تحولات همسايگان چين نظير تايلند، ميانمار، نپال براي اعمال فشار بر پكن، بعضا انقلابات شبه رنگي در همسايگان آن، حمايت از دالايي‌لاما رهبر تبت كه براي نخستين بار از آمريكا ديدار و در كنگره نشان افتخار دريافت كرد، اصرار بر ادامه تحريم‌هاي نظامي اروپا عليه پكن و ... را مي‌توان از تحركات آمريكا بر ضد چين دانست كه در هفته‌هاي اخير صورت گرفته و بعضا در حال تشديد شدن مي‌باشد. با تمام اين تفاسير هر چند كه واشنگتن بر اصل مارچين با كليد ابزارها تاكيد دارد اما عواملي سبب مي‌شود تا اين كشور نتواند چندان در برابر پكن مقاومت كند همكاري‌هاي اقتصادي دو كشور كه بالغ بر 300 ميليارد دلار مي‌شود، حضور فعال چين در پرونده هسته‌اي ايران كه سبب شده تا به رغم سياست‌هاي خصمانه واشنگتن و برخي كشورهاي اروپايي، پرونده در مسير آژانس و انزواي 5+1 و حتي شوراي امنيت در جريان باشد، ترس واشنگتن از گسترش روابط چين و روسيه در صورت افزايش فشارها، نياز آمريكا به چين در شوراي امنيت و محافل جهاني، حضور چين در مناطق نفوذ آمريكا در خاورميانه و آفريقا كه با تشديد تنگناهاي واشنگتن در حال افزايش مي‌باشد و ... سبب مي‌شود تا آمريكا وادار به پذيرش بازيگري چين در معادلات جهاني شود. اكنون واشنگتن در قبال پكن بر سر دو راهي قرار گرفته كه زياده‌‌روي در هر مسير تقابل يا تعامل ، چالش‌هايي براي آن به همراه دارد .از يك سو افزايش تحريم‌ها و سياست‌هاي خصمانه، پكن را به ساير كشورها بويژه روسيه و ايران سوق مي‌دهد كه خطري بزرگ براي آمريكا قلمداد مي‌شود از سوي ديگر تعامل و بازيگري زياد چين در معادلات جهاني نيز، آن را به قدرتي در برابر واشنگتن مبدل مي‌سازد كه باز هم چالشي براي آن مي‌باشد. بر اين اساس آمريكا با چماق و هويج هاي متعدد و اجراي طرح‌هايي از تعامل و تقابل براي مهار چين تلاش مي‌كند چنانكه رايزني‌هاي مقامات اين كشور نظير رابرت گيتس در چين كه به ايجاد تلفن قرمز  ميان روئساي جمهور دو كشور منجر شد گواهي بر اين سياست است .البته واشنگتن از بزرگنمايي تهديد چين براي حفظ پايگاه‌ها در شرق آسيا، افزايش بودجه نظامي (650 ميليارد دلار) استقرار سپر موشكي در اقصي نقاط جهان ،تجهيز كردن متحدان در شرق آسيا و... بهره‌برداري مي‌كند اين درحالي است كه آمريكا با حفظ روابط با چين تلاش دارد تا تعامل كنوني نيز شكننده نشود و به تقابل مستقيم منجر نشود.

رژيم اشغالگر قدس در شرايطي كه جامعه جهاني و آژانس انرژي اتمي بر صلح آميز بودن و الزام دست يابي ايران به حقوق هسته‌اي اش تاكيد دارند، جوسازي و موضع‌گيري هاي خصمانه عليه تهران را تشديد كرده است. در اين راستا آنها ضمن تاكيد بر اصل جلوگيري از فعاليتهاي هسته‌اي ايران به مواضعي نظير بركناري البرادعي از سمت دبير كلي آژانس انرژي اتمي، تبليغات رسانه‌اي براي غيرصلح آميز نشان دادن دانش هسته‌اي ايران و در نهايت لشكركشي ديپلماتيك به اروپا و كشورهاي عضو 5+1 براي به اصطلاح تاثيرگذاري و تحريك آنها به فعاليت و … پرداخته اند. با عنايت به اين حقيقت كه صهيونيستها دست‌يابي ايران به دانش هسته‌اي بومي را شكستي سنگين براي خود و انحصار هسته‌اي شان مي دانند تكرار بازي جنگ رواني آنها عليه ايران را مي‌توان از چند منظر بررسي كرد:

در مجموع فرافكني صهيونيستها عليه ايران بيش از هر چيز براي سرپوش نهادن بر چالشهاي داخلي اين رژيم مي باشد كه بيشتر جنبه داخلي دارد چنانكه افكار عمومي جهان آن را مردود دانسته و فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران را صلح‌آميز و حق قانوني آن دانسته‌اند. اكنون صهيونيستها وحدت ملي ايرانيان و حمايت‌هاي جهاني از آن را شكستي براي خود مي دانند لذا براي شكست آن فعاليت مي كنند در حالي كه تاكيد ايران بر استمرار فعاليت‌هاي هسته‌اي شكستي ديگر را به آنها تحميل خواهد كرد.

در حاشيه اجلاس سران اوپك

سران 12 كشور عضو اوپك از جمله احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور ايران نشست دو روزه‌اي را در رياض پايتخت عربستان آغاز مي‌كنند. 12 كشور ايران، الجزاير، آنگولا، اندونزي، عراق، كويت، ليبي، عربستان، ونزوئلا، امارات، قطر، عمان، با نام كشورهاي صادر كننده نفت (اوپك) تحت عنوان سومين اجلاس سران كشورهاي عضو اوپك گردهم مي‌آيند. در حالي پيش از اين در سالهاي 1975 (الجزاير) و 2000‌ (ونزوئلا) سران اين كشورها نشست سران را برگزار كرده بودند اكنون سومين نشست خود را برگزار مي‌كنند تا بيانگر شرايط ويژه جهاني و تحولات حاكم بر اعضاي اوپك باشد.
نشست رياض كه بسياري آن را تحولي بزرگ در تحولات سالهاي اخير اوپك (پس از سال 2000) مي‌دانند در شرايطي برگزار مي‌شود كه:
الف ـ چنانكه از نام اوپك و محتواي آن مشخص اين تشكل برگرفته از كشورهاي صادر‌كننده نفت مي‌باشد كه بخشي از بازار نفت جهان را دراختيار دارند. براساس آمار موجود اين 12 كشور ميزان معادل يك سوم نفت جهان را تامين مي‌كند. هر چند كه دو سوم انرژي جهان از كشورهاي ديگر تامين مي‌شود اما موقعيت جغرافيايي و ظرفيت‌هاي انرژي اين كشور‌ها سبب شده تا تمايل جهان به همگرايي با اين كشورها بيش از ساير مناطق نفت‌خيز جهان باشد.نكته مهم آنكه تقريبا اوپك تنها تشكل نفتي است كه به صورت واحد و منسجم فعاليت مي‌كند لذا مي‌تواند به طور مستقيم بر عرضه نفت جهاني تاثيرگذارباشد. در شرايط كنوني كه قيمت نفت به صد دلار نيز نزديك شده است، تصميمات سران اوپك مي‌تواند تاثير بسياري بر آينده بازارهاي نفتي جهان داشته باشد. بسياري از كشورها از جمله آمريكا و قدرت‌هاي بزرگ صنعتي خواستار آنند تا سران اوپك براي كاهش قيمت و نيز عرضه بيشتر نفت در آستانه زمستان تصميم‌گيري كنند. گزارش‌ها نشان مي‌دهد كه بسياري از كشورهاي عضو اوپك از سوي غرب براي توليد اضافي خارج از سهميه تحت فشار مي‌باشند كه نشست سران مي‌تواند حمايتي از اين كشورها در برابر بازيگران جهاني باشد.
ب ـ چنانكه اشاره شد دو سوم نفت جهان از طريق كشورهاي خارج از اوپك تامين مي‌شود.آمارواسناد نشان مي‌دهد كه بسياري از اين كشورها به دليل فقر، شرايط بداقتصادي وآثار بر جاي مانده از استعمار همچنان تحت تسلط قدرت‌هاي بزرگ قراردارندونفت آنها با نازل‌ترين قيمت راهي كشورهاي صنعتي مي‌شود.در چنن شرايطي اوپك به عنوان محوري منظم و منسجم اين توانايي را دارد كه با افزايش تعداداعضا و آوردن ساير كشورها تحت چتر حمايتي خود اولا اقتدار جهاني خوددربخش انرژي را تقويت كند ثانيا ازاستعمار كشورهاي كوچك بويژه درآفريقا توسط كارتل هاي نفتي جلوگيري كند. ثالثا با عنايت به اينكه بسياري از كشورهاي صادر‌كننده نفت از كشورهاي اسلامي مي‌باشند اين توسعه مي‌تواند گامي براي تحقق اهداف جهان اسلام در برابر دشمنان باشد.رابعاافزايش تعداد اعضاي اوپك كه اقصي نقاط جهان را شامل مي‌شود مي‌توانداين همگرايي نفتي را به همگرايي سياسي واقتصادي مبدل سازد كه نتيجه آن كاهش وابستگي آنها به قدرت‌هاي بزرگ است كه اكنون با بهره‌گيري از فراوردهاي نفتي، منافع را در كشورهاي صادر‌كننده نفت تامين مي‌كنند.
اكنون كشورهايي مانند اكوادور و برزيل براي حضور در اوپك اعلام آمادگي كرده‌اند كه ساير كشورها را نيز مي‌توانند با حركت مثبت اوپك به اين چرخه افزوده شوند تا اقتدار آن بيش از پيش تقويت شود.
ج‌ـ نكته مهم آنكه اعضاي اوپك نفتي داراي ظرفيت‌هاي گازي نيز مي‌باشند. با توجه به نياز جهاني به انرژي گاز،اين كشورها مي‌توانند براي تشكيل اوپك گازي به عنوان قطبي از دنياي انرژي فعاليت كنند تا در كنار قدرت نفتي به قدرت گازي نيز مبدل شدند.اين طرح از سوي روسيه و آمريكا در حال پي‌گيري است كه تحرك اوپك مي‌تواند عملكردي در مقابل بازيگري قدرت‌هاي بزرگ در زمينه باشد.
در نهايت نشست سران اوپك را مي‌توان مرحله‌اي جديد در تحقق اهداف اين تشكل جهاني دانست كه با هدفمند شدن فعاليت‌ها بويژه افزايش تعداد اعضا مي‌تواند به سازماني كارآمد در معادلات جهاني مبدل شود در اين ميان حضور كشورهايي مانند عراق و كشورهاي آفريقايي و آمريكاي لاتين كه بعضا تحت تاثير اشغالگران و قدرت‌هاي بزرگ منابع نفتي خود را از دست مي‌دهند مي‌تواند گام مهمي براي تحقق خواسته‌ها و قدرت‌نمايي اوپك باشد كه مسلما براي حيات آن الزام‌آور مي‌باشد.

تحكيم مناسبات تهران ـ رياض

محمود احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور ايران امروز سفري دوره‌اي به بحرين و عربستان را آغاز مي‌كند. اين سفر دو روزه كه محور اصلي آن حضور در نشست سران اوپك تشكيل مي‌دهد در حالي برگزار مي‌شود كه تحولات منطقه‌اي و بين‌المللي بر اهميت آن مي‌افزايد. اين سفر در دو بخش قابل تامل مي‌باشد.
1ـ احمدي‌نژاد پيش از حضور در عربستان، ديداري كوتاه از بحرين خواهد داشت. بحرين كه روزگاري با توطئه انگليس از ايران جدا شد، اكنون روابط مسالمت‌آميزي با تهران را تجربه مي‌كند. حضور گسترده ايران در اين كشور، تاكيد سران بحرين بر همگرايي منطقه‌اي،تلاش غرب و صهيونيست‌ها براي تفرقه‌افكني ميان دو كشور كه تنش‌هايي را نيز به همراه داشته، رويكردهاي مشابه تهران و منامه در قبال تحولات منطقه بويژه خروج اشغالگران از عراق و نيز مقابله با رژيم صهيونيستي، همكاري‌هاي اقتصادي دو‌جانبه بويژه در انتقال گاز ايران به اين كشور و ... از عوامل تاثيرگذار بر روابط طرفين مي‌باشند كه ارتقاي مناسبات را الزام‌آور مي‌سازد. حضور احمدي‌نژاد در بحرين پس از ديدار از عمان و امارات مي‌تواند گامي مهم براي تحكيم روابط تهران با همسايگان جنوبي باشد كه همگرايي منطقه‌اي را تقويت مي‌سازد.
2ـ محور دوم سفر احمدي‌نژاد را ديدار با سران عربستان تشكيل مي‌دهد. هر چند كه اصل سفر با نام حضور در سومين نشست سران كشور صادر كننده نفت (اوپك) مي‌باشد اما مناسبات دوجانبه ميان تهران و رياض از ابعاد مهم سفر است. روابط دو كشور و لزوم ارتقاي آن از چند منظر قابل تامل مي‌باشد.
اولا دو كشور به عنوان قدرت‌هاي بزرگ جهان اسلام داراي روابط دو‌جانبه گسترده‌اي مي‌باشند. تاكيد بر اتحاد جهان اسلام، همگرايي‌هاي اقتصادي و سياسي، حضور زائران ايراني در عربستان، بيش از هر چيز بر تحكيم مناسبات دو كشور تاثيرگذار است. در شرايطي كه غرب و رژيم صهيونيستي به دليل ترس از همگرايي دو كشور به واسطه تحركات سياسي و نظامي، تحريك وهابيون به موضع‌گيري عليه شيعيان بويژه اقدامات نامناسب در قبال زائران ايراني و ... براي شكستن اين اتحاد فعاليت مي‌كنند، رايزني‌هاي سران دو كشور مي‌تواند تاثيرات مثبتي بر ارتقاي روابط دو كشور و مقابله با دشمنان داشته باشد.
ثانيا امروزه منطقه با بحران‌هاي شديدي مواجه شده است كه استمرار آن تمام منطقه را فرا مي‌گيرد. بحران عراق و افغانستان، ناآرامي‌ها در لبنان، تحركات غرب و صهيونيست‌ها در قبال فلسطينيان كه با برگزاري نشست آناپليس براي حذف آرمان‌هاي آنها فعال تر مي‌شود، رويكرد غرب به بحران‌آفريني در روابط كشورهاي منطقه كه با حضور سياسي و فروش تسليحات به منطقه صورت مي‌گيرد، بحران‌هاي آفريقا كه كشورهاي اسلامي نظير سودان و سومالي را دربرگرفته و ... از يك سو اتحاد دو كشور (ايران و عربستان) را به عنوان قدرت‌هاي منطقه‌اي و از سوي ديگر عاملان اتحاد كشورهاي اسلامي در سازمان كنفرانس اسلامي الزام‌آور مي‌سازد. مواضع دو كشور در قبال تحولات منطقه‌اي و نيز لزوم فعال‌سازي سازمان كنفرانس اسلامي نشان مي‌دهد كه آنها نگرش‌هاي واحدي در قبال آينده منطقه بويژه امنيت و خروج اشغالگران از آن دارا مي‌باشند كه زمينه‌اي براي فعال شدن آنها جهت حل بحران‌ها مي‌باشد.
در مجموع ارتقاي روابط ايران و عربستان مي‌تواند تاثيرات مثبت بسياري بر آينده منطقه و كل جهان اسلام داشته باشد كه در شرايط كنوني بيش از پيش الزام‌آور مي‌باشد. البته كشورهاي غربي با تحركات سياسي و نظامي و اعمال فشارهاي بسياري بر رياض بويژه از طريق وهابيون تلاش دارند تا به بحران آفريني در مناسبات دو كشور بپردازند كه رويكرد سران رياض بر اصل همگرايي با ايران با محوريت مقابله با تحركات وهابيون عليه زائران ايراني و شيعيان، حمايت از برنامه هسته‌اي ايران و نيز تاكيد تهران بر نقش و اهميت عربستان بر اتحاد جهان اسلام و مقابله با چالش‌هاي منطقه‌اي مي‌تواند خنثي‌كننده اين توطئه‌ها باشد كه مسلما اين همگرايي راهكاري براي حل بحران‌هاي منطقه و خروج بيگانگان از خليج‌فارس خواهد بود.

در مجموع نشست بين المللي اسلامبول را مي توان برگي از اتحاد ملت هاي اسلامي دانست كه مسلما در ارتقاي روحيه ملت فلسطين براي ادامه انتفاضه تا تحقق‌ارمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف موثر خواهد بود . اين در حالي است كه اين اتحاد وحشتي مضاعف در ميان صهيونيست ها و متحدان غربي آنها و برخي از سران سازش كار عرب ايجاد مي كند كه نتيجه آن كاهش حملات عليه فلسطينان مي تواند باشد هرچند در خفا و پنهان براي شكست اتحادهايي نظير آنچه در نشست اسلامبول مشاهده گرديد فعاليت مي كنند كه بيداري بيش از پيش جهان اسلام را الزام‌آور مي سازد .  

تكرار بازي سوخته

تعامل يا تقابل ميان ايران و آمريكا از مسائل مطرح در تحولات عرصه جهاني است كه بعضا بر بسياري از جهت‌گيريهاي سياست خارجي دو كشور نيز تاثيرگذار مي باشد. در سالهاي اخير آمريكايي‌ها ابزارهاي گوناگوني را براي مقابله با ايران و به نوعي انزواي جهاني آن در پيش گرفته‌اند. در كنار چالش آفريني‌هاي سياسي ميان تهران و كشورهاي منطقه بويژه اعراب، محوريت تحركات سالهاي اخير آمريكا ، پرونده هسته‌اي و فعاليتهاي تبليغاتي و خرابكارانه عناصري چون منافقين بوده است. هر چند كه واشنگتن تلاش داشته تا با چالش آفريني در اين زمينه ها و صرف هزينه‌هايي نظير اختصاص بودجه‌هاي چند صد ميليون دلاري براي تخريب نظام، بحران آفريني داخلي و تقابل دولت و ملت ،جوسازي رسانه‌اي عليه اوضاع داخلي ايران و ... به اهداف خود در قبال تهران دست يابد، اما سير تحولات مغاير با خواست آنها پيش رفت. تاكيد آژانس و شخص البرادعي بر صلح‌آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي ايران، فروپاشي بيشتر 1+5 و تاكيد كشورها بر عدم فدا كردن منافعشان در ايران براي خواست آمريكا ،اعتراضات جهاني به سياست‌هاي خصمانه واشنگتن عليه تهران كه حتي چند صدايي و چندگانگي را در مواضع و عملكردهاي سران آمريكا به همراه داشت، ناكارآمدي تبليغات و جنگ رواني براي بحران آفريني و تفرقه افكني ميان دولت و ملت ايران كه همچون 28 سال گذشته بيداري ملت آنها را خنثي ساخته و ... سب شد تا طرح‌هاي آمريكا در برابر تهران با شكست همراه شود. آمريكايي كه در اين عرصه‌ها با شكست مواجه شدند بار ديگر سناريوي تروريسم و يا همان محور شرارت را در پيش گرفتند. بازداشت اتباع ايران در عراق كه ديپلماتهاي كشورمان را شامل شد، تصويب لايحه تروريستي خواندن سپاه پاسداران در شرايطي كه نيروي رسمي و مردمي مي باشد، بازگشايي پرونده آميا براي متهم كردن  مسئولان كشورمان در حالي كه واژه تروريسم را براي آنها تكرار مي كردند اتهامات واهي مبني بر دخالت منفي ايران در امور افغانستان و عراق و... از جمله تحركات آمريكا براي بهره‌گيري از سناريوي ترويست عليه ايران مي باشد. به رغم، آنكه آنها با بهره‌گيري از محافل سياسي و رسانه‌اي خود براي اجراي اين مهم بهره بردند اما مواضع آنها نتايج ديگري به همراه داشت اولا در زمينه اتباع ايران و ادعاهاي واهي اشغالگران كه آنها را محور تروريسم در عراق مي دانستند، در نهايت آمريكايي‌ها با اعتراف به اين مهم كه هيچ مدركي مبني بر دخالت آنها در امور عراق بدست نياورده‌اند، وادار به آزاد سازي ديپلماتهاي ايران شدند هر چند كه همچنان تعدادي از ديپلمات در اسارت آنها به سر مي برند. ثانيا براي تروريستي خواندن سپاه در حالي كه در عرصه جهاني انتقادهاي شديدي به آنها صورت گرفت و جهان آن را مغاير با اصول بين ‌المللي دانست در عرصه داخلي آمريكا نيز چنددستگي شديدي به همراه داشت.اين اقدام نابخردانه غيراصولي كاخ سفيد نه تنها انتقاد دموكرات‌ها را به همراه داشت كه اختلاف در جبهه جمهوري‌خواه عليه ايران را تشديد كرد چنانكه اكنون به صراحت چند صدايي در ميان آنها را مي توان مشاهده كرد ثالثا در پرونده آميا نيز آنها نتوانستند به اهداف خود دست يابند در شرايطي كه آنها مي خواستند كه مقامات كشورمان را تروريست بنامند اما جهانيان اعتراف كردند كه اقدام اينترپل براي تحت تعقيب قرار دادن برخي از مقامات كشورمان تحت تاثير لابي صهيونيست و آمريكا بوده كه كاملا سياسي است اين امر بار ديگر چهره واقعي آمريكا را براي جهانيان آشكار ساخت كه براي اهداف سياسي‌اش محافل و مجامع جهاني را به بازي مي گيرد.
در مجموع مي توان گفت كه سير عملكردهاي آمريكا در مقطع كنوني از پرونده هسته‌اي به سمت بازي دوباره محور شرارت سوق يافته تا ضمن سرپوش نهادن بر ناكامي‌هاي آمريكا در برابر ايران، تكراري بر سياستهاي گذشته آنها باشد. با اين وجود تاكيد جهانيان بر اصل انزوا و شكست آمريكا براي ايجاد اجماع جهاني عليه ايران و اعتراف رسانه‌ها به اقتدار ايران در منطقه و جهان و... اين توطئه ها را نيز با شكست مواجه ساخت چنانكه در نهايت مقامات كاخ سفيد وادار شدند كه به ناتواني و عدم موفقيت سياستهاي خصمانه تاكيد نمايند چنانكه رايس وزير خارجه و حتي بوش بر راه حل مسالمت آميز در قبال ايران و مردود بودن تحركات نظامي اعتراف كردند كه در اصل اعتراف به شكست در برابر تهران مي باشد.

1)در شرايطي كه بحران‌هاي امنيتي و نابساماني‌هاي داخلي در جهت تضعيف دولت مالكي صورت مي گرفت ،دولتمردان بغداد با تحركات سياسي فعال توانستند تا حدود زيادي در برابر آنها مقاومت و به اصطلاحاتي مبادرت ورزند. عملكردهاي گروههاي اصلي عراق با محوريت طالبان ، حكيم ، مالكي و برخي رهبران اهل سنت براي ايجاد ائتلاف و حمايت از دولت مالكي، طرح‌هاي اجرايي براي بازگشت گروهها به دولت و نيز طرد افراد مانند علاوي- كه براي شكست دولت فعاليت مي كرد -اصلاحات گسترده در پليس عراق و عاري ساختن آنها از افرادي كه گرايشاتي به حزب بعث و گروههاي معارض داشتند ، همكاري فراگير پارلمان عراق با مالكي كه بيانگر حمايت تمام گروهها از او مي باشد و …را مي‌توان از عملكردهاي مثبت سياستمداران عراقي براي اجراي اهدافشان دانست . آنها دريافتند كه سياستهاي اشغالگران براي تجزيه عراق و اجراي اهداف تفرقه افكنانه در حال اجرا مي باشد، لذا با همگرايي و دوري از تقابل براي حل بحران‌ها فعال گرديدند. نتيجه همگرايي و گرايشهاي مثبت دولت مالكي بهبود اوضاع امنيتي عراق بوده هر چند كه ناامني همچنان ادامه دارد.

2)اشغالگران عراق كه به رغم وعده‌هاي داده شده، نتوانسته‌اند به اهداف خود بويژه تامين امنيت دست يابند و صرفا به عامل قتل و عامل مبدل شده‌اند ،در شرايطي قرار گرفته‌اند كه استمرار بحران، پيامدهاي ناگواري براي آنها به همراه دارد. واشنگتن اكنون براي دريافت بودجه اضافي با پيش شرط برقراري امنيت و نشانه‌هاي پيشرفت مواجه است از ديگر سو سران كاخ سفيد به تحولات فلسطين و برگزاري نشست سازش كاران معطوف شده‌اند. آنها همچنين با دغدغه‌هايي در قبال روسيه و نيز ناكامي‌هاي پياپي در قبال ايران مواجه مي باشند. آمريكا كه زماني در چند جبهه فعاليت داشته، اكنون چنان در بحران قرار گرفته كه براي حركت در يك مسير بايد به تعديل و بعضا توقف فعاليت در جبهه‌هاي ديگر بپردازد. در شرايط كنوني آمريكايي‌ها، برقراري ثبات هر چند محدود و ظاهري در عراق را امري الزام آور مي دانند. اسناد افشاد شده نشان مي دهد كه آمريكايي‌ها با قراردادهاي مالي و نيز دادن برخي امتيازات به گروههاي معارض، تلاش كرده‌اند تا از فعاليت آنها جلوگيري نمايند. در اين ميان گزارشها آشكار مي سازد كه كاخ سفيد براي توجيه افزايش نيرو و دريافت بودجه 100 ميليارد دلاري از كنگره، تاكيد بر اصل دخالت كشورهاي ديگر در امور عراق كه اكنون به دليل مصالحه با آنها ديگر فعاليت‌هاي منفي انجام نمي دهند (ارتباط دادن مذاكره با ايران، سوريه و كشورهاي عربي به بحران‌هاي عراق ؟!) تاكيد بر نقش مثبت اشغالگران براي اجراي طرح‌هاي امنيتي براي جلب رضايت جامعه جهاني و … به مصالحه با گروههاي عراقي روي آورده‌اند. نكته مهم آنكه اين تحركات افشا ساخته بسياري از اين گروهها وابسته به آمريكا بوده‌اند كه روزگاري براي تامين منافع واشنگتن به بحران آفريني مي پرداختند و اكنون در ادامه همان سياست سكوت مي كنند.

به هر تقدير تحولات اخير عراق با هر سناريو و طرحي كه باشد بيانگر نقش فعال دولتمردان بغداد در اجراي اهداف امنيتي و سياسي است كه مي تواند پيش زمينه‌اي براي واگذاري‌ تمام امور به آنها باشد. افشاي همكاري اشغالگران با گروههاي معارض نيز نكته‌اي مهم مي باشد كه بار ديگر تاكيد مي سازد، راه حل بحران عراق نه افزايش نيرو بلكه خروج اشغالگران از اين كشور و واگذاري امور به مردم و دولت آن مي باشد چنانكه دولت مالكي اكنون نشان داده توانايي حل چالش ها را دارد و توجهي براي ادامه حضور اشغالگران وجود ندارد.

صلح يك‌جانبه

سران كاخ سفيد كه نتوانسته‌اند در عراق و افغانستان و حتي برنامه هسته‌اي ايران به موفقيتي دست يابند و شكست‌هايي پياپي را در معادلات جهاني تجربه كرده‌اند، تلاش دارند تا بازيگري در تحولات فلسطين كارنامه‌اي موفق براي ملت خود به نمايش گذارند. آمريكايي‌ها اميد دارند تا پيش از پايان سال 2007 به موفقيت‌هايي هر چند ناچيز در روند به اصطلاح صلح در فلسطين دست يابند تا با بزرگنمايي آن بر ساير شكست‌هايشان سرپوش گذارند. هر چند كه آمريكا ادعا دارد كه نشست پاييز‌ براي تحقق اهداف فلسطينيان و صهيونيست‌ها و حتي جهان عرب است اما روند تحولات بويژه در روزهاي مانده تا نشست بيانگر رويكرد يكجانبه واشنگتن به تحقق اهداف صهيونيست‌ها مي‌باشد. در اين راستا سناريوهاي واشنگتن و مواضع آنها چنان طراحي و اجرا مي‌شود كه در نهايت نشست مذكور يك برنده داشته باشد و آن رژيم صهيونيستي باشد. مقامات آمريكايي در رايزني‌هاي خود با سران تل‌آويو همواره تاكيد دارند كه اولويت آنها اجراي خواسته‌ها و اهداف رژيم صهيونيستي مي‌باشد. چنانكه كاندوليزا رايس وزير خارجه آمريكا در آخرين سفر به سرزمين‌هاي شغالي رسما تاكيد كرد: براي واشنگتن هيچ چيز مانند امنيت تل‌آويو اهميت ندارد و تمام تلاش خود را براي اين مهم انجام خواهد داد. آمريكا براي اجراي اين مهم كمك‌هاي نظامي چند صد ميليون دلاري در كنار اعمال فشار بر ابومازن براي سركوب انتفاضه را در دستور كار قرار داده‌اند. در شرايطي كه تحريم‌ها عليه فلسطينيان تهاجمات صهيونيست‌ها ادامه دارد آمريكا خواستار سركوب مقاومت به دست ابومازن براي امنيت صهيونيست است تا بيانگر نگاه يك جانبه واشنگتن به تحولات فلسطين باشد. آمريكايي‌ها ابومازن را در مسيري قرار داده‌اند كه در صورت عدم همراهي با نشست پاييز‌ حذف آن از صحنه سياسي قطعي مي‌گردد و لذا وي نيز اجبارا بايد در اين مسير حركت كند چنانكه وي تاكنون نيز امتيازات سياسي را به نام پيش‌شرط نشست واگذار كرده كه در آينده پيامدهاي آن مشخص مي‌شود.
 از ديگر سو بندهاي در نظر گرفته شده براي نشست پاييز‌ خود بيانگر يك جانبه‌گرايي آمريكا به اين نشست است. آنها رسما اعلام كرده‌اند كه در نشست فوق از حقوق فلسطينيان و حتي اراضي اشغالي سخني نخواهد بود و صرفا به مذاكرات فلسطين، تل‌آويو براي آينده پرداخته خواهد شد. به عبارتي ديگر آنها به دنبال مذاكراتي هستند كه در آن صرفا پايان درگيري‌ها مطرح مي‌شود و مسائلي چون حق بازگشت آوارگان، تعيين وضعيت قدس، خروج صهيونيست‌ها از اراضي اشغالي 1967 اعلام نخواهد شد. آنها به دنبال مشروعيتي براي اشغالگري صهيونيست‌ها مي‌باشند كه نام صلح بر آن نهاده شده است. واشنگتن تاكيد دارد كه در نشست مذكور صرفا بند اول نقشه راه كه همانا گفتگو ميان طرفين است مطرح مي‌شود و تخليه اراضي اشغالي مطرح نخواهد شد.
از ديگر بندهاي مطرح در نشست پاييز‌ عدم طرح اشغال جولان و مزارع شبعا است. واشنگتن چنان طراحي كرده است كه شركت‌كنندگان در نشست مذكور به مصالحه با رژيم صهيونيستي در ازاي دريافت صلح به واگذاري زمين بپردازند. طرح اعراب آن بود كه رژيم صهيونيستي با دريافت صلح، زمين‌هاي اشغالي 1967 را واگذار كند اما اكنون واشنگتن اين طرح را به صورت ديگري مطرح مي‌كند و آن اينكه اعراب با فراموش كردن زمين‌هايشان به صلح دست يابند. واشنگتن به سران تل‌آويو اطمينان داده‌ كه سخني از جولان و شبعا و ساير اراضي اشغالي به ميان نياورند و صرفا مذاكرات و حل اختلاف‌هاي اعراب و تل‌آويو را مطرح كنند. قال تامل آنكه آمريكا براي جلب رضايت اعراب براي حضور در نشست پاييز‌ به جاي تكيه بر اصول طرح اعراب، به ابزارهاي سياسي و حربه قدرت روي آورده، چنانكه در اين راستا به اعمال تحريم عليه سوريه و پرونده‌سازي بر ضد عربستان در زمينه حقوق بشر و فعاليت‌هاي منفي در عراق پرداخته تا شايد بدين وسيله آنها را به حضور در نشست پاييز‌ متقاعد سازد.
در مجموع مي‌توان گفت كه سير تحولات فلسطين بيانگر تلاش آمريكا براي تبديل نشست پاييز به نشست يك جانبه جهت تحقق اهداف صهيونيست‌ها است چنانكه آنها بارها تاكيد كرده‌اند كه در نشست مذكور خواسته‌هاي اعراب و ملت فلسطين مطرح نخواهد شد. اين تحركات چنان آشكار است كه حتي ابومازن كه به سازش‌گر معروف است از روند آن ابراز نارضايتي كرده و خواستار حداقل امتيازات براي فلسطينيان شده است.

معادله برد –برد در روابط تهران و پكن

1ـ مواضع و سياست‌هاي ايران و چين بيانگر مناسبات آنها براساس اصل «برد –برد» يا همان دستاورد دوجانبه مي‌باشد. چين به خوبي از موقعيت جغرافيايي ايران آگاه است و تاكيد دارد كه تهران پل ارتباطي پكن با بسياري از كشورها بويژه در جهان اسلام مي‌باشدكه براي اقتصاد، توسعه صنعتي و حتي اهداف سياسي چين موثر است. در شرايطي كه پكن براي حضور در خاورميانه و مقابله با ساير بازيگران فعاليت مي‌كند، موقعيت جغرافيايي و سياسي ايران مي‌تواند نقش مهمي در اين راستا ايفا كند. در نقطه مقابل پكن نيز مي‌تواند در شرق آسيا كمكي براي اجراي اهداف ايران جهت توسعه مناسبات با ساير كشورها باشد. به عبارتي ايران و چين مكملي براي سياست‌هاي يكديگر در جهان مي‌باشند كه حوزه آن تا آفريقا، آمريكاي لاتين نيز مي‌تواند گسترش يابد. اين رويكردها مي‌تواند از عوامل گرايش دو كشور به يكديگر باشد كه بعضا مقامات پكن را راهي ايران ساخته است.

3ـ وزير خارجه چين در حالي به ايران سفر مي‌كند كه پرونده هسته‌اي ايران وارد مراحل جديدي شده است. تشديد شكاف در 5+1 براي تعامل يا تقابل با ايران، اجماع جامعه جهاني در همكاري مثبت ايران و آژانس و تاكيد بر لزوم ادامه مذاكرات طرفين، انتشار گزارش البرادعي به شوراي حكام در روزهاي آينده ، ادعاي برخي محافل غربي بر تحركات آمريكا در شوراي امنيت در آينده نزديك و … محورهاي اصلي پرونده هسته‌اي ايران مي‌باشد. برخي كارشناسان بر اين عقيده‌اند كه پس از سفر مقامات روسيه از جمله لاوروف- وزير خارجه اين كشور- به ايران و رايزني‌هاي مقامات آلماني، انگليسي، فرانسوي و آمريكايي پيرامون مساله هسته‌اي ايران،ديدار گيتس وزير دفاع آمريكا از چين و ژاپن و… پكن تلاش دارد تا بازيگري در اين پرونده را به صورت مسالمت‌آميز ادامه دهد. پكن آگاه است كه در شرايط كنوني، همسويي با غرب براي صدور قطعنامه جديد امري مغاير با خواست جامعه جهاني است و آنها براي حفظ جايگاه خود در افكار عمومي بايد در كنار ايران قرار گيرند. بر اين اساس حضور «يانگ‌جيچي» در تهران مي تواند بيانگر استمرار ديدگاه مقامات چين در قبال فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران باشد چنانكه پيشتر نيز آنها بر حق ايران براي دست‌يابي به دانش هسته‌اي تاكيد و سياست‌هاي خصمانه را رد كرده بودند. هر چند كه رسانه‌ها و محافل سياسي غرب تلاش دارند تا اين ديدار را بسته اي از سوي چين و بعضا 5+1 براي مصالحه ايران عنوان كنند، اما تاكيد ايران بر عدم توقف خواست ملت براي دست‌يابي به حقوق هسته‌اي، اين جوسازي را نيز پيش‌تر خنثي ساخته و چين نيز همچون روسيه نمي‌تواند چنين درخواستي داشته باشد.

4ـ نكته مهم آنكه چين امروز از سوي آمريكا در قبال تحولات تايوان، مناطق نفوذ نظير ميانمار، نپال، تايلند، روابط با اروپا و … تحت فشار مي‌باشد. هر چند كه پكن قدرتي اقتصادي است اما در بعد سياسي چندان توانايي مقابله با آمريكا را ندارد لذا نيازمند حاميان و متحداني در اين زمينه مي‌باشد. عملكردهاي جمهوري اسلامي ايران در 28 سال گذشته اثبات نموده كه تهران توانايي مقابله كامل با آمريكا را دارا مي‌باشد و حاضر به امتياز‌دهي نمي‌باشد. در اين شرايط اتحاد پكن و ايران مي‌تواند سدي محكم در برابر آمريكا ايجاد كند كه نتيجه آن كاهش سياست‌هاي خصمانه واشنگتن در قبال آنها ارزيابي مي شود. اين اقدام را در عملكرد بسياري از كشورهاي آزادي‌خواه مي‌توان مشاهده كرد كه با گرايش به ايران ،قطبي استوار در برابر امپرياليسم ايجاد كرده‌اند كه نتايج مثبتي نيز داشته است.

در نهايت ديدار «يانگ جيچي» وزير خارجه چين از تهران را مي‌توان تاكيدي بر روابط مستحكم دو كشور در ابعاد گوناگون دانست كه در شرايط كنوني مي‌تواند ابعاد كاربردي تري به خود بگيرد. اين رايزني‌ها بيانگر نقش و جايگاه ايران در ميان بازيگران جهاني است كه آنها را به ناديده گرفتن تحريم‌هاي آمريكا براي انزواي ايران وادار مي‌سازد. اكنون شرايط براي توسعه مناسبات دو كشور بويژه مقابله با سياست‌هاي خصمانه آمريكا كه دو كشور را تحت فشار قرار داده وجود دارد كه صداقت چين در پرونده هسته‌اي مي‌تواند آن را تحكيم بخشد. اكنون جهانيان حاميان ايران را بزرگان عرصه حقيقت و عدالت جهاني مي‌دانند كه حضور چين در اين طيف، مي‌تواند به بهبود جايگاه آن در عرصه جهاني‌ كمك كند .هر چند كه آمريكا و غرب با تهديدات و پاداش هاي خود براي شكستن اين رويكرد تلاش مي‌كنند كه مسلما مقهور شدن چين در برابر آنها ،لطمات و پيامدهاي منفي بسياري براي آن به همراه خواهد داشت چرا كه ايران مسير خود را ادامه داده و حاضر به بازگشت نمي‌باشد و جهانيان نيز حركت استقلال خواهانه آن را مورد تاييد قرار مي دهند.

در مجموع اظهارات سيد حسن نصرالله را مي توان هشدار به سازش كاران داخلي و دشمنان منطقه اي بويژه رژيم صهيونيستي و‌امريكا دانست كه با تاكيد بر تغيير ماهيت خاورميانه در صورت هرگونه تحرك غير منطقي آمريكا اجرا مي شود ايم امر مي تواند بازدارنده تحركات غرب و صهيونيست ها عليه لبنان در آستانه انتخابات لبنان باشد كه پيروزي بزرگي براي دشمنان آن است .

استعمارگري نوين انگليس در افغانستان

انگليس كه همچنان داعيه‌ و خوي استعمار‌گري خود را حفظ كرده و تلاش دارد تا به هر نحو حضورش در ساير نقاط جهان را توسعه دهد، از عملكردهاي آمريكا به بهانه مبارزه با تروريسم براي احيا و توسعه اين نگرش بهره‌برداري كرد. لندن كه توانايي حضور نظامي مستقيم در ساير كشورها را در خود نمي‌ديد و بيشتر با فعاليت‌هاي سياسي اهداف خود را اجرايي مي‌‌كرد، در سال 2001 با حضور انديشه نومحافظه‌كاران جنگ‌طلب در كاخ سفيد تحت لواي جمله پيش‌دستانه در كنار آمريكا قرار گرفت. انگليس با رهبريت توني‌بلر تلاش كرد تا از فضاي حاكم بر جامعه جهاني و نيز نگرش حاكم بر كاخ سفيد براي تحقق اهداف توسعه‌طلبانه برخوردار شود. بلر با گرايش مطلق به آمريكا ابتدا براي اشغال افغانستان و سپس براي حضور در عراق فعاليت نظامي در عرصه جهاني را اجرايي كرد. هر چند كه لندن تحت حمايت واشنگتن توانست به اين امور دست يابد اما گذشت 6 سال از اشغال افغانستان و بيش از چهار سال از حضورشان درعراق بيانگر شكست‌هاي بسياري براي آنها است كه از پيامدهاي آن كناره‌گيري اجباري بلر (6 تير 86) از نخست‌وزيري مي‌باشد. با اين وجود آنها همچنان بر حضور نظامي تاكيد دارند و حتي به بهانه‌هاي امنيتي و مبارزه با تروريسم براي حضور در آفريقا بويژه در سودان و سومالي فعاليت مي‌كنند. نكته مهم در تحركات نظامي انگليس تلاش آنها براي حضور انحصاري و به نوعي استعمار گرايانه  در افغانستان مي‌باشد. لندن كه از زمان استقلال و جدايي افغانستان از ايران -كه با دسيسه خودشان صورت گرفت- اين كشور را از مراكز استراتژيك خود مي‌دانستند اكنون نيز هماي نگرش را نسبت به آن دارند. تحركات آنها در قبال افغانستان گوياي اين حقيقت است  كه آنها براي حضور بلند مدت برنامه‌ريزي مي‌كنند و حتي براي انحصاري كردن آن تلاش مي‌كنند. انگليس كه 7 هزار نيرو در افغانستان دارد فعاليت‌هاي خود را بر چند اصل استوار ساخته است. اولا اعزام نيروهاي بيشتر كه گارد امنيتي و تفنگداران دريايي را نيز براي اولين بار شامل گرديده، ثانيا تاكيد بر ساخت مراكز فرماندهي انحصاري جديد از ناتو و نيروهاي ايساف به  بهانه مقابله با گروه‌هاي تروريستي، ثالثا افزايش تجهيزات پيشرفته كه كاربرد آنها براي پايگاه‌هاي ثابت در افغانستان مي‌باشد رابعا تاكيد بر جايگزيني و جبران نيروهاي خارجي كه افغانستان را ترك مي‌كنند و ... از تحركات انگليسي‌ها در اين كشور مي‌باشد. هر چند كه اين حقيقت انكار‌ناپذير است كه بخشي از افزايش تحركات انگليسي‌ها در افغانستان برگرفته از چالش‌هاي نيروهاي اشغالگر و شكست‌هاي گسترده آنها مي‌باشد اما بررسي كارنامه و سياست‌هاي توسعه‌طلبانه انگليسي‌ها بيانگر اهداف بلند مدت‌تري نظير استقرار نظامي در اين كشور مي‌باشد. در شرايطي كه ماموريت نيروهاي ائتلاف در سال 2009 به پايان مي‌رسد از سوي ديگر آمريكا چنان در عراق گرفتار آمده كه توانايي رسيدگي به افغانستان را ندارد، لندن اميد دارد تا بتواند به تقويت پايگاههايش در افغانستان بپردازد. در اين راستا مشاهده مي‌گردد كه لندن با كاهش نيروهاي خود در عراق براي افزايش نيرو در افغانستان فعاليت مي‌كند از سوي ديگر براي توافقاتي با نيروهاي طالبان مردم افغانستان فعال شده است. افشاي گزارش‌هاي ديدارهاي محرمانه انگليسي‌ها با طالبان كه رشوه‌هاي نقدي (5/1 ميليارد دلاري) و واگذاري بخشي از مناطق به آنها به همراه داشته، تاكيد بر عدم مبارزه با توليد مواد مخدر براي جلب رضايت مردمي از حضور انگليسي‌ها كه با حمايت‌هاي مستقيم و غير مستقيم لندن صورت مي‌گيرد را مي‌توان سندي ديگر براي تلاش انگليس جهت حضور دائمي در افغانستان دانست.
 با اين وجود تاكيد ملت و دولت افغانستان بر خروج كامل اشغالگران و واگذاري امور به افغان‌ها، ناكامي‌ها و افزايش تلفات انگليس در اين كشور كه به رغم بايكوت‌هاي خبري اخبار آن منتشر و اعتراضات مردم انگليس را به همراه داشته، چالش‌هاي سياسي در عرصه داخلي كه مانع از فعاليت‌ها در عرصه خارجي مي‌شود، بحران شديد در ارتش كه آن را در وضعيت فروپاشي قرار داده ،مخالفت آمريكايي‌ها با انحصار‌طلبي لندن و اسرار آلمان و فرانسه بر حضور در افغانستان در زمان خروج كشورها از آن و ... از موانعي هستند كه لندن براي اجراي طرح استعماري خود با آن مواجه است. چنانكه آنها خود اعتراف كرده‌اند كه تاكنون بهاي سنگيني براي اشغالگري پرداخته‌اند كه شايد در آينده توانايي ادامه آن را نداشته باشند و وادار گردند كه اجبارا از منافع خود گذشته و اين كشور را ترك كنند بويژه اينكه ملت افغانستان ديگر پذيرنده اشغالگران نمي‌باشند وخواستار خروج فوري آنها هستند.

تشكيلات خودگردان سه سال پس از عرفات

محمد يا محمد عبدالرحمان فرزند عبدالرئوف القدوه كه بعدها به نام ياسر عرفات مشور شد، در سال 1929ميلادي در خانواده‌اي فلسطيني متولد شد. در سال 1958 با برخي از يارانش به كويت رفت و هسته جنبش فتح را در آنجا پايه‌ريزي كرد. تلاش‌هاي او سبب شد تا در سال 1969 شوراي ملت فلسطين عرفات را به رياست كميته اجراي سازمان آزادي بخش فلسطين (ساف) و در نهايت رياست آن انتخاب كند. در سال 1989 به رياست دولت مستقل فلسطين انتخاب شد و در سال 1996 در نخستين انتخابات رياست و مجلس فلسطين عرفات با اكثريت 75 درصد آراء  به رياست تشكيلات خودگردان انتخاب شد .او پس از چندين دهه مبارزه ،در 11 نوامبر 2004 در حالي كه در مقر خود «رام‌الله» از سوي رژيم صهيونيستي محصور شده بود، پس از چند روز بيماري و بستري شدن در بيمارستان نظامي فرانسه در گذشت. (تاكنون در علل مرگ وي ابهام وجود دارد و حتي بسياري از كارشناسان علت مرگ را مسموميت و توطئه‌اي از سوي رژيم صهيونيستي و همپيمانان غربي آن ارزيابي مي‌نمايند) .
ياسر عرفات در طول حيات سياسي خود با بهره‌گيري از وحدت و انسجام ملت فلسطين، انجام برخي مذاكره ها با مقامات رژيم صهونيستي و تلاش گسترده در مجامع بين‌المللي و بازگيران منطقه اي و فرامنطقه‌اي صحنه سرزمينهاي اشغالي، تلاش نمود تا در جهت آرمانها و اهداف خود  نائل آيد.هر چند برخي از محافل سياسي و حتي گروههاي مبارز فلسطيني در طي سالهاي اخير، عرفات را فردي محافظه‌كار و بعضا سياسي معرفي و از آن به دليل سياستهاي صلح‌جويانه بويژه امضاء توافقنامه «اسلو» (با اسحاق رابين در سال 1992) انتقاد مي‌كنند، اما نقش وي در استمرار مقاومت به عنوان رهبري كاريزما و مردي غيرقابل انكار است.
اكنون سه سال  از مرگ مشكوك ياسرعرفات مي‌گذرد (11 نوامبر 2004) و برخلاف نظر بسياري از دولتمردان صهيونيستي و غربي كه مرگ عرفات را پاياني بر انتفاضه و مقاومت و راه‌كاري مهم در به زانو درآوردن ملت فلسطين مي‌دانستند، سير تحولات در طول سه سال اخير حاكي از اين واقعيت است كه ملت فلسطين نه تنها در برابر فشارها و تهديدات رژيم اشغالگر، سر فرود نياورده‌اند، بلكه با استناد به رسالت و اهداف او و با روحيه‌اي مضاعف مقاومت را استمرار بخشيدند كه حاصل آن را مي‌توان آزادي غزه و بخشهايي از كرانه باختري دانست.هرچند كه افرادي مانند ابومازن كه جانشين وي در تشكيلات خودگردان گرديد، با گرايش مطلق به مذاكره ، خواسته يا ناخواسته در مسير حذف آرمان هاي فلسطينيان قرار گرفت بگونه اي نام فتح و باني آن يعني عرفات را نيز با چالش و خطر عدم مشروعيت مواجه ساخت. امروز رهبران تشكيلات خودگردان كه با تكيه بر وعده هاي آمريكا به سازش كاري روي آورده اند مورد نظر ملت فلسطين نمي باشد . امروز ميراث خواران عرفات در تشكيلات خودگردان چنان گام بر مي دارند كه دشمن فلسطيني جانشين دشمن صهيونيستي شده است . امروز درد و رنج تحريم ها و مظلوميت هاي ملت فلسطين با نام صلح ناديده گرفته مي شود و حتي براي اجراي خواست صهيونيست ها سركوب مقاومت و دولت مردمي حماس در دستور كار تشكيلات خودگردان قرار مي گيرد . تشكيلات خودگردان كه روزي خود را اجرا كننده خواست ملت فلسطين مي دانست اكنون نظامي گري و سركوب در داخل را جانشين همسويي با هم وطنانش ساخته، لطمات بسياري را بر پيكره مقاومت وارد مي سازد . در حال حاضر حتي سران فتح نيز دوري از تشكيلات خودگردان براي حفظ وجهه مردمي خود را در دستور كار قرار داده اند تا گرفتار سياست بازي ها و ويران گري هاي ابومازن نگردند . 
در نهايت مي‌توان گفت كه ياسر عرفات فردي بود كه تمام عمر خويش را براي تحقق آرمانها و ارزشهاي مبارزاتي صرف نمود هرچند كه در اين مسير  اشتباهاتي نيز داشته كه اقدام آن براي جايگزيني روش سياسي به جاي فعاليت مسلحانه بخشي از‌آن مي باشد كه برخي اهداف فلسطينيان را به تاخير انداخت و مسيري را ايجاد كرد كه امروز افرادي مانند ابومازن به بهانه آن به سازش كاري گسترده با رژيم صهيونيستي مي پردازند كه تحريم هاي اقتصادي و اختلافات داخلي ميان فلسطينيان نتيجه‌آن مي باشد . با اين وجود و به رغم حضور سازش كاران در تشكيلات خودگردان كه خود را از نزديكان و پيروان عرفات مي دانند  ملت فلسطين همچنان بر اصل استمرار انتفاضه تا تحقق‌آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف تاكيد دارند و براساس آن هيچ گونه سازش كاري را نخواهند پذيرفت چنانكه در سال 2000 براي اعلام مخالفت با طرح هاي سازش كارانه، انتفاضه مسجد الاقصي را آغاز كردند و اكنون بر ادامه آن تحقق‌آرمان هايشان تاكيد دارند در حالي كه تشكيلات خودگردان همچنان به همكاري با آمريكا و تل آويو براي حذف‌ارمان هاي فلسطينيان فعاليت مي كنند .

ملك‌عبد‌ا… ميهمان گل

ملك‌عبد‌ا… پادشاه عربستان ديروز براي ديداري رسمي وارد تركيه شد. اين ديدار كه دومين سفر وي به تركيه در يك سال و نيم گذشته است بيانگر تلاش عربستان براي پيوند با كشوري اسلامي و غير عربي است.تركيه به دليل موقعيت جغرافيايي و سياسي مي‌تواند تاثيرات بسياري بر تحولات منطقه‌اي و جهاني داشته باشد. با توجه به اينكه پيش از اين نيز اردوغان نخست‌وزير تركيه به رياض سفر كرده و دو كشور بارها بر تحكيم مناسبات تاكيد كرده‌اند، اين سفر از چند زاويه قابل تامل مي‌باشد.

1ـ تركيه كشوري با 90 درصد جمعيت مسلمان است كه به دليل موقعيت جغرافيايي در قلب اروپا جاي گرفته است. هر چند كه دولت تركيه به پيوستن به اتحاديه اروپا تاكيد دارد اما علت آن همگرايي اسلامي را تاكيد مي‌كنند. از سوي ديگر كشورهاي اسلامي از جمله دولت‌هاي عربي نيز خواستار حفظ تركيه به عنوان پل ارتباطي اروپا و جهان عرب مي‌باشند. اين خواسته‌ها سبب شده تا در سالهاي اخير پيوند تركيه با كشورهاي عربي و در نهايت جهان اسلام از ابعاد گسترده‌تري برخوردار شود.اين روابط در ابعاد سياسي، اقتصادي و فرهنگي قابل تامل مي‌باشد كه پيوندي جديد ميان اين كشورها ايجاد كرده است. دولت اسلام‌گراي تركيه در سالهاي اخير توانسته جايگاه مناسبي در اتحاديه عرب و شوروي همكاري خليج‌فارس كسب كند كه به دليل گرايش طرفين به توسعه همگرايي نتايج مثبتي براي آنها داشته است. در اين شرايط سفر ملك‌عبد‌ا… به تركيه را مي‌توان تاكيدي بر استمرار روابط دو بخش از جهان اسلام دانست كه در آينده تحكيم بيشتر مناسبات آنها را به همراه دارد، چنانكه ملك‌عبد‌ا… از اهداف سفر به تركيه را حمايت از رياست جمهوري گل و دولت اسلام‌گراي اردوغان اعلام كرده است. اين نكته قابل ذكر است كه محافل سياسي و رسانه‌اي غرب تلاش دارد تا از اين ديدارها به عنوان رويكرد كشورهاي عربي اهل سنت به ائتلاف در برابر به اصطلاح هلال شيعه ايران ياد مي‌كنند تا به تفرقه‌افكني ميان جهان اسلام بپردازند.

2ـ چنانكه ذكر شد تركيه از جايگاهي قابل تامل در منطقه برقرار است كه پيوند دهنده آسيا به اروپا مي‌باشد. در شرايطي كه خاورميانه با بحران‌هاي بسياري مواجه است عملكردهاي تركيه بيانگر بازيگري آن در اين عرصه است. آنكارا توانسته خود را به عنوان بازيگري مطرح در حل بحران‌هاي منطقه معرفي كند كه از يك سو نماينده اروپاست و از سوي ديگر بازيگري مستقل مي‌باشد. در شرايطي كه تحولات فلسطين و لبنان دوراني بحراني را سپري مي‌كند تركيه به عنوان ميانجي‌ اعراب با غرب و بعضا رژيم صهيونيستي شناخته مي‌شود. كشورهاي عربي از جمله عربستان اميد دارند تا از ظرفيت‌هاي تركيه براي گرايش غرب به حل بحران فلسطين و لبنان برخوردار شوند در همين حال غرب نيز آنكارا را وابسته‌اي خوب براي جلب رضايت اعراب به سمت رژيم صهيونيستي قلمداد مي‌كنند هر چند كه سياست‌هاي تركيه از گرايش بيشتر آن به جهان اسلام و دوري از رژيم صهيونيستي حكايت دارد. برخي ناظران سياسي براين عقيده‌اند كه سفر ملك‌عبد‌ا… به انگليس، آلمان، ايتاليا پيش از ورود به تركيه گامي براي جلب رضايت اروپا براي پذيرش عضويت تركيه در اتحاد اروپا بوده تا مشوقي باشد براي بازيگرداني اين كشور در تحولات خاورميانه.

3ـ مساله عراق و صف‌بندي ترك‌ها در مرزهاي اين كشور براي مقابله با گروه‌هاي تروريستي پ.‌ك.‌ك مي‌تواند از محورهاي ديگر سفر عبد‌ا… به تركيه باشد. اعراب از وضعيت كنوني در شرايطي كه عراق تحت اشغال آمريكا است ابراز نارضايتي كرده و خواستار عدم تحرك نظامي تركيه براي جلوگيري از جنگ جديد در منطقه مي‌باشد.

در مجموع مي‌توان گفت كه سفر ملك‌عبد‌ا… به تركيه براي توسعه مناسبات دو جانبه و در نهايت كشورهاي عربي با تركيه براي حفظ جايگاه اين كشورها درخاك اروپا است درحالي كه نقشي جديد به بازيگري آن در خاورميانه مي‌دهد. البته ترك‌ها نيز بر اين روابط تاكيد دارند چرا كه همگرايي با جهان اسلام تهديدي براي غرب و آمريكا قلمداد مي‌شود لذا براي كاهش آن امتيازاتي براي تركيه در نظر خواهند گرفت. لذا ترك‌ها مي‌توانند با سياستي مستقل و فراگير منافع خود را در هر دو طيف تامين كنند در حالي كه به دليل خواسته‌هاي ملي، گرايش به جهان اسلام در اولويت سياست‌هاي آنها قرار دارد.

پاكستان و سرنوشت نامعلوم 

پاكستان در طي ماه‌هاي گذشته، عرصه تنش‌هاي سياسي و امنيتي شده بگونه‌اي كه سرنوشت آن در مسيري نامعلوم قرار گرفته است. از يك سو گروه‌هاي معارض و شبه نظاميان شامل اسلام‌گرايان افراطي و گروه طالبان با رويكرد نظامي به استقلال‌خواهي و بحران‌آفريني روي آورده‌اند. شرايط بحراني پاكستان كه تاكنون صدها كشته وزخمي بر جاي گذاشته، اين گروه‌ها را به اشغال شهرها واداشته چنانكه شهرهاي «مدين، متا، خاوازاخلا» به اشغال اسلام‌گرايان افراطي درآورده‌اند. از سوي ديگر عرصه سياسي نيز با رقابت سه گروه حاميان مشرف رئيس‌جمهور كنوني، بي‌نظير بوتو و نواز شريف  نخست‌وزيران اسبق پاكستان متشنج شده است. در اين ميان بسياري از احزاب و گروه‌هاي سياسي تلاش دارند تا به هر نحو ممكن مشرف را از رياست ارتش دور ساخته و به وي صرفا مقام رياست جمهوري اعطا شود. با تمام اين تفاسير مشرف كه دوري از ارتش را به منزله كاهش اختيارات و تهديدي براي آينده خود در كشوري مي‌داند كه كودتا در آن امري عادي تلقي مي‌شود تلاش دارد تا به هر نحو ممكن از اين امر جلوگيري كند. مشرف كه در اكتبر توانست با اكثريت قاطع آراء رياست جمهوري خود را تمديد نمايد اكنون براي حفظ يونيفورم نظامي فعال گرديده است. در شرايطي كه بي‌نظير بوتو اصلي‌ترين رقيب مشرف با حمايت غرب توانست به پاكستان وارد و در صحنه سياسي حضور يابد، مشرف مديريت بحران را از راهكارهاي خود براي مقابله با رقيبان قرار داد.
مشرف در اقدامي فراگير و گسترده با اعلام حالت فوق‌العاده نظارت كامل ارتش بر كشور را اجرايي كرد. وي با در اختيار گرفتن مراكز رسانه‌اي، نيروهاي مسلح و اجرايي قوانين فوق‌العاده در شهرها در حالي كه از كودتاي نظامي عليه خود جلوگيري كرده، خود به كودتايي آرام براي حفظ قدرت مبادرت ورزيده است. افزايش حملات تروريستي كه بحران امنيتي شديدي را ايجاد كرده، اشغال برخي از شهرها توسط اسلام‌گرايان افراطي، تقابل شديد ميان طرفداران گروه‌هاي سياسي و ... شرايطي را فراهم كرده تا مشرف بتواند حالت فوق‌العاده را بر كشور حاكم سازد. او با اين تحركات تلاش دارد تا اولا چنانكه برخي از مقامات اعلام كرده‌اند انتخابات ژانويه را با تاخير برگزار كرده و حداقل يك سال آن را برگزار نكند. اين اقدام به منزله شكست كامل بوتو و نواز شريف است كه بر آن بودند تا در انتخابات پارلمان، مشرف و حزب مسلم ليگ را از قدرت ساقط و با تكيه بر پارلمان به اعمال قدرت بپردازند. ثانيا با نام حالت فوق‌العاده و برقراري امنيت بسياري از بزرگان احزاب و گروه‌ها  بازداشت شده‌اند كه بيشتر از اعضاي احزاب رقيب بوده‌اند ثالثا سناريوي ديگر آنكه مشرف با برقراري امنيت  و به نوعي سركوب جدايي‌طلبان و عاملان ناآرامي، اقبالي عمومي براي خودكسب مي‌كند تا از آن در جذب آراء بهره‌برداري كند. وي با اين اقدام در دوره گذشته نيز توانست اكثريت پارلمان را كسب كند.
رابعا اعلام وضعيت فوق‌العاده و درگير شدن ارتش در مسائل امنيتي مي‌توان فرصتي براي مشرف باشد تا لباس نظام را همچنان حفظ كند. به عبارتي ديگر وي با برگزاري انتخابات پارلمان پيش‌شرط حفظ قدرت نظامي را اجرايي مي‌كند تا بدين‌وسيله در برابر ناآرامي‌ها اقدامات لازم را اجرايي كند. همگان بر اين امر تاكيد دارند كه در شرايط بحران برگزاري انتخاباتي امكان‌پذير نيست لذا متعاقب آن كناره‌گيري مشرف از ارتش نيز اجرايي خواهد شد لذا در نهايت رضايت احزاب براي حفظ درجه هاي مشرف جلب و وي تا مدتي ديگر سمت‌هاي رياست جمهوري و رياست ارتش را حفظ خواهد كرد.
در مجموع مي‌توان گفت كه مشرف اكنون در مسير نامطلوبي قرار گرفته كه براي حفظ قدرت وادار به اجراي اهداف خود سناريوهاي بعضا متضادي مي‌شود. مهم آنكه وي از مواضع آمريكا و بازيگري آن براي تقسيم قدرت در پاكستان آگاه است لذا با رويكرد به همكاري با آمريكا در مبارزه با تروريسم براي خنثي‌سازي عملكردهاي آن فعاليت مي‌كند چنانكه وي از همكاري با واشنگتن در تحولات منطقه خبر داده است هر چند كه در باطن حفظ استقلال كامل خود را پي‌گيري مي‌كند.

ائتلاف سه‌جانبه در واشنگتن

جرج‌بوش رئيس‌جمهور آمريكا اين روزها  دو ميهمان ويژه دارد  كه ائتلافي سه‌جانبه را براي بررسي تحولات جهاني ايجاد مي‌كنند. ديروز نيكلا ساركوزي رئيس‌جمهور فرانسه وارد واشنگتن شد  و فردا  نيز آنجلا مركل صدراعظم آلمان به اين جمع خواهد پيوست. اين ديدارها كه به نوعي جمع شدن متحدان جديد در كنار يكديگر است در حالي صورت مي‌گيرد كه:
1ـ حضور مركل در پست صدر اعظمي آلمان به جاي  شرودر در سال 2005 را مي‌توان آغاز همگرايي آلمان وآمريكا دانست. برخلاف دوره گذشته ،  مركل تلاش بسياري كرده تا در سايه همكاري با آمريكا به اهداف بسياري در عرصه بين‌الملل دست يابد. برلين خواستار احياي بازيگري در جهان مي‌باشد و راه آن را حركت با آمريكا مي‌داند هر چند كه منافع خويش را پي‌گيري مي‌كند و چندان تمايلي به درگيري ندارد. حضور در آفريقا، خاورميانه، آسياي مركزي و قفقاز و شرق آسيا و ... سياست‌هايي است كه آلمان در گرو حمايت آمريكا پي‌گيري مي‌كند. در نقطه مقابل فرانسه نيز در ماه‌هاي اخير كه ساركوزي رياست جمهوري آن را برعهده گرفته، با سياست فرياد و جنجال‌آفريني خواستار بازيگري در جهان شده است. برخلاف دوران شيراك كه دوري از آمريكا و حفظ استقلال از اصول آن بود، ساركوزي گرايش  به آمريكا را محور عملكرد خود قرار داده است. پاريس اميد دارد تا در سايه اين حركت از منافع جديدي  در آفريقا، خاورميانه بويژه عراق برخوردار شود. نكته مهم آنكه آلمان و فرانسه با تحركات خود برآنند تا جايگزيني براي انگليس شوند تا با حمايت واشنگتن اقتداري در قاره اروپا كسب كنند. اين امر قابل ذكر است كه اروپايي‌ها اصلاحاتي بويژه در بخش نظامي را در نظر گرفته‌اند كه مركل و ساركوزي براي كاهش دغدغه‌هاي واشنگتن از آنها با بوش رايزني مي‌كنند. آنها براي آشتي اروپا و آمريكا تلاش مي‌كنند تا همچنان متحدان سنتي باقي بمانند.
2ـ هر چندكه فرانسه و آلمان در عراق فعاليت نظامي ندارند اما سه كشور دغدغه‌هاي مشتركي را در عرصه بين‌الملل در نظر دارند. در شرايط كنوني براي آمريكا مهم است كه متحدان براي عراق جلب نمايد. در اين راستا صحبت‌هايي از جايگزيني فرانسه به جاي انگليس در بصره به گوش مي‌رسد و آلمان نيز آموزش پليس عراق در امارات را برعهده گرفته است تا بدين‌وسيله ضمن دادن مشروعيت به اشغالگري حمايتي نيز از عملكردهاي آمريكا صورت داده باشند. بررسي پرونده هسته‌اي ايران و رويكرد به اقدامات يكجانبه در برابر اصل شكست‌خورده، ارزيابي تحولات لبنان و مساله انتخابات اين كشور، تحولات افغانستان و بحران‌هايي كه اشغالگران در آن گرفتار آمده‌اند، تحولات سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين با محوريت نشست پاييز و حمايت از رژيم صهيونيستي ـ سه كشور از حاميان بزرگ تل‌آويو هستند ـ بررسي چگونگي تعامل با كشورهاي عربي بويژه درعرصه فروش تسليحات كه به رقابت سه كشور منجر شده، چگونگي حضور در آفريقا بويژه سودان و سومالي كه با بهانه‌هاي حقوق بشري صورت مي‌گيرد و ... را مي‌توان از تحركات ائتلاف سه جانبه در آمريكا ارزيابي كرد.
3ـ آلمان، فرانسه و آمريكا يك هدف مشترك را سپري مي‌كنند و آن مهار چين و روسيه است. آنها دريافته‌اند كه در شرايط كنوني اين دو كشور به سوي در برابر اهداف آنها مبدل شده‌اند. از يك سو چين با استيلاي اقتصادي و سياسي بسياري از منافع آنها را تهديد مي‌كند و از سوي ديگر احياي اقتدار نظامي و سياسي روسيه آنها را به چالش مي‌كشاند. مسكو با توسعه سياسي و نظامي به نوعي جايگاه خود را در اقمار گذشته باز يافته و در جهان نيز به رويايي و مخالفت با آمريكا و اروپا مي‌پردازد. اكنون آمريكا و اروپا براي حفظ نظامي و توسعه‌طلبي خود با نام قدرت جلوگيري از نظامي شدن چين به فعاليت در ژاپن و كره جنوبي و حتي هند مي‌پردازند در حالي كه با بحران‌هايي نظير تبت، تايوان، ميانمار، پنال براي مشغول شدن آن به منطقه فعاليت مي‌كند. در قبال روسيه نيز با انقلاب‌هاي رنگين در گرجستان، اوكراين، و نفوذ در اقمار گذشته، اعلام مساله استقلال كوزوو براي تحت فشار قرار دادن مسكو فعال شده‌اند. آمريكا طرح سپر موشكي و اروپا، آزادي انتقال انرژي به اين قاره را خواستار مي‌باشند. اين تحولات از محورهاي نشست مركل و ساركوزي با بوش خواهد بود.
در مجموع ديدار مركل در ساركوزي از آمريكا را مي‌توان تكرار تحركات سه‌جانبه براي همگرايي در عرصه جهاني جهت خروج از بن‌بست افغانستان و عراق، پرونده هسته‌اي ايران و معادلات جهاني بويژه مقابله با روسيه و چين دانست. هر چند كه سه كشور گرايش بسياري به يكديگر دارند اما حس استقلال خواهي آلمان‌ها و فرانسوي‌ها مانع از آن مي‌شود كه سرانشان بتوانند به طور كامل به اين گرايش بپردازند و اجبارا بايد در مسائلي راه خود را از آمريكا جدا كنند.

هشدار حزب‌ا…

حزب‌ا… لبنان كه حمايت از استقلال و تماميت ارضي لبنان را سرلوحه اهداف خود دارد ،رزمايشي بزرگ را به نمايش گذاشت تا بار ديگر اقتدار مقاومت را به دشمنان داخلي و جهاني يادآوري سازد. اين رزمايش كه بزرگترين مانور نظامي حزب‌ا… با حضور سيدحسن نصر‌ا… دبير كل خود ،-بويژه پس از جنگ 33 روزه بود- در حالي صورت گرفت كه:

1ـ در عرصه داخلي به رغم خواست مردم و گروه‌هاي سياسي، دولت سينيوره و نمايندگان چهارده مارس همچنان به روند يك‌جانبه‌گرايي ادامه مي‌دهند. آنها برآنند تا با حمايت‌هاي خارجي از مساله انتخاب رئيس‌جمهور -جانشين لهود-براي حفظ قدرت استفاده كنند. در طرح آنها كودتاي احتمالي توسط ارتش و نيز اعلام حالت فوق‌العاده با بركناري اميل لحود و حتي تجزيه كشور در نظر گرفته شده است. رزمايش حزب‌ا… در اين شرايط به منزله حمايت از تماميت و يكپارچگي كشور و مواضع لحود در چگونگي تقسيم قدرت ارزيابي مي شود كه هشداري به 14 مارس و متحدان غربي آن است.

2ـ آمريكا در هفته‌هاي اخير تحركات نظامي بسياري در لبنان انجام داده است. درحالي كه واشنگتن به بهانه مبارزه با تروريسم -گروه فتح‌الاسلام- به ارسال سلاح‌هاي پيشرفته به لبنان مبادرت ورزيده،تقويت نظامي چهارده مارس را نيز در دستور كار دارد و ميليون ها دلار براي اين امر هزينه كرده ، خواستار ايجاد پايگاه نظامي در اين كشور نيز شده است. اين اقدام كه به منزله مستعمره شدن لبنان است، حزب‌ا… را بر آن داشته تا با رزمايش خود بر بيداري مقاومت در برابر اين تحركات و پاسخ‌گويي به آن تاكيد كند. سيدحسن نصر‌ا… بارها تاكيد كرده است كه احداث پايگاه نظامي آمريكا به منزله اشغالگري است و مقاومت با آن مانند اشغالگران مقابله خواهد كرد.

3ـ رژيم صهيونيستي پس از شكست در جنگ 33 روزه همچنان به نقض حريم هوايي و حتي صف‌بندي در مرزهاي اراضي اشغالي فلسطين و لبنان مي‌پردازد. اين تحركات كه با سكوت سران لبنان تشديد شده، حزب‌ا… را بر آن داشته تا با نمايش اقتدار خود در برابر اين تجاوزگري‌ها صف‌آرايي كند.در همين حال صهيونيست‌ها در ماه‌هاي اخير فعاليت‌هاي جاسوسي بسياري را براي ضربه زدن به مقاومت و ملت لبنان انجام داده‌اند كه با حمايت‌هاي خواسته يا ناخواسته چهارده مارس همراه شده است. دبير كل حزب‌ا… در آخرين سخنراني خود تاكيد كرده است كه مقاومت در برابر سكوت دولت به مقابله خواهد پرداخت و اجازه نمي‌دهد كه دشمن صهيونيست به اهداف خود دست يابد.اكنون حزب‌ا… با نمايش اقتدار خود خاطره جنگ 33 روزه را براي صهيونيست‌ها زنده مي كند تا اولا ازتحركات بيشتر آنها در مرزها جلوگيري كند ثانيا به دولت در قبال سكوت در برابر صهيونيستها هشدار داده است ثالثا به نيروهاي يونيفل مسئوليت مقابله با تجاوزات صهيونيست‌ها را گوشزد كرده باشد رابعا بار ديگر رعب و وحشت را بر ساكنان اراضي اشغالي فلسطين وارد سازد تا بحران ديگري براي صهيونيست‌ها در برابر افكار عمومي ايجاد شود. خامسا به مجامع بين‌المللي بويژه سازمان ملل كه با سكوت خود در برابر تجاوزات اشغالگران قدس به حمايت از آنها مي‌پردازند، بيداري مقاومت را نشان داده و وظيفه آنها را براي حفظ صلح در لبنان تاكيد نمايند.

4ـ تحولات منطقه در حال حاضر بيانگر تلاش صهيونيست‌ها و آمريكا براي بحران‌آفريني هاي جديد است. از يك سو رژيم صهيونيستي به كشتار در فلسطين و توسعه‌طلبي ادامه مي‌دهد در حالي كه چشم به خاك سوريه و لبنان نيز دارد و به تهديد آنها مي‌پردازد. از سوي ديگر آمريكا براي بحران‌آفريني عليه ايران، سوريه فعاليت مي‌كند. رزمايش حزب‌ا… پيامي براي سران رژيم صهيونيستي و آمريكا است كه بدانند هرگونه تحرك آنها در منطقه با واكنش مقاومت مواجه مي‌شود كه آسايش را از آنها خواهد گرفت. در همين حال مقاومت به ملت فلسطين پيام مي‌دهد كه حزب‌ا… مي‌تواند روحيه‌اي مضاعف براي گروه‌هاي فلسطيني به همراه داشته باشدچنانكه همزمان با اين رزمايش گروه‌هاي فلسطين نيز به ادامه مقاومت تاكيد كردند.

براين اساس رزمايش بزرگ حزب‌ا… را مي‌توان هشداري به دشمنان داخلي و خارجي حزب‌‌‌ا… و تهديد‌كنندگان امنيت منطقه دانست كه مي‌تواند تاثير بسياري بر حفظ آراميش در لبنان و منطقه ،در نتيجه خنثي‌سازي توطئه‌هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي به داشته باشد. حزب‌ا… نشان داد كه هر زمان كه اراده كند توانايي مقابله با دشمنان مقاومت و ملت لبنان را دارد در حالي كه در سايه رزمايش بر حمايت از دوستان منطقه‌اي و مقابله با هر تهديدي عليه آنها تاكيد كرد تا بدين‌وسيله پاسخي كوبنده به تحركات آمريكا و رژيم صهيونيستي در منطقه داده باشد. اقدامي كه با حمايت ملت لبنان به حماسه‌اي بزرگ مبدل شد كه بيانگر جايگاه هميشگي حزب‌ا… در ميان اين ملت به عنوان سنبل مقاومت در برابر دشمنان اتحاد ملي اين كشور مي‌باشد. 

قربانيان نژاد‌پرستي فرانسوي‌ها

در حالي كه فرانسه خود را مهد قانون جهاني مي‌داند و ادعا دارد كه قوانين بشري و انساني شالوده‌اي از قوانين اين كشور است در روزهاي گذشته با پرونده رسوايي قاچاق كودكان چادي مواجه شده است. در اقدامي كاملا ضد بشري و جنايت‌كارانه، اتباع فرانسوي كه تحت نظارت دولت بوده‌اند در لواي موسسات بشردوستانه اقدام به قاچاق 103 كودك چادي به فرانسه كره‌اند. اين موسسه كودكان را از چاد به طور قاچاق به پاريس وارد كرده و به صاحبان جديد آن مي‌فروختندتا به عنوان فرزند و يا برده‌ براي كارگري و بهره‌كشي كاري و جنسي مورد استفاده قرار گيرند. افشاي اين مساله كه رسوايي بزرگي براي فرانسه به همراه داشته در حالي صورت مي‌گيرد كه عملكرد سران پاريس در قبال آن بيش از آن عمل قابل توجه است. پس از افشاي اين اخبار، ساركوزي رئيس‌جمهور فرانسه به چاد مي‌رود تا براي آزادي اتباع فرانسوي متهم مستقيما وارد عمل شود؟! نمايندگان مجلس و نخست‌وزير فرانسه خواستار آزادي اتباع خود شده و صرفا به ابراز تاسف بسنده مي‌كنند. گروه‌هاي حقوق بشر فرانسوي كه براي پرونده سازي براي ساير كشورها عملكردي روزانه دارند در برابر اين مساله راه سكوت در پيش گرفته و از اظهار نظر خودداري مي‌كنند. اين موضع‌گيري مغرضانه و قابل تامل كه نمونه آشكاري از نقض حقوق بشر توسط فرانسوي‌ها است در حالي روي داد كه:
اولا براساس قوانين مصوب 1965 سازمان ملل متحد پيرامون نژاد پرستي هرگونه مجازات، بهره‌كشي و اعمال نژاد‌پرستانه بويژه در قبال رنگين پوستان ممنوع و جرم بين‌المللي محسوب مي‌شود. از سوي ديگر در قوانين مصوب همچنين سازمان در سال 1989 براي حمايت از كودكان، هرگونه قاچاق، به كارگيري در مشاغل سخت و بهره‌گيري جنسي و مالي از كودكان جرم قلمداد مي‌شود و مجازات دارد. با استناد به همين قوانين بين‌المللي عملكرد فرانسوي‌ها، اقدامي كاملا ضد بشري است و پاريس بايد پاسخگوي نهادهايي باشند كه تحت نظارت دولت به اين گونه امور پرداخته‌اند.
ثانيا كارنامه فرانسه در عرصه بين‌الملل نشانگر استمرار اين گونه جنايات از سوي نهادهاي گوناگون آنها مي‌باشد. جناياتي كه فرانسوي‌ها در الجزاير انجام دادند و به نسل‌كشي آشكار انجاميد، عملكردهاي نيروهاي فرانسوي حاضر در نيروهاي حافظ صلح سازمان ملل در اقصي نقاط جهان كه رسوايي جنايت و قاچاق زنان و كودكان از كشورهايي نظير كنگو ،  ساحل عاج و ده‌ها كشور ديگر را رقم زد، عملكرد فرانسوي‌ها در مساله پرستاران بلغاري كه در دهه 90، ده‌ها كودك را عمدا به ويروس ايدز مبتلا كرده بودند و تحت حمايت‌ها و پيگيري سران ارشد فرانسه از جمله ساركوزي از اتهام تبرئه و سپس در بلغارستان غفو شدند و ... را نمونه‌هايي جزيي از جنايت فرانسوي‌ها عليه بشريت بويژه كودكان مي‌توان برشمرد. جالب آنكه پاريس در قبال هيچ كدام از اين مسائل پاسخ‌گو نبوده و به توجيه و حمايت از خود پرداخته است. مهم آنكه تمام اين جنايت‌ها عليه آفريقايي‌ها صورت گرفته تا بيانگر نژاد‌پرستي آنها باشد.
ثالثا نژاد‌پرستي فرانسوي‌ها صرفا معطوف به عرصه جهاني نمي‌شود بلكه در عرصه داخلي نيز آنها رويه‌اي مشابه را در پيش گرفته‌اند. در حالي كه فرانسه ساخته شده به دست مهاجرين بويژه رنگين‌پوستان در دوران استعمار است ،اكنون اين افراد هيچ جايگاهي در اين كشور ندارند. اخراج مهاجرين سياه‌پوست، لغو امكانات و قرار دادن آنها در محله‌هاي ويرانه در شرايط بد معيشتي و بهداشتي، سركوب گسترده اعتراضات رنگين پوستان كه خواستار احقاق حقوقشانش شده‌اند توسط پليس و حتي رسانه‌ها، اخراج كارگران سياه‌پوست و سوق دادن آنها به برده‌گي براي كسب حداقل درآمد و ... تنها بخش‌هاي كوچكي از نژادپرستي حاكم بر فرانسه عليه رنگين‌پوستان است. اين رويه تا بدان جا پيش رفته كه مقامات ارشد پاريس نظير ساركوزي تاكيد مي‌كنند، رنگين پوستان در فرانسه جايگاهي ندارند بايد از اين كشور اخراج شوند.
بررسي پرونده فرانسه نشان مي‌دهد كه نگاه آنها به انسان‌ها همچون دوره استعمار، شامل ارباب و رعيتي و برده‌داري است كه در شيوه‌اي مدرن اجرا مي‌شود. پرونده كودكان چادي و ليبيايي، گواهي به نژادپرستي فرانسوي‌ها است كه نتيجه آن قرباني شدن صدها كودك رنگين‌پوست به جرم رنگ سياهشان است در حالي كه جهانيان در برابر آن سكوت كرده و واكني براي مجازات فرانسه انجام نمي‌دهند چنانكه بسياري از مدعيان حقوق بشر نظير آمريكا و اتحاديه اروپا در برابر ايران امر سكوت كرده و به حمايت از فرانسه پرداختند.

3ـ بررسي تحولات منطقه بويژه پرونده هسته‌اي ايران و چگونگي ارتباط آنكارا با تهران، تحولات عراق، نشست پاينر و نقش تركيه براي جلب رضايت اعراب جهت حضور در اين نشست، وضعيت روابط تركيه و رژيم صهيونيستي كه اين روزها به تيرگي نهاده، فعاليت‌هاي ناتو در افغانستان و يونيفل در لبنان و … مي‌تواند محورهاي ديگر ديدارهاي اردوغان از واشنگتن باشد. نكته مهم در اين زمينه تلاش آمريكا براي متقاعده كردن ترك‌ها جهت لغو قراردادهاي خود با ايران مي‌باشد. در شرايطي كه تركيه بارها به آمريكا هشدار داده كه روابط تهران و آنكارا با تاريخچه‌اي قديمي با خواست آمريكا كاهش نمي‌يابد اما آمريكايي‌ها با پيشنهادهاي اقتصادي و حتي وعده تامين انرژي از ساير كشورها براي اين مهم فعاليت مي‌كنند هر چند كه تاكنون به نتيجه‌اي دست نيافته‌اند.

در مجموع سفر اردوغان به آمريكا را كه بسياري آن را پايان فرصت واشنگتن براي مقابله با پ.‌ك.ك مي‌دانند، مي‌تواند به عرصه تقابل ديپلماتيك واشنگتن و آنكارا مبدل شود چنانكه سفر رايس به تركيه نيز نتوانست دستاوردي براي آن به همراه داشته باشد.

دولت سودان مي‌داند كه عدم توافق فراگير به منزله استمرار بحران است كه نتيجه آن فروپاشي كشور، تزلزل پايه‌هاي دولت مركزي و مداخلات خارجي است. ثانيا شورشيان و گروه‌هاي معارض را مي‌توان محور ديگر بازيگران سودان دانست كه براساس منافع داخلي و منطقه‌اي در نشست حضور داشته و برخي نيز از آمدن، خودداري كرده‌اند. اين گروه‌ها كه به دليل نظام قبيله‌اي سودان خواستار استقلال و بهره‌گيري از منابع منطقه‌اي مي‌باشند از يك سو به حاكميت دولت اعتراض دارند و از سوي ديگر نحو تقسيم و خودمختاري را مردود دانسته و بعضا آن را عامل فقر در منطقه خود مي‌دانند. دولت خارطوم اكنون اكنون بر سر دو راهي اعطاي اختيارات به قبايل و يا سلطه كامل بر آنها قرار دارد كه حركت در هر كدام از مسيرها، موافقان و مخالفان خاص خود را دارد. ثالثا گروه ديگر درگير در سودان كشورهاي عربي و آفريقايي مي‌باشد. اتحاديه آفريقا و اتحاديه عرب كه سودان را عضوي از خود مي‌دانند روند بحران اين كشور را مغاير با اهداف خود دانسته وتلاش دارند تا به هر نحو ممكن از ادامه آن جلوگيري كنند فعاليت‌هاي عمر و موسي دبير كل اتحاديه عرب در كنار نمايندگان آفريقا بويژه ليبي (ميزبان نشست) حكايت از نگراني آنها از روند كنوني دارد بويژه اينكه تحولات سودان بار اقتصادي و سياسي بسياري براي كشورهاي منطقه به همراه دارد كه مي‌تواند به ساير كشورها نيز انتقال و منطقه را با بحران مواجه سازد. رابعا نكته مهم در نشست فوق، عملكردهاي كشورهاي غربي نظير انگليس و آمريكا مي‌باشد. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه آمريكا و اتحاديه اروپا خواستار ايجاد پايگاه نظامي و سياسي در آفريقا هستند در حالي كه بحران‌هاي منطقه‌اي را بهانه اصلي آن مي‌دانند. در شرايطي كه آنها با قطعنامه 1760 شوراي امنيت مجوز حضور در سودان را يافته‌اند چندان تمايلي براي حل بحران نداشته و خواستار اجراي طرح نظامي هستند. عملكردهاي آنها در نشست كه با تهديد و سياست‌هاي خصمانه همراه بود گواه تلاش آنها براي شكست مذاكرات و يافتن راهي براي نظامي‌گري مي‌باشد كه تاكنون با مخالفت خارطوم مواجه شده است در همين حال آنها منافع رژيم صهيونيستي را كه در سايه بحران‌ها به فعاليت اقتصاد بويژه در كسب انرژي و خريد اراضي انتقال آوارگان به اراضي اشغالي براي توسعه جمعيتي يهودي‌نشينان مي‌پردازند، در نظر دارند و… استمرار بحران را براي آن مهم ارزيابي مي‌كنند. بر اين اساس شكست مذاكرات ليبي را مي‌توان نتيجه عدم توافقات داخلي و عملكردهاي بازيگران خارجي دانست كه براي تحقق اهدافشان به بحران‌آفريني مي‌پردازند چنانكه سودان همواره غرب و رژيم صهيونيستي را عامل بحران و شكست مذاكرات اتحاد ملي دانسته و خواستار پايان اين مداخلات شده است.

1ـ آلمان در سال 2001 با 3000 نيرو در ائتلاف به اصطلاح مبارزه با تروريسم وارد افغانستان شد. آنها كه تلاش داشتند تا با اين اقدام به احياي جايگاه جهاني خود بپردازند به رغم تلاش‌هاي بسيار نتوانستند به اهداف خود دست يابند. ناتواني ناتو در برقراري امنيت، افزايش آمار تلفات و بحران‌هاي رواني سربازان، فروپاشي ائتلاف كه خروج كشورها را نويد مي‌دهد و… به تزلزل موقعيت آلمان در عرصه جهاني منجر شده است. اين در حالي است كه در داخل نيز دولت مركل از جايگاه مستحكمي برخوردار نيست و با انتقادهاي مردمي مواجه مي باشد. در اين شرايط مركل براي خروج از انتقادها، روحيه دادن به نظاميان كه خواستار ترك افغانستان شده اند ، تاكيد بر حفظ همگرايي در ميان اعضاي ائتلاف به افغانستان وارد شده است.

3ـ اعتراضات مردمي و انتقادهاي كرزاي موجب گرايش كابل به ساير كشورها ازجمله روسيه چين و همسايگاني چون ايران شده است. اين رويكرد كه مغاير با اهداف اشغالگران است سبب شده تا اروپايي‌ها با ديدارهاي مكرر از افغانستان و دادن وعده‌هاي گوناگون براي جلب رضايت كابل -جهت استمرار همكاري‌ها- تلاش كنند. اين در حالي است كه جنايات اشغالگران از جمله آلمان‌ها نگرشي منفي را عليه آنها ايجاد كرده است. مردم افغانستان هنوز فراموش نكرده‌اند كه سربازان آلماني با جمجمه‌‌هايي كه از خاك بيرون آورده بودند به رقص و شادي پرداختند. اين مسائل در كنار تحولاتي نظير قاچاق زنان و كودكان ، توليد مواد مخدر، توسعه فساد و بي‌بندوباري و… كارنامه‌اي ناموفق براي اشغالگران به ارمغان آورده است كه ديدار ها و وعده هاي مسئولان آلماني نمي تواند پاك كننده آنها باشد.

در مجموع سفر مركل به افغانستان را مي توان به نوعي دلجويي از مردم و دولت اين كشور در برابر ناكامي‌هاي ناتو، تاكيد بر استمرار فعاليت نيروهاي ائتلاف، بازيگري براي تحقق اهداف اقتصادي و سياسي آلمان در منطقه و پايان بحران‌هاي امنيتي افغانستان دانست. ناكامي‌ها در افغانستان سبب شده تا سران ائتلاف به پيروزي و شكست در اين كشور به عنوان مولفه‌اي مهم براي آينده خود بنگرند كه در شرايط كنوني حيثيت آنها را تحت‌الشعاع قرار داده است. مركل اميدوار است تا با تحركات ديپلماتيك از يك سو ملت و احزاب مخالف داخلي و از سوي ديگر ملت و دولت افغانستان را به پذيرش استمرار اشغالگري متقاعد كند در حالي كه شرايط حاكم بر دو كشور و عرصه بين الملل راه سختي را در برابر آن قرار داده است.

آينده 5+1

پس از آنكه به دليل سياسي كارهاي آمريكا و عدم فعاليت مثبت نايندگان سه كشور اروپايي فرانسه، آلمان و انگليس پرونده هسته‌اي ايران به شوراي امنيت ارجاع داده شد، گروه 5+1 براي حل و بررسي پرونده مذكور تشكيل شد. اين گروه كه متشكل از 5 عضو دائم شوراي امنيت و آلمان بود، محوريت كاري خود را بر اجماع فراگير يا در نهايت جهاني در قبال ايران قرار دادند، هر چند كه 5+1 خود را نماينده آژانس، خواست جامعه جهاني مي‌دانست و براساس همين تفكر فصلنامه 1737 و 1747 را در شوراي امنيت به تصويب رساند، اكنون شرايط ديگري را تجربه مي‌كند كه مي‌توان از آن با نام تزلزل و فروپاشي آن در پرونده ايران ياد كرد.
اولا به رغم آنكه غرب تلاش داشت تا ميان ايران و آژانس فاصله ايجاد كرده و خود محور تحولات باشد، در ماه‌هاي اخير، ايران و آژانس با همگرايي فراگير توانسته‌اند به توافقاتي مثبت و سازنده دست يابند. رويكرد البرادعي به بيان حقايق حاكم بر پرونده ايران كه اعتراف به صلح‌آميز بودن و عدم اجراي سياست خصمانه عليه آن را به همراه داشت و در نهايت مذاكرات سازنده هاينونن معادن البرادعي با مقامات ايراني براي حل اختلافات، جوي از تفاهم را ميان طرفين ايجاد كرد. اين رويكرد كه بازگشت پرونده به محل اصلي آن يعني شوراي حكام را الزام‌آور مي‌ سازد، را مي‌توان انزواي 5+1 و آغاز بازيگرداني آژانس ارزيابي كرد. آژانس نشان داده كه مي‌توان با اجراي موازين حقوقي بدون بازيگري سياسي مي‌توان فعاليت‌هاي سازنده دانست.
ثانيا در حالي كه 5+1 تلاش داشت تا با سياسي كردن پرونده ايران به نوعي امتيازگيري از ايران و نيز قدرت‌نمايي در عرصه بين‌الملل بپردازد، فعاليت‌هاي ديپلماتيك ايران در جهان و نيز ايجاد اجماع جهاني در حمايت از فعاليت‌هاي هسته‌اي آن، موجب دوري افكار عمومي از اين كشورها شد . اكنون جهانيان ضمن تاكيد بر اهميت جايگاه جهاني و لزوم برخورداري ايران از دانش هسته‌اي، 5+1 را ائتلافي شكست‌خورده مي‌دانند كه براي حفظ بنياد خود چاره‌اي جز همگرايي با جهان كه همانا پذيرش ايران هسته‌اي است، ندارد.
ثالثا نكته مهم آنكه در داخل 5+1 نيز ديگر اجماعي مشاهده نمي‌شود .چين و روسيه كه در مقاطعي بر همراهي با آمريكا و غرب پرداختند (فصلنامه 1747 و 1737) اكنون دريافته‌اند كه آمريكا نه براي منافع جهاني بلكه براي خواست خود موضع‌گيري مي‌كند. اين كشورها كه به دليل سياست‌هاي آمريكا با چالش‌هاي منطقه‌اي و جهاني مواجه شده‌اند دريافته‌اند كه راهكار آنها براي مقابله با آمريكا همسويي با ايران است كه حاضر به پذيرش زياده‌خواهي واشنگتن نمي‌باشد. در همين حال كشورهايي نظير آلمان و انگليس نيز كه داراي منافع اقتصادي در ايران هستند ،اكنون به اين مهم رسيده‌اند كه تشديد سياست‌هاي خصمانه و همسويي با خواسته‌هاي مطلق آمريكا ، پيامدهاي منفي بسياري براي آنها به همراه دارد. در اين ميان حتي فرانسوي‌ها هم كه رويكرد به آمريكا يافته‌اند اين حقيقت را باور دارند كه نمي‌توان در برابر ايران چندان خصمانه عمل كرد لذا كج دار و مريز به همسويي با آمريكا مي‌پردازند. آنها در حالي كه مواضع تندي اتخاذ مي‌كنند از ديپلماسي نيز سخن مي‌گويند تا منافعشان به طور كامل تحت سيطره آمريكا پايمال نشود.
در چنين شرايطي و در حالي كه  افكار عمومي جهان بر حقانيت دانش هسته‌اي ايران اعتراف دارند و 5+1 نيز در داخل نتوانسته به اجماعي دست يابد، زمان آن رسيده تا 1+5 نه براي بررسي تحريم‌ها و اعمال سياست‌هاي بازدارنده بلكه براي همسويي با آژانس و خواست جهاني به گفتگو بپردازد. محور اين اقدامات مي‌تواند حمايت از مذاكرات ايران و آژانس و خود‌داري از سياسي كردن آن باشد كه نتيجه آن حفظ موقعيت 5+1 در پرونده ايران و نيز نگاه مثبت جهاني بر آن به عنوان طراح صلح جهاني باشد. البته سياست‌هاي خصمانه آمريكا مانعي براي اين مهم مي‌باشد كه ساير اعضاء با در نظر گرفتن منافع خود و پيامدهاي تقابل با ايران به ائتلافي در برابر آمريكا دست يابند تاب يش از اين در گردابي اشتباات و زياده‌طلبي‌هاي آمريكا گرفتار نيايند و جايگاه خود را در معادلات جهاني حفظ كنند.

ابومازن كه براي حفظ قدرت در ماههاي اخير رويكرد مناسبي به گروههاي فلسطيني نداشته و بعضا جنگ فلسطيني – صهيونيستي را به جنگ فلسطيني با فلسطيني مبدل كرده پس از مدت ها به گفتگو با حماس روي آورده است . اين اقدام كه مي تواند اتحاد ملي را به همراه داشته باشد در حالي صورت مي گيرد كه ابومازن تمام تلاش خود را براي نشست پاييز انجام داده بگونه اي تمام تحركات وي حول اين محور بوده است . تلاش هاي وي در اين زمينه در حالي بوده كه اولا رژيم صهيونيستي چندان اقبالي به‌آن نشان نداده و بعضا از شكست طرح و حتي مذاكرات با ابومازن سخن مي گويد . ثانيا آمريكايي ها به وعده هاي خود در قبال ابومازن عمل نكرده و در ازاي كمك هاي اقتصادي و نظامي به اصلاحات اجباري تاكيد دارند كه مخالف نظر ابومازن است . ثالثا رويكرد ملت فلسطين و حتي اعضاي فتح به گروههاي مقاومت و حماس انزواي ابومازن را آشكار ساخته است .در چنين شرايطي ابومازن كه به نوعي سرخورده مذاكره با رژيم صهيونيستي و غرب است تلاش دارد تا با رويكرد به حماس و دلجويي از آن و ملت فلسطين پرداخته تا جايگاه مردمي خود را بازيابد از سوي ديگر از‌آن به عنوان ابزاري براي اعمال فشار بر تل‌آويو و‌امريكا استفاده كند .

رويكرد فتح و حماس به همكاري در حالي كه اتحادملت فلسطين در برابر تحريم چالش‌هايي را به همراه دارد مي‌تواند سياست موفقي براي كسب امتيازات از صهيونسيت‌ها و بازيگران خارجي باشد كه تامين كننده منافع فلسطينيان است. عملكردهاي سياسي ابومازن در كنار تحولات نظامي حماس برگ برنده ملت فلسطين براي امتياز گيري است كه مسلما براي تحقق آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف موثر است.‏

خواسته‌هاي رايس در تركيه

كاندوليزا رايس وزير خارجه آمريكا پنج شنبه وارد تركيه شد تا بار ديگر به عنوان مسئول ديپلماسي ايالات متحده براي حل چالشهاي كشورش فعاليت كند. سفر رايس به تركيه در شرايطي كه بحران منطقه را فرا گرفته در سه بعد قابل تامل مي‌باشد.
 1- نكته مهم در تحولات تركيه، گردهمايي وزراي خارجه همسايه عراق بعلاوه اردن و مصر، 5 عضو دائم شوراي امنيت و گروه 8 در استانبول مي‌باشد. اين نشست كه پس از اجلاس ارديبهشت ماه شرم الشيخ مصر دومين نشست وزرا مي‌باشد براي واشنگتن راهي براي فرار از بن بست مي‌باشد. در شرايطي كه آمريكا در عراق ناتوان گرديده و افكار عمومي و روند تحولات خواستار خروج آنها از اين كشور مي‌باشند، رايس تلاش نموده تا كشورهاي ديگر را به حضور در عراق متقاعد نمايد. نكته مهم در نشست مذكور اعتراضات همگاني به تحركات اشغالگران در كشتار طرح‌هاي آنها براي تجزيه عراق و سرنگوني دولت مالكي از يك سو و تلاش ها و تاكيدات مقامات آمريكايي بر بهبود امنيت و لزوم مشاركت ساير كشورها در امور عراق از سوي ديگر مي باشد رايس تلاش كرده تا به نوعي اجماع جهاني در قبال عراق كسب كند كه به دليل انتقادهاي صورت گرفته از سوي شركت كنندگان به اين مهم دست نيافت. پيش از اين نيز آمريكايي‌ها با گرايش به سازمان ملل و برخي كشورها براي افزايش بازيگران و تاييد اهدافشان اقدام كرده بودند كه نتيجه چنداني ندانشته و آنها به روند خود ادامه داده‌اند.
2-مساله ديگر در سفر رايس به تركيه، بحران ايجاد شده ميان تركيه و عراق بر سر تحركات گروههاي تروريستي پ. ك . ك مي‌باشد. در شرايطي كه آنكارا براي استقلال و حفظ تماميت ارضي خود تلاش مي‌كند، تحركات پ. ك.ك از خاك عراق به چالشي براي آن مبدل شده است. در شرايطي كه تركها بر حمله نظامي به شمال عراق تاكيد دارند و عراقي ها نيز نتوانستند رضايت آنكارا را جلب كنند، حضور رايس در تركيه براي بررسي اين مهم قابل تامل مي‌باشد .رايس كه پس از حضور مشاوران و معاونان وزارت خارجه آمريكا به آنكارا وارد شده، پيش از اين تاكيد كرده بود كه واشنگتن تحركات جامعي براي مقابله با پ. ك.ك و اجراي اهداف ترك‌ها انجام خواهد داد در حالي كه تحركات يك جانبه ترك‌ها مي‌تواند بحران آفرين باشد. هر چند كه سران كاخ سفيد از همكاري و ديپلماسي سخن مي‌گويند اما تحركات آنها مي‌تواند از نقش‌هاي چندگانه‌اي نشات گرفته باشد كه براي اهداف كلان تري طراحي شده است. با قطعي شدن حضور افرادي از اروپا و آمريكا و رژيم صهيونيستي در پ. ك . ك، اين سناريو بيشتر مطرح مي‌شود كه آمريكايي‌ها به دنبال سناريوي ايجاد بحران‌هاي هدايت شده مي‌باشند تا اولا افكار عمومي را از مركز عراق به شمال آن معطوف تا اقدامات و جنايات آمريكايي‌ها پنهان گردد. ثانيا به بهانه‌هاي امنيتي طرح تجزيه عراق را اجرايي كنند. ثالثا با بحران آفريني در شمال عراق تمام منطقه را درگير بحران جديد ساخته كه راه را براي دخالت اشغالگران فراهم مي سازد. با اين وجود در مقطع كنوني رايس تلاش نموده تا حداقل در نشست‌هاي ديپلماتيك واشنگتن را خواستار خويشتن داري آنكارا نشان داده تا نتيجه به ديدار اردوغان از آمريكا موكول شود هر چند كه ترك‌ها همچنان بر اصل سركوب پ . ك .ك تاكيد دارند.
3-دور سوم تحركات رايس در تركيه را مي‌توان بر همكاري هاي ايران و تركيه معطوف ساخت . ايران و تركيه داراي روابطي تاريخي و مثبت مي‌باشند كه اكنون خوشايند واشنگتن نمي باشد آنها تلاش دارند تا از اين روابط بويژه در بخش انرژي جلوگيري كنند چنانكه آنها بارها به اين امر هشدار داده و حتي ديدارهايي نيز از تركيه براي اين منظور داشته‌اند. رايس در سفر به اين كشور به طور آشكار و پنهان بر لزوم قطع اين روابط تاكيد داشته چنانكه پيش‌تر نيز خواستار لغو آن شده بود .اين درخواست‌ها با اعتراض و پاسخ منفي آنكارا مواجه شد تا ناكامي ديگري براي واشنگتن رغم زده شود.
در مجموع سفر رايس به تركيه را كه با نام نشست استانبول صورت گرفت ،مي‌توان بيشتر تحركي ديپلماتيك براي فرار آمريكا از بحران عراق و نشان دادن محوريت آمريكا در تحولات جهان دانست كه محوريت آن را بحران شمال عراق و تحركات تركيه تشكيل داد. با اين وجود عدم تاييد تحركات اشغالگران و تاكيد تركيه بر لزوم مقابله با پ.ك.ك تا حدودي سفر رايس را ناكام نهاد هر چند كه آنها برآن بودند تا نفس نشست استانبول را برگي براي حمايت جهان از اقداماتشان عنوان دارند كه با اعتراضات شركت كنندگان  نتيجه مطلوبي حاصل نشد.

گردهمايي همسايگان عراق در  استانبول

تركيه فردا ميزبان دومين نشست وزراي خارجه همسايگان عراق به علاوه اردن و مصر، اعضاي دائم شوراي امنيت و گروه 8 مي‌باشد تا تحركي فراگير براي بررسي تحولات اين كشور اجرايي شود . پيش از اين در ارديبهشت ماه اولين نشست اين كشورها در شرم‌الشيخ مصر برگزار شدكه توافقاتي براي حمايت از دولت مالكي بدست آمده بود. اين كشورها كه محوريت تحركات خود را حل بحران امنيتي و تقويت دولت مركزي قرار داده‌اند در شرايطي گردهم مي‌آيند كه:
1ـ مهمترين تحول در عراق، فعاليت‌هاي پ.‌ك.‌ك در مناطق كردنشين و فعاليت‌هاي تركيه عليه اين گروه تروريستي است. عدم توافق ميان عراق و تركيه براي چگونگي مقابله با اين گروه و كارشكني‌ها وحمايت‌هاي پنهان آمريكا و رژيم صهيونيستي از پ.‌ك.‌ك موجب صف‌آرايي ارتش تركيه در مرزها شده كه مي‌تواند آغازگر جنگي ديگر در منطقه باشد. چگونگي مقابله با اين بحران و يافتن راه‌حلي براي مقابله با پ.‌ك.‌ك از مسائل مهم در نشست مذكور است بويژه اينكه آنكارا تلاش دارد تا در اين گردهمايي رضايت منطقه‌اي و جهاني را براي سركوب تروريست‌هاي پ.‌ك.‌ك كسب نمايد.
2-‌تحولات داخلي عراق و عملكردهاي آمريكا گواه شكست‌هاي پياپي اشغالگران و تلاش‌هاي آنها براي فرار از بحران با سناريوهاي گوناگون است كه بعضا امنيت ملي و تماميت ارضي اين كشور را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد. تشديد جنايات و كشتارهاي اشغالگران كه نمود آن را در عملكرد شركت بلك‌واتر مي‌توان مشاهده كرد، ارائه طرح تجزيه عراق، تلاش براي حذف مالكي و آوردن سياستمداران همسو با اهداف آمريكا و ... از مسائل مطرح در عراق است كه آينده‌اي خطرناك را براي آن ترسيم كرده است. كشورهاي همسايه عراق كه همواره بر يكپارچگي اين كشور و حفظ دولت مردمي آن تاكيد دارند در نشست‌هاي خود بر اصل حفظ اين اصول تاكيد و عملكردهاي آمريكا را مورد سرزنش قرار داده‌اند لذا در نشست استانبول نيز مي‌توان شاهد تكرار اين مهم بود كه مي‌تواند تعديل‌كننده طرح‌هاي آمريكا باشد. اين در حالي است كه  كشورهاي منطقه‌اي و فرا منطقه‌اي عملكردهاي آمريكا در عراق را عامل توسعه تروريسم در سراسر جهان مي‌دانند و خواستار پايان يافتن سياست‌هاي چندگانه آن در مبارزه با تروريسم مي‌باشند.
3ـ پس از نشست شرم‌الشيخ آمريكايي‌ها اعلام كردند كه بر اصل بهره‌گيري از مولفه‌هاي كشورهاي منطقه‌ براي حل بحران عراق تاكيد خواهند داشت بويژه اينكه  براساس تصميمات شرم‌الشيخ و نيز گزارش بيكر ـ هاميلتون، واشنگتن بدون حركت در مسير منطقه محكوم به شكست ارزيابي شد. هر چند كه آمريكايي‌ها با برگزاري سه دور مذاكره با ايران و ديدارهاي مكرر با كشورهاي عربي فعاليت‌هايي را در اين زمينه به نمايش گذاشته اما در نهايت در چارچوب اهداف يك‌جانبه خود گام برداشتند و توجهي به خواست و نظر ساير كشورها نشان ندادند. آنها براي بزرگ‌نمايي جايگاه خود و شكستن موقعيت منطقه به اتهام‌زني و پرونده‌سازي عليه آنها روي آوردند. در اين راستا آنها در ادعاهاي واهي ايران را عامل ترويج ناامني در عراق ناميدند درحالي كه در اقداماتي مغاير با عرف ديپلماتيك، نمايندگان ايران را بازداشت و از آزادي آنها خودداري كردند. در قبال اعراب نيز آنها فعاليت‌هاي تروريستي را به آنها نسبت دادند تا چهره آنها را نيز تخريب كنند. نكته جالب آنكه دراين ميان ، همه همسايگان گناهكار جلوه داده شدند و آمريكا لوح پاكي كه جنايتي مرتكب نشده است.با تمام اين تفاسير نشست استانبول را مي‌توان تكرار شكست يك‌جانبه‌گرايي آمريكا و اعتراف آن به نقش منطقه در حل بحران عراق دانست هر چند كه پايبندي به تصميمات آن از سوي واشنگتن امري قابل تامل خواهد بود. رويكرد به سازمان ملل، حضور بازيگران جديد نظير فرانسه، بيانگر شكست طرح‌هاي تك‌گويانه واشنگتن است كه آن را وادار به پذيرش ساير كشورها ساخته است. نكته مهم آنكه وزيران خارجه آلمان و فرانسه و سياستمداران آمريكايي بيش از اجلاس به كشورهاي عربي سفر كرده تا رضايت آنها را براي حضور در عراق جلب كنند.
4) بررسي تحولات لبنان، فلسطين، سوريه و تحركات خصمانه آمريكا عليه ايران مي‌تواند بخشي از نشست استابنول باشد كه نتيجه آن تبديل شدن آن به ميز محاكمه اشغالگران، توسط منطقه خواهد بود.بررسي اين تحولات مي تواند تاثير بسياري بر تامين امنيت منطقه و كاهش مداخلات غرب داشته باشد.
براين اساس نشست استانبول را مي‌توان شكستي ديگر براي اشغالگران دانست كه خود را تنها بازيگران عراق مي‌دانستند هر چند كه واشنگتن تلاش دارد تا اين نشست‌ها را به جايگاهي براي بيان مشروعيت ادامه اشغالگري و همراهي ساير كشورهابا طرح‌هايش عنوان كند كه مخالفت كشورها با طرح‌هاي واشنگتن و حمايت از دولت مالكي مي‌تواند خنثي كننده اين امر باشد.

هند ميزبان مركل

آنجلا مركل صدر اعظم آلمان در چارچوب سياست خارجي فعال دولتمردان آلمان، راهي هند شده تا مناسبات تازه‌اي ميان دو كشور آغاز گردد. موقعيت جغرافيايي و بازارهاي مناسب هند و از سوي ديگر نياز آن به تكنولوژي و صنعت روز، موجب گرايشات جهاني به اين كشور شده است. دراين راستا حضور مركل در هند را كه پاسخي به ديدارمان موهان سينگ از آلمان مي‌باشد مي‌توان بااهدافي چند ارزيابي كرد:
1ـ محور اصلي مناسبات دو كشور را منافع اقتصادي آنها تشكيل مي‌دهد. از يك سو هند با يك ميليارد جمعيت و گرايش به روند توسعه بازار مناسبي براي كالاها وضعيت آلمان مي‌باشد و از سوي ديگر هند نيز تامين كننده بسياري از احتياجات زيربنايي آلمان است كه سبب شده تا طرفين رابطه رو به گسترش را تجربه كنند. طرفين در حالي به گسترش روابط مي‌پردازند كه در ماه‌هاي اخير بازيگران بسياري نظير چين، روسيه، آمريكا، انگليس و فرانسه براي تقويت مناسبات با هند ابراز تمايل كرده و قراردادهايي نيز منعقد كرده‌اند. اين تحركات كه بيشتر در بخش هسته‌اي و نظامي بوده، محركي براي فعال‌تر شدن آلمان‌ها بوده تا از اين روند فاصله نگرفته و در كنار سايرين به بازيگري بپردازند. آنها اميدوارند تا دراين سفر به توافقاتي در مسائل اقتصادي دست يابند چنانكه برلين بر همكاري هسته‌اي با هند تاكيد و خواستار توسعه مناسبات اقتصادي در تمامي امور شده است.
2ـ از چالش‌هاي غرب و آمريكا رويكرد چين، هند و روسيه به حل اختلافات و توسعه مناسبات مي‌باشد. اين اقدام كه قطبي منطقه‌اي را ايجاد مي‌كند چندان در چارچوب منافع غرب نمي‌باشد. با عنايت به اين كه اروپا و آمريكا توانايي لازم براي جداسازي چين و روسيه از اين ائتلاف را ندارند و سياست‌هايشان با ناكامي مواجه شده، بيش از پيش به هند روي آورده‌اند. آنها با اين اقدام از يك سو از ايجاد ائتلاف سه جانبه جلوگيري مي‌كنند و از سوي ديگر ميان چين و روسيه ديوار حائل ايجاد مي‌كنند. به عبارتي ديگر دهلي نو به سدي در برابر دو ابرقدرت ديگر مبدل مي‌شود كه بيش از پيش در چارچوب منافع غرب حركت مي‌كند. نكته مهم آنكه غرب با گرايش به تبت، تايوان و بحران آفريني در شرق و نيز ايجاد چالش‌هايي در اقمار گذشته روسيه تلاش مي‌كند تا پكن و مسكو را به تحولات منطقه‌اي معطوف تا از توسعه همگرايي منطقه‌اي آنها كاسته شود.
3ـ نكته‌اي كه در سياست‌هاي آلمان مهم مي‌باشد، حضور آنها در افغانستان و گرايش به آوردن بازيگران منطقه‌اي به اين چرخه است. اين احتمال وجود دارد كه برلين در ازاي واگذاري امتيازاتي به دهلي نو خواستار حمايت‌هاي پشتيباني هند از جنگ  افغانستان شود. چنانكه اين كشور آمادگي خود را براي همكاري بيشتر با دولت كابل اعلام و خواستار حضور بيشتر در بازسازي افغانستان شده است. با عنايت به اينكه هند و پاكستان داراي منافعي در افغانستان مي‌باشند تحركات آلماني‌ها مي‌تواند تحركي براي همكاري بيشتر پاكستان در امور افغانستان بويژه سركوب طالبان باشد. اين سياست بيش از اين نيز از سوي انگليسي و آمريكايي‌ها اجرا شده است.
در مجموع سفر مركل را مي‌توان اقدامي براي تحرك بيشتر دستگاه ديپلماسي آلمان در آسيا دانست كه اهداف سياست اقتصادي و نظامي را پي‌گيري مي‌كند. سفر همزمان وزير خارجه آلمان به كشورهاي عربي را مي‌توان سندي بر اين فعاليت‌ها دانست. البته اين نكته قابل ذكر است كه آلماني‌ها بخشي از سياست خارجي خود را به پي‌گيري اهداف رژيم صهيونيستي اختصاص مي‌دهند لذا مركل مي‌تواند نماينده‌اي براي بيان درخواست افزايش مناسبات دهلي نو و تل‌آويو و حتي عدم مشاركت هند در پروژه خط لوله صلح ايران، پاكستان و هند باشد هر چند كه در مذاكرات عادي به آن اشاره‌اي نشده است . آلمان‌ها اكنون براي عقب نماندن از قافله بازيگران در هند و شرق آسيا تلاش مي‌كنند لذا بازيگري در هند براي آنها امري مهم تلقي مي‌شود كه مي‌تواند به چالش‌هاي اقتصادي آن كمك قابل تامل داشته باشد.