نگاه آمريكا به نشست سازمان ملل

سازمان ملل متحد كه در سال 1945 با توافق قدرت‌هاي بزرگ با هدف برقراري ثبات و امنيت جهاني تشكيل شد، اكنون مراسم شصت و دومين سالگرد تاسيس خود را در نيويورك برگزار مي‌كند. هر چند كه اين سازمان تاكنون نتوانسته اهداف و وعده‌هاي خود به جهانيان را محقق سازد اما همچنان اميدوار است تا با اصلاحات كلان بتواند نقش تاثيرگذاري در عرصه جهاني ايفا كند، سازمان ملل در شرايطي سالگرد شصت و دومين سال تاسيس خود را جشن مي‌گيرد كه هر كدام از كشورهاي حاضر در اين نشست تلاش دارند تا از اين نشست بيشترين بهره برداري  اقتصادي و سياسي را به دست آورند. قدرت‌هاي بزرگ براي اعمال قدرت و بيان توانمندي‌هاي خود و كشورهاي ضعيف براي جلب توجه كشورها جهت كمك به حل بحران‌هايشان و ممالك آزادي‌خواه و عدالت محور براي مقابله با سلطه زورمداران و هدايت جهان به آزادي‌خواهي فعاليت‌هاي همه‌جانبه‌اي را در اين نشست‌ها مبذول مي‌دارند. در اين ميان ايلات متحده كه از يك سو ميزبان نشست سازمان ملل است و از سوي ديگر داعيه نظام تك‌قطبي را دارد برنامه‌هاي گسترده‌اي را براي حضور تبليغاتي در اين نشست تدوين كرده است. آمريكايي‌ها كه در عرصه داخلي با چالش‌هاي بسياري مدام هستند در عرصه خارجي بويژه در عراق نيز ناكام مانده‌اند همچون سالهاي گذشته براي جوسازي تبليغاتي در نشست سازمان ملل فعاليت مي‌كنند كه محورهاي آن بيشتر عبارتند از:
1ـ منطقه مانور اصلي آمريكايي‌ها در نشست سازمان ملل را تحولات عراق تشكيل مي‌دهند. هر چند كه آنها در اين عرصه شكست را متحمل شده‌اند اما در اقدامات روزهاي اخير بر آن بوده‌اند كه كارنامه‌اي موفق را به نمايش گذارند تا از آن در سازمان ملل بهره‌برداري كنند. تاكيد بر كاهش خشونت‌ها در برابر سال 2006، اعلام حمايت‌هاي گروه‌هاي عراقي و كشورهاي منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي بر ادامه اشغالگري، بيان خروج انگليسي‌ها از بصره به دليل اهميت در اجراي اهدافشان در حالي كه پيش از اين، آن را نشانه شكست اعلام كرده بودند، انجام عمليات‌هاي گسترده براي سركوب گروه‌هاي معارض كه با ارائه آمار بالاي تلفات آنها همراه بود و ... را مي‌توان از جوسازي‌هاي آمريكا براي بيان پيروزي در عراق دانست. آنها برآنند تا با جوسازي در مجموعه سازمان ملل بار ديگر رسالت خود در مبارزه با تروريسم و لزوم حضورشان درعراق را مورد تاكيد قرار دهند تا حداقل به افكار عمومي و كنگره آمريكا پيروزي‌هايي را به نمايش گذارند كه به گفته خودشان اجماع جهاني در حل مساله عراق محور آن است. برگزاري نشست همسايگان عراق در نيويورك بخشي از اين سناريو است.
2ـ با توجه به اهميت تحولات فلسطين براي  آينده سياسي سران كاخ سفيد ،آنها فضاسازي در اين زمينه را محور بعدي سياستهاي خود دارند آنها اميد دارند تا در حاشيه نشست سازمان ملل، رضايت اعراب و ساير كشورها را براي مذاكره با رژيم صهيونيستي، حضور در نشست پاييز و حمايت از ابومازن در برابر مقاومت جلب كند. پيش از اين گزارش‌هايي از ديدار برخي سران عرب با مقامات تل‌آويو در نيويورك منتشر شده كه با حمايت‌هاي آمريكا صورت مي‌گيرد.
3ـ جوسازي عليه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و لزوم مقابله با آن از طريق شوراي امنيت اصلي است كه آمريكايي‌ها پيش از نشست سازمان ملل به آن اشاره كرده‌اند. آنها برآنند تا به اصطلاح خود با تكرار اتهامات درباره غيرصلح آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و تهديدات نظامي و امنيتي آن براي منطقه به اصطلاح اجماعي جهاني براي صدور قطعنامه جديدي شوراي امنيت كسب كنند. اين در حالي است كه تاكيد آژانس و شوراي حكام و ساير كشورها بر صلح آميز بودن فعاليت‌هاي ايران و نيز تاكيد كشورهاي منطقه بر همكاري گسترده با تهران اين سناريو را با شكست مواجه ساخته است.
4ـ هدف ديگر آمريكا در نشست سازمان ملل تاكيد بر نظام تك قطبي با محوريت آمريكا براي مقابله با روسيه، چين، و نهضت‌هاي آزادي‌خواه است. آنها لزوم استفاده از سپر موشكي و حضور آمريكا در معادلات جهاني براي برقراري امنيت جهاني را مورد تاكيد قرار مي‌دهند تا بدين وسيله به صف‌آرايي در برابر مسكو و ساير قدرت‌ها بپردازند. البته آنها براي توجه سياست‌هايشان رويكرد به حمايت از كشورهاي ضعيف بويژه در آفريقا مساله آب و هوا را مطرح مي‌كنند كه خود توجيهي براي ادامه سياست‌هاي توسعه‌طلبانه خواهد بود.
در مجموع مي‌توان گفت كه ايالات متحده كه از مدتها پيش براي بهره‌برداري از فضاي حاكم بر نشست مجمع عمومي سازمان ملل برنامه‌ريزي كرده اكنون تلاش دارد تا از آن براي بهره‌برداري در امور داخلي و توجيه سياست‌هاي جهاني استفاده كند درحالي كه انتقادهاي جهاني از آن موجب مي‌شود كه نتيجه آن صرفا در راستاي تبليغات داخلي باشد و دستاورد چنداني براي آن به همراه نداشته باشد بويژه اينكه مواضع كشورهاي عدالت‌خواه و آزاد انديش ،چالشي بزرگ براي آن قلمداد مي‌شود كه ناكامي آن را به همراه دارد.                                                        

اكنون 6 سال از آغاز اشغال افغانستان مي‌گذرد و دستاوردهاي اشغالگران در آمار و گزارش‌هاي ارائه شده، جز ويراني، قتل عام نظاميان بويژه زنان و كودكان، افزايش توليد مواد مخدر، درگيريهاي قبيله‌اي و احياي طالبان، صدور القاعده به ساير نقاط جهان حتي به اروپا، دور ماندن اروپايي‌ها از اهداف اتحاديه بويژه در امور اقتصادي و سياسي و … نبوده است.

اولا: هر چند كه آمريكا و متحدانش با ائتلافي بيش از 30 كشور به افغانستان وارد شدند اما اكنون اين ائتلاف به طور شكننده‌اي در حالي فروپاشي است. اكنون بسياري از كشورهاي اروپايي و حتي ژاپن كه متحدان اصلي آمريكا درجنگ بوده‌اند، تحت فشار افكار عمومي و انتقادهاي جهاني خواستار خروج از افغانستان شده‌اند. اين انتقادها چنان شديد بود كه دولت ژاپن را وادار به استعفاء و كناره‌گيري از قدرت نمود. در انگليس به عنوان يكي ديگر از متحدان اصلي جنگ، نيز وضعيت مشابهي در حال شكل‌گيري است و انتقادهاي گسترده‌اي به عملكرد براون درافغانستان وارد شده كه او را به دگرگوني در سياست‌هايش وادار ساخته است. ثانيا ناتو كه زماني به عنوان ارتقاي جايگاه نظامي، اقتصادي و سياسي در نخستين ماموريت خارج از اروپا وارد افغانستان شد، اكنون نه تنها به اين مهم دست نيافته است بلكه افغانستان به رسوايي بزرگ آن مبدل شده است. ناتواني در برقراري امنيت، عدم هماهنگي ميان نيروهاي ائتلاف، احياي دوباره طالبان، تاكيد بسياري از كشورها بر خروج نيروهايشان از افغانستان افشاي جنايات ودخالت ناتو در قاچاق مواد مخدر و زنان و كودكان به ساير كشورها و … بيانگر ناكامي‌هاي ناتو در ماموريت افغانستان است. ثالثا ايالات متحده كه در عراق گرفتار آمده و ناقوس شكست در اين كشور را شنيده، تمايلي ندارد تا شكست در افغانستان نيز به كارنامه آن افزوده شود لذا تلاش دارد تا به هر نحو ممكن نيروهاي حاضر در اين كشور را حفظ نمايد. آمريكا با اين تحركات از يك سو ا تكرار شكست عراق جلوگيري مي‌كند از سوي ديگر به بهانه افغانستان به امتياز‌گيري ويژه تقسيم هزينه‌هاي سرسام‌آور جنگ ميان ساير كشور مبادرت مي‌روزد در حالي كه در سايه آن از پيشرفت اروپا و تبديل شدن آن به قدرت جهاني جديد جلوگيري مي‌كند.

در چنين شرايطي تصويب قطعنامه 1776 شوراي امنيت كه به وسيله آمريكا و انگليس تهيه شده بود، مي‌توانند ضمن توجيه اقدامات و جنايات صورت گرفته در افغانستان، راه را براي ادامه اشغال هموار سازد. نتيجه مهم آنكه كشورها با مشروعيت يافتن اشغالگري افكار عمومي خود را براي اين حضور توجيه مي‌كنند چنانكه ژاپن به بهانه سازمان ملل بر همكاري با آمريكا تاكيد كرد. با اين وجود عملكرد سازمان ملل درحمايت از اشغالگري بدون توجه به جنايات اشغالگران بار ديگر اثبات كرد كه اين سازمان همچون گذشته دستمايه قدرت‌هاي بزرگ است كه صرفا براي توجيه فعاليت‌هاي آنها اقدام مي‌كند و توانايي اجراي صلح جهاني را ندارد. هر چند كه آنها ادعا مي‌كنند تمديد ماموريت نيروهاي اشغالگر درعراق (1770) و افغانستان (1776) در راستاي صلح جهاني است اما عدم توجه آن به جنايات اشغالگران و لزوم محاكمه عاملان آن گواه تزلزل و بي‌مبالاتي اين سازمان است كه برگ ديگري از وابستگي آن را به نمايش مي‌گذارد. نتيجه اين تحركات، چيزي جز استمرار اشغالگري و كشتار غيرنظاميان نخواهد بود چنانكه همزمان با تمديد ماموريت ناتو در افغانستان، ده‌ها غير نظامي در هلمند به دست اشغالگران به خاك و خون كشيده شدند.

رويارويي تهران - واشنگتن پيش از نشست سازمان ملل

جنگ رواني و جوسازي تبليغاتي از مسائل مطرح در سياست و نظام بين‌الملل مي‌باشد .اهميت اين موضوع تا بدان حد است كه بسياري از ناظران سياسي پيروزي در اين عرصه را از تحرك نظامي و ديپلماتيك مهمتر ارزيابي مي‌كنند. بررسي سير تحولات روابط ايران و آمريكا در دولت نهم بيانگر اين حقيقت است كه طرفين تلاش‌هاي بسياري را براي حضور
موفق در  اين عرصه و شكست طرف مقابل در رقابت تبليغاتي مبذول داشته‌اند.
اولا جمهوري اسلامي ايران با تحركات گسترده ديپلماتيك در كشورهاي همسايه بويژه در حوزه خليج‌فارس و جهان اسلام، آفريقا و آمريكاي لاتين، تقابل گسترده‌اي با منافع آمريكا داشته است. از سوي ديگر ابتكاران محمود احمدي‌نژاد رئيس‌جمهور كشورمان در ارسال نامه به بوش و ملت آمريكا كه با واكنش عجولانه و غير مسئولانه سران كاخ سفيد مواجه شد و ... برگه‌هاي موفقي از فعاليتهاي رواني جمهوري اسلامي ايران در قبال آمريكا است كه دستاوردهاي بسياري براي آن به همراه داشته است. اين تحركات موجب شد تا جامعه جهاني به تصويري مثبت از ايران دست يابد كه براي همزيستي مسالمت‌آميز و تعامل سازنده با تمام ملت‌ها فعاليت مي‌كند. نتيجه اين تحركات را در مواضع جهاني در قبال پرونده هسته‌اي و حضور ايران در معادلات جهاني مي‌توان مشاهده كرد كه جايگاهي  ارزنده براي آن رغم زده است.
ثانيا در نقطه مقابل ايالات متحده به جاي رويكرد به تعامل، جنگ تبليغاتي خود را در قالب اتهامات و جوسازي‌هاي غير اصولي استوار ساخت. تكرار اتهامات واهي پيرامون دخالت منفي ايران در عراق و افغانستان در شرايطي كه ملت‌ها و دولت‌هاي اين كشورها ضمن رد اين اتهامات بر نقش ارزنده و مثبت ايران در بازسازي و امنيت كشورشان تاكيد كردند، اصرار بر غير صلح‌آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌‌اي ايران و تهديدات آن براي جهان كه گزارش‌هاي اخير آژانس انرژي اتمي و حمايت‌هاي جهاني از فعاليت‌هاي ايران، آن را با شكست مواجه ساخت، تحريك كشورهاي منطقه به رويارويي با تهران به بهانه‌هاي امنيتي و نگرشي كه در قالب ديدارهاي مكرر سران كاخ سفيد از منطقه به دليل بيداري و تاكيد ملت‌هاي منطقه بر همگرايي با ايران ناكام ماند و ... از تحركات آمريكا براي اجراي جنگ رواني عليه ايران بوده كه عملكردهاي تهران تاكنون آنها را با شكست مواجه ساخته است.
نكته مهم در اجراي موازنه جنگ رواني ميان ايران و آمريكا مي‌توان به تحركات روزهاي اخير احمدي‌نژاد و مقامات كاخ سفيد در قبال يكديگر اشاره كرد. از يك سو مشاهده مي‌گردد در شرايطي كه بيش از 190 كشور جهان براي حضور در نشست شصت و دومين سالگرد تاسيس سازمان ملل در نيويورك گردهم مي‌آيند، احمدي‌نژاد در اقداماتي پيش‌دستانه كه توجه جهانيان را به خود جلب كرده دو اصل را مطرح مي‌كند. اولا پيشنهاد مناظره با بوش در سازمان ملل كه در مصاحبه با شبكه جهاني جام جم مطرح كرد. ثانيا اعلام درخواست براي ديدار از ويرانه‌هاي 11 سپتامبر براي نثار گل و اداي احترام به قربانيان اين حادثه و در نهايت سخراني در دانشگاه كلمبيا . اين تحركات كه گامي جديد براي رويارويي رواني با آمريكا بود بار ديگر سران كاخ سفيد را در ورطه آزمايش سخت قرار داد. در شرايطي كه جهانيان از طرح‌هاي احمدي‌نژاد استقبال كردند، واشنگتن با رد آنها، بار ديگر آشكار ساخت كه تمايلي براي گفتگوي سازنده ندارد و صرفا به سياست‌هاي يك‌جانبه‌گرايانه فكر مي‌كند. نتيجه اين امر  شكست ديگر كاخ سفيد در برابر تبليغات و ابتكارات ايران بود كه تعجب جهان را برانگيخت.
از سوي سران كاخ سفيد نيز در آستانه نشست سازمان ملل جوسازي‌هاي خود را در قالب جنگ رواني تشديد كرده‌اند. اتخاذ مواضع تند و غير اصولي در قبال پرونده هسته‌اي كه با همكاري فرانسه بر اصل جنگ يا تحريم بيشتر تاكيد مي‌كند، تكرار اتهامات واهي پيرامون دخالت ايران در امور داخلي عراق و افغانستان كه با بازداشت هيات ايراني در سليمانيه عراق صورت گرفت، اعلام نقض حقوق بشر در ايران، ديدارهاي مقامات آمريكايي از كشورهاي خاورميانه كه سفر رايس و فرمانده نيروهاي آمريكايي حاضر در خاورميانه به كشورهاي عربي در اين راستا مي‌باشد و ... را مي‌توان از تحركات آمريكا درجنگ رواني عليه ايران دانست. نكته مهم آنكه تحركات آمريكا كه همچون گذشته تكرار اشتباهات مي‌باشد مورد انتقاد جهاني تكرار قرار گرفت ، چنانكه بسياري از كشورها و صاحب‌نظران آن را دور از منطق ارزيابي كردند. در مقابل عملكرد ابتكاري تهران در زمينه مناظره و ديدار از برج‌هاي دوقلو، حمايت و تحصين جهاني را به همراه داشته است.
براين اساس مي‌توان گفت كه در آستانه نشست سازمان ملل جنگ رواني ميان ايران و آمريكا تشديد گرديده در حالي كه تاكنون موفقيت براي جلب افكار عمومي با ايران بوده و آمريكا بيش از پيش مورد انتقاد جهاني قرار گرفته است.

شسصت و دومين نشست مجمع عمومي سازمان ملل متحد در حالي در نيويورك برگزار مي‌گردد كه اصلي‌ترين موضوع آن تحولات فلسطين و چگونگي عملكرد بازيگران آن مي‌باشد چنانكه رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن براي كسب مشروعيت و كاهش فشارهاي بين‌المللي و ساير بازيگران براي مقابله با اين توطئه و محمود عباس نيز براي بقاء تلاش‌هاي همه‌جانبه‌اي را آغاز كرده‌اند.
اهميت موضوع فلسطين سبب گرديده تا يكي از محورهاي اجلاس‌هاي جهاني بررسي پرونده فلسطين و چگونگي مقابله با آن قرار گيرد. در مقطع كنوني شصت و دومين نشست ساليانه مجمع عمومي سازمان ملل متحد در نيويورك يكي از مراكزي است كه بازيگران صحنه فلسطين براي حضور فعال در آن تلاش‌هاي بسياري مبذول مي‌دارند چنانكه از محورهاي نشست سازمان ملل و مذاكرات دوجانبه و چند جانبه‌اي كه در حاشيه نشست، برگزار مي‌گردد به اين مقوله اختصاص يافته است .با توجه به حاضرين صحنه فلسطين، اين مهم از چند زاويه قابل بررسي است.
1ـ سازمان ملل متحد كه خود را مرجعي جهاني براي تحقق صلح و امنيت جهاني مي‌داند در نشست مجمع عمومي تلاش دارد تا بار ديگر توجه افكار عمومي را به بحران خاورميانه بويژه تحولات فلسطين معطوف نمايد.
هر چند اين سازمان تاكنون كاركرد مناسبي در فلسطين نداشته و به طور يك جانبه (بعضا به نفع رژيم صهيونيستي) موضع‌گيري نموده است اما در اجلاس اخير همچون سالهاي گذشته دبير‌كل خواستار توجه جهانيان به بحران جاري در اراضي اشغالي فلسطين و ارائه راهكارهايي براي حل آن گرديده تا همچنان خود را بازيگر اول تحولات فلسطين براي برقراري صلح معرفي نمايد.
2ـ رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن نيز از مدتها پيش طرح‌هايي را براي حضور در سازمان ملل تدوين نموده‌اند. با توجه به بحران عدم مشروعيت رژيم صهيونيستي كه بسياري از اهداف بين‌المللي و منطقه‌اي آن را با شكست مواجه ساخته اين رژيم تنها تلاش خود را براي برقراري روابط ديپلماتيك با ساير كشورها بويژه كشورهاي اسلامي معطوف ساخته است. با عنايت كه در نشست سازمان ملل بيش از 190 كشور حضور دارند اين فرصت براي صهيونيست‌ها فراهم آمده تا به كمك آمريكا و متحدان غربي اولا در اقدامي تفرقه‌افكنانه با برگزاري نشست‌هايي با برخي سران كشورهاي اسلامي (بويژه در قالب اجراي صلح و بررسي پرونده لبنان و فلسطين)، تا حدودي بحران مشروعيت خويش در اين كشورها را حل و فصل نمايند ثانيا با رايزني‌هاي گسترده (در لواي نام آمريكا) امتيازاتي را از ساير كشورها كسب كنند.
3ـ محمود عباس، رئيس تشكيلات خودگردان نيز در چارچوب اهداف قابل تاملي به نيويورك وارد گرديده است. با عنايت به اولا بحران شديد انساني كه بر غزه حاكم است و تشديد جنايات رژيم صهيونيستي در اراضي اشغالي ثانيا تلاش ابومازن براي حفظ قدرت و ارتقاي جايگاه فتح در دولت ، وي دوران پركاري را در سازمان ملل سپري مي‌كند. ابومازن سياست‌هاي خود را در چند محور استوار ساخته است.
الف ـ مذاكره با ساير كشورها و سازمان ملل و تشريح مشكلات جاري بر اراضي اشغالي بويژه جنايات رژيم صهيونيستي براي جلب حمايت‌هاي جهاني كه از اهميت ويژه‌اي برخوردار است.
ب ـ تاكيد دوباره جامعه جهاني بر نقش تشكيلات خودگردان به عنوان تنها مرجع تصميم‌گيري در تحولات فلسطين در عرصه داخلي و خارجي كه محوريت وي و تشكيلات خودگردان را در معادلات بيش از پيش مستحكم مي‌سازد.
ج ـ انجام برخي مذاكرات با سران رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن جهت اجراي برخي تعهدات دوجانبه بويژه تبادل اسرا كه در نهايت حمايت آنها از محمود عباسي به عنوان مرجع مذاكره‌كننده را در پي خواهد داشت. به عبارتي ديگر مي‌توان گفت كه محمود عباسي با ديپلماسي همه‌جانبه در سازمان ملل بر آن است تا ضمن تحكيم پايه‌هاي قدرت در ميان دولتها و افكار عمومي جهان به راهكاري براي كسب محبوبيت در ميان افكار عمومي فلسطين به منظور پذيرش نقش بيشتر فتح و تشكيلات خودگردان در دولت جديد ملي دست يابد.
4ـ از ديگر بازيگران صحنه فلسطين كه در مجمع عمومي سازمان ملل فعاليت خواهند داشت، كشورهاي اسلامي و كشورهايي مي‌باشند كه به نوعي در اين تحولات ايفاي نقش مي‌كنند. در اين راستا كشورهاي اسلامي بويژه در قالب اتحاديه عرب و سازمان كنفرانس اسلامي از يك سو و كشورهايي نظير چين، روسيه، غيرمتعهدها نيز كه بازيگران جديد صحنه فلسطين مي‌باشند در رايزني با ساير كشورها و سازمان ملل و ارائه طرح‌هايي در نشست مذكور براي حل بحران فلسطين تلاش مي‌كنند كه مي‌تواند تا حدودي خنثي‌كننده توطئه‌هاي رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن باشد.
بر اين اساس مي‌توان گفت كه فلسطين در نشست ساليانه مجمع عمومي سازمان همچون گذشته از محورهاي موضوعي مي‌باشد در حالي كه هر كدام از بازيگران آن براي تحقق اهدافشان فعاليت مي‌نمايند. البته اين نكته قابل ذكر است كه تصميات اتخاذ شده در اين نشست و مواضع بسياري از كشورها بيشتر در حد كسب محبوبيت و پرستيژ بين‌المللي مي‌باشد و در عمل فعاليت چنداني براي حل بحران صورت نخواهد گرفت. براين اساس با توجه به تحولات جهاني مي‌توان گفت كه نشست اخير سازمان ملل بار ديگر اين نكته را به اثبات مي‌رساند كه ملت فلسطين صرفا با اتحاد و استمرار انتفاضه مي‌تواند به اهداف خويش دست يابد چرا كه جامعه جهاني همچنان در انفعال گذشته قرار دارد كه بازيگران آن نه براي حل بحران فلسطين بلكه براي اهداف خود به موضوع فلسطين مي‌نگرند. لذا ملت فلسطين براي تحقق آرمان‌هاي خود بايد به تنهايي اقدام نمايد تا در نهايت به آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف دست يابد.

نگاهي بر روابط تهران - قاهره

ايران و مصر به عنوان دو كشوراسلامي با تمدن كهن داراي روابطي تاريخي مي‌باشند. نزديكي ديني و فرهنگي و ديدگاه‌هاي نزديك مردمي از عواملي هستند كه تاثير بسزايي در مناسبات دو كشور داشته و دارد. از سال 1979 دو كشور به دليل اختلافاتي پيرامون چگونگي مقابله با رژيم صهيونيستي، همكاري با آمريكا و برخي اختلافات نگرشي نظير قرار گرفتن نام خالد اسلامبولي بر  يكي از خيابان‌هاي تهران، سطح روابط خود را به تقليل داده و به نوعي از مسير تعامل خارج شدند. با تمام اين تفاسير در طي ماه‌هاي اخير شاهد برخي دگرگوني‌ها در نگاه طرفين به روابط دوجانبه مي‌باشيم. سال گذشته ديدار لاريجاني از قاهره، مواضع محمود احمدي نژاد -رئيس جمهور ـ در ديدار از امارات كه صراحتا بر اصل همكاري با مصر سخن گفته بود، تاكيد مقامات مصري از جمله مبارك- رئيس‌ جمهور اين كشور- بر تغيير مناسبات با ايران و ...  از تلاش دو كشور براي آغاز روابطي مثبت و رو به رشدحكايت دارد. در ادامه تلاش براي اين مهم دو كشور ديدارهايي را در سطح معاون وزير خارجه برگزار كردند كه سرآغازي خواهد بود براي ديدارهاي آينده ميان سران آنها كه گامي مهم براي بهبود روابط طرفين است. بررسي تحولات جهاني و مواضع دو كشور در قبال آنها لزوم اين گرايش را مي‌تواند بيش از پيش آشكار سازد.
1ـ دو كشور به عنوان تمدن‌هاي جهاني باسابقه‌اي‌طولاني و باستاني، نقش تعيين‌كننده‌اي در تمدن جهاني ايفا مي‌كنند. دو كشور اين توانايي را دارند تا به عنوان مركزي براي اتحاد جهان اسلام مبدل گردند.
2ـ خاورميانه در مقطع كنوني با بحران‌هاي بسياري مواجه است. تحولات عراق، لبنان، فلسطين، مباحثي هستند كه جهان اسلام را تهديد مي‌كنند. نقش وجايگاه دو كشور در هر كدام از اين مناطق نكته‌اي مهم و قابل تامل است. آنها باگرايش به اتحاد مي‌توانند زمينه‌هاي مناسبي براي حل اين بحران‌‍ا فراهم آورند. مسلما اين تحركات عملكردي كاملا مثبتي در برابر غرب و رژيم صهيونيستي است كه با بحران‌آفريني در خاورميانه براي اهداف خود فعاليت مي‌كنند.
3ـ چنانكه ذكر شد ايران و مصر داراي روابطي تاريخي و باستاني مي‌باشند كه قرابت‌هاي ديني و فرهنگي نزديكي ملت‌هاي آنها را به همراه داشته است. حل چالش‌هاي موجود ميان دو كشور زمينه‌اي براي ارتقاي مناسبات اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي آنها خواهد بودكه منافع بسياري براي طرفين به همراه دارد.
4ـ نكته مهم در تحولات مصر، مخالفت شديد مردم اين كشور به همكاري با آمريكا و رژيم صهيونيستي است .در نقطه مقابل مبارك نيز براي حفظ قدرت از هيچ اقدامي فروگذار نيست. باتوجه به ماهيت ضد امپرياليستي ايران و تاكيد آن بر آزادي‌خواهي، گرايش مصر به ايران  ضمن تحقق خواسته‌هاي ملت آن، مي‌تواند رضايت افكار عمومي آن از دولت مبارك را به همراه داشته باشد. مسلما اين مساله زمينه‌اي براي حمايت ملي از سياست‌هاي مبارك و كاهش مخالفان آن است. شايد بتوان گفت كه غرب و رژيم صهيونيستي با آگاهي از اين واقعيت به چالش‌آفريني در روابط دو كشور مي‌پردازند تا اعمال فشارها بر مبارك براي همكاري با آنها را افزايش دهند.
5ـ موقعيت جغرافيايي مصر در آفريقا و نيز جايگاه ارزنده تهران در ميان كشورهاي اين قاره مي‌تواند تحرك مشترك آنها را براي حل بحرا‌ن‌هاي آفريقا بويژه در كشورهاي اسلامي سومالي در سودان فراهم آورد كه خود پيش‌زمينه‌اي براي ارتقاي روابط دو كشور است. اين همكاري مي‌تواند ارتقاي جايگاه جهاني آنها به عنوان ناجيان صلح را به همراه داشته باشد.
6ـ مصر با حضور فعال در قاره آفريقا مي‌تواند زمينه‌هاي مناسبي  براي فعاليت‌هاي ايران در اين قاره فراهم آورد. از سوي ديگر ايران نيز جايگاه ويژه اي در كشورهاي شرقي دارد. با توجه به اهداف كلان اقتصادي و سياسي دو كشور كه براي تعامل با جهان تدوين شده، آنها مي‌كوشند به عنوان مكمل‌هايي براي تامين منافع يكديگر فعاليت كنند.
در مجموع ايران و مصر با بهره‌گيري از اشتراكات ديني و فرهنگي و هماهنگ‌سازي اهداف آزادي‌خواهانه و عدالت‌محورانه مي‌توانند ضمن ارتقاي مناسبات به جايگاهي مهم در منطقه و جهان دست يابند هر چند كه غرب و رژيم صهيونيستي براي تامين منافع خود به كارشكني در اين مناسبات مي‌پردازند. با اين وجود تاكيد ملتها بر همگرايي و اصرار دولت‌ها بر حل مشترك بحران‌هاي خاورميانه مي‌تواند زمينه مناسبي براي تحقق مساله ارتقاي مناسبات باشد.

                                                  تکرار بازيگري رايس در فلسطين

کاندو ليزا رايس وزير امور خارجه آمريکا امروز براي ديدار رسمي وارد سرزمين هاي اشغالي فلسطين مي شود.وي در حالي به رايزني با مقامات رژيم صهيونيستي و تشکيلات خود گردان مي پردازند که:

1)سران کاخ سفيد براي فرار از بحران داخلي و به نمايش گذاشتن کارنامه اي با حداقل پيروزي،حضور در معادلات خاورميانه بويژه در فلسطين را در دستور کار قرار داده اند و رايزني هاي آنها در سرزمين هاي اشغالي و عرصه جهاني تلاش براي اجراي اين نمايش است که با تبليغات گسترده صورت مي گيرد.اکنون رايس براي بررسي نتايج ۵ديدار گذشته اش(در سال جاري)به اراضي اشغالي مي رود تا بيانگرگامي براي اين مهم باشد.

2)در ماههاي اخير اولمرت وزير رژيم صهيونيستي و ابومازن رئيس تشکيلات خودگردان ديدار هاي مکرري داشته اند تا به اجماعي براي اجراي خواسته هاي آمريکا دست يابند.رايس در ديدار اخيربررسي عملکرد اين مقامات را در دستور کار قرار داده تا از آن براي اجراي نشست پاييز و سازش ميان رژيم صهيونيستي و تشکيلات خودگردان بهره برداري كند.

3)از اهداف آمريکا واداشتن کشور هاي عربي براي حضور در معادلات صلح خاورميانه و تحولات عراق مي باشد.اين اقدام در حالي صورت مي گيرد که اعراب رسيدگي به تحولات فلسطين را پيش شرط اين همکاري مي دانندبر اين اساس ديدار رايس با ساير مقامات آمريکا از سرزمين هاي اشغالي را مي توان تلاشي براي جلب رضايت اعراب دانست.نکته آنکه آمريکا در کنار اين رايزني ها به حمايت نظامي و سياسي از اولمرت مي پردازند تا از فروپاشي آن جلوگيري کند.

4)بحث پيرامون تحولات لبنان سوريه و ايران و تحرکات تحديد آميز رژيم صهيونيستي در قبال آنها از مسائل مطرح در اين ديدار است.همچنين صهيونيست ها ابراز ناراحتي از خروج آمريکا از عراق را نيز به اطلاع رايس مي رساند.

5)نکته قابل تامل آنکه ديدار رايس در آستانه نشست سالانه مجمع عمدي سازمان ملل برگزاز مي شود تا از آن براي جوسازي و اعلام پيروزي هاي آمريکا در عرصه جهاني بويژه در تحقق صلح و عدالت جهاني و نيز وا داشتن ساير کشورها به حضور در روند سازش پاييز بهره برداري کنند.

در نهايت ديدار رايس از سرزمين هاي اشغالي فلسطين را مي توان تلاش براي پيروزي هاي آمريکا در عرصه صلح جهاني دانست که بيشتر جنبه تبليغاتي دارد چنانکه پيش از اين آنها اعتراف کرده بودند که نتايج چنداني از اين ديدار به دست نمي آيدبويژه اين که گرههاي مقاومت بر اصل عدم سازش پذيري تاکيد دارنداز سوي ديگر ترديد هايي ميان سران رژيم صهيونيستي و تشکيلات خود گردان براي حضور در روند سازش ايجاد شده است.

در مجموع ترورهاي صورت گرفته را مي‌توان توطئه‌اي درون گرهي ميان اهل سنت دانست كه بخش اصلي آن از سوي اشغالگران و برخي كشورهايي عربي هدايت مي‌شود. بازيگران اين عرصه اميدوارند تا با اين تحركات جوي مسموم عليه مالكي ايجاد نمايند تا در سايه حضور كشورهاي عربي و اشغالگران وي را وادار به اصلاحات سياسي و يا كناره‌گيري از قدرت نمايند. البته تاكيد مالكي بر همكاري با تمام گروه‌ها به جز بعثي‌ها تاكنون اين توطئه را با شكست مواجه ساخته چنانكه بسياري از گروه‌هاي سني بر حمايت از مالكي تاكيد و بر استمرار فعاليت آن تاكيد دارند.

نومحافظه كاران آمريكا كه در سال 2000 با رياست جمهوري بوش وارد كاخ سفيد شدند دكترين خود را براصل حمله پيش دستانه استوار ساختند. اين سياست كه براساس دو اصل سخت افزاري و نرم افزاري تدوين شده بود موجب گرديد تا پس از حوادث 11 سپتامبر 2001 كه در آن برج هاي دوقلو و مركز سازمان تجارت جهاني در نيويورك و واشنگتن در حادثه اي انتحاري تخريب شدند، تحركاتي اساسي در سياست خارجي آمريكا اجرا شود. در شرايطي كه واشنگتن در بخش نرم افزاري به ترويج مبارزه با اسلام و تقابل مسيحيت با آن - براساس اجراي اصول دموكراسي- مي پرداخت در بخش سخت افزاري (نظامي) آنها با ائتلافي جهاني به اشغال افغانستان پرداختند. هر چند كه آنها از واژه هاي مبارزه با تروريسم و امنيت بين المللي سخن به ميان مي آوردند اما اكنون پس از 6 سال از اشغال افغانستان روند تحولات، سرنوشتي ديگر براي اين كشور ونظام بين المللي را نشان مي دهد. در بررسي وضعيت افغانستان در اين سالها چند نكته قابل تامل مي باشد.
1) ساختار دولتي: حامد كرزاي كه پس از اشغال افغانستان رياست دولت موقت، انتقالي و سپس اولين رئيس جمهوري افغانستان را برعهده داشت به رغم تمام تلاش هاي صورت گرفته اكنون با چالشهاي بسياري مواجه است به گونه اي كه در برخي مقاطع زماني از ناكارآمدي و اضمحلال آن سخن به ميان آمده است. عدم وجود دولت مركزي مقتدر، استمرار نظام قبيله اي كه خواستار استقلال از مركز مي باشند، افزايش توليد مواد مخدر به دليل سياستهاي اشغالگرايي كه اعمال فشار بين المللي بر كرزاي را به همراه داشته، اختلافات با پاكستان، عدم اجراي تعهدات بين المللي در باز سازي افغانستان به رغم دهها اجلاس جهاني و فعاليت هاي گسترده ديپلماتيك كابل و ... از مهمترين چالش هاي كرزاي پس از 6 سال مي باشد. اين در حالي است كه اگر اشغالگران و مجامع جهاني بر تعهدات خود عمل مي كردند وي مي توانست دولتي مقتدر را رهبري كند.
2) گروههاي معارض: نكته ديگر در تحولات كنوني افغانستان، نقش و جايگاه گروههاي القاعده و طالبان مي باشد. هر چند كه اشغالگران به بهانه مبارزه با اين گروهها به افغانستان وارد شدند اما در سالهاي اخير به دليل، اولا جنايات فزاينده اشغالگران عليه مردم افغانستان، ثانيا ناتواني دولت در تحقق وعده هاي داده شده، ثالثا تحركات برخي بازيگران خارجي نظير پاكستان براي حفظ منافع در افغانستان، نه تنها اين گروهها متزلزل نشده اند بلكه در قالبهاي جديد سازمان دهي شده اند. روند تحولات بگونه اي است كه اكنون دولت مركزي و اشغالگران براي حل بحران هاي امنيتي از يك سو به مذاكره با طالبان روي آورده اند و از سوي ديگر با اعمال فشار بر پاكستان و برخي كشورهاي فرامنطقه اي براي مقابله با اين گروهها فعاليت مي كنند.
3) اشغالگران: آمريكا و متحدانش كه به بهانه هاي امنيتي و مقابله با تروريسم افغانستان را اشغال كردند، اكنون با گذشت 6 سال عرصه اي از ناكامي را در پيش روي دارند. در شرايطي كه ناتو، اين حضور را ماموريتي بزرگ در خارج از خانه مي دانست كه آينده اي روشن براي آن رغم خواهد زد اما در مجموع نتوانست به اهداف خود دست يابد. انتشار گزارش هاي متعدد از جنايت اشغالگران عليه غير نظاميان افغان، ناتواني در مقابله با طالبان و گروه هاي معارض، شكست ائتلاف كه باب خروج بسياري را از افغانستان منجر مي شود، انزجار جهاني از ناتو و كشورهاي حاضر در افغانستان، توسعه تروريسم بر سراسر جهان بويژه در اروپا، دور شدن اشغالگران اروپايي از روند توسعه سياسي و اقتصادي به دليل مشغوليت در افغانستان، افشاي جنايات اشغالگران در زندان هاي مخفي و... مهمترين دستاوردهاي ائتلاف در افغانستان است. آنها كه تلاش داشتند بدون همكاري با سازمان ملل و براساس دكترين حمله پيش دستانه آمريكا به اهداف بزرگي در افغانستان دست يابند در نهايت دچار چنان تزلزلي شده اند كه خروج و يا حضورشان در افغانستان چالشي بزرگ براي آنها است. در صورت ادامه حضور، آنها با تلفات بيشتري مواجه مي شوند و در صورت خروج، شكست آنها در برابر مجامع جهاني قطعي خواهد بود. براين اساس آنها تلاش دارند تا تحت هر شرايطي وضعيتي نسبي و تعادلي را در افغانستان ايجاد كنند كه از يك سو نشانگر موفقيتهاي آنها باشد و از سوي ديگر زمينه را براي ادامه اشغالگري هموار سازد.
در نهايت كارنامه 6 سال اشغال افغانستان را مي توان در تزلزل دولت مركزي، تشديد بحران امنيتي، توسعه گروههاي افراطي و معارض و شكست طرح هاي ائتلاف دانست كه نتيجه ناكارآمدي و سياست هاي نادرست اشغالگران مي باشد. در اين وضعيت ، امنيت و ثبات منطقه و محيط جهاني به مخاطره مي افتد. اين در حالي است كه مقامهاي افغاني مي گويند اگر اشغالگران خارج شوند مردم افغان مي توانند خود به اداره بهتر كشورشان مبادرت ورزند.

اصلاحات سياسي پوتين

ولاديمير پوتين در دو دوره رياست جمهوري بر روسيه توانسته است تا حدود زيادي امپراطوري شوروي سابق را احياء و به نوعي به فردي مقتدر با جايگاه مردمي مبدل شود. وي درحالي خود را براي كناره‌گيري از قدرت در ماه‌هاي آينده آماده مي‌سازد كه تمام تلاش خود را براي حفظ موقعيت مردمي و نيز توسعه روسيه به كار گرفته است.
فعاليت‌هاي مثبت او بويژه در عرصه سياست خارجي سبب شده تا براساس نظرسنجي‌ها اكثريت مردم روسيه ضمن ابراز رضايت از دوران رياست جمهوري او خواستار حضور مجددش در انتخابات 2012 شده‌اند. نكته مهم در سياست‌ها و ابتكارات پوتين، تغيير ناگهاني دولت و تعيين فردي تقريبا گمنام در پست نخست‌وزيري است. پوتين كه در سال 2004 پيش از آغاز دور دوم رياست جمهوري‌اش نيز ميخائيل كاسيانوف را بركنار و ميخائيل فراد كوف را به سمت نخست‌وزيري تعيين كرده بود اكنون سه ماه مانده به انتخابات پارلماني و شش ماه به انتخابات رياست جمهوري روسيه مانده «ويكتور زوبكوف» را كه از چهره ناشناخته اطلاعات مالي روسيه بود به نخست‌وزيري منصوب كرد كه شوكي سياسي را بر عرصه داخلي و خارجي وارد سازد. با توجه به سياست‌هاي بلند مدت پوتين كه تلاش دارد تا دولت آينده نيز راه وي را ادامه داده و به توسعه روسيه بپردازد اين اقدام وي از چند منظر قابل تامل است.
1ـ سوابق ويكتور زوبكوف نشان مي‌دهد كه وي از آغاز دهه 90 تاكنون در امور مبارزه با فساد مالي فعاليت داشته است. در شرايطي كه آمار فساد در روسيه افزايش يافته و نارضايتي عمومي را به همراه داشته، پوتين مي‌تواند از سوابق اين فرد براي مبارزه با اين پديده و كاهش اعتراضات مردمي برخوردار شود.
2ـ برخي صاحب‌نظران بر اين عقيده‌اند كه پوتين با آوردن چهره‌اي ناشناس در پست نخست‌وزير تلاش دارد تا همچون گذشته نظارت كامل بر دولت داشته باشد و حتي پس از كناره‌گيري از قدرت در پشت صحنه به هدايت آن بپردازد. اين گمانه‌زني وجود دارد كه پوتين ،يا «زوبكوف» را براي رياست‌جمهوري كانديد سازد و يا سرگئي ايوانف را كه در هر صورت آنها مطيع و از وفا‌داران به وي هستند لذا دولت آينده نيز تحت اختيار او قرار مي‌گيرد. اين گمانه‌زني‌ها در حالي ارائه شده كه پوتين تاكيد كرده با انتخاب فردي ملي‌گرا در پست رياست جمهوري از صحنه سياسي خارج و به امور شخصي مي‌پردازد.
3ـ از اصول اوليه در سياست‌هاي پوتين انجام اصلاحات ساختاري بويژه در صنايع دفاعي و نظامي است وي تاكيد دارد كه روسيه قدرتمند با صنايع نظامي امكان‌پذير است لذا براي مقابله با تهديدات غرب بويژه توسعه‌طلبي آمريكا و اروپا بايد فعاليت‌هاي بسياري انجام داد. بر اين اساس تغيير در پست نخست‌وزيري را مي‌توان اقدامي براي اولا بيان اصلاحات گسترده در كشور، براي مقابله فعال و منسجم با مخالفان دانست كه خود را براي رقابت با ايوانف آماده كرده بودند. ثانيا تاكيد بر استمرار توسعه صنايع دفاعي در برابر غرب از جمله سپر موشكي آمريكا است كه زوبكوف نيز در «دوما» به آن تاكيد كرده بود. به عبارتي ديگر اين اقدام پوتين مي‌تواند استراتژي پيش‌دستانه آن در برابر مخالفان در عرصه داخلي و خارجي باشد كه راه را براي اقدامات آينده وي هموار مي‌سازد. پوتين با اين تحولات تلاش دارد تا نوعي سردرگمي را براي بازيگران داخلي و خارجي ايجاد كند كه نتيجه آن معطوف شدن نسبي آنها به اين تغييرات و چگونگي مقابله يا تعامل با آن باشد تا در سايه آن، اهداف مسكو را تامين كند.
براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه پوتين با اين دگرگوني با اقدامي پيش‌دستانه به صف‌آرايي در برابر مخالفان پرداخت كه تا ضمن تحقق اهداف بلند مدتش به بهبود جايگاه مردمي آن براي پيروزي نامزد موردنظرش در انتخابات رياست جمهوري منجر گردد. اين در حالي است كه وي همچنان در راس قدرت به نظارت‌ها بر دولت ادامه داد و مانع از يك جانبه‌گرايي آن مي‌شود. بر اين اساس تغيير دولت را نمي‌توان نشانه‌اي بر تحول بزرگ در روسيه دانست بلكه گامي براي ورود پوتين به اجراي سياست‌هاي آينده است كه با تغيير دولت اجرايي مي‌شود.

رژيم صهيونيستي كه با شكست در جنگ 33 روزه در برابر حزب‌ا… لبنان با بحران‌هاي شديدي مواجه شد، همواره به نقض حريم هوايي لبنان پرداخته تا جوي رواني عليه آن ايجاد كند. در شرايطي كه صهيونيست‌ها همواره تلاش دارند تا با دخالت مستقيم و غير مستقيم در لبنان، شرايطي بحراني براي آن ايجاد كنند، بالگردهاي اين رژيم اقدام به هلي‌برد ادوات نظامي در نقاط مرزي سرزمين‌هاي اشغالي با لبنان كرده‌اند كه به گفته برخي ناظران ،اعلام جنگ جديد عليه حزب‌ا… مي‌باشد. با توجه به اينكه پيش از اين نيز آنها اقدام به تهديد سوريه كرده‌اند، تحركات صهيونيست‌ها در لبنان مي‌تواند با چند هدف صورت گرفته باشد:

3ـ در هفته‌هاي اخير شاهد تشديد جنگ رواني آمريكا و رژيم صهيونيستي پيرامون حزب‌ا… لبنان مي‌باشيم. آنها در تبليغات خود چنان وانمود مي‌سازند كه حزب‌ا… به ارتقاي توان موشكي و اطلاعاتي خود پرداخته و براي حمله به صهيونيست‌ها آماده مي‌شود. در همين حال مقامات آمريكايي از حمله سفير اين كشور در لبنان بارها ادعا كرده‌اند كه حزب‌ا… تهديدي براي رژيم صهيونيستي و اعراب مي‌باشد. آنها برآنند تا با تشديد جوسازي‌ها عليه حز‌ب‌ا… كه با تهاجم به خاك لبنان صورت گرفته، فضايي منفي عليه آن ايجاد كنند كه در نتيجه آن اولا كشورهاي عربي براي مقابله با حزب‌ا… به حمايت از تل‌آويو بپردازند ثانيا جامعه جهاني به بهانه‌هاي امنيتي به خلع سلاح حزب‌ا… روي آورد.

در نهايت مي‌توان گفت كه تحركات صهيونيست‌ها در خاك لبنان و سوريه بيش از هر چيز جنگي رواني و تبليغاتي است كه براي مصارف داخلي و واداشتن جامعه جهاني به حمايت از طرح‌هاي آنها صورت مي‌گيرد. البته بيداري كشورهاي منطقه در اين زمينه الزام‌آور است چرا كه آنها با اعتراضات گسترده به اين تحركات و اعلام حمايت از سوريه و لبنان مي‌توانند مانع از تكرار اين تحركات شوند كه شكستي سنگين را بر صهيونيست‌ها تحميل خواهند كرد كه نتيجه آن اضمحلال بيشتر دولت اولمرت خواهد بود.

بررسي تحولات امروز سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين نشانگر اين حقيقت است كه جنايت صبرا و شتيلا صرفا معطوف به 1982 نبوده بلكه امروز نيز عينا در حال اجرا مي‌باشد اما به دليل سكوت جهانيان از اذهان دور مانده است. اعمال تحريم‌هاي گسترده عليه ملت فلسطين كه 90 درصد آنها را در فقر فرو برده، قطع آب و برق و امكانات اوليه زندگي در غزه به دست صهيونيست‌ها، يورش گسترده نظاميان صهيونيست به مناطق فلسطين‌نشين كه روزانه ده‌ها تن را به خاك و خون كشيده و بسياري را به مكان‌هاي نامعلومي انتقال مي‌دهند، آزمايش‌هاي غيرقانوني بر روي زندانيان فلسطيني كه آنها را به ابزار آزمايشگاهي مبدل ساخته است، استفاده صهيونيست‌ها از سلاح‌هاي شيميايي و ميكروبي در مقابله با گروه‌هاي مقاومت وحملات هوايي كه فضايي مسموم براي فلسطينيان ايجاد كرده و … هر روز صبرا و شتيلاي جديدي را به نمايش مي‌گذارد. اين جنايت‌ها در حالي صورت مي‌گيرد كه جهانيان و متاسفانه جهان اسلام در برابر آنها سكوت كرده و حتي بعضا به حمايت از صهيونيست‌ها مي‌پردازند. نكته مهم آنكه در سال 1982 با كشتار صبرا و شتيلا شاهد ظهور نهضتي به نام حزب‌ا… لبنان بوديم كه امروز به سدي عظيم در برابر رژيم صهيونيستي مبدل شده كه نمود آن را در جنگ 33 روزه مي‌توان مشاهده كرد، اكنون نيز شاهد تشكيل گروه‌هاي مقاومت در فلسطين مي‌باشيم كه با پاسخ‌هاي موشكي خود صهيونيست‌ها در بحران شديد رواني و سياسي فرو برده‌اند. براين اساس در شرايطي كه مناطق فلسطيني نشين را مي‌توان صبرا و شتيلا ناميد، اين مهم وجود دارد كه ملت فلسطين مانند بازماندگان صبرا و شتيلا راه خويش را در مقاومت جستجو كرده‌اند كه آنها را به تحقق آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف رهنمون خواهد ساخت در حالي كه آنها نيز مانند ملت لبنان ديگر اميدي به جامعه جهاني براي محاكمه جنايت‌كاران صهيونيست ندارند و صرفا با تكيه بر اراده خود به تقويت مقاومت مي‌پردازند.

جدال در كنگره

پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات ميان دوره‌اي كنگره آمريكا را مي‌توان سرآغازي براي تشديد چالش‌هاي داخلي كاخ سفيد و نومحافظه‌كاران دانست كه 7 سال با تكيه بر سياست حمله پيش‌دستانه به جنگ‌افروزي در جهان پرداختند. آنها كه به بهانه تروريسم و امنيت جهاني به اشغال افغانستان و عراق پرداختند و ميلياردها دلار صرف اين جنگ‌طلبي‌ها كردند، پيروزي دموكرات را سدي در برابر استمرار طرح‌هايشان ارزيابي كردند. در نقطه مقابل دموكرات‌ها نيز كه سالها از عرصه سياسي دور بوده‌اند، تلاش كردند تا با بهره‌گيري از شرايط داخلي و جهاني كه برگرفته از اعتراضات گسترده به جنگ‌طلبي‌هاي كاخ سفيد است، درعرصه سياسي حضور يافته تا در نهايت پيروزي در انتخابات 2008 را تجربه كنند. نكته مهم در رويارويي اين دو قطب تشديد اين اختلافات در مقطع كنوني مي‌باشد. در شرايطي كه پيش از اين كنگره بودجه 100 ميليارد دلاري و حضور نيروي بيشتر در  عراق و افغانستان  را بررسي كرده بود -كه با وتوي بوش اجرايي شده بود- اكنون با گزارش كراكر و پترائوس، بخش ديگري از مقابله با بوش را در پيش گرفته است. رقابت جمهوريخواه و دموكرات اكنون در تحولات داخلي آمريكا بدان مرحله رسيده است كه  هر كدام تلاش دارند تا افكار عمومي را با خود همراه سازند.
الف ـ سران كاخ سفيد كه ادامه جنگ عراق را تنها راهكار براي حضور در عرصه سياسي و خروج از كاخ سفيد با حداقل پيروزي مي‌دانند برآنند تا به هر نحو افكار عمومي را به اين مهم متقاعد كنند. گزارش كراكر و پترائوس كه بيانگر پيروزي‌هاي آمريكا در عراق براي بلند مدت و نيز انتقال مسئوليت‌ شكست‌هاي اشغالگران به دولت مالكي و كشورهاي منطقه بود، اعلام آمادگي بوش براي خروج 30 هزار نيرو از عراق كه تعداد آنها را از 170 هزار به 140 هزار نفر (آماري كه از ابتداي جنگ بوده است)كاهش مي دهد ، پخش نوار ويدئويي از بن‌لادن رهبر ارشد القاعده كه در آن آمريكا تهديد به حملات تروريستي شده بود، ارائه گزارش‌هايي مبني بر جايگزيني ايران در عراق در صورت خروج از اين كشور ،رويكرد به متحدان سنتي در خاورميانه و اروپا، افزايش بازيگران در عراق كه بر استمرار اشغالگري تاكيد داشته باشند چنانكه فرانسه اين نقش را ايفا كرد، ايجاد بحران در سراسر جهان كه توجيهي باشد بر رسالت آمريكا براي مبارزه با تروريسم كه ريشه‌هاي آن در عراق است و ... از جمله ترفندهاي بوش براي كسب آراء افكار عمومي جهت ادامه اشغالگري است. وي با اين اقدامات تلاش دارد تا اولا بودجه 50 ميليارد دلاري درخواستي را كسب كند ثانيا كنگره را با سياست‌هاي جنگ‌طلبانه خود براي ماه‌هاي آينده همراه سازد چنانكه در ماه‌هاي قبل نيز كنگره فرصتي چند ماهه براي كاخ سفيد جهت پايان دادن به بحران عراق قائل شده بود. با تمام اين تفاسير تاكيد مقامات نظامي بر ناتواني در جنگ عراق و اعتراضات شديد به گزارش كراكر و پترائوس بوش را در تنگناي مخالفان قرار داده است.
ب ـ در نقطه مقابل دموكرات‌ها كه اكثريت كنگره را در اختيار دارند اكنون از گزارش كراكر و پترائوس به عنوان سندي مبني بر ناتواني در جنگ عراق ياد مي‌كنند. آنها تاكيد دارند كه اين گزارش صرفا توجه گر  ادامه اشغالگري و ناكامي‌هاي آمريكا است كه با اتهام به كشورهاي ديگر اجرا مي‌شود. دموكرات‌ها برآنند تا با رد بودجه 50 ميليارد
دلاري و نيز اعمال فشار براي خروج از عراق تا سال 2008 به احياي جايگاه خود در ميان افكار عمومي دست يابند. آنها دريافته‌اند كه ناتواني آنها در برابر كاخ سفيد به تزلزل جايگاه آنها در ميان مردم منجر شده بگونه‌اي كه نظرسنجي‌ها چندان در چارچوب اهدافشان نمي‌باشد.
بر اين اساس مي‌توان گفت در مقطع كنوني تقابل دموكرات‌ها و جمهوريخواهان پيرامون عراق به امري حيثيتي مبدل شده كه صحنه‌اي از تضاد را در داخل ايالات متحده به همراه داشته است. آنها اكنون عقب‌نشيني در برابر ديگري را شكستي سنگين براي انتخابات آينده مي‌دانند لذا تلاش خود را براي توقف رقيب انجام مي‌دهند.

2ـ واشنگتن كه در سالهاي گذشته (پس از 11 سپتامبر) استراتژي هر كه با هست از ما و هر كه نيست دشمن ما است را در دستور كار داشت، اكنون وادار به رويكرد به متحدان سنتي شده است. رويكرد به برقراري روابط گسترده با كشورهاي اروپايي حتي كشورهايي نظير فرانسه كه مخالف سياست‌هاي آن مي‌باشد، پايان دادن به اصلاحات سياسي در خاورميانه و رويكرد به تجهيز نظامي اين كشورها كه نمود آن را در سفر گيتس و رايس به منطقه با 50 ميليارد دلار مشوق نظامي مشاهده گرديد ارائه تعريف جديد از تروريسم كه براساس آن كشورهايي كه مانند مالك عربي و پاكستان كه سابقه‌اي طولاني در پرورش تروريسم دارند، به عنوان متحد شناخته شدند و در مقابل گروه‌هاي مقاومت مردمي مانند گروه‌هاي فلسطيني و حزب‌ا… لبنان و كشورهاي آزادي‌خواه ايران و سوريه و آمريكاي لاتين مفهوم تروريست قرار گرفتند، بازگشت نسبي به سازمان ملل براي كسب مجوز براي توسعه‌طلبي‌ كه در تحولات لبنان، سومالي و سودان انجام شده، تلاش براي به اصطلاح حل بحران فلسطين براي خود خوشايند اعراب و… را مي‌توان از نشانه‌هاي رويكرد آمريكا به متحدان قديمي داشت. البته واشنگتن دليل اين رويكرد را همچنان مبارزه با تروريسم و امنيت جهان عنوان كند.

در مجموع مي‌توان گفت كه تقابل آژانس و كشورهاي غربي نتيجه زياده‌خواهي‌هاي غرب است كه بيان حقانيت فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران را شكستي براي خود مي‌دانند لذا براي سركوب آنها تلاش مي‌كنند. با اين وجود وجود شوراي حكام كه به رغم بي‌مبالاتي‌هاي گذشته‌اش اكنون به حقوق ايران تداعي كرده براي احياي جايگاه جهاني خود نيازمند مذاكره با ايران و مقابله با غرب مي‌باشد چرا كه تاكنون نيز به دليل وابستگي به غرب بسياري از منافع خود را از دست داده است. بر اين اساس استمرار مذاكرات تهران و آژانس مي‌تواند راهكاري براي رويارويي آژانس در برابر يك‌جانبه‌گرايي غرب باشد كه اقتدار جديد را براي آن به همراه دارد در حالي كه اگر بخواهد پيرو آنها باشد تنها به اضمحلال و انزواي خود كمك كرده است.

                   پاسخ موشکي مقاوت هشداري براي سازش کاران 

در شرايطي که رژيم صهيونيستي با تشديد جنايات و اختلاف افکني براي تشديد مقاومت فعاليت مي کرد گروههاي مقاومت در اقدام پيش دستانه با هدف قرار دادن پايگاه زکيم عسقلال توانستند 57صهيونيستي را زخمخي سازند.با توجه به تحولات سرزمين هاي اشغالي فلسطين بويژه اختلاف موجود در  ميان فلسطينيان و حملات صهيونيست ها به غزه اين اقدام مي تواند چند پيام مهم داشته باشد:

1)صهيونيست ها به بهانه مقابله با انتفاضه و پاسخ هاي موشکي مقاومت اقدام به ساخت ديوار حائل،افزايش بودجه نظامي تا 12ميليارد دلار،نصب سيستم رادار و سپر موشکي کرده اند.عملکرد کنوني مقاومت نشان داد که هيچ سلاحي در برابر مقاومت توان مقابله ندارد و انتفاضه ادامه دارد.

2)در شرايطي که در فلسطين اختلافات داخلي مشاهده مي شود اما همگکاري گروههاي مقاومت در اجراي اين عمليات مهم نشان گر آن است که فلسطينيان در اسير انتفاضه مشترک مي باشند و صرفا برخي چالشهاي نگرشي ميان آنها است که با حمکاري و تکيه بر اصل استمرار مقاومت مي توانند به اتحاد فراگير دست يابند.

3)اين تحرک فلسطينيان را مي توان تحرکي در برابر سياست هاي سازش کارانه ابومازن دانست که با ديدار هاي مکرر با اولمرت براي اجراي خواست آمريکا گام بر مي دارد.اين عمليات شکستي بزرگ براي ابومازن و پيروزي براي ملت فلسطين است که اصل انتفاضه به جاي سازش تاکيد دارد در همين حال عمليات  فلسطينيان بعد ديگري از نگاه ملت فلسطين را آشکار ساختو آن مخالفت با نشست سازشکاران بر اساس طرح صلح بوش مي باشد.اين پيام چنان واضح بود که صهيونيستها ازانجام اين نشست ابراز ترديد و خواستار تاخير در آن شدند چراکه دريافتند ملت فلسطين اهل سازش نمي باشند و انتفاضه استمرار مي يابد.

4)نکته مهم در اين عمليات،شکست بيشتر اولمرت در داخل وزوال بيشتر او است در حالي که وي به هر اقدامي براي حفظ قدرت مبادرت مي ورزد اين تحرکات که تشديد کننده بحرانذ امنيتي براي صهيونيست ها است وي را در چالشي بزرگ قرار مي دهد.وي که هنوز از بحران سدريروت اعتراضات مردمي خارج نشده  بايد پاسخ گوي نظاميان نيز باشد تا گامي ديگر به زوال نزديکتر گردد.در نهايت پاسخ موشکي مقاوت را مي توان گامي مهم در استمرار انتفاضه و شکست طرح هاي سازش کاران دانستکه اتحاد ملت فلسطزين را بيش از پيش تکيه مي بخشند،آنها نشان دادند که پذيرنده توطئه سازش نيستند و بر استمرار انتفاضه تا تحقق آرمان تشکيل کشور فلسطين به پايتختي قدس شريف تاکيد دارند.

ساركوزي، در وهم اقتدار جهاني

«نيكولا ساركوزي» كه به حمايت هاي شيراك و لابي صهيونيست توانست با پيروزي بر «سگولن رويال» رقيب سوسياليست خود در انتخابات اخير رياست جمهوري فرانسه پيروز و وارد كاخ اليزه گردد، به عنوان راست گراي جديد شعار تحول در ساختار كشور را اعلام كرد. هرچند كه وي در مبارزات انتخاباتي شعار رشد اقتصادي، تغيير در ساختار سياسي و بهبود رفاه اجتماعي و در يك كلام حضور فعال در عرصه سياست داخلي را سرمي داد اما با حضور در اليزه روندي ديگر را در پيش گرفت. بررسي كارنامه ساركوزي در چهارماه اخير رياست جمهوري نشانگر اين واقعيت است كه وي تلاش اوليه خود را بر اصل سياست خارجي استوار ساخته و برآن است تا با حضور در اين عرصه، زمينه هايي را براي بهر ه گيري از امكانات جهاني به منظور تحقق طرح هاي سياست داخلي فراهم كند. به عبارتي ديگر وي اميد دارد تا با حضور فعال در معادلات جهاني، ضمن سرپوش نهادن برناكامي هاي داخلي كه بخشي از آن برجاي مانده از دوران وزارت وي بر وزارت كشور است، از ارتقاي جايگاه جهاني براي توسعه داخلي برخوردار شود در حالي كه آمار از بدتر شدن شرايط اقتصادي و اجتماعي در داخل فرانسه در طول مدت كوتاه رياست وي حكايت دارد كه اعتراض احزاب را نيز به همراه داشته است.
سياست و مواضع اتخاذ شده از سوي ساركوزي ماههاي اخير را مي توان تا حدودي بيانگر خط مشي هاي وي در نظام بين المللي دانست كه به گفته بسياري از آگاهان سياسي، خارج از چارچوب سياستهاي دوران شيراك ويا به اصطلاح ساركوزي انقلابي در سياست خارجي فرانسه مي باشد. محورهاي اصلي سياست خارجي پاريس كه بعضا در نشست ساركوزي با سفرا بيش از پيش تبيين و تشريح گرديد عبارتند از:
1) فرانسه به رغم فعاليت در اروپا هرگز نتوانسته است به عنوان بازيگر اول در اين عرصه حضور يابد، چنانكه شيراك نيز با ديپلماسي سازش كارانه به اين مهم نائل نيامد. ساركوزي كه حضور قدرتمند فرانسه در عرصه جهاني را ابتدا از خاك اروپا مي داند براي اجراي اين مهم تلاش هايي را آغاز كرده است. ديدار از آلمان و انگليس در روزهاي آغازين رياست جمهوري، تلاش براي تصويب قانون جديد واحد اروپايي، عدم مخالفت با عضويت تركيه در اتحاديه اروپا، تاكيد بر تقويت اقتصادي و سياسي اروپا و ... را مي توان از گام هاي آغازين ساركوزي براي ارتقاي جايگاه فرانسه در اروپا دانست. هرچند كه وي همچنان موانعي نظير آلمان و انگليس را براي اهداف اروپايي خود احساس مي كند.
2) مهمترين محور سياست خارجي فرانسه چگونگي تعامل با آمريكا است. در شرايطي كه شيراك با مخالفت هاي خود با عملكردهاي آمريكا توانسته بود موقعيتي مردمي و حتي جهاني كسب كند، ساركوزي روندي ديگر را در پيش گرفته است. ديدار وي از آمريكا و تاكيد برهمكاري با آمريكا در معادلات جهاني را بايد دگرگوني نسبي در مناسبات دو كشور دانست. وي چنان در اين مسير قرار گرفت كه «كوشنر» وزير خارجه فرانسه را راهي عراق ساخت و در نهايت از حمله آمريكا به عراق حمايت و خواستار حمايت جهاني از اين اقدام شد. ساركوزي در خيال خود تلاش دارد تا از انزواي جهاني آمريكا و دوري انگليس از آن براي كسب امتيازات جهاني خود بهره برداري كند درحالي كه توجهي به انزجار جهانيان از واشنگتن و متحدان آن كه مي تواند منافع بسياري را از آن حذف كند، ندارد.
3) موضع ساركوزي در قبال ايران بويژه فعاليت هاي هسته اي اين كشور از مسائلي است كه حتي با انتقاد شديد سياستگذاران داخلي فرانسه مواجه شده است. در شرايطي كه شيراك با تعاملي فراگير و پذيرش حقوق هسته اي ايران براي حل مسالمت آميز آن تلاش مي كرد، ساركوزي سياستي تهديد آميز در قبال پرونده هسته اي ايران در پيش گرفته تا به خيال خود با اين تحركات ايران را وادار به مصالحه با خواسته هاي غرب نمايد. وي بارها بر اصل تحريم هاي شديد و در نهايت تعليق فعاليت هاي هسته اي ايران سخن به ميان آورده كه با انتقاد هاي افكار عمومي جهان مواجه شده است. بسياري از سران جهان حتي آژانس بين المللي انرژي اتمي به ساركوزي هشدار داده اند كه حقوق هسته اي يك كشور را نمي توان ناديده گرفت و مواضع او در قبال پرونده هسته اي ايران صرفا فرانسه را در حاشيه معادلات جهاني قرار مي دهد و دستاوردي براي پاريس نخواهد داشت.
4) به رغم آنكه گذشتگان در كاخ اليزه برتعامل با روسيه تاكيد داشته اند اما ساركوزي براي مقابله با اين كشور فعال گرديده است. وي كه همراهي با آمريكا را خواستار شده، چنان در برابر مسكو قرار گرفته كه در نشست سفرا صراحتا تاكيد كرد:« پوتين با درنده خويي براي تسلط برجهان تلاش مي كند.» اين اقدام مي تواند تنش درمناسبات پاريس ومسكو و حتي توسعه آن به كل اروپا را به همراه داشته باشد.
5) نكته بارز در سياست هاي ساركوزي تلاش وي براي احياي امپرياليسم فرانسه است. وي با حضور فعال در آفريقا، خاورميانه، افغانستان و حتي آمريكاي لاتين براي اين مهم فعاليت مي كند. قابل تامل آنكه وي در شرايطي به اين امر روي آورده كه صراحتا از تقابل اسلام و مسيحيت سخن به ميان مي آورد كه مسلما به چالشي بزرگ در سياستهاي توسعه طلبانه آن در آفريقا و خاورميانه مبدل مي شود بويژه اينكه وي نگاهي صهيونيستي دارد و بعضا براي تحقق اهداف رژيم صهيونيستي گام برمي دارد.
در نهايت مي توان گفت كه ساركوزي براين گمان است كه با حضور در معادلات جهاني آن هم بازيابي غير ديپلماتيك و تهديد آميز و نيز همكاري با واشنگتن نمي تواند به اهداف داخلي و خارجي دست يابد. عملكرد چند ماهه رياست وي گوياي آن است كه او فاقد زبان و ادبيات روز ديپلماتيك و نحوه تعامل با جهان بوده و در واقع با ادبيات دوران استعمار مي خواهد منافع فرانسه را تامين كند.
اين رويكرد هرچند ممكن است در ابتدا نتايجي براي وي داشته باشد اما مسلما در بلند مدت لطمات غير قابل جبراني براي پاريس به ارمغان خواهد آورد. چرا كه ديگران به زبان سياست به وي خواهند آموخت كه دوران ياغي گري وهمراهي با آمريكا به پايان رسيده است.

گزارش براي توجيه اشغالگري

سران كاخ سفيد كه در عرصه جهاني و داخلي با انتقادهاي شديدي مواجه هستند، سرانجام با گزارش كراكر سفير آمريكا در عراق و پترائوس فرماندهان نظاميان اشغالگر در مورد استراتژي آينده عراق موافقت كردند تا شايد رضايت كنگره را براي اهداف آينده خود كسب كنند.
سرانجام گزارش كراكر و پترائوس كه پس از گزارش بيكر ـ هاميلتون مفصل‌ترين گزارش درباره عراق است، منتشر شد در حالي كه چند نكته در حاشيه اين گزارش قابل تامل است. آنها در حالي گزارش خود را ارائه كردند كه كاخ سفيد درخواست 50 ميليارد دلار بودجه اضافي، افزايش شمار نظاميان و استمرار اشغالگري، همسويي محافل سياسي و اجتماعي آمريكا با جنگ‌طلبي‌هاي بوش و ... را از كنگره طلب كرده‌اند. با توجه به اينكه كنگره و محافل سياسي و نظامي ايالات متحده با سياست‌ها و خواسته‌هاي كاخ سفيد مخالف مي‌باشند گزارش كراكر و پترائوس بر چند اصل استوار شده بود تا توجيهي براي خواسته‌هاي بوش باشد، مهمترين محورهاي اين گزارش عبارتند از:
الف ـ تاكيد بر ناتواني دولت مالكي در اداره كشور كه حضور پررنگ‌تر اهل سنت بويژه بعثي‌ها در دولت، حضور نظاميان آمريكايي براي تامين امنيت عراق، دگرگوني در ساختار سياسي بغداد و حتي دخالت مستقيم در اين امر را الزام‌آور مي‌سازد. در اين بخش اصلي ناكامي‌ها برعهده دولت مالكي نهاده شد و اشغالگران مبرا شناخته شده‌اند.
ب‌ـ در گزارش فوق، آنها تاكيد دارند كه عمليات‌هاي نظامي در عراق موفقيت‌آميز بوده و آنها امنيتي نسبي را در اين كشور تقسيم كرده‌اند. اين گزارش توجيهي براي افزايش نيروها به بيش از 170 هزار نفر براي پيروزي نهايي مي‌باشد در حالي كه در آن اشاره‌اي به تلفات آمريكايي‌ها و افزايش حملات تروريستي نشده است.
ج ـ‌كراكر و پترائوس بار ديگر تلاش كرده‌اند تا از بازيگران خارجي به عنوان عامل بحران عراق ياد كنند. آنها بدون اشاره به جنايات اشغالگران بار ديگر اتهامات واهي و خيالي خود پيرامون دخالت منفي ايران و سوريه در عراق را مطرح كرده‌اند. آنها چنان وانمود كرده‌اند كه اين كشورها با حضور مستقيم و آموزش نيروهاي وابسته به خود بويژه سپاه المهدي و ياران مقتدي صدر كه با اشغالگران مقابله مي‌كنند براي اجراي اهداف خود فعاليت مي‌كنند. آنها درحالي اين مسائل را مطرح مي‌كنند كه دولت عراق بارها بر نقش امنيت ايران و سوريه در عراق تاكيد و نسبت به فرافكني و اختلاف‌افكني‌هاي اشغالگران هشدار داده‌اند.
1ـ گزارشگران به كنگره براي جلب نظر نمايندگان از خروج تدريجي از عراق در بلند مدت سخن به ميان آورده‌اند در حالي كه پيش‌شرط آن را همراهي كنگره در تامين هزينه مالي و انساني براي اجراي اهداف بوش در عراق عنوان كرده‌اند.
در مجموع مي‌توان گفت كه گزارش كراكر و پترائوس بيش از هرچيز سناريويي براي توجيه جنايات و ادامه اشغالگري آمريكا است كه براي مقابله با طرح‌هاي كنگره و منتقدان جنگ تهيه شده بود .چنانكه افكار عمومي آمريكا و محافل بين‌المللي نيز بيش از اين تاكيد داشتند اين گزارش فريبي بيش نيست چرا كه تنها راه خروج از بحران عراق نه استمرار اشغالگري بلكه پايان تحركات نظامي و واگذاري تمام امور به ملت و دولت عراق مي‌باشد. هر چند كه سران كاخ سفيد همچنان با چشماني بسته به سياست جنگ‌طلبانه گذشته ادامه مي‌دهند.

ترو ريسم پس از شش  11 سپتامبر

20 شهريور مصادف بود با ششمين سالگرد برخورد هواپيما‌هاي ربوده شده به برج‌هاي دو قلو و سازمان تجارت جهاني در نيويورك و واشنگتن در سال 2001 .در حالي كه نومحافظ‌كاران با استراتژي جنگ پيش‌دستانه قدرت را در دست گرفتند، در اقداماتي سئوال‌برانگيز، گروه‌هايي منتسب به القاعده كه با نام تروريسم شناخته مي‌شوند، اهدافي را در آمريكا هدف قرار دادند كه سر منشاء سياست‌هاي جنگ‌طلبانه آمريكا درعرصه جهاني شد. پس از آن حادثه آمريكايي‌ها دكترين مبارزه با تروريسم بين‌الملل براي ايجاد صلح جهاني را ارائه كردند. در اين دكترين  تعريف قابل تاملي از تروريسم ارائه شد با اين عنوان كه: «آنها كه با ما هستند، خودي و آنها كه با ما نيستند غير خودي يا همان حاميان تروريسم مي‌باشند». استدلال‌هاي سران نومحافظه‌كار كاخ سفيد سبب شد تا آنها محور تروريسم را در افغانستان محل استقرار طالبان و القاعده معرفي و با ايجاد ائتلاف جهاني به اين كشور لشكر‌كشي كنند. هر چند كه آمريكايي‌ها به بهانه امنيت جهاني كه با سركوب تروريسم صورت مي‌گرفت به اشغال افغانستان و سپس عراق «سال 3003» پرداختند اما اكنون پس از 6 سال از گذشته حادثه 11 سپتامبر، فعاليت‌هاي تروريستي در جهان رنگ ديگري به خود گرفته است. تشديد بحران‌هاي امنيتي در افغانستان و عراق كه به قتل عام هزاران تن منجر شده، بحران امنيتي در پاكستان، لبنان، بسياري از كشورهاي آفريقايي و تحركات گروه‌هاي معارض دولت‌ها در بسياري از كشورهاي جهان از توسعه تروريسم در عرصه بين‌الملل حكايت دارد. آمريكايي‌ها بر اين ادعا بودند كه با حمله به افغانستان و سپس عراق تروريسم را سركوب و امنيت را براي جهان به ارمغان مي‌آورند اما اكنون در تحولات داخلي اروپا بويژه تدابير امنيتي شديد اعمال شده و نيز گزارش‌هاي منتشره از وضعيت داخلي آمريكا نشانگر اين حقيقت است كه نه تنها اشغالگران افغانستان  و عراق نتوانستند به سركوب تروريسم بپردازند بلكه به اشاعه آن در سراسر جهان مبادرت ورزيده است. با بررسي تحولات جهاني دلايل افزايش حوزه فعاليت‌هاي تروريستي در جهان را كه سرمنشاء آن اقدامات آمريكاست در چند بعد مي‌توان مورد بررسي قرار داد.
1ـ ناتو كه تلاش داشت تا در افغانستان به عنوان اولين ماموريت خارج از خانه به موفقيت جهاني دست يابد با شكست مواجه شد. جنايات آنها در افغانستان در كنار جنايات نيروهاي ائتلاف در عراق سبب شد تا گروه‌هاي بسياري از طالبان را القاعده و حتي آزادي خواهان جهان براي پاسخ‌گويي به اين جنايت‌ها دست به اقدام متقابل در اروپا بزنند. نمود اين تحركات را انفجارهاي متعدد در انگليس و ساير كشورهاي اروپايي بويژه در خطوط هوايي آنها مي‌توان مشاهده كرد.
2ـ نكته مهم در مقوله مبارزه با تروريسم در 6 سال گذشته، نگاه گزينشي به اين مقوله مي‌باشد. آمريكا و متحدانش در شرايطي نام تروريسم را مطرح كردند كه در تعريف آنها حاميان خود صالح و مخالفانشان را تروريست معرفي كردند. در همين حال آنها در مقاطعي كه منافعشان حكم مي‌كرد به دگرگوني در اين مفاهيم مبادرت ورزيدند. نمونه بارز آن را تحركات آمريكا در قبال كشورهاي عربي مي‌توان مشاهده كرد.
آمريكايي‌ها در سالهاي اخير اين كشورها را محور پرورش تروريسم مي‌دانستند اما در مقطعي كه براي جنگ عراق و حمايت از صهيونيست‌ها به آنها نياز داشتند آنها را از اين ليست خارج و گروه‌هاي مقاومت مانند حزب‌ا... لبنان و مقاومت فلسطين را كه براي آزادي وطنشان تلاش مي‌كردند يا كشورهايي مانند ايران و سوريه كه همراه غرب نبوده‌اند را محور تروريسم ناميدند. اين سياست‌هاي گزينشي و مغرضانه سبب شد تا آنها چشم بر بسياري از حقايق فر بسته و صرفا با جنبه منافع شخصي به آن بنگرند كه نتيجه آن ترويج تروريسم در بسياري از اين كشورها حتي با حمايت آمريكا بود. گزراش‌ها نشان مي‌دهد كه گروه‌هاي القاعده و طالبان با حمايت آمريكا در لبنان، پاكستان و آفريقا شكل گرفته‌اند تا حافظ منافع آمريكا باشند.
3ـ محور ديگر رشد تروريسم در جهان را مي‌توان انزجار جهاني از سياستهاي جنگ‌طلبانه آمريكا دانست. اكنون بسياري از آزاد انديشان و مخالفان جنگ‌طلبي‌هاي آمريكا دريافته‌اند كه براي مقابله با اين كشور، اقدام متقابل كه برگرفته از حملات انتحاري و نظامي به مواضع آنها است، امري ضروري مي‌باشد. آنها سكوت را عامل تشديد جنايات آمريكا مي‌دانند لذا برآنند تا با اين گونه تحركات، بيش از پيش اين كشور را در گرداب جهاني فرو برند تا ضمن تشديد ناكامي‌ها انزجار بين‌المللي از آن تشديد شود شايد بدين وسيله از جنگ‌طلبي و كشتار انسان‌ها دست بردارد.
 بر اين اساس مي‌توان گفت كه كارنامه شش سال مبارزه آمريكا با تروريسم جز شكست و توسعه آن در سراسر جهان نتيجه‌اي دربرنداشته است هر چند كه آنها در تبليغات خود چنان وانمود مي‌كنند كه توانسته اند به موفقيت‌هايي دست يابند اما افزايش فضاي امنيتي در داخل آمريكا و اروپا و ناآرامي‌ها در ساير نقاط جهان خود، گواه ناكامي آمريكا دارد كه رسوايي فريب افكار عمومي جهان را براي آن به همراه داشته است. البته آنها همچنان از ابزار تروريسم هدايت شده براي منافع خود بهره‌برداري مي‌كنند كه نتيجه آن كشتار در بسياري از نقاط جهان است كه مقابله با آن را از طريق ائتلاف جهان بر ضد آمريكا الزام‌آور مي‌سازد.

پوتين ميهمان ويژه امارات

ولاديمير پوتين رئيس‌جمهور روسيه كه براي شركت در نشست سران اپك به سيدني سفر كرده بود ديروز براي ديداري رسمي وارد امارات شد. اين ديدار كه اولين ديدار وي از اين كشور مي‌باشد در حالي صورت مي‌گيرد كه:
1ـ استراتژي كلان مسكو در عرصه جهاني معطوف به قدرت‌نمايي در بخش انرژي است. آنها برآنند تا سه محور اصلي انرژي يعني توليد سوخت هسته‌اي، گاز و نفت را در اختيار داشته باشند. در اين راستا آنها توسعه همكاري با كشورهاي داراي منابع نفت و گاز را در اولويت سياست خارجي خود قرار داده‌اند. توسعه مناسبات با كشورهاي آمريكاي لاتين، انعقاد قراردادهاي بلند مدت با كشورهاي حاشيه خزر و در نهايت كشورهاي عربي از اجراي اين طرح حكايت دارد. بر اين اساس از دلايل سفر پوتين به امارات را مي‌توان گامي ديگر براي تحقق طرح اپك گازي با محوريت روسيه دانست كه در اظهارات قبلي پوتين به آن اشاراتي شده بود.
2ـ نكته مهم در تحولات عرصه بين‌الملل تقابل آمريكا و روسيه است. در حالي كه آمريكا براي اجراي طرح سپر موشكي در اروپاي شرقي، استقلال كوزوو و ساير نزديكان مسكو فعاليت مي‌كند، روسيه نيز حضور در جمع متحدان آمريكا را در دستور كار قرار داده است. كرملين به خوبي از جايگاه كشورهاي عربي بويژه در حوزه خليج‌فارس براي استراتژي آمريكا آگاه است لذا با حضور در اين مناطق براي اعمال فشار بر واشنگتن تلاش مي‌كند. سفر دوره‌اي پوتين به عربستان، اردن، مصر و امارات و سفر كنوني آن به امارات بيانگر تاكيد روس‌ها بر اجراي اين طرح است كه مي‌تواند در آينده  واكنش شديد آمريكا را به همراه داشته باشد.
3ـ روس‌ها كه سالها در مطالعات جهاني حضور نداشته‌اند، خواستار آنند تا بتوانند جايگاهي اقتصادي براي خود ايجاد كنند. درمقطعي كه بسياري از قدرت‌هاي جهاني نظير چين، ژاپن، اروپا براي حضور فعال در بازارهاي كشورهاي عربي فعال شده‌اند، مسكو براي حفظ و ارتقاي جايگاه خود نيازمند حضور دراين بازارها مي‌باشد. دراين ميان، امارات به دليل موقعيت تجاري بويژه وجود دبي به عنوان يكي از مراكز اصلي اقتصاد جهان، مي‌تواند نقشي مهم براي مسكو، در اين سياست ايفا كند. البته مسكو چندان ظرفيتي براي اين مهم ندارد و بيشتر به عنوان آغازگر راه وارد اين عرصه شده است. نكته مهم آنكه امارات نيز براي ايجاد تعادل ميان ساير بازيگران و بعضا كسب امتيازات از آمريكا نسبت به اين تحركات، ابراز تمايل كرده و بر گسترش آن تاكيد دارد.
4ـ از فعاليت‌هاي روسيه در عرصه جهاني، معطوف به فعاليت‌هاي هسته‌اي مي‌باشد. روس‌ها برانند تا ضمن تبديل شدن به پايگاه اصلي توليد سوخت هسته‌اي جهان در ساخت نيروگاه براي ساير كشورها مشاركت فعال داشته باشند. اكنون در اين عرصه آنها دو هدف را در كشورهاي عربي بويژه در حوزه خليج‌فارس پي‌گيري مي‌كنند. اولا مشاركت در ساخت نيروگاه هسته‌اي براي اين كشورها ثانيا دادن تضمين‌هاي امنيتي پيرامون استانداردهاي كامل نيروگاه هسته‌اي بوشهر كه برخي نگراني ها در كشورهاي منطقه ايجاد كرده است. روس‌ها از جوسازي آمريكا پيرامون فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران ابراز نارضايتي مي‌كنند لذا برآنند تا با ديدار از كشورهاي عربي پيرامون اين فعاليت‌ها تضمين‌هايي را ارائه كنند.
در مجموع مي‌توان گفت كه سفر دوم پوتين به امارات پيش از هر چيز در چارچوب اهداف اقتصادي است كه محوريت آن را تشكيل اوپك گازي تشكيل مي‌دهد. در همين حال مسكو بر آن است تا با اين مناسبات بازارهاي مطمئني براي اقتصاد خود بويژه فروش تسليحات نظامي كسب كند تا دربرابر ساير رقبا به قدرت‌نمايي بپردازد. آنها اميدوارند تا با بهره‌گيري از انزجاري كه در ميان افكار عمومي كشورهاي عربي در قبال آمريكا و غرب ايجاد شده به تحكيم مناسبات با جهان اسلام بويژه كشورهاي اسلامي بپردازد تا ضمن تامين منافع خود حضورش را در ميان متحدان سنتي واشنگتن بيش از پيش نمود بخشد هر چند كه اين تحركات با واكنش منفي آمريكا و برخي كشورهاي غربي مواجه شده است كه مي‌تواند تشديد تقابل آنها را به همراه داشته باشد.

جنگ رواني صهيونيست‌ها عليه سوريه

رژيم اشغالگر قدس در طول 6 دهه حيات خود همواره با سياست‌هاي توسعه‌طلبانه و تجاوز به حريم ساير كشورها براي اجراي اهداف خود فعاليت كرده است. در اين راستا و به رغم آنكه صهيونيست‌ها و متحدان غربي آن از روند صلح و سازش در خاورميانه سخن مي‌گويند، در آخرين تحرك نظامي عليه ساير كشورها، جنگنده‌هاي رژيم صهيونيستي به نقص حريم هوايي سوريه و هدف قرار دادن چند هدف مبادرت ورزيده‌اند.
هر چند كه برخي سران اين رژيم بويژه سياست‌مداران كهنه‌كار تل‌آويو، اين تحركات را غير اصولي و نسبت به پيامدهاي آن هشدار داده‌اند اما دلايل و اهداف اين اقدام را مي‌توان در چند بعد مي توان مورد ارزيابي قرار داد.
الف ـ رژيم صهيونيستي در عرصه داخلي از يك سو با بحران سياسي مواجه است از سوي ديگر پاسخ‌هاي موشكي مقاومت و عدم رويكرد آنها به سازش‌كاري، چالش‌هاي بسياري را براي دولت اولمرت به همراه داشته است. در همين حال جنايات صهيونيست‌ها در قبال فلسطينيان و مذكرات پنهان آنها با تشكيلات خودگردان و برخي سران فتح نيز بازتاب گسترده منطقه‌اي و جهاني داشته است. با توجه به پيامدهاي اين تحولات براي دولت تزلزل اولمرت، اكنون وي تلاش دارد تا با بحران‌آفريني عليه سوريه، ضمن سرپوش نهادن بر چالش‌هاي مذكور، افكار عمومي را از تحولات اراضي اشغالي به سوريه معطوف سازد. نكته مهم آنكه در اين  سايه اين اقدام استمرار توسعه‌طلبي در قدس، كرانه باختري، ساخت ديدار حائل با تغيير مسير جديد، كشتار فلسطينيان و... را اجرايي مي‌كنند.
ب ـ مهمترين هدف صهيونيست‌ها كشاندن اعراب به پذيرش طرح‌هاي سازش‌كارانه با محوريت نشست بين‌المللي نوامبر است. آنها در حالي اين هدف را پي‌گيري مي‌كنند كه سوريه و برخي سران عرب (عربستان) با اين نشست مخالف و از حضور سران خود خودداري مي‌كنند. با توجه به اينكه اين نشست و سازش اعراب و تل‌آويو براي صهيونيست‌ها از اهميت بالايي برخوردار است، تلاش آنها اجراي اين مهم مي‌باشد. در چنين شرايطي آنها با نقض حريم هوايي سوريه و لبنان كه بيانگر احتمال جنگي جديد در منطقه است، به اعراب نسبت به عدم حضور در نشست سازش هشدار داده تا شايد بدين وسيله اين كشورها بويژه عربستان و سوريه را به حضور در روند سازش وادار سازند.
ج ـ صهيونيست‌ها در ماه‌هاي اخير در جنگ‌هاي تبليغاتي از توان بالاي موشكي و نظامي دمشق سخن به ميان آورده‌اند. در همين حال روسيه نيز برخي تعهدات نظامي خود نسبت به سوريه را اجرايي كرده است. تل‌آويو با انجام مانورهاي نظامي در خاك سوريه كه پيش‌زمينه‌هاي آن رزمايش‌هاي نيروي زميني در جولان بوده تلاش دارند تا اولا سوريه را وادار به واكنش كرده تا از ظرفيت‌هاي نظامي آن آگاه گردند. ثانيا به بهانه احتمال شروع جنگ در منطقه ساير كشورها را به كاهش معاملات نظامي با دمشق متقاعد سازند. آنها بدون اشاره به 13 ميليارد دلار بودجه نظامي و كمك 30 ميليارد دلار آمريكا به تل‌آويو، توان دفاعي كشورهاي منطقه‌ را تهديدي امنيتي و عامل بحران معرفي مي‌كند تا توجيهي براي فعاليت‌هاي نظامي در جولان  و تلاش ساير كشورها براي خلع سلاح كشورهاي منطقه عنوان گردد.
د ـ مقامات تل‌آويو بارها اعلام كرد‌ه‌اند كه نه اعراب، بلكه ايران اولين تهديد براي سياست‌هاي اشغالگرايانه آنها مي‌باشد. صهيونيست‌ها كه در ايجاد اجماع جهاني عليه تهران بويژه در قبال پرونده هسته‌اي شكست خورده‌اند با تجاوز به خاك سوريه برآنند تا اولا نسبت به پيامدهاي همكاري دمشق با تهران به سوريه هشدار دهند چنانكه اولمرت بارها اعلام كرده همكاري سوريه با ايران مي‌تواند به تنش ميان تل‌آويو و دمشق منجر گردد. ثانيا به اصطلاح خود در اقدامي پيش‌دستانه براي مقابله با متحدان منطقه‌اي ايران، وارد عمل شود. آنها چنان وانمود مي‌سازند كه اين تحركات ايران را وادار به عقب‌نشيني در مواضع هسته‌اي مي‌سازد. ثانيا با ايجاد جو احتمالي اين جنگ در خاورميانه، جامعه جهاني را به سمت قطعنامه جديد و اعمال فشار بر تهران سوق دهد.
ي ـ نكته قابل تامل در تحولات جهاني همكاري آمريكا و صهيونيست‌ها مي‌باشد. آنها در حالي براي اجراي منافع يكديگر فعاليت مي‌كنند كه در نهايت به اهدافي مشترك دست يابند. در شرايطي كه آمريكا در عراق گرفتار آمده است و توانايي حل آن را ندارد گزارش‌هاي منتشره از سوي نظاميان آمريكايي بر اين ادعايند كه سوريه عامل اصلي اين چالش‌ها است كه صهيونيست‌ها با ايجاد جنگ رواني نظامي عليه دمشق اميدوارند تا به اصطلاح خود سوريه را بر عدم دخالت در امور عراق و همكاري با آمريكا وادار سازند. اين درحالي است كه سران سوريه و عراق بارها بر دروغين بودن اظهارات مقامات آمريكايي در زمينه عملكرد دمشق در تحولات اين كشور تاكيد و بر تحكيم روابط اصرار ورزيده‌اند.
در نهايت مي‌توان گفت كه تجاوز صهيونيست‌ها به سوريه، اقدامي تحريك آميز عليه امنيت منطقه است كه باهدف ايجاد جو رواني عليه دمشق و ساير كشورهاي خاورميانه صورت گرفته است. نكته مهم آنكه اين تحرك پس از پايان بحران نهر‌البارد در لبنان اجرا شده كه بيانگر طرح صهيونيست‌ها براي اجراي سناريوي بحران‌هاي هدايت شده در منطقه براي سرپوش نهادن بر جنايات و استمرار سياست‌هاي توسعه‌طلبانه‌اشان مي‌باشد كه با همكاري مستقيم آمريكا اجرا مي‌شود. البته هوشياري سوريه در قبال اين تحركات مانع از آن شده كه آنها به اهداف خود دست يابند كه نتيجه آن شكست ديپلماتيك تل‌آويو و‌امريكا  در برابر دمشق بود هر چند كه تهديدات صهيونيست‌ها عليه سوريه و ساير كشورهاي منطقه تا زماني كه اين كشورها متحد نگردند ادامه خواهد يافت.                                        

       صهيونيست ها و نشست بين المللي سازش کاران

در مجموع مي توان گفت که تحرکات اخير صهيونيست ها که با حمايت پنهان و آشکار آمريکا صورت مي گيرد گامي براي تحقق نشست سازش کاران است چنانکه اولمرت اولويت خود را بررسي طرح به اصطلاح صلح با اعراب قرار داده که در آن  ديپلماسي ،جنگ رواني نظامي و اعمال فشار از سوي بازيگران خارجي اجرا مي شود هرچند که همچون گذشته همچنان مانع تاکيد ملت فلسطين بر استمرار انتفاضه تا تحقق آرمان تشکيل کشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف و دوري از روند سازش را در پيش روي دارد .   

جنگ رواني صهيونيست عليه حزب‌ا…

بيش از يك سال از شكست رژيم صهيونيستي در جنگ 33 روزه در برابر مقاومت حزب‌ا… لبنان مي‌گذرد. هر چند كه صهيونيست‌ها با حمايت برخي گروه‌هاي وابسته به غرب در داخل لبنان و آمريكا براي خلع سلاح و انزواي حزب‌ا… فعاليت كرده‌اند اما روند تحو‌لات سياسي لبنان و نگاه جهاني به آن بيش از پيش اقتدار حزب‌ا… را به نمايش گذاشت. نكته قابل تامل در تحركات صهيونيست‌ها در قبال حزب‌ا… رويكردهاي تبليغاتي آنها براي ايجاد جوي منفي عليه آن مي‌باشدترين سيستم جاسوسي و اطلاعاتي جهان را براي حزب‌ا… ايجاد كرده و … از جمله تحركات تبليغاتي صهيونيست‌ها عليه حزب‌ا… مي‌باشد كه در هفته‌ها. تاكيد بر افزايش توان دفاعي حزب‌ا… با بيش از 20 هزار موشك كه به گفته ليبرمن وزير امور استراتژيك صهيونيست‌ها تا عمق تل‌آويو را هدف قرار مي‌دهد، ادعاي خريد زمين‌هاي جنوب لبنان به منظور آماده شدن براي جنگ با رژيم صهيونيستي، تقويت سيستم‌هاي اداري و مخابراتي كه قوي‌ي اخير مطرح شده است. هر چند كه بيان اين ادعاها از سوي صهيونيست‌ها برگرفته از وحشت و ناتواني آنها در برابر مقاومت و به نوعي پيش‌دستي براي ياري طلبيدن از متحدان غربي براي حمايت نظامي و سياسي عليه اين رژيم است اما در ساير آن اهدافي پنهان و آشكار پيگيري مي‌شود كه توطئه‌هاي جديدي عليه حزب‌ا… به همراه دارد:

كمك 30 ميليارد دلاري آمريكا به اين رژيم و بودجه 13 ميلياردي نظامي كه براي بازسازي ارتش صورت مي‌گيرد از جمله اين تحركات است. آنها در كنار اين اقدامات بركناري و استفاء برخي سران ارتش را كه به دليل شكست در برابر حزب‌ا… صورت گرفته را به عنوان اصلاحات براي مقابله با حزب‌ا… توجيه مي‌كنند.

2ـ نكته مهم در سياست‌هاي منطقه‌اي صهيونيست‌‌ها، تلاش براي تفرقه‌افكني ميان شيعه و سني است. در اين راستا آنها در جو تبليغاتي خود چنان وانمود مي‌كنند كه حزب‌ا… با الگوي مقاومت براي تقويت نهضت‌هاي آزادي‌خواه در جهان عرب فعاليت مي‌كند كه تهديدي براي سران اين كشورها است. صهيونيست‌ها با تاكيد بر تقويت توان دفاعي و معنوي حزب‌ا… اميدوارند تا جوي منفي عليه آن در منطقه ايجاد كنند تا به بهانه وجود دشمن مشترك اعراب را به پذيرش طرح‌هاي سازش‌كارانه و در نهايت مقابله با حزب‌ا… ايران و سوريه وادار سازند. گزارش‌هاي منتشره از جنگ 33 روزه نشان مي‌دهد كه برخي سران عرب در آن زمان ؟؟ فريب اين تبليغات را خورده و به حمايت از صهيونيست‌ها در جنگ پرداختند تا به اصطلاح خود از تشكل هلال شيعي جلوگيري كنند.

در شرايطي كه جامعه جهاني با ديدي مثبت به ايران و پرونده هسته‌اي آن مي‌نگرد و تبليغات غرب و صهيونيست‌ها عليه آن به شكست انجاميده و از سوي ديگر سوريه نيز از انزواي غرب خارج و جهانيان نقش منطقه‌اي آن را پذيرفته‌اند، صهيونيست‌ها برآنند تا با جنگ تبليغاتي عليه حزب‌ا… و معرفي ايران و سوريه به عنوان حاميان آن بار ديگر جامعه جهاني را به تقابل با اين كشورها وادار سازند. اين در حالي است كه در اين تبليغات بار ديگر اين كشورها حامي تروريسم و حزب‌ا… تهديدي براي امنيت جهاني معرفي مي‌گردد.

4ـ در سالهاي اخير غرب تلاش داشته با قطعنامه 1559، 1595 و 1701 جهانيان را به خلع سلاح حزب‌ا… وادار سازد. اين تحركات هر چند در ابعاد گوناگوني صورت گرفته اما به دليل مخالفت‌هاي جهاني و اعتراف سازما ملل با نقش مثبت حزب‌ا… در امنيت و ثبات لبنان، ناكام مانده است. براين اساس جوسازي‌هاي جديد صهيونيست‌ها را مي‌توان تلاشي ديگر براي تحريك جامعه جهاني جهت معرفي حزب‌ا… به عنوان تروريست و لزوم مقابله با آن ارزيابي كرد. آنها در سايه اين اقدامات برآنند تا دولت لبنان را نيز به عنوان مقابله با تروريسم و نيز عامل تضعيف پايه‌هاي دولت در برابر حزب‌ا… قرار دهند.

براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه هر چند تبليغات اخير صهيونيست‌ها عليه حزب‌ا… بار ديگر بيانگر وحشت و ناتواني آنها در برابر مقاومت است كه سبب شده تا براي فرار از تكرار ناكامي‌هايشان در لبنان به اين تبليغات روي آورند اما اين تحركات مي‌تواند جوي مثبتي عليه حزب‌ا… ايجاد كند كه مقابله با آن از الزامات لبنان و جهان اسلام مي‌باشد چرا كه اكنون سلاح حزب‌ا… سلاحي براي تمام جهان اسلام است كه حفظ آن امنيت را بر منطقه حاكم و صهيونيست‌ها را از استمرار تجاوزگري بازمي‌دارد.

5ـ صهيونيست‌ها هر كه با يورش‌هاي گسترده به مناطق فلسطين‌نشين براي سركوب مقاومت فعاليت مي‌كنند اما خود اعتراف دارند كه در برابر پاسخ‌هاي موشكي مقاومت ناتوان مي‌باشند. آنها با جوسازي عليه حزب‌ا… برآنند تا موفقيت‌هاي نظامي گروه‌هاي فلسطيني و ناتواني خود در مقابله با آن را ناشي از قدرت حزب‌ا… بنامند تا توجيهي باشد بر شكست‌هايشان در فلسطين.

تقابل سران اپك در سيدني

سازمان همكاري‌هاي اقتصادي آسيا و اقيانوسيه در سال 1989 با عضويت 12 كشور شروع به كاركرد. اين سازمان كه هم‌اكنو 21 عضو دارد با حضور قدرت‌هاي بزرگ اقتصاد جهان نظير چين، ژاپن و آمريكا توانسته 56 درصد اقتصاد و 50 درصد بازرگاني جهان را به خود اختصاص دهد. هر چند كه اپك با نام سازماني اقتصادي فعاليت خود را آغاز كرده اما روند تحولات و سياست‌هاي قدرت‌هاي بزرگ آن را در ورطه سياسي قرار داده بگونه‌اي كه اكنون بازيگران اين حوزه، تلاش دارند تا بسياري از اهداف خود را در قالب اين سازمان اجريي نمايند. سران كشورهاي عضو اوپك در شرايطي در استراليا گردهم آمده‌اند كه مسائلي چون بررسي وضعيت تجارت آزاد در عرصه جهاني، وضعيت گرم شدن كره زمين، افزايش اعضاي اپك، مساله تامين انرژي، پرونده عراق و افغانستان كره شمالي و راه‌هاي خروج از بحران آنها، افزايش مبادلات ميان اعضا و اجراي طرح منطقه آزاد تجاري و ... از مهمترين مسائل مطرح در اين نشست مي‌باشند. به رغم آنكه اعضاي اپك تلاش داشتند تا در سيدني ضمن تحقق اين اهداف به اجماعي فراگير براي طرح‌هاي آينده دست يابند اما همچنان موانعي براي تحقق اين امور وجود دارد كه از اجرايي شدن آنها جلوگيري خواهد كرد.مهمترين نگراني‌هاي حاكم بر نشست آسيا ـ اقيانوسيه عبارتند از:
1ـ اصلي‌ترين چالش اعضاي اپك را اختلافات داخلي و عدم هماهنگي آنها در قبال تصميمات و مصوبات سازمان تشكيل مي‌دهد. چينش سازمان بگونه‌اي كه دو دسته كشورهاي ثروتمند و ضعيف در كنار هم قرار گرفته‌اند. حضور كشورهايي نظير چين، روسيه، آمريكا، ژاپن، كانادا، استراليا، كره جنوبي، هونگ كنگ، كه داراي قابليت‌هاي اقتصادي بالايي دارند در كنار كشورهايي نظير سنگاپور، تايلند، ويتنام، بروئني و پاپواگينه‌نو، كه با چالش‌هاي اقتصادي مواج و يا در رديف كشورهاي رديف اول جهان قرار ندارند، بر اين اختلافات دامن مي‌زند. اكنون بسياري از اعضاي ضعيف بر اين عقيده‌اند كه احداث منطقه آزاد تجاري، اجراي طرح درهاي باز اقتصادي كه راهي براي خروج سرمايه كشورهاي ضعيف به ثروتمند است، سياست‌هاي آمريكا براي حضور در تنگنه «مالاگا»، فعال‌تر شدن تجارت جهاني، طرح‌هاي ارائه شده براي تروريسم كه كشورهاي كوچك بويژه در آسه‌آن را زير سلطه آمريكا قرار مي‌دهدو... مغاير با اهداف و منافع ملي اين كشورها است.
در نقطه مقابل كشورهاي ثروتمند اپك با رد اين مسائل تلاش دارند تا با تحقق اين امور به نوعي استيلاي خود بر ساير كشورها بويژه در باب قبضه كردن بازارهاي اين كشورها، اجرايي كنند.  اكنون اختلاف كشورها در هماهنگ‌سازي سياست‌گزاري‌ها چالش اصلي نشست اپك است كه مي‌تواند از توسعه آن جلوگيري كند هر چند كه اعضا در ظاهر از توافق و دست‌يابي به نتايج مطلوب سخن به ميان مي‌آورند. نكته مهم آنكه ملت‌هاي بسياري از كشورهاي عضو با حضور كشورشان در سازمان مخالف و آن را برابر با استعمار اقتصادي و سياسي مي‌دانند.
2ـ با توجه به اينكه قدرت‌هاي بزرگ سياسي و اقتصادي جهان در جمع اپك حضور دارند، نشست سيدني را مي‌توان محلي براي نزاع‌ها و رقابت‌هاي سياسي دانست كه مي‌توان به تقسيم و صف بندي‌هاي چندگانه منجر گردد.
اولا آمريكا به عنوان قدرتي نظامي و اقتصادي كه داعيه نظام تك‌قطبي دارد بر اصل نظارت و رياست بر ساير كشورها تاكيد دارد. بوش تلاش دارد تا در سيدني اهدافي همچون جلب توجه كشورها براي حضور در افغانستان و عراق بويژه در بعد اقتصادي، واداشتن كشورهاي شرق آسيا به پذيرش طرح تجارت آزاد، اجراي اصل مبارزه تروريسم كه آمريكا آن را تعريف در كشورهاي عضو اوپك، نظارت اپك بر فعاليت‌هاي اقتصادي چين و ژاپن و روسيه كه آمريكا آنها را تهديدي براي آينده خود مي‌داند، جلب رضايت كشورها پيرامون اجراي طرح سپر موشكي در سراسر جهان بويژه در اروپاي شرقي، توجيه حضور نظامي آمريكا در اقصي نقاط جهان بويژه درياي خزر، خليج‌فارس، تنگنه مالاگا براي تامين انرژي جهان و ... محقق سازد. اين در حالي است كه مخالفت‌هاي اعضا با طرح‌هاي واشنگتن و نيز تظاهرات‌هاي برگزار شده در استراليا اين اهداف را با چالش مواجه ساخته است.
ثانيا روسيه به عنوان قدرتي كه تلاش دارد تا به دوران اقتدار خود بازگردد طرح‌هاي بسياري براي موفقيت در اپك در نظر دارد. تاكيد بر اصل نظارت انحصاري اوليه بر بازار انرژي بويژه گاز براي اروپا، تلاش براي عضويت در سازمان تجارت جهاني، حضور فعال در جمع كشورهاي حوزه آسه‌آن، جلب نظر اعضاي اپك براي مخالفت با طرح‌ سپر موشكي آمريكا، احداف مركز هسته‌اي در مسكو كه ارسال سوخت به تمام جهان را در اختيار دارد، از مهمترين محورهاي اهداف پوتين در اپك است كه در صورت تحقق مي‌تواند جايگاهي جديد براي مسكو در اقتصاد جهاني به همراه داشته باشد.
ثالثا: چين به عنوان قدرت اقتصادي جهان تلاش دارد تا جايگاه خود را در جهان ارتقا بخشد. پكن در حالي در نشست اپك شركت كرد كه بيش از آن قرارداد تجارت آزاد را با آسه‌آن به امضا رسانده و با ساير اعضاي اپك نيز مراودات گسترده‌اي را تجربه مي‌ كند. اين اقدامات كه چين را به اقتصاد برتر جهان نزديك مي‌سازد نارضايتي ساير كشور بويژه آمريكا و ژاپن را به همراه داشته بگونه‌اي كه آنها براي تحريم اين  كشور فعاليت مي‌‌كنند.
در نهايت مي‌توان گفت كه نشست اپك در حالي كه براي توسعه مناسبات و حل اختلافات اعضا برگزار شد اما در مجموع محلي بود براي بيان تضاد و گلايه‌هاي كشورها از يكديگر كه به صف‌بندي آنها در سه  محور منجر شده است. كشورهاي آمريكا ژاپن و استراليا در يك محور، روسيه و چين و متحدانشان در طيف ديگر و كشورهاي آسه‌آن و ضعيف كه عملكرد دو گروه ديگر را عامل بحران و بي‌ثباتي مي‌دانند. نكته مهم آنكه بسياري از مخالفان جهاني‌سازي و كشورهاي كوچك دنيا نيز با اين نشست مخالف و آن را ابزاري براي استعمار جهان مي‌دانند كه نمود آن را تظاهرات‌هاي جهاني مي‌توان مشاهده كرد. بر اين اساس نشست اپك بيش از آنكه محل اجماع باشد محل تضاد و دوگانگي بوده كه سبب مي‌شود تا اعضاي آن به نتايج مطلوب دست نيابند هر چند در ظاهر از برخي توافقات سخن به ميان مي‌آورند.

آمريكا و سياست فرار به جلو

گزارش محمد البرادعي دبير كل آژانس انرژي اتمي مبني بر حل پرونده پلوتونيوم ايران كه نشانه‌اي بر حقانيت و موفقيت‌هاي هسته‌اي كشورمان از يك سو و همكاري‌هاي خوب تهران و آژانس مي‌باشد، خشم آمريكا را به همراه داشته است. پس از سه دور مذاكرات ايران و آژانس و گزارش البرادعي، مقامات كاخ سفيد سراسيمه به موضع‌گيري‌هاي غير اصولي و فرافكنانه روي آورد چنانكه آنها ضمن رد گزارش آژانس بار ديگر به تعليق فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران تاكيد كردند. اين اقدام آمريكايي‌ها كه  بدون همكاري ساير متحدان آمريكا و صرفا در قالب رسانه‌هاي وابسته به كاخ سفيد انجام گرفت هر چند اقدامي تكراري مي‌باشد اما چند نكته‌اي را آشكار مي‌سازد كه گواه شكست دوباره آمريكا در اجراي سياست يك‌جانبه‌گرايانه است.
1ـ آمريكايي‌ها بر اين باور بودند كه با تشكيل 1+5 به اجماعي جهاني عليه ايران دست مي‌يابند اما سير تحولات مغاير با خواست آنها پيش رفت. ديپلماسي فعال ايران در تعامل با ساير كشورها بويژه بازيگران پرونده هسته‌اي اين ائتلاف را رو به زوال كشاند بگونه‌اي كه اعلام تايم  اوت  دو ماهه -در تيرماه- از سوي اين گروه آشكارا تزلزل ائتلاف آنها را نشان داد. اين امر زماني تكميل‌تر گرديد كه اين كشورها به جز فرانسه كه در اوهام قدرت‌طلبي و كسب منفعت در كنار آمريكا است در برابر گزارش آژانس با آمريكا همراهي نكرده و از گزارش حمايت يا راه سكوت در پيش گرفتند.آمريكايي‌ها اكنون با فرافكني و تكرار جنگ رسانه‌اي و تبليغاتي تلاش دارند بر اين شكست سرپوش گذارند كه تاكنون موفق نبوده‌اند.
2ـ استراتژي آمريكا در سالهاي اخير ايجاد نظام تك‌قطبي براساس سياست يك‌جانبه‌گرايي بوده است. در اين راستا آژانس انرژي اتمي به عنوان مرجعي كه نقشي مهم در تامين انرژي جهان دارد مورد توجه قرار داشته است. واشنگتن با خروج پرونده ايران از آژانس و كشاندن آن به محوريت 1+5 و سپس شوراي امنيت، طرح انزواي آژانس را در پيش گرفت. همكاري‌هاي اخير تهران و آژانس و گزراش البرادعي، بار ديگر نشان داد كه اين سازمان توانايي اجراي تعهدات خود را دارا مي‌باشد و صرفا سياسي‌كاري‌هاي قدرت‌هاي بزرگ مانع از فعاليت‌هاي آنها بوده است. آمريكا اين تهديد را احساس مي‌كند كه اولا اين رويه به زمينه‌اي براي بازگشت پرونده ايران به آژانس مبدل گردد ثانيا با بازگشت آژانس به جايگاه واقعي خود، آمريكا بيش از پيش در حاشيه تحولات جهاني و يا همانا شكست استراتژي يك جانبه‌گرايانه قرار گيرد.
3ـ آمريكايي‌ها در حالي به جوسازي دوباره در قبال برنامه هسته‌اي ايران مي‌پردازند كه پيش از اين در جنگ‌هاي تبليغاتي براي تخريب جايگاه جهاني ايران و تحقق اهداف منطقه‌اي خود مطرح كرده‌اند. اظهاراتي واهي پيرامون دخالت ايران در ناآرامي‌هاي عراق و افغانستان، افزايش توان دفاعي ايران كه به اصطلاح آمريكايي‌ها تهديدي براي منطقه است، اعلام آمادگي ايران براي تهاجم موشكي به اروپا كه توجيهي براي سپرموشكي آمريكا مي‌باشد و ... از جمله اين تحركات است كه تماما با شكست مواجه شده‌اند. آمريكايي‌ها كه به دليل عملكردهاي ايران و مواضع كشورهاي منطقه -كه صراحتا ايران را عامل ثبات منطقه دانسته‌اند- در اين تبليغات شكست خورده‌اند، از تبليغات پيرامون پرونده هسته‌اي براي سرپوش نهادن بر اين ناكامي‌ها بهره‌برداري مي‌كنند. البته اين نكته قابل ذكر است كه آنها همزمان با اين تحركات از ابراز تمايل براي آغاز دور چهارم گفتگوها در عراق سخن به ميان آورده‌اند تا چنان وانمود سازند كه مذاكره ايران نه به دليل مردم عراق بلكه براي كاهش فشارهاي آمريكا است در حالي كه مقامات عراقي و نهادهاي جهاني همواره بر اصل عملكرد ايران در چارچوب خواست مردم عراق سخن به ميان آورده‌اند.
4ـ آمريكايي‌ها همواره از الگو شدن ايران براي نهضت‌ها و كشورهاي آزادي‌خواه و عدالت‌طلب در هراس مي‌باشند. گزارش آژانس كه مهر تاييدي بر حقانيت ايران است دو پيامد اساسي دارد اولا نفس مذاكرات تهران و آژانس نشان مي‌دهد كه ايران به رغم ادعاهاي غرب منزوي نگرديده بلكه تاكيد آن بر صلح و عدالت مورد تاييد جهانيان است و آژانس نيز آن را تاييد كرده است ثانيا اصرار و پافشاري ايران بر دست‌يابي به حقوق هسته‌اي الگويي براي ساير كشورها است كه براي تحقق اهدافشان كه برگرفته از سياست توسعه و پيشرفت با محوريت حفظ استقلال از استعمار غرب مي‌باشد، تلاش مي‌كنند. اين امور بيش از پيش جايگاه جهاني ايران را ارتقاء مي‌دهد كه مغاير با اهداف واشنگتن است.
بر اين اساس مي‌توان گفت كه مواضع اخير آمريكا در قبال ايران برگرفته از ناكامي‌ها و شكست‌هاي اين كشور در قبال ايران وحشت واشنگتن از ارتقاي جايگاه آژانس درمعادلات هسته‌اي جهان و در نهايت تحكيم پايه‌هاي اقتدار بين‌المللي تهران است كه به دليل مقابله آن با امپرياليسم جهاني ايجاد شده است.
آمريكايي‌ها با ايجاد جنگ رواني و رسانه‌اي جديد تلاش دارند تا ضمن سرپوش نهادن بر ناكامي‌هايشان در اين عرصه‌ها همچنان خود را تنها قدرت جهان نشان دهند هر چند كه عملكرد آنها بيشتر سياست فرار به جلو در مسير انزوا و اضمحلال است كه خود پيروزي بزرگ براي ايران و ناكامي بزرگ براي واشنگتن و رژيم صهيونيستي خواهد بود.

2ـ دولت جديد لندن براي سياست خارجي خود استراتژي‌هاي جديدي تدوين كرده است. توسعه همكاري با اروپا، بهبود چهره لندن در مناطق نفوذ گذشته، جلوگيري از تقابل با مسلمانان براي حفظ منافع در خاورميانه و آفريقا، رقابت با ساير بازيگران براي حفظ قدرت جهاني و كسب منافع جديد و … اولويت‌هاي خارجي براون مي‌باشد. آنها دريافته‌اند كه ادامه همكاري با آمريكا به منزله ناكامي در اين اهداف است لذا بخش اول سياست خود را كاهش مناسبات با آمريكا قرار داده‌اند. خروج از عراق از يك سو تحركي مهم براي دوري از آمريكا است و از سوي ديگر اميدها را براي بهبود چهره لندن در ساير كشورها بويژه در جهان اسلام در ميان سران انگليس زنده مي‌سازد.

در مجموع مي‌توان گفت كه خروج انگليس از بصره كه برگرفته از ناتوانايي‌هاي لندن در ادامه اشغالگري است بيانگر شكست ائتلاف اشغالگران و تشديد منازعات ميان لندن و واشنگتن است كه مي‌تواند در آينده در افغانستان نيز تكرار گردد. هر چند كه آمريكايي‌ها تلاش داشتند تا با ايجاد جو رواني مبني بر شكست انگليس در اداره بصره، تزلزل و بحران در ارتش انگليس، آوردن بازيگران جديد نظير فرانسه به صحنه عراق ضمن سرپوش گذاردن بر اين شكست، لندن را تحريك به ادامه همكاري كنند، اما خروج انگليس از بصره اين طرح را با شكست مواجه ساخت. سنگيني اين شكست چنان بود كه بوش وادار شد تا براي جلوگيري از تبعات آن شخصا در عراق حضور يابد تا شايد با تبليغات جديد بتواند از موج انتقادهاي جهاني به سياست‌هايش بكاهد در حالي كه اعتراضات مرمي اين طرح را نيز با ناكامي همراه ساخت.

1ـ جنبش عدم تعهد كه در سال 1961 تاسيس گرديد اكنون با عضويت 118 كشور- كه براساس اصول جنبش به هيچ بلوكي از شرق و غرب وابسته نيستند- توانسته به عنوان بازيگري فعال در عرصه جهاني ايفاي نقش كند. فعاليت‌هاي گسترده اين جنبش كه برگرفته از تفكر آزاد‌انديشي و حمايت از حقوق ملت‌ها در برابر امپرياليسم جهاني است سبب شده تا نقشي مثبت از آن در نظام بين‌الملل به نمايش درآيد. حمايت‌هاي قاطع جنبش از فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران در شوراي حكام كه بسياري از توطئه‌هاي غرب را خنثي ساخته، تاكيد اعضا بر حمايت از ملت فلسطين در برابر جنايات صهيونيست‌ها، حمايت قاطع عدم تعهد از كشورهاي آزادي‌خواه آمريكاي لاتين و آفريقا در برابر امپرياليسم آمريكا و اروپا، تاكيد اين نهاد بر اصلاحات در سازمان ملل براي احقاق حقوق ملت‌ها كه نتيجه آن را در تشكيل كميته حقوق بشر سازمان ملل مي‌توان مشاهده كرد و … از مهمترين دستاوردهاي اين جنبش جهاني است. در شرايطي كه اين نهاد بزرگ تاكنون در ابعاد سياسي، اقتصادي گام‌هاي بلندي برداشته است اكنون با حركت در مسير بررسي وضعيت حقوق بشر و شناخت فرهنگ‌هاي جهاني مي‌تواند مجري طرح بزرگ احقاق حقوق بشر براي تمام ملت‌ها باشد كه مسلما ضمن ارتقاي جايگاه جهاني آن، تحركي براي اجراي بخش ديگري از اساس‌نامه آن براي تحقق صلح و امنيت جهاني است. اين امر مي‌تواند زمينه‌اي باشد بر ايجاد جايگاه واقعي عدم تعهد در معادلات نظام بين‌الملل كه آن را يك گام به داشتن كرسي دائم در شوراي امنيت براي احقاق حقوق ملت‌ها نزديك‌تر مي‌سازد.

بر اين اساس مي‌توان گفت: نشست تهران اقدامي فعال از سوي عدم تعهد براي احقاق حقوق ملت‌ها و مقابله با يك‌جانبه‌گرايي غرب است كه تاكنون با دروغ‌پردازي‌ها و شعارهاي به اصطلاح بشردوستانه ملت‌ها را تحت استعمار گرفته و يا به قتل عام آنها پرداخته‌اند. مصوبات اين اجلاس و استمرار همكاري اعضاي عدم تعهد در شناخت فرهنگ‌ها و تدوين حقوق بشر واحد ،گامي مهم براي تحقق اهداف مظلومان جهان است كه امروز در اقصي نقاط جهان نظير عراق، فلسطين، افغانستان، آفريقا و … قرباني سياست‌هاي ضد بشري سلطه‌گران جهان مي‌شوند، تا در نهايت به رسالت محاكمه امپرياليسم جهاني به عنوان عامل ناامني و نقض حقوق بشريت منجر گردد.

          بوش ميهمان ناخوانده عراق

جرج‌بوش، كاندوليزا رايس ، استفان هاردلي مشاور امنيت ملي و رابرت گيتس وزير دفاع آمريكا ديروز به طور غيرمنتظره وارد عراق شدند تا به اصطلاح خود گامي مهم براي حل بحران اين كشور بردارند.
اين اقدام در حالي صورت مي‌گيرد كه:
1ـ بوش در شرايطي وارد عراق شد كه در نقطه مقابل نيروهاي انگليسي از بصره خارج شدند. اين اقدام لندن كه لطمه سنگيني بر پيكره آمريكا وارد ساخت موجب شد تا اعمال فشارها بر دولت بوش افزايش يابد. بر اين اساس بوش با حضور در عراق تلاش نمود تا اولا با جلب توجه رسانه‌ها به سفر غير منتظره‌اش، افكار عمومي را از خروج نيروهاي نگليسي منحرف و آن را كم رنگ سازد. ثانيا با اين تحرك ، در اقدامي نمايشي تبليغاتي از اقتدار واشنگتن در عراق و عدم نياز آن به انگليس را نشان مي‌دهد، ثالثا روحيه از دست رفته سربازان را كه به دليل خروج نيروهاي انگليسي از عراق تشديد شده به آنها بازگرداند. وي چنان وانمود مي‌سازد كه آمريكا بر تمام تحولات عراق مسلط است و خروج ساير بازيگران تاثيري در عملكرد آنها براي ادامه اشغالگري ندارد.
2ـ سران كاخ سفيد كه پس از انتخابات ميان دوره‌اي كنگره تحت فشار دموكرات‌ها و افكار عمومي آمريكا قرار دارند، براي فرار از اين بن‌بست به هر ابزاري متوسل مي‌شوند. اكنون بوش براي دريافت بودجه 50 ميليارد دلاري و تاييد استمرار اشغالگري به نظر كنگره نياز دارد. در ضمن گزارش كميته تحقيق در پيرامون عراق تا دو هفته ديگر انتشار مي‌يابد و بوش اميدوار است تا با حضور در عراق كه بيانگر توجه آن به خواست ملت و نمايندگان آمريكا از يك سو و تلاش مستمر او براي يافتن راه حلي براي خروج از بحران عراق است نظر مساعد كنگره را براي اجراي خواسته‌هايش جلب كند. اين در شرايطي است كه انتقادهاي شديد نظاميان آمريكايي مستقر در عراق و مشاوران نظامي بوش از ادامه اشغالگري، اين ترفند را با شكست مواجه ساخته است.
3ـ رئيس‌جمهور آمريكا در حالي عراق را مقصد خود قرار داد كه براساس برنامه اعلام شده وي براي نشست اپك بايد راهي استراليا مي‌شد. با توجه به بازتاب‌هاي جهاني نشست اپك، بوش تلاش دارد تا مانند بسياري از اجلاس‌هاي گذشته از آن به عنوان تريبوني براي بيان خواسته‌ها و قدرت‌نمايي در عرصه بين‌الملل بهره‌برداري كند.
وي بر آن است تا با حضور در عراق از يك سو بتواند در نشست اپك از پيروزي‌ها و رسالت واشنگتن در تحقق امنيت جهاني سخن به ميان آورد كه مبارزه با تروريسم محور آن است و از سوي ديگر در اقدامي پيش‌دستانه از اعتراضات استراليايي‌ها به بي‌توجهي‌هاي آمريكا به عراق بكاهد. اين در حالي است كه بسياري از ناظران سياسي نشست اپك را چالشي بزرگ براي بوش و احتمالا شكستي براي ديپلماسي آن مي‌دانند.
4-پيش از سفر بوش به عراق ،از طرح‌هاي آمريكا براي حمايت از گروه‌هي سني و حضور آنها در دولت عراق و نيز سرنگوني دولت مالكي سخن به ميان آمده بود. اين گزينه مطرح است كه بوش با حضور مستقيم در عراق براي تحقق اين دو هدف فعاليت‌هايي انجام داده باشد. نكته مهم آنكه آمريكايي‌ها تلاش دارند تا به هر نحو ممكن اعراب را در تحولات عراق وارد سازند، لذا حمايت بوش از اهل سنت و اعمال فشار بر مالكي مي‌تواند مشوقي براي اجراي اين مهم باشد. اين در حالي است كه بوش با تكرار اتهامات واهي عليه ايران و سوريه ضمن فرافكني و بحران‌آفريني در منطقه بر ناكامي‌هاي اشغالگران در تامين امنيت سرپوش مي‌گذارد.
درمجموع مي‌توان گفت كه سفر بوش به عراق بيش از هر چيز جنبه تبليغاتي داشته كه براي فرار از چالش‌هاي فرا‌روي كاخ سفيد بويژه كاهش متحدانش در عراق صورت گرفته است. اكنون واشنگتن دريافته كه براي استمرار اشغالگري راهي بس دشوار در پيش دارد كه تنها ابزار پايان آن، خروج از عراق و پايان اشغالگري است. هر چند كه سران كاخ سفيد همچنان بر استمرار سياست‌هاي غلط خود در اين كشور تاكيد دارند لذا بوش را مي توان ميهماني ناخوانده براي عراق دانست كه مي تواند بحران هاي جديدي براي اين كشور به ارمغان آورد.                                                                                     

3ـ هر چند كه سران اروپا به حمايت فراگير از صهيونيست‌ها مي‌پردازند اما افكار عمومي اروپا در مسيري متفاوت گام برمي‌دارد. برگزاري كنفرانس‌هاي تحريم رژيم صهيونيستي كه نمونه آن در بروكسل مشاهده گرديد، تاكيد مردم بر حمايت از ملت فلسطين، نگاه منفي اروپايي‌ها به عملكردهاي صهيونيست‌ها كه سبب شده تا خواستار خروج آنها از قاره سبز گردند و … بيانگر جايگاه منفي صهيونيست‌ها در جامعه اروپايي است كه به چالشي بزرگ براي تل‌آويو مبدل شده است. اكنون سولانا به نمايندگي از سران اروپا به فلسطين حضور يافته تا به نوعي به دلجويي از صهيونيست‌ها پرداخته تا بار ديگر تاكيد كند كه راه مردم و سران اروپا با يكديگر متفاوت است. در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه اروپايي‌ها وعده حضور صهيونيست‌ها در پارلمان اروپا را داده‌اند كه سولانا مجري مراحل اجرايي آن است.

حمايت از دولت اتحاد ملي كه در تظاهرات هاي آنها مشاهده مي گردد ، رويكرد بسياري از كشورها حتي در اروپا به حمايت از ملت فلسطين و دوري از اجراي تحريم ها و… اين حقيقت را آشكار ساخت كه مقاومت زنده است و با هيچ سلاحي نمي توان آن را از صحنه خارج كرد . بر اين اساس صهيونيست ها كه ديگر توانايي مقابله با مقاومت را ندارند استراتژي خود را بر چند محور استوار ساختند تا شايد بتوانند از تكرار شكست هايشان جلوگيري كنند در حالي كه عملكردهاي آنها خود بيانگر ادامه يافتن اين ناكامي ها و شكست استراتژي هاي جديد است . سران تل‌آويو در استراتژي چديدخود روش هاي سازش كارانه را در پيش گفتند . تاكيد آنها بر همكاري فراگير با ابومازن و دادن مشوق هاي سياسي ، اقتصادي و حتي نظامي به‌آن ، تقويت توان تهاجمي خود كه با حمايت 30 ميليارد دلاري آمريكا و نسب سيستم هاي راداري صورت مي گيرد ، افزايش رايزني ها با برخي از سران فريب خورده عرب و كشورهاي غربي براي افزايش فشارها بر مقاومت براي كنار نهادن پاسخ هاي موشكي و… از جمله تحركات صهيونيست ها براي مقابله با مقاومت است . آنها در حالي به اين امور روي آوردند كه همچنان به حملات نظامي به مناطق فلسطيني نشين مي پردازند تا در سايه‌آن به شكست هايشان كه‌آنها را به اتخاذ استراتژي هاي جديدبويژه سازش با ابومازن وادار ساخته سرپوش گذارند . نكته مهم‌آنكه صهيونيست ها در سايه اين تحركات با بايكوت خبري واقعيات حاكم بر فلسطين كه برگرفته از موفقيت هاي مقاومت در اجراي طرح هاي امنيتي و مبارزاتي در قالب حمايت هاي مردمي است مي پردازند تا همچنان جامعه جهاني را عليه مقاومت تحريك كنند . به عبارتي ديگر صهيونيست ها پس از شكست در جنگ 33 روزه امروز شكست هاي سنگيني را در برابر ملت فلسطين متحمل شده اند كه با فعاليت هاي نظامي و برخي سياست هاي سازش كارانه تلاش دارند تا ضمن سرپوش نهادن بر آنها از استمرار آن جلوگيري نمايند در حالي كه خود آگاهند تاكيد ملت فلسين بر تحقق‌آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف با حمايت از مقاومت شكست هاي سنگيني را بر پيكره تل‌آويو وارد خواهد ساخت چنانكه بسياري از سران صهيونيست ها اعتراف كرده اند كه در آينده چاره اي جز پذيرش خواسته هاي مقاومت و پايان دادن به توطئه ها عليه آن نخواهند داشت . 

آينده تركيه در سايه اسلام ‌گرايان

تركيه در ماههاي اخير شاهد بحران‌هاي سياسي بود كه تشديد رقابتهاي داخلي و برخي نگراني‌هاي خارجي را به همراه داشت. برگزاري بي‌نتيجه انتخابات رياست جمهوري در ارديبهشت ماه كه به دليل مخالفت سكولارها با نامزدي عبدالله گل نماينده اسلام گرايان به نسب سياسي در تركيه منجر شد، آغازي بود بر تحولات آينده اين كشور كه را مي‌توان از آن با نام تقابل اسلام گرايان و سكولارها ياد كرد. پيروزي اسلام گرايان در انتخابات پارلماني با كسب 341 كرسي از مجموع 550 كرسي، تجديد دوره نخست وزير اردوغان كه توانست كابينه‌اي يك دست را تشكيل دهد و در نهايت تعيين عبدالله گل به عنوان رئيس جمهوري تركيه براي دوره‌اي 7 ساله را مي‌توان مهمترين تحولات تركيه در عرصه سياسي دانست كه مي‌تواند آغازي بر رخدادهاي جديدي در عرصه داخلي و خارجي اين كشور باشد. در اين ميان نكته تاثير گذار  بر ساير تحولات تركيه را مي‌توان حضور عبدالله گل نامزد اسلام گرايان در كاخ رياست جمهوري دانست كه براي نخستين بار در تاريخ تركيه براي دوره‌اي 7 ساله پس از تسلط نظام لائيك (آتاتورك 1923) صورت گرفته است. وي كه در دور اول و دوم نتوانست آراء 367 راي را كسب كند در دور سوم با 339 راي از 550 براي توانست به اين مهم دست يابد. بررسي تحولات سياسي تركيه نشان مي‌دهد كه اكنون دولتي تقريبا همگون بر اين كشور حاكم گشته كه قوه مجريه، مقننه و رياست جمهوري آن با محوريت اسلام‌گرايان در يك طيف قرار دارند. با توجه به سياستهايي كه دولت اردوغان در سالهاي گذشته و دور اول رياست اسلام‌گرايان بر تركيه، پي‌گيري كرده است مي‌توان گفت كه شرايط كنوني اين كشور روندي مثبت براي آينده آن ترسيم مي‌كند. اولا سياستهاي داخلي اردوغان تاكنون با حمايتهاي مردمي همراه بوده بگونه‌اي كه وي از پشتوانه ملي براي اهدافش برخوردار مي‌باشد. اصلاحات اقتصادي و بازبيني در سياستهاي مالي دولت، مقابله با قوانين منع حجاب، تلاش براي واگذاري حق تعيين رئيس جمهور به مردم، افزايش آزادي‌هاي ديني و عقيدتي بويژه در قبال اسلام كه تاكنون به دليل عملكردهاي سكولارها محدود شده بود و ... از جمله اقدامات دولت اردوغان است كه توانسته رضايت همگان را از سياستهاي وي به ارمغان آورد. اكنون وي با حمايت قوه مقننه و رئيس جمهور براي استمرار اين طرح‌ها فعاليت مي كند كه تغيير در قانون اساسي و اصلاحات در ساختار سياسي كشور را مي‌توان بخش اصلي آن دانست. ثانيا در خارج از مرزهاي تركيه نيز پيروزي اسلام گرايان باحمايتهاي جهاني مواجه شده است. از يك سو سازمان كنفرانس اسلامي كه تركيه را بخشي از تاريخ جهان اسلام مي‌داند، كاهش فعاليت سكولارها را تحولي براي حفظ و توسعه ارزشهاي اسلامي در تركيه و حضور فعال اين كشور در قلب ممالك اسلامي مي‌دانند. تركيه در سالهاي اخير توانسته روابط رو به گسترشي را با كشورهاي اسلامي برقرار سازد در حالي كه ملت آن نيز با اين تحركات موافق و از آن حمايت مي‌كنند. از سوي ديگر كشورهاي اروپايي نيز روند كنوني سياستگذاري هاي تركيه را موافق با اهداف خود در قبال اين كشور مي‌دانند. اصلاحات صحيح اردوغان در عرصه اقتصادي و نيز عدم افراطي گري آنها نسبت به سكولارهاي لائيك، سبب رضايت نسبي اروپايي‌ها شده چنانكه آن پس از سالها در سال 2005 مذاكره براي الحاق تركيه به اتحاديه اروپا را در دستور كار قرار دادند.
با تمام اين تفاسير دولتمردان تركيه به رغم در اختيار داشتن پارلمان، رياست جمهوري و قوه مجريه براي اهدافشان با چالشهايي مواجه هستند. نخست، تاكيد ارتش و سكولارها بر مقابله با دولت براي حفظ اصول لائيك و سكولار آتاتورك كه با بيانيه‌ها و اظهارات تهديد آميز همراه بوده است. دوم آنكه آمريكا نيز چندان تمايلي بر دگرگوني‌هاي كامل در ساختار سياسي تركيه ندارد و تلاش دارد تا با ايجاد تقابل ميان اسلام گرايان و سكولارها  آنها را وادار به همكاري با خود نمايد. البته آنها اميد دارند تا با حضور دولت ميانه اسلام گرا از يك سو از استمرار خواسته‌هاي تركيه در قبال عراق جلوگيري گردد و از سوي ديگر با اتحاد تركيه با كشورهاي عربي،  به نوعي ائتلاف اهل سنت را در برابر ايران و آنچه غرب به نام هاي شيعه ياد مي‌كند،ايجاد گردد.
در نهايت مي‌توان گفت كه پيروزي‌هاي اسلام گرايان كه به خواست مردم تركيه بوده در حالي كه نويد دهنده آينده‌اي بهتر براي تركيه درعرصه داخلي و جهان است مي‌تواند در آينده به بحران سياسي ميان سكولاريسم و اسلام‌گرايان مبدل شود كه دخالت ارتش را در آن نمي‌توان ناديده گرفت.

رسوايي‌هاي انگليس در افغانستان

 پس از حوادث 11 سپتامبر در سال 2001، سران لندن كه سالها در انزواي جهاني قرار داشتند براي اجراي سياست‌هاي توسعه‌طلبانه و احياي دوران استعمار در كنار آمريكا قرار گرفتند. آنها با نام مبارزه با تروريسم و تحقق امنيت بين‌الملل حضور نظامي در افغانستان و سپس عراق را آغاز كردند.
هر چند كه آنها در ابتدا توانستند با فريب‌افكار عمومي جهاني و بهره‌گيري از بحران امنيتي در نظام بين‌الملل ، اشغالگري آساني را اجرايي كنند اما روند تحولات در چارچوب اهداف آنها ادامه نيافت. اكنون پس از 6 سال از حضور نيروهاي انگليسي در افغانستان، مقامات اين كشور اعتراف كرده‌اند كه به موفقيتي دست نيافته و در صورت ادامه اين روند آنها وادار به ترك اين كشور مي‌شوند. براساس آمار منتشره تاكنون 25 هزار سرباز انگليسي در افغانستان خدمت كرده‌اند درحالي كه 70 تن از آنها به كام مرگ رفته‌اند. اين آمار در شرايطي منتشر مي‌شود كه بسياري از آگاهان سياسي آن را فاقد اعتبار دانسته و تاكيد دارند كه دولتمردان لندن از اعلام آمار واقعي خودداري مي‌كنند. برخي آمار افشا شده نشان مي‌دهد كه صرفا درماه آوريل از 1500 سرباز حاضر در خط مقدم ،700 تن مجروح شده‌اند لذا آمار 70 كشته در 6 سال دور از منطق بوده و آمار واقعي بيش از  صدها تن مي‌رسد كه به خواست دولت از اعلام آن خودداري مي‌شود. رسوايي تلفات بالاي انگليسي‌ها در افغانستان در حالي منتشر شده است كه افشاي حقايقي ديگر از تحولات افغانستان از يك سو سران لندن را در رديف جنايت‌كاران جنگي قرار داده و از سوي ديگر شكست سنگين آنها را در اجراي شعارها و اهدافشان آشكار مي‌سازد. ناتواني در برقراري امنيت و مقابله با تحركات طالبان و گروه‌هاي جدايي‌طلب، افشاي كشتار غير نظاميان كه اكثريت آنها را زنان و كودكان تشكيل مي‌دهد، افزايش توليد مواد مخدر در افغانستان در حالي كه بخش اعظمي از آن توسط فرماندهان و نظاميان انگليس قاچاق مي‌شود،عدم اجراي وعده‌هاي داده شده براي بازسازي ويراني‌ها كه اعتراضات دولت و مردم افغانستان را به همراه داشته، انتشار اسنادي مبني بر قاچاق زنان و دختران افغان به اروپا و آمريكا براي برده‌گي و ... بخش‌هاي كوچكي از جنايات و ناكامي‌هاي انگليسي‌ها در دوران اشغال افغانستان است. تشديد ناكامي‌ها از يك سو و اعترافات گسترده پارلمان و افكار عمده انگليس از عملكرد انسان در افغانستان سبب شده تا آنها براي فرار از بحران راهكارهايي را در پيش گيرند از جمله:
1ـ هر چند كه انگليس به متحد آمريكا وارد افغانستان شد اما اكنون براي بهبود چهره خود و كاهش انتقاد به تقابل رواني و تبليغاتي عليه آن مي‌پردازد. افسران ارشد انگليسي بارها اعلام كرده‌اند كه كشتار غيرنظاميان افغان به دست نيروهاي آمريكايي است در حالي كه آنها در برقراري امنيت و مقابله با طالبان ناكام بوده‌اند. در اين ميان انگليسي‌ها چنان تبليغ مي‌كنند كه خود در افغانستان در جهت مثبت گام برداشته‌اند اما آمريكايي‌ها مانع از اجراي آن شده‌اند. نكته مهم آنكه در تقابلي دوجانبه در عراق نيز آمريكايي ها از شكست و تزلزل انگليسي سخن مي‌گويند تا اختلافات آنها تشديد گردد.
2ـ مذاكره با طالبان براي كاهش و پايان دادن به فعاليت‌هاي ضد اشغالگران، سناريوي ديگر انگليس براي كاهش بحران افغانستان است. در اين راستا اسناد نشان مي‌دهد كه آنها واگذاري حاكميت برخي از شهرها و اعطاي 5/1 ميليون پوند به طالبان را مطرح كرده‌اند كه با انتقاد دولت كرزاي مواجه شده است.
3ـ با توجه به اينكه بخشي از نيروهاي طالبان و معارضان اشغالگري از خاك پاكستان به افغانستان مي‌آيند، لذا لندن با اعمال فشار و بعضا اعطاي مشوق‌هايي تلاش دارد تا پاكستان را به همكاري در سركوب تروريسم وادار سازد. بخشي از  بحران‌هاي سياسي و امنيتي ايجاد شده در پاكستان را مي‌توان به دليل سياست‌هاي انگليس و آمريكا در افغانستان دانست كه به صورت پنهاني و آشكار براي اعمال فشار بر مشرف اجرايي مي‌شود.
4ـ انگليسي‌‌ها كه شكست در افغانستان را پذيرا شده‌اند، سناريوي ايجاد متهم خارجي را براي توجيه فعاليت‌هاي خود در افغانستان در پيش گرفته‌اند. در اين راستا آنها ايران، روسيه و حتي چين را متهم به دخالت منفي در امور افغانستان مي‌كنند. اين در حالي است كه از يك سو پارلمان انگليس ضمن تاكيد بر نقش مثبت ايران، خواستار بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي آن براي حل بحران  افغانستان شده‌اند، از سوي ديگر مقامات كابل كاملا اين اتهامات را مردود دانسته چنانكه كرزاي در كاخ سفيد با اظهارات ضد ايراني بوش مخالفت و تهران را برادر ملت افغان دانست.
در نهايت انگليسي‌ها مي‌توان گفت كه انگليسي‌ها در گردابي گرفتار آمده‌اند كه به رغم تمام سياست‌ها و فرافكني‌ها توانايي خروج از آن را ندارند. اكنون آنها نيز به اين نتيجه رسيده‌اند كه افغانستان را نيز مانند عراق به جايگاه شكست آنها مبدل گرديده و آنها چاره‌اي جز ترك اين كشور براي فرار از بحران ندارند چنانكه نظاميان اين كشور بارها تاكيد كرده‌اند راه خروج از بحران افغانستان صرفا بازگشت نظاميان بر كشورشان و واگذاري امور افغانستان به افغان‌ها است.

الف) صهيونيست ها در حالي از سركوب گروههاي مقاومت بويژه در غزه سخن مي گويند كه بررسي تحولات اخير ، نشانگر تقويت روزافزون مقاومت و ناكامي هاي صهيونيست ها در سركوب آنها است . پاسخ هاي موشكي مقاومت ، افزايش گرايش هاي مردمي به همكاري با حماس و جهاد و اسلامي ، مخالفت هاي شديد ملت فلسطين با سازش كاران و… از ناتواني صهيونيست ها در برابر مقاومت حكايت دارد . آنها اكنون اميدوارند تا با اصلاحات نظامي و تقويت ارتش از يك سو روحيه سربازان شكست خورده خود را ارتقا بخشند از سوي ديگر آخرين مهره هاي خود را براي سركوب مقاومت مورد آزمايش قرار دهند هرچند كه تا كنون در اين مهم ناكام بوده اند . اين نكته قابل ذكر است كه افشاي همكاري نيروهاي امنيتي تشكيلات خودگردان با صهيونيست ها اكنون اين مهره را از آنها گرفته است لذا تل‌اويو تلاش دارد تا با تغيير در ساختار نظامي ،جاي خالي اين افراد را اصلاح نمايد .

در جمع بندي كلي از اصلاحات اخير در ساختار نظامي صهيونيست ها مي توان گفت كه هرچند آنها اين تحركات را در كنار كمك هاي نظامي آمريكا اقدامي براي تقويت توان تهاجمي خود عنوان كنند عنوان روند تحولات از اضمحلال و ناتواني آنها در برابر مقاومت حكايت دارد كه با تشديد مقاومت ملت فلسطين بيش از پيش آشكار مي گردد چنانكه‌آنها خود اعتراف كرده اند كه مهمترين چالش آنها تاكيد ملت فلسطين بر استمرار انتفاضه تا تحقق‌آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف است كه با هيچ سلاحي نمي توان با‌ آن مقابله كرد .

مرجعيت عامل وحدت در عراق

فردا 29 اوت مصادف است با سالروز ترور آيت‌ا... سيد محمد باقر حكيم از مراجع بزرگ عراق و رهبر مجلس اعلاي اسلامي در سال 2003. در چنين روزي وي كه از حرم امام علي(ع) در نجف خارج مي‌شد بر اثر انفجار يك خودروي بمب‌گذاري شده با جمعي از نزديكان و يارانش به دست آمريكا و عواملش كه مرجعيت را عامل شكست طرح‌هاي خود مي‌دانستند به شهادت رسيد. اين رويداد مهم كه مي‌توان آن را نشانه‌اي از نقش و جايگاه مهم مرجعيت درعراق دانست در حالي روي داد كه:
الف ـ در دوران صدام حسين، و به رغم خفقان ايجاد شده، مرجعيت به عنوان تنها پناهگاه ملت عراق ايفاي نقش مي‌كرد. هر چند كه در آن دوران بسياري از بزرگان ديني ترور و يا به بازداشتگاه‌ها منتقل شدند كه نمود بارز آن را در كشتار علماي شيعه در 1991 مي‌توان مشاهده كرد، اما آنها همچنان به فعاليت خود در جهت آگاهي و حمايت از مردم ادامه دادند.
ب ـ  حضور بيگانگان در عراق در سال 2003 را مي‌توان مرحله جديدي از فعاليت  مرجعيت در تحولات عراق دانست كه نه تنها از آن كاسته نشد بلكه  نقشي پررنگ‌تر را براي آنها رغم زد. اشغالگران كه روزي با بهانه دموكراسي و آزادي به عراق وارد شدند گمان مي‌كردند كه با اقدامات نظامي و فرهنگي مي‌توانند دولتي جديد بر مبناي اصول سكولاريسم و لائيك براي اين كشور ايجاد كنند كه الگويي براي ساير كشورها منطقه باشد اما در نهايت به سدي  بزرگ و روشنفكر با نام مرجعيت برخورد كردند. عملكرد‌ها فراگير مرجعيت و علماي ديني در بيدارسازي مردم پيرامون عواقب اشغالگري، تذكرات آنها مبني بر لزوم رعايت اصول اسلامي و دوري از فرهنگ ضد ديني اشغالگران، مقابله آنها با تلاش آمريكا براي ايجاد دولت دست‌نشانده غير مردمي، به اشغالگران آموخت كه با حضور مرجعيت توانايي اجراي توطئه‌هاي خود را ندارند. براين اساس استراتژي آنها بر اصل در پيش گرفتن سياست صدام در قبال روحانيت تدوين شد و آن ترور و  انزواي مرجعيت بود. در اين راستا ترور سيد محمد باقر حكيم و بسياري از روحانيون در دستور كار آنها قرار گرفت. به رغم تمام اين تحركات تشديد درگيري‌ها در عراق و مقابله مردمي با اشغالگران، برخي اختلافات فرقه‌اي و ديني كه اشغالگران و دولت عراق را با چالش مواجه ساخت و نشان داد كه آمريكا توانايي حذف مرجعيت از تحولات را ندارد و بايد اين نقش را بپذيرد. اكنون در شرايط كنوني كه جوي از بحران عراق را فراگرفته و بيگانگان براي تفرقه در اين كشور تلاش مي‌كنند، وظايف مرجعيت بيش از پيش آشكار شده در حالي كه چند محور اساسي را مطرح مي‌سازد.
1ـ ايجاد وحدت داخلي و جلوگيري از تفرقه ميان شيعه و سني كه به دست عوامل آمريكايي در برخي فريب‌خوردگان بر جاي مانده از حزب بعث صورت مي‌گيرد اولين ماموريت علما در عراق است. آنها با برگزاري نشست‌هاي مستمر و دادن فتاوا، همواره بر اصل وحدت تاكيد كرده‌اند تا در برابر آنهايي كه با حملات تروريستي و جنگ‌رسانه‌اي براي تفرقه افكني فعاليت مي‌كنند صف‌آرايي كنند. اين امر تاكنون عراق را از جنگ داخلي بازداشته درحالي كه اشغالگران هرگز با قواي نظامي توانايي انجام اين مهم را نداشته‌اند.
2ـ نقش مرجعيت صرفا معطوف به عراق نمي‌شود بلكه نتيجه آن سرا سر جهان اسلام را فراگير مي‌گيرد .در مقطعي كه عوامل خارجي از فرمان غرب و صهيونيست بين‌الملل تبعيت مي‌كنند ،با تخريب اماكن مقدسه نظير حرمين عسگريين و مراكز مقدس شيعيان و اهل سنت براي تفرقه در جهان اسلام فعاليت مي‌كنند، علماي عراقي مي‌توانند نقشي مهم در خنثي‌سازي اين توطئه‌ها داشته باشند.
3ـ دولت مالكي كه دولتي مردمي و منتخب است اكنون مورد هجوم گسترده اشغالگران قرار گرفته است. مرجعيت عراق كه تاكنون از دولت حمايت كرده، مي‌تواند نقشي مهم در مقابله با اين تحركات ايفا كند چنانكه فتواي آيت‌ا... سيستاني مرجع شيعيان و ساير مراجع اهل سنت از مهمترين عوامل حمايت مردمي از دولت مالكي است.
4ـ اشغالگران تلاش دارند تا با تغيير قانون اساسي، تصويب قوانين جديد، دگرگوني در ساختار سياسي و اقتصادي عراق، توسعه فعاليت‌هاي نظامي، اهدافي پنهان و آشكار را عليه آينده مردم عراق بويژه در بخش سياسي و فرهنگي تحقق بخشند. مهمترين مانع براي اجراي اين توطئه حضور مرجعيت مي‌باشد كه با اتحاد و همدلي توانسته‌اند سدي عظيم در برابر اشغالگران ايجاد كنند.
بر اين اساس در شرايط كنوني جا دارد تا همچون گذشته مرجعيت در عراق از شيعه و سني دست پيوند به يكديگر داده و با جمع‌آوري مردم حول يك محور، از تفرقه و تجزيه عراق جلوگيري كرده تا ضمن مقابله با فتنه اشغالگران ،ملت را در مسير بازسازي و احياي كشورشان رهنمون سازند. اين هدفي است كه اشغالگران از تحقق آن وحشت دارند و براي شكست آن به هر اقدامي بويژه تفرقه‌ ميان شيعه و سني و حتي شيعه و شيعه سني و سني  مبادرت مي‌ورزند كه بيداري در برابر آن امري مهم در عملكرد  ملت، علما و دولت عراق مي‌باشد.

رژيم اشغالگر قدس به رغم آنكه از حمايت هاي كامل محافل غربي برخوردار است ، اما در سال هاي اخير روندي روبه زوال را سپري كرده است . اوج گيري اين تحولات را مي توان از انتفاضه دوم مسجد الاقصي مردم فلسطين در سال 2000 مشاهده كرد كه اعتراف صهيونيست ها به شكست در برابر مقاومت را به همراه داشت . نتيجه نهايي بحران هاي ايجاد شده براي صهيونيست ها سبب شد تا آريل شارون نخست وزير وقت اين رژيم در سال 2005 وادار به فرار از غزه گرديد . هرچند وي تلاش داشت تا با طرح مسير طلايي كه بر آساس آن پيش زمينه هاي صلح ميان اعراب و تل‌آويو و تشكيل دو كشور در اراضي اشغالي فلسطين فراهم مي شود بر اين شكست سرپوش گذارد ، اما گزارش هاي منتشره از سوي نهادهاي تحقيقاتي و اعتراف بسياري از سران موساد و ارتش ، آشكار ساخت كه صهيونيست ها براي جلوگيري از افشاي پيروزي مقاومت فلسطين ، وادار به حركتي به اصطلاح صلح طلبانه شده اند . آنها بر اين باور بودند كه اولا با خروج از غزه ثانيا بهره گيري از عملكردهاي آمريكا براي ايجاد روندي سياسي در اراضي فلسطيني نشين براي تبديل حركت مسلحانه به رفتارهاي ديپلماتيك كه اختلافات و تقابل هاي داخلي فلسطينيان را به همراه دارد ، مي توانند ضمن ترميم ضعف هاي خود به پيروزي در برابر مقاومت دست يابند . نكته مهم آنكه در طرح آنها ، غزه به محيطي صرفا مردمي مبدل مي شود كه در زمان مورد نياز توانايي اشغال آن را براي اعمال فشار بر فلسطينيان خواهند داشت . هرچند كه صهيونيست ها با اعمال فشارهاي آمريكا و تحركات سازش كارانه ابومازن تلاش كردند تا به اين مهم دست يابند اما پيروزي حماس در روند سياسي ، تشكيل گروههاي مقاومت مردمي در غزه كه برگرفته از استمرار انتفاضه بود ، تاكيد حماس بر عدم دوري از آرمان هاي فلسطينيان ، طرح هاي صهيونيست ها را با شكست مواجه ساخت . اين شرايط چنان پيش رفت كه حتي ايهود اولمرت نخست وزير صهيونيست ها كه تلاش داشت تا طرح تعيين يك جانبه مرزها را با خروج از برخي از نقاط كرانه باختري اجرايي كند ، نتوانست براي اهداف خود گام بردارد . با تمام اين تفاسير در مقطع كنوني و در شرايطي كه صهيونيست ها به دليل شكست در جنگ 33 روزه در برابر مقاومت حزب الله و ملت لبنان و ناتواني در مقابل مقاومت ملت فلسطين ، دوراني بحراني را سپري مي كنند ، اولويت تل‌آويو بر اصل توسعه اراضي در كرانه باختري به جاي غزه از دست رفته است . هرچند كه آنها از طرح واگذاري اراضي به فلسطينيان سخن مي گويند اما عملكردهاي آنها نشانگر طرح هايشان براي تصاحب اين منطقه براي جلوگيري از عدم تكرار سرنو شت غزه مي باشد . ساخت شهرك هاي جديد كه به صورت زنجيره اي به يكديگر متصل مي باشند ، اخراج اعراب از مناطق صهيونيست نشين كه به تراژدي نژادي مبدل شده است ، استقرار نيروهاي نظامي و توسعه ايست هاي بازرسي ، تكميل ديوار حائل و… بيانگر حقيقت تاكيد صهيونيست ها بر خفظ كرانه باختري است . البته در طرح آنها سخن از واگذاري برخي مناطق به فلسطينيان به ميان‌آمده است در حالي كه اين اراضي از چند ويژه گي برخوردار است . اولا محروميت آنها از منابع زير زميني بويژه‌ آب ، ثانيا تبديل شدن اين مناطق به سرزمين هاي سوخته اي كه كاربري چنداني براي آنها باقي نمانده است و صرفا به صورت ديوار حائل زميني ميان اراضي اشغالي و مناطق فلسطيني نشين مبدل شده است ثالثا به دليل پراكندگي نگهداري آنها براي فلسطينيان دشوار بوده و حتي مي تواند زمينه اختلافات جديد ميان آنها باشد . بر اين اساس مي توان گفت كه استراتژي صهيونيست ها دست اندازي به كرانه باختري است هرچند كه در ظاهر آنها از مصالحه در زمينه اين مناطق سخن مي گويند . نكته مهم آنكه ارتش صهيونيست ها حملات خود را به غزه معطوف ساخته تا در سايه انحراف افكار عمومي از كرانه باختري به اهداف خود دست يابند .

بازيگران جديد در عراق

ايالات متحده كه در 20 مارس 2003 توانست در كوتاه‌ترين زمان ممكن نيروهاي خود را در عراق مستقر سازد اكنون چنان در اين كشور گرفتار آمده است كه براي خروج از بحران به هر ابزاري متوسل مي‌گردد. ناتواني در برقراري ثبات و امنيت، تشكيل نشدن دولت دست‌نشانده، خروج متحدان از جمع ائتلاف، تشديد تنش ميان آمريكا و انگليس براي استمرار حضور لندن در بصره كه به تقابل مستقيم آنها منجر شده است، افزايش انتقادهاي داخلي و خارجي از سياست‌هاي اشغالگرايانه كاخ سفيد كه آنها را در شرايط سخني در آستانه انتخابات رياست جمهوري قرار داده است، و... چالش‌هايي مي‌باشند كه به دليل سياست‌هاي نادرست و جنگ‌طلبانه، واشنگتن به آنها گرفتار آمده است. هر چند كه سران كاخ سفيد با طرح‌هايي نظير افزايش نيروها ،تصويب بودجه نظامي در كنگره به مبلغ 100 ميليارد دلار، مذاكره با گروه‌هاي سني و حتي حزب بعث براي كاهش عمليات‌هاي ضد اشغالگري و مقابله با افراطيون، محاكمه ساختگي برخي نظاميان كه در عراق به جنايت پرداخته‌اند براي جلب رضايت مردمي، گسترش عمليات‌هاي نظامي بويژه در مناطق شيعه‌نشين از جمله در شهرك صدر به عنوان مخالفان اشغالگري براي جنگ رواني، اعلام  لزوم سرنگوني دولت مالكي براي همكاري آنها با آمريكا، تصويب قطعنامه 1770 براي حضور فعال‌تر سازمان ملل در امورعراق كه با اختيارات فزاينده  براي اهداف واشنگتن فعاليت كند، مذاكره با كشورهاي منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي براي حضور در عراق و... تلاش داشتند تا به هر طريق ممكن از بحران خارج شوند اما روند تحولات سناريوهاي آنها را با شكست مواجه ساخت تا ناكامي و لزوم خروج آنها از عراق بيش از پيش آشكار گردد. نكته مهم درعملكرد واشنگتن در عراق، گرايش آنها به افزايش تعداد بازيگران است. در اين چارچوب محورهاي آنها بر چند اصل استوار شده است.
 الف) مذاكره با ايران و سوريه به عنوان كشورهاي منطقه‌اي كه ضمن ايفاي نقش مثبت در عراق، نزديكي و همكاري ويژه‌اي با دولت مالكي و ملت عراق دارند. آمريكايي‌ها بويژه پس از گزارش بيكر - هاميلتون دريافتند كه بدون حضور اين بازيگران توانايي حل بحران عراق را ندارند، گرايش آنها به كاهش فشارها با سوريه و پذيرش امتيازاتي براي آن از يك سو، درخواست‌هاي رسمي مكرر براي گفتگو با ايران براي دست‌يابي به راهكاري جهت برقراري امنيت در عراق، حكايت از اعتراف واشنگتن به نقش مثبت اين كشورها در امور عراق دارد. البته آنها با جنگ تبليغاتي و رواني تلاش كرده‌اند كه چنان وانمود سازند كه اين كشورها از روي ضعف و نه قوت پاي ميز مذاكره آمده‌اند كه مواضع دولتمردان و ملت عراق اين تبليغات را با شكست مواجه ساخته است.
ب) آمريكايي‌ها به رغم تبليغات خود عليه ايران و سوريه، مي‌دانند كه بخش وسيعي از بحران عراق برگرفته از عملكرد كشورهاي عربي و نيروهاي سلفي است كه از اين كشورها وارد عراق مي‌شوند. آمريكايي‌ در سناريوي دوم خود رويكرد به كشورهاي عربي را در دستور كار قرار دادندكه سفرهاي مقامات ارشد آمريكا به اين كشورها و اعطاي مشوق‌هاي نظامي ،تاكيد بر حل بحران فلسطين، مهمترين عملكرد‌ها براي جلب رضايت كشورهاي عربي براي همكاري با آمريكا در عراق است كه برخي از آنها با بازگشايي سفارت در اين كشور موافقت كردند.
ج)آمريكايي‌ها كه اشغال عراق را بدون مجوز سازمان ملل انجام دادند اكنون با صدور قطعنامه 1770 نقش جديدي براي آن در نظر گرفته‌اند هر چند كه مفاد قطعنامه در چارچوب اشغالگري مي باشد اما بيانگر شكست آمريكا در اجراي نظام تك‌قطبي است كه آن را وادار به مذاكره با سازمان ملل كرده است.
د) آوردن بازيگران فرا منطقه‌اي حتي آنها كه مخالف جنگ عراق بوده‌اند از ديگر محورهاي طرح افزايش بازيگران است. حضور كوشنر وزير خارجه فرانسه در عراق پس از چهار سال  و حمايت هاي اين كشور از اشغالگري ، تاكيد آلمان بر همكاري با آمريكا براي بازسازي عراق، اعلام آمادگي برخي متحدان آمريكا در حوزه بالكان و شرق اروپا  براي حضور در عراق را مي‌توان بخشي از اين سناريو دانست.
در نهايت آمريكا كه در عراق شكست را متحمل گرديده اكنون تلاش دارد تا با آوردن بازيگران در عراق، از يك سو توجهي براي تحركات آينده خود داشته باشد و از سوي ديگر هزينه‌هاي انسان، مالي و سياسي جنگ راه ميان ساير كشورها تقسيم كند تا ضمن كاهش هزينه‌هااز حجم انتقادها بكاهد. هر چند روند تحولات همچنان سناريوي خروج را تنها راهكار براي فرار از بحران معرفي مي‌كند چنانكه بسياري از مقامات آمريكايي و انگليسي نيز به آن اعتراف دارند كه به تقابل آنها و منجر شده است  اما حاضر به اجراي آن نمي‌باشند.

ايالات متحده آمريكا كه براي ادامه حضور در عراق تلاش مي‌كند با بحران‌هاي شديدي مواجه گرديده كه حضور يا خروج آن از اين كشور را منوط به پرداخت هزينه‌هاي سنگيني ساخته است. آمريكايي‌ها كه درسال 2003 توانستند اشغالي آسان را اجرايي كنند اكنون در برقراري امنيت و ثبات حتي براي نيروهاي خود درمانده شده اند، ائتلاف آنها براي اشغالگران رو به شكست است و بسياري از متحدانشان حتي انگليس بر خروج از عراق تاكيد دارند، مخالفتهاي داخلي و خارجي با سياستهاي آنها در قبال عراق و منطقه تشديد شده است، بازيگران منطقه‌اي در دنياي عرب كه متحد آمريكا بوده‌اند براي حمايت از طرح‌هاي آنها شروطي را تعيين كرده‌اند و… .واشنگتن در حالي براي مقابله با اين چالشها فعاليت مي‌كند كه نقطه اصلي خود را معطوف به دولت مالكي ساخته است. نكته مهم آنكه اشغالگران اكنون در ارزيابي‌ها، دولت عراق را محركي مي‌دانند كه از يك سو تامين كننده منافع آنها در عراق نمي‌باشد و در چارچوب خواست آن حركت نمي‌كند و از سوي ديگر نيازمند مشاركت با آنها براي كاهش بحران ها مي‌باشند. بررسي گزارش‌ها و مواضع مقامات آمريكايي نشان مي‌دهد كه نگاه آنها به دولت مالكي در دو بعد مي‌باشد اولا هدف اصلي اشغالگران در ابتدا ايجاد دولتي دست نشانده بود كه با اجراي موازين سكولار و لائيك به الگويي براي تمام منطقه مبدل گردد. هر چند كه در دوران دولت موقت اياد علاوي تا حدودي به اين سناريو دست يافتند اما عملكردهاي ابراهيم جعفري در دوران دولت انتقالي و سپس سياستهاي دولت منتخب مالكي در اجراي امور ديني اين سناريو را با شكست مواجه ساخت. اين ناكامي‌ها سبب شد تا سرانجام بوش در نطق سالانه خود در كنگره (اول ژانويه) رسما اعلام كند كه استراتژي بلند مدت آمريكا بر كناري دولت شيعه مالكي همانند دولت سني صدام حسين و ايجاد دولتي لائيك و سكولار با راي مردم عراق مي‌باشد. در همين راستا كاندوليزا رايس وزير خارجه آمريكا نيز بارها تاكيد كرده است هدف ايالات متحده اجراي بحران هاي هدايت شده در عراق براي تغيير دولت مالكي است. آمريكايي‌ها در حالي براي سرنگوني مالكي سياستگذاري مي‌كنند كه براساس گزارش‌هاي منتشره كشورهاي عربي و بسياري از متحدان آمريكا شرط همكاري‌ با واشنگتن را بركناري دولت مالكي عنوان كرده‌اند.

ثانيا هر چند كه آمريكا براي سرنگوني دولت مالكي فعاليت مي‌كند اما به خوبي آگاه است كه از عوامل اصلي اتحاد ملي در عراق شخص مالكي است. آنها دريافته اند كه حذف وي به منزله افزايش مخالفان و حتي قرار گرفتن شيعيان و اكراد در برابر اشغالگران است. بر اين اساس واشنگتن چاره‌اي جز پذيرش دولت مالكي و حتي وا داشتن ساير گروه ها به همكاري با آن ندارد. با تمام اين تفاسير آمريكايي ها كه هدف نهايي خودرا اصلاحات سياسي در عراق مي دانند براي واداشتن مالكي به افزايش همكاري‌ها با آنها، جنگ رواني عليه وي به راه انداخته‌اند اين سناريو در چند بعد اجرا مي‌شود. ديدارهاي مكرر با سران گروههاي سني و تاكيد بر لزوم افزايش نقش آنها، نسبت دادن ناآرامي‌ها به عملكردهاي دولت مالكي، افشاي اسنادي مبني بر شكنجه زندانيان به دست نيروهاي دولتي، تاكيد مقامات كنگره، نظاميان ارشد و مشاوران آمريكايي بر شكست كامل دولت مالكي و استمرار ناكامي‌هاي آنها و در نهايت اظهارات بوش مبني بر لزوم تلاش مردم عراق براي تغيير دولت كه با انتخابات صورت مي‌گيرد و … را مي‌توان از سياستهاي آمريكا براي اجراي طرح جنگ رواني عليه مالكي دانست. البته آمريكايي‌ها در مقابل تاكيد دارند كه همچنان از دولت مالكي حمايت مي‌كنند در حالي كه وي اصولي نظير افزايش حضور سني ها در امور اداري براي جلب نظر كشورهاي عربي، دوري از ايران و سوريه كه نقش مثبتي درتحولات عراق دارند، عدم مخالفت با استمرار اشغالگري ،اجراي اصلاحات در قانون اساسي و ساختار سياسي و … را بايد اجرا مي‌كند.

در مجموع سياستهاي آمريكايي در عراق به تشديد جنگ رواني عليه دولت مالكي معطوف شده است تا در سايه آن از يك سو بر ناكامي‌هاي اشغالگران سرپوش گذاشته شود و از سوي ديگر وي وادار به همگرايي و اجراي خواسته‌هاي آن شود. با تمام اين تفاسير سياست داخلي و خارجي مالكي نشان داده است كه وي نه در چارچوب خواست آمريكايي‌ها بلكه صرفا در مسير منافع ملي كشورش گام برمي‌دارد .عملكردهاي آن در استمرار فعاليت دولت كنوني و عدم اجراي اصلاحات آمريكايي در عرصه داخلي و تاكيد آن بر همگرايي منطقه‌اي با تمام كشورها حتي ايران و سوريه كه آمريكا به مخالفت با آنها مي‌پردازد، نشانگر عزم جدي مالكي براي استقلال دولت از بيگانگان است كه چالشي برز براي اشغالگران محسوب مي‌شود چالشي كه سبب مي‌شود كه توانايي حذف مالكي را داشته باشد و نه پذيرنده استمرار فعاليتهايش باشند در حالي كه هم اكنون چاره‌اي جز ادامه همكاري و حمايت از آنان ندارند.

بر اين اساس مي توان گفت كه طرح اعلام شده از سوي صهيونيست ها براي پاكسازي جمعيتي عكا ، يافا و حيفا ، تحركي براي تحقق اهداف توسعه طلبانه صهيونيست ها در قالبي نرم افزاري است كه حذف‌ آرمان فلسطينيان در راس ان قرار دارد. بر اين اساس جادارد تا ملت فلسطين با كنار نهادن اختلافات براي مقابله با اين توطئه ها فعاليت كنند چرا كه استمرار اين روند يهودي سازي كامل منطقه و در نهايت سيطره صهيونيست هابر قدس خواهد بود .

بر اين اساس مي توان گفت كه استراتژي كنوني صهيونيست ها ، ايجاد جنگ رواني عليه مقاومت است كه با بهره گيري از اقدامات راديويي و تحركات نظامي و سياسي صورت مي گيرد.چنانكه ذكر شد آنها حتي از طرح سازكارانه برخي از اعضاي حماس سخن به ميان آورده اند تا به تخريب چهره مردمي آنها بپردازند كه اين طرح نيز با تاكيد گروههاي مقاومت بر استمرار مقاومت تا تحقق آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف با شكست مواجه شده است .