حمايت غرب از برنامه هسته‌اي اعراب

دولتمردان غرب كه گرايش دوباره‌اي را به كشورهاي عربي آغاز كرده‌اند با نگاهي دوگانه به فعاليت‌هاي هسته‌اي در منطقه، به حمايت از خواست اين كشورها براي دست‌يابي به دانش هسته‌اي پرداخته‌اند، در حالي كه در لواي آن اهداف توسعه‌طلبانه‌اي را اجرا مي‌كنند.

به رغم آنكه دولتهاي غربي و آمريكا در برابر فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران موضعي خصمان اتخاذ كرده‌اند در اقدامي سياسي به حمايت از طرح كشورهاي عربي براي دست‌يابي به فن‌آوري هسته‌اي پرداخته‌اند. در اين راستا در كنار درخواست ممالك عربي (بويژه حوزه خليج‌فارس) مبني بر لزوم داشتن دانش هسته‌اي، آمريكا و اروپا رسما از اين طرح ها حمايت كرده و براجراي آن نيز تاكيد كرده است. با عنايت به اينكه از يك سو غرب به رغم از دست دادن جايگاه خود درخاورميانه و انزجارهاي عمومي از آنها، همچنان بر حفظ منافع در اين مناطق تاكيد دارد از سوي ديگر آنها پيش از اين هر گونه وجود فن‌آوري هسته‌اي درمنطقه را مردود مي دانستند و بدين بهانه دربرابر ايران قرار گرفته‌اند، اين اقدام غربي ها بيش از آنكه جنبه واقع‌گرايانه داشته باشد ناشي از طرح‌هاي بلندمدت آنها براي خاورميانه است كه با اهداف متعددي صورت مي‌گيرد.

1)از چالش‌هاي آمريكا درخاورميانه افزايش اعتراضات به سياستهاي آمريكا و تلاش براي دوري دولتمردان عرب از اين كشوراست. آمار نشان مي دهد كه 95 درصد ملتهاي عرب آمريكا و رژيم صهيونيستي را بزرگترين دشمنان خود مي‌دانند. درهمين حال سياست‌هاي ضد آمريكايي دراين ممالك سبب گرايش‌هاي مردمي به گروههاي اسلام‌گرا (بويژه شيعه) گرديده كه تهديدي جدي براي منافع آمريكا قلمداد مي‌شود. (پيروزي اسلام گرايان در لبنان، بحرين، مصر) با توجه به گرايش دوباره آمريكا و غرب به خاورميانه (براي پايان بحران هايشان در منطقه )نياز اوليه آنها جلب رضايت دوباره ملتهاي عرب مي‌باشد كه رايزني هاي متعدد با سران اين كشورها، حمايت در عرصه جهاني و در نهايت تاكيد بر دست‌يابي اين كشورها به دانش هسته‌اي بحشهاي اصلي اين سياست را تشكيل مي‌دهند.

3)غرب در حالي به حمايت از فعاليت‌هاي هسته‌اي اعراب مي‌پردازد كه در نقطه مقابل در برابر فعاليتهاي هسته‌اي ايران صف‌بندي نموده و آن را مانع امنيت جهاني مي‌داند. آنها براين ادعايند كه اين فعاليت‌ها موجب ايجاد رقابت هسته‌اي در خاورميانه مي‌گردد كه بحران را در آن تشديد مي‌كند. آنان كه تاكنون نتوانسته‌اند منطقه را عليه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران قرار دهند، برآنند تا با اعلام حمايت از فعاليت‌هاي هسته‌اي كشورهاي عربي اولا عامل گرايش اعراب به فن‌آوري هسته‌اي را نه نياز اين كشورها به دانش روز بلكه نتيجه رقابت هسته‌اي معرفي نمايند ثانيا در افكار عمومي جهان چنان وانمود سازند كه آنها مخالف دانش هسته‌اي نمي‌باشند و از آن حمايت مي كنند و عدم همكاري آنها با ايران به دليل ماهيت غيرصلح‌آميز آن است (غربي ها در حالي اين سياست را پي گيري مي‌كنند كه به تعهدات خود براي اهداي دانش هسته‌اي به اعراب پايبند نبوده و در ازاي آن امتيازات فراوان را طلب مي كنند).

4)جلوگيري از گرايش كشورهاي منطقه به برقراري روابط با ساير بازيگران بويژه چين و روسيه به بهانه همكاري هسته‌اي ازسياستهاي غرب مي باشد (اكنون كشورهايي نظير مصر خواستار همكاري با مسكو و پكن براي تحقق اهداف هسته‌اي است). آنها برآنند تا با اعلام حمايت از طرح‌هاي ممالك عربي ضمن كسب امتيازاتي از گرايش آنها به كشورهاي ديگرجلوگيري نمايند.

5)نكته‌اي كه درقبال حمايت غرب از فعاليت هسته‌اي كشوري هاي عربي مي‌توان مورد ارزيابي قرارداد، همزماني آن با تشديد فشارهاي بين‌المللي براي مهار فعاليتهاي هسته‌اي غيرصلح‌آميز رژيم صهيونيستي است. آمريكا با اين بهانه كه منطقه در حال هسته‌اي شدن است ،برخورداري صهيونيست ها از بمب هسته‌اي را توجيه و حتي به تقويت آن مي‌پردازد. در حالي كه هرگز به ماهيت صلح‌آميز فعاليت ساير كشورها و غيرصلح‌آميز بودن عملكرد رژيم صهيونيستي اشاره‌اي نمي‌كند.

در نهايت مي‌توان گفت كه هرچند آمريكا و غرب تلاش دارند تا از گرايش‌هاي كشورهاي عربي به دانش هسته‌اي به عنوان ابزاري براي تحقق اهدافشان بهره برداري نمايند (حتي حضور بلندمدت در منطقه براي حفظ امنيت جهاني) اما سير تحولات حكايت از اين واقعيت دارد كه خاورميانه به رغم داشتن ذخاير عظيم انرژي به اين اصل رسيده كه نياز به دانش هسته‌اي امري الزامي است و بايد براي دست‌يابي آن تلاش داشت. اين گرايش با تاكيد بر همگرايي منطقه‌اي بدون وابستگي به بازيگران خارجي مي‌تواند ضمن توسعه‌ منطقه ،خنثي كننده توطئه‌هاي غرب باشد كه خواست ملتهاي منطقه است .

تشديد ديپلماسي آمريكا درافغانستان

افغانستان كه همچنان دوراني بحران را سپري مي‌كند به دليل تشديد فعاليت‌هاي انتخاباتي در آمريكا به كانون توجه مقامات اين كشور مبدل گرديده كه نتيجه آن سفرهاي پياپي مقامات واشنگتن طي روزهاي اخير به اين كشور مي‌باشد كه مي‌تواند تحولات جديدي را در منطقه به همراه داشته باشد.

حضور هيلاري كيلينتون و سناتورهاي برجسته كنگره در كابل ، سفر همزمان مقامات وزارت امور خارجه آمريكا به پاكستان و سپس ورود رابرت گيتس وزير دفاع به منطقه حكايت از تحركات ديپلماتيك جديد در امور افغانستان دارد. هر چند كه سير تحولات و نحوه رايزني‌ها بيانگر نگاه تبليغاتي مقامات كاخ سفيد بر حل بحران افغانستان دارد اما اين رويكرد مي‌تواند با چند هدف صورت گرفته باشد:

1) تحركات ديپلماتيك در آمريكا حكايت از رويكرد اين كشور براي اجراي سناريوي حل بحران‌هاي خاورميانه دارد. دموكرات‌ها كه در انتخابات وعده پايان دادن به بحران عراق و افغانستان را داده بودند از يك سو و جمهوريخواهان كه براي حفظ قدرت در اين مسير قرار گرفته‌اند، اكنون فعاليت‌هاي همه‌جانبه‌اي را براي انجام اين مهم آغاز كرده‌اند. رابرت گيتس وزير دفاع در انگليس و سپس افغانستان، هيلاري كيلينتون به همراه هيات نمايندگي كنگره در پاكستان و افغانستان، رايس در خاورميانه، حكايت از نگاهي فراگير به مناطقي است كه آمريكا در آنجا با چالش‌هاي اساسي مواجه است.

بر اين اساس توجه به افغانستان را مي‌توان اقدامي هم‌سو با تحولات عراق و خاورميانه دانست. البته اين نكته قابل ذكر است كه براي دموكرات‌ها اين تحركات بيشتر جنبه تبليغاتي داشته كه حضور هيلاري را مي‌توان مويد اين امر دانست كه با محوريت اعمال فشار بيشتر بر جمهوريخواهان اجرا مي گردد.

2ـ توجه به افغانستان در شرايطي صورت مي‌گيرد كه وزارت دفاع و دستگاه‌هاي اطلاعاتي آمريكا مبلغي بالغ بر 100 ميليارد دلار را براي جنگ عراق و افغانستان درخواست كرده‌اند. حضور نمايندگان كميته نظامي ـ امنيتي كنگره آمريكا به رياست هيلاري در عراق و افغانستان اقدامي از سوي دموكرات‌ها براي بررسي دقيق هزينه‌هاي جنگ و به عبارتي جلوگيري از تصويب بودجه درخواستي دولت بوش است. درگذشته جمهوريخواهان توانستند به دليل حضور اكثريت در كنگره بودجه‌هاي كلاني را به عنوان جنگ دريافت كنند در حالي كه دموكرات‌ها براي كاهش آن و هزينه شدن بودجه در امور رفاهي فعاليت مي‌كنند هر چند كه آنها نيز بر اعزام نيروي بيشتر و حمايت مالي از افغانستان تاكيد دارند.

3ـ هر چند كه مقامات آمريكايي اولويت سياست خارجي خود را بر محوريت عراق تدوين كرده‌اند، اما دموكرات‌ها زيرساخت تروريسم و حاميان معارضان و القاعده در عراق را در مرزهاي افغانستان پي‌گيري مي‌كنند. به عبارتي ديگر آنها درتلاشند تا با تقويت كرزاي، مصالحه با طالبان كه در نهايت كاهش بحران را در افغانستان را در پي دارد، حلقه اتصال ميان گروه‌هاي معارض در عراق و افغانستان را قطع نموده تا بتوانند به نوعي ثبات سياسي و امنيتي در هر دو منطقه دست يابند.

4ـ نكته مهم در گرايشات به افغانستان رايزني‌ها و فعاليت‌هاي ديپلماتيك در پاكستان مي‌باشد. مقامات ارشد آمريكايي درحالي در افغانستان حضور يافتند كه محور مبارزه با تروريسم را مذاكرات اسلام‌آباد قرار داده، قرارداد انتقال 700 موشك پيشرفته به پاكستان را امضا و در نهايت با حصاركشي در مرزهاي افغانستان و عمليات نظامي در نقاط مرزي موافقت نمودند. اين گونه تحولات نشانگر اين امر است كه اولا دولتمردان آمريكا در چارچوب گرايش به متحدان سنتي از جمله پاكستان توجهي دوباره دارند. ثانيا با پذيرش خواسته‌هاي مشرف (بويژه در امور نظامي و امنيتي) براي دوري آن از ايران و چين تلاش مي‌كنند ثالثا تحقق راهبردهاي تعيين شده در ديدارهاي سه‌جانبه كرزاي، مشرف و بوش را در دستور كار دارند كه نتيجه آن كاهش بحران در منطقه خواهد بود. رابعا در چارچوب اين رايزني‌ها به دغدغه‌ها و گلايه‌هاي كرزاي از عملكرد دولتمردان پاكستان پاسخ داده مي‌شود. بر اين اساس ديدارهاي هيلاري كيلينتون، و رابرت‌گيتس از پاكستان ،گامي براي اجراي اين اهداف مي‌باشد كه مي‌تواند تا مدتي از بر بحران‌ها در منطقه سرپوش گذارد.

طرح تل‌آويو براي استقرار ناتو درغزه

در ادامه تلاش هاي صهيونيست ها براي اعمال فشار بر فلسطينيان و اجراي طرح هاي توسعه طلبانه ،مقامات اين رژيم طرح حضور 30 هزار نيروي ناتو در غزه را ارئه كرده اند كه كه با مخالفت شديد مقاومت و مجامع جهاني مواجه گرديده است .

دولتمردان رژيم صهيونيستي كه در عرصه داخلي با بحران‌هاي شديدي مواجه مي‌باشند ، در برابر انتفاضه و استمرار مقاومت ملت فلسطين ناتوان گرديده‌اند، در عرصه منطقه‌اي نيز نتوانسته‌اند به اهداف خود دست يابند، در افكار عمومي جهان جايگاه خود را به كلي از دست داده‌اند، در چارچوب سياست خروج از بحران طرح‌هاي بسياري را براي آينده منطقه ارائه كرده اند. در اين راستا ليبرمن وزير امور استراتژيك رژيم كه پيش از اين، طرحي چندساله را براي تشكيل دو كشور با شرايط خاص (كه در نهايت بيت‌المقدس و اكثريت سرزمين‌ها را به رژيم صهيونيستي واگذار مي‌كرد) ارائه كرده بود در ديدار با كاندوليزا رايس وزير امور خارجه آمريكا، خواستار حضور 30 هزار نيروي ناتو در غزه و اراضي اشغالي گرديده است. اين طرح كه به گفته مقامات رژيم صهيونيستي به عنوان راهكاري براي برقراري امنيت و جلوگيري از تشديد انتفاضه ارائه شده در شرايطي اعلام مي‌گردد كه:

1) تحولات سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين حكايت از اين امر دارد كه رژيم صهيونيستي از درون پوسيده و به دليل چالش‌هاي بسيار در آستانه بحران شديد قرار دارد. حضور نيروهاي ناتو در منطقه اين فرصت را براي رژيم صهيونيستي فراهم مي‌آورد تا در سايه اين نيروها به حل اختلافات و بحران داخلي پرداخته در حالي كه ماموريت هاي نظامي و امنيتي آنها را ناتو اجرايي مي‌سازد.

2ـ از چالش‌هاي اصلي رژيم صهيونيستي مقابله با انتفاضه، واداشتن دولت فلسطين به پذيرش طرح‌هاي سازش، ايجاد نوار امنيتي براي ساكنان شهرك‌هاي صهيونيست‌نشين مي‌باشد. تل‌آويو كه حضور نيروهاي اروپايي در رفح و يونيفل در مرزهاي لبنان و سرزمين‌هاي اشغالي را عاملي براي ثبات خود مي‌داند اكنون از ناتو به عنوان ابزاري ديگر براي تحقق اين امر ياد مي‌كند. در شرايطي كه بسياري از ساكنان شهرك‌هاي صهيونيست‌نشين به دليل مسائل امنيتي و ناكارآمدي تل‌آويو كوچ معكوس را در پيش گرفته‌اند، سران اين رژيم برآنند تا با حضور ناتو در منطقه، نوعي حريم امنيتي را به نمايش گذارند تا از ادامه اين روند جلوگيري نمايند. البته حضور اين نيروها مي‌تواند تحركي در برابر انتفاضه و واداشتن دولت فلسطين به پذيرش طرح‌هاي سازش ارزيابي گردد در حالي كه تقويت بيش از پيش‌ توان نظامي رژيم صهيونيستي را نيز به همراه خواهد داشت. در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه حضور 30 هزار نيروي ناتو در غزه به معناي تعيين مرزهاي جغرافيايي ميان رژيم صهيونيستي و فلسطينيان است كه براساس خواست صهيونيست‌ها شكل مي‌گيرد. به عبارتي ديگر اراضي اشغالي 1967، بيت‌المقدس، در اختيار تل‌آويو قرار مي‌گيرد در حالي كه فلسطين صرفا غزه و چند شهرك كرانه باختري خواهد بود كه نتيجه نهايي آن پذيرش اجباري رژيم صهيونيستي از سوي فلسطينيان و ملت‌هاي منطقه است .( آنها همواره بر عدم پذيرش صهيونيست‌ها و بازپس‌گيري اراضي اشغالي تاكيد دارند).

تلاش پكن، توكيو و سئول براي حل اختلافات

در حالي كه به دليل تحركات نظامي در شرق آسيا، آينده‌اي مبهم براي منطقه در اذهان تداعي گرديده، كشورهاي چين، ژاپن و كره جنوبي با برگزاري نشست‌هاي مشترك كاري تلاش دارند تا ضمن حفظ ثبات و صلح و اتحادي منطقه‌اي دست يابند.

هر چند كه اين كشورها جلوگيري از بحران منطقه‌اي را عامل اصلي اين رايزني‌ها مي‌دانند اما اهداف بلند مدت آنها را مي‌توان دليل اصلي اين اقدام دانست كه در ابعاد ذيل صورت مي‌گيرد:

1) سير رخدادهاي شرق آسيا حكايت از ايجاد نوعي رقابت نظامي دراد كه در چارچوب ارتقاي توان بازدارندگي صورت مي‌گيرد. چين با افزايش بودجه نظامي بر تقويت ارتش تاكيد دارد، ژاپن نيز كه در 6 دهه گذشته فعاليت نظامي چنداني نداشته، اكنون با دگرگون‌سازي در بندهايي از قانون اساسي ،آژانس دفاعي را به وزارت دفاع تغيير نام داده و سعي دارد تا به احياي توان دفاعي و بازدارنگي خود بپردازد، كره جنوبي نيز كه از جانب همسايه شمالي خود(كره شمالي )، تهديد امنيتي را احساس مي‌كند، ضمن افزايش توان نظامي براي استقرار جنگنده‌هاي آمريكايي در سئول با واشنگتن به توافقاتي رسيده است و در نهايت نيز آزمايش هسته‌اي كره شمالي فضايي امنيتي را بر شرق آسيا حاكم ساخته كه گرايش كشورها به تقويت توان دفاعي را در پي داشته است. در مجموع اين تحركات جوي نظامي را بر منطقه تحميل مي‌نمايد كه از جانب كشورهاي شرق آسيا قابل پذيرش نمي‌باشد. براين اساس آنها تنها راه برون رفت از اين وضعيت را نشست‌هاي مشترك سه جانبه و دوجانبه براي حل اختلافات مي‌دانند كه مي‌تواند اولا از تشديد رقابت نظامي جلوگيري نمايد ثانيا در سايه اعتمادسازي، كشورها به فعاليت‌هاي دفاعي خود ادامه دهند در حالي كه هيچ‌گونه حساسيتي در منطقه ايجاد نگردد.

2) تشديد بحران در شرق آسيا، عامل حضور و استمرار مداخلات آمريكا در امور داخلي و روابط سياسي كشورها منطقه گرديده است. در شرايطي كه ملت‌هاي منطقه كاملا با حضور آمريكا مخالف مي‌باشند و دولتها نيز رضايتي ازاستمرار روند كنوني ندارند، تاكيد بر حل اختلافات مي‌تواند راهكاري براي خروج آمريكا از منطقه باشد. اكنون كشورهاي شرق آسيا، بر اين اصل تاكيد دارند كه اتحاد فراگير زمينه‌اي براي تحقق سياست‌هاي مشترك در قبال آمريكا است كه با پشتوانه مردمي قابل اجرامي‌باشد. البته واشنگتن تلاش دارد تا با اختلاف‌افكني و بحران‌آفريني ميان كشورهاي منطقه به نوعي حضور خود را حفظ نمايد در حالي كه در نشست اخير تا حدودي گام‌هايي براي خنثي‌سازي اين توطئه‌ها برداشته شد.

3) از اهداف مشترك چين، ژاپن و كره جنوبي حضور فعال در معادلات اقتصادي و سياسي منطقه و عرصه بين‌الملل است. تشكيل اتحاديه‌هاي اقتصادي منطقه‌اي در برابر اتحاديه اروپا و آمريكا، حضور در معادلات جهاني به عنوان قدرتي تاثيرگذار، از اهداف بين‌المللي آنها است. اتحادهاي صورت گرفته در آمريكاي لاتين و آفريقا اين درس را براي شرق آسيا به همراه داشته كه براي افزايش توان منطقه‌اي و جهاني نيازمند ائتلاف همسايگان هستند. حضور مشترك اين كشورها در آسه‌آن و تاكيد بر همكاري فعال با آن و تشكيل كميته‌هاي كار مشترك را مي‌توان از پيش‌زمينه‌هاي گرايشات مشترك اقتصادي و سياسي اين كشورها دانست كه در آينده ارتقاي آن دور از ذهن نمي‌باشد.

با تمام اين تفاسير هر چند كه سه كشور مذكور براي حل اختلافات گام‌هايي برداشته‌اند اما تضاد در برخي منافع بويژه نوع همكاري باكره شمالي و روسيه، مداخلات آمريكا در منطقه، مي‌تواند به عنوان اصلي‌ترين موانع استمرار اين روند ارزيابي گردند كه در نشست‌هاي آينده طرفين از محورهاي اصلي مذاكرات خواهد بود.

اتحاد منطقه براي اخراج آمريكا از خليج فارس

هر چند كه دولتمردان آمريكا براي استمرار حضور نظامي در خاورميانه بويژه در حوزه خليج فارس فعاليت مي‌كنند اما تحولات و مواضع ملتهاي منطقه حكايت از خواست آنها براي اخراج بيگانگان از خليج فارس و تحقق صلح و ثبات با محوريت اتحاد همسايگان دارد.

اهميت سياسي، اقتصادي و ژئواستراتژيك خليج فارس سبب گرديده تا قدرت هاي بزرگ براي حضور نظامي مستقيم در منطقه سياستهاي كلان بلندمدتي را اتخاذ نمايند. پس از خروج نيروهاي انگليسي از منطقه در دهه 70، آمريكا به عنوان اولين بازگير جهاني به ايفاي نقش در خليج فارس پرداخت.

آنها سعي كرده‌اند كه به بهانه‌هاي امنيتي با محوريت تفرفه افكني در منطقه به توسعه اين نفوذ بپردازند. (در سالهاي اخير ناوگانهاي بسياري را درخليج فارس مستقر نموده و اكنون نيز بر افزايش آنها تاكيد دارند). هر چند كه دولتمردان واشنگتن در كنار رژيم صهيونيستي بر اين باورند كه حضور آمريكا در خليج فارس براي ثبات جهاني امري ضروري و الزام آور است اما تحولات منطقه بويژه نگرش ملتهاي آن حكايت از خواست آنان براي اخراج نيروهاي بيگانه از خليج فارس دارد. بررسي تحولات اين حقيقت را آشكار مي‌سازد كه برخلاف ادعاي آمريكا نه تنها حضور آنها براي منطقه و ثبات بين‌المللي مفيد نمي‌باشد بلكه خود عامل اصلي بحران در عرصه جهاني گرديده كه حل آن صرفا با خروج آمريكا از خليج فارس امكان‌پذير است.در مقطع كنوني عواملي حكايت از ايجاد شرايط مناسب براي اخراج آمريكا از خليج فرس و رد نهايت كل خاورميانه دارد كه از نشانه هاي آن عبارتند از:

1)براساس نظرسنجي‌هاي صورت گرفته در كشورهاي حوزه خليج‌فارس بيش از 95 درصد ملتهاي منطقه، آمريكا را اولين دشمن خود مي‌دانند كه حضورش در خليج فارس و كشورهاي منطقه تهديدي براي امنيت و آسايش آنها است.نگرش اين ملتها نشان مي‌دهد كه اكنون آنها خواستار تقابل دولتهايشان با آمريكا و ايجاد شرايط براي خروج بيگانگان از خليج‌فارس مي‌باشند .براساس آمارهاي منتشره حمايت ملتهاي منطقه از مواضعي كه دولتمردانشان عليه غرب اتخاذ كرده‌اند بيش از 90 درصد بوده در حالي كه درصد اندكي از آنها از ادامه همكاري با آمريكا ابراز رضايت كرده‌اند.

2) تجربه‌هاي گذشته در خليج فارس نشان مي‌دهد كه حضور آمريكا در منطقه پيامدي جز تفرقه، جنگ منطقه‌اي، رقابت تسليحاتي، در پي نداشته است كه جنگ اول و دوم خليج فارس نتيجه اين حضور مي‌باشد كه لطمات بسياري بر اقتصاد و سياستهاي كشورهاي منطقه بويژه در روابط همسايگان وارد ساخت.تحولات صلح خاورميانه بيانگر اين حقيقت است كه بيگانگان بويژه آمريكا، هيچ طرحي براي تحقق صلح و پايان بحران ها ندارند، بلكه صرفا براي حضور نظامي در منطقه تلاش مي‌كنند كه نتيجه آن تشديد بحران‌ها است.

بحران لبنان، سوريه، فلسطين، تماما بحران‌هايي هستند كه با مداخلات مستقيم غرب بويژه آمريكا ايجاد گرديده‌اند كه از طريق ناوهاي اين كشور در خليج‌فارس هدايت مي‌شوند.تحولات اخير عراق اثبات نمود كه سياستهاي صلح خاورميانه آمريكا كه با محوريت حضورنظامي در خليج‌فارس اجرا مي‌گردد ، حاصلي جز كشتار صد هزار بي‌گناه و جنگ ميان برادران ديني در بر ندارد در حالي كه در زمان هايي كه كشورهاي منطقه با اتحاد منطقه‌اي بدون وابستگي به آمريكا به بررسي تحولات منطقه پرداخته‌اند موفق به حل آنها گرديده‌اند.

3)در حالي كه ملتهاي منطقه براي توسعه و پيشرفت علمي و اقتصادي تلاش مي كنند، حضور ناوگانها و نظاميان آمريكايي در منطقه نه تنها به اين روند كمكي نكرده است بلكه با ايجاد جنگ تسليحاتي موجب هزينه شدن بودجه‌هاي علمي و تحقيقاتي به خريدهاي نظامي گرديده كه نتيجه معكوس بر توسعه كشورها داشته است. در صورت خروج اين نيروها(بيگانگان ) اين بودجه ها مي‌تواند در امور علمي و توسعه اقتصادي و اجتماعي هزينه شود.

4)تحولات جهاني بيانگر اين حقيقت است كه نه تنها ملتهاي منطقه بلكه بسياري از كشورها و حتي سازمان ملل حضور آمريكا در خليج فارس را عامل اصلي بحران خاورميانه دانسته و خواستار خروج آن از منطقه مي‌باشند.

(گزارش‌هاي سازمان ملل و نظر سنجي افكار عمومي جهاني حكايت از نقش منفي آمريكا درخليج فارس دارد در حالي كه بسياري از دولتها نيز آن را عاملي براي اعمال فشار واشنگتن بر مجامع جهاني و ساير دولتها مي‌دانند و خواستار پايان آن‌شده‌اند.) در اين شرايط كشورهاي منطقه از حمايتهاي جهاني نيز براي اتحاد منطقه‌اي برخوردارند كه فعال شدن اين اقدامات مي‌تواند خروج آمريكا و پايان مداخلات آن را به همراه داشته باشد.

تاكيد دوباره بر اتحاد جنوب- جنوب

امروز احمدي‌نژاد در شرايطي براي سفري دوره‌اي به آمريكاي لاتين وارد مي‌گردد كه سير تحولات بيانگر گرايش گسترده جهانيان بر دوري از غرب و همسويي با ايران به عنوان محور آزادي‌خواهي و عدالت‌طلبي دارد كه ضمن تقويت اقتدار جهاني ايران شكستي سنگين براي هژموني جهاني آمريكا ارزيابي مي‌گردد.

براين اساس ديدار احمدي‌نژاد از آمريكاي لاتين در شرايط كنوني را مي‌توان اقدامي مهم در چارچوب سياست خارجي ايران دانست كه پيامدهاي آن اجراي اين مهم را الزام‌آور مي‌سازد.

1)دگرگوني در ساختار سياسي اكوادور و پيروزي «رافائل كوره‌آ» در كنار چاوز و دانيل اورتگا، حلقه‌اي ديگر از زنجيره نهضت‌هاي ضد امپرياليستي است كه حضور احمدي‌نژاد در مراسم تحليف وي به نوعي تاكيد روابط با اين كشور مي‌باشد كه ازسوي آمريكا تحت فشار قرار دارد. به عبارتي ديگر با حضور كوبا، بوليوي، شيلي، ونزوئلا، نيكواراگوئه، اكوادور، برزيل، پرو در زنجيره‌اي هماهنگ در برابر زياده‌طلبي هاي آمريكا در كنار ايران مي‌تواند قدرتي جهاني را ايجاد نمايد كه هدف مشترك آنها مقابله با امپرياليسم است.

2)ملتهاي آمريكاي لاتين در ماههاي اخير نشان داده‌اند كه عدالت محوري و داشتن دولتمردان استقلال خواه را اولين هدف خود مي‌دانند. با توجه به نزديكي ديدگاه هاي ملتهاي ايران و آمريكاي لاتين تاكيد دوباره تهران بر گسترش روابط با اين ملتها مي‌تواند افق تازه‌اي براي اين مناسبات باشد. در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه تجربيات ايران در تدوين قوانين ملي، رفاه اجتماعي، طرح‌هاي عدالت محور مي‌تواند راه‌گشايي براي اهداف دولتمردان عدالت محور آمريكاي لاتين ارزيابي گردد.

4)نقطه مشترك در ميان ايران و كشورهايي كه ميزبان احمدي‌نژاد مي‌باشند، صنعت نفت و حضور آنها دربازارهاي انرژي جهان است. در شرايط كنوني كه بازار نفت دوران بحراني را سپري مي‌كند از سوي ديگر سياستهاي خصمانه غرب عليه ايران و كشورهاي آمريكاي لاتين تشديد گرديده، تاكيد اين كشورها بر هماهنگي در بازارهاي نفتي مي‌تواند بار ديگر اهرم نفت را فعال ساخته كه مسلما در تحقق اهداف آنها موثر خواهد بود.

در نهايت مي‌توان گفت كه ديدار احمدي‌نژاد از آمريكاي لاتين در مقطعي كه دگرگوني هاي بسياري در اين منطقه روي داده نقطه عطفي در مناسبات طرفين است كه در آينده گسترش بيشتري خواهد يافت اكنون حضور افرادي ميهن پرست كه سياست استقلال‌خواهي در برابر امپرياليسم جهاني را در پيش گرفته‌اند سبب گرديده تا ملتها و دولتهاي آمريكاي لاتين بيش از گذشته به دنبال متحدان مقتدر و همسو با اهداف خود مي‌باشند كه تهران نقش اساسي در اين گرايش ايفا مي‌كند. براين اساس گرايش ايران و آمريكاي لاتين به گسترش مناسبات همه جانبه كه با ديدارهاي مكرر مقامات طرفهاي مذكور در حال تحقق است ضمن آنكه تحقق بخش خواسته‌هاي اقتصادي، سياسي آنها مي‌باشد، مي‌تواند اقتدار جهاني آنان به عنوان قدرتي جهاني را در پي داشته باشد كه خنثي كننده توطئه‌هاي غرب و آمريكايي خواهد بود كه با اهرم سياسي اقتصادي و تهديد نظامي براي ايجاد تزلزل و فروپاشي اين كشورها فعاليت مي‌كند.

مبارك؛ مجري اصلاحات جديد در خاورميانه

بازگشت باراك به صحنه سياسي

 ايهود باراك با ديدگاهي افراطي بار ديگر آمادگي خود را براي حضور در صحنه سياسي اعلام نموده است در حالي كه حمايت اولمرت از وي بيانگر اهداف بلند مدت از سوي رژيم صهيونيستي است كه محوريت آن را اعمال فشار بر مخالفان داخلي و هشدار به فلسطينيان و مجامع جهاني تشكيل مي‌دهد.

ايهود باراك كه روزي نخست‌وزيري رژيم صهيونيستي را در اختيار داشت پس از 5 سال كناره‌گيري از سياست بار ديگر به عرصه تحولات بازگشته است. وي كه داراي ديدگاهي افراطي و توسعه طلبانه است براساس درخواستي از آمادگي خود براي حضور در انتخابات داخلي حزب كار خبر داده است. وي در شرايطي اين مهم را اعلام نموده كه: اولا اولمرت براي بركنار عامير پرتز، وزير جنگ به بهانه شكست در جنگ 33 روزه لبنان تلاش مي‌كند ثانيا حضور باراك به جاي پرتز در راس حزب كار به منزله قرار گرفتن در پست وزارت جنگ مي‌باشد. هر چند كه ظاهرا رقابت باراك و پرتز اقدامي درون حزبي (حزب كار) براي كسب و حفظ قدرت است اما حمايت اولمرت از باراك تلاش براي قدرت يابي وي بيانگر سياستي فراگير از سوي دولتمردان تل‌آويو مي باشد كه اهدافي داخلي، منطقه‌اي و بين‌المللي را پي‌گيري مي‌كند.

1)از چالشهاي اولمرت مخالفت هاي شديد اعضاي حزب كار به سياستهاي دولت است كه تزلزل دولت ائتلافي (كاديما، كار و شاس ) را در پي دارد. اولمرت اكنون با حمايت از باراك دو هدف را پي‌گيري مي‌كند. اولا ايجاد بحران درون حزبي براي حزب كار كه موجب كاهش انتقادهاي آنها از دولت مي‌گردد ثانيا افزايش گوشزد كردن خط بر كناري پرتز از وزارت جنگ كه پيامد آن همكاري وي با خواسته‌هاي اولمرت مي‌باشد.

2)پرتز به دليل سياستهاي اجتماعي و رفاهي كه در شالوده حزب كار قرار دارد از روحيه نظامي‌گري چنداني برخوردار نمي‌باشد، بگونه‌اي كه بسياري از ناظران سياسي حضور وي در وزارت جنگ را عامل تزلزل ارتش رژيم صهيونيستي مي دانند. در شرايطي كه فلسطينيان حاضر به پذيرش طرح سازش نمي‌باشند، دگرگوني در راس ارتش صهيونيست و حضور يك افراطي در وزارت جنگ تهديدي از سوي تل‌آويو براي فلسطينيان قلمداد مي‌شود كه با هداف واداشتن آنها به پذيرش طرح‌هاي سازش براي عدم حضور افراطيون در ارتش صورت مي‌گيرد. البته صهيونيست ها كه تاكنون در برابر پاسخ‌هاي موشكي و عملياتهاي استشهادي مقاومت ناتوان بوده‌اند، اكنون با وجود افراطيون براي جبران شكست‌ها و اجراي توسعه‌طلبي‌ها فعاليت مي‌كنند تا شايد بدين وسيله از حجم انتقادهاي داخلي به دولت نيز كاسته شود.

3)باراك در شرايطي به عنوان كانديداي وزارت جنگ معرفي گرديده كه تحولات خاورميانه و نگرش بازيگران خارجي به آن دگرگون گرديده است. صهيونيست‌ها اكنون برآنند تا با دگرگوني در ساختار سياسي اولا خود را با تحولات جديد خاورميانه هماهنگ سازند،كه براساس اصلاحات غرب مي‌باشد ثانيا با حضور افراطيون در راس قدرت كه تهديدي براي طرح‌هاي آمريكا و اروپا است به امتيازگيري از مجامع جهاني ‌پردازد.

براين اساس مي‌توان گفت كه حضور باراك در روند سياسي و حمايت اولمرت از آن بيش از آنكه در راستاي اصلاحات در ساختار سياسي و نظامي رژيم صهيونيستي باشد ابزاري است براي كاهش مخالفتها با اولمرت و به نوعي امتيازگيري از فلسطينيان، جهان عرب و مجامع بين‌المللي. البته تاكيد عاميرپرتز بر حفظ قدرت و تاكيد هواداران وي بركناره‌گيري اولمرت از قدرت چالشي است كه در برابر سياست مذكور مانع از تحقق كامل طرح‌هاي اولمرت با حضور باراك مي‌گردد. هر چند كه آنها بر استفاده تبليغاتي و جنگ رواني از اين سياست همچنان تاكيد و خواستار اجراي آن مي‌باشند. لذا اين دگرگوني را اقدامي نه از روي قدرت بلكه تزلزل رژيم صهيونيستي مي‌توان دانست كه فروپاشي دروني آن را بيش از پيش نزديك مي‌سازد.

رايزني هاي آبه در اروپا

آبه كه سياست خارجي خود را بر توسعه جايگاه منطقه‌اي و جهاني ژاپن تدوين نموده است تلاش دارد تا در رايزني با مقامات اروپايي گامي مهم براي تحقق اين مهم بردارد در حالي كه اهداف اقتصادي و سياسي محور اين مذاكرات مي‌باشد.

شينزو‌آبه نخست وزير ژاپن كه طي ماههاي اخير جايگزين كوانيزومي نخست وزير اسبق ژاپن گرديده فعاليت‌هاي گسترده‌اي را در ساختار سياست خارجي و داخلي آغاز كرده است. وي در عرصه داخلي بر توسعه اقتصادي، رفاه عمومي، افزايش استقلال نظامي از آمريكا (تشكيل وزارت دفاع و نيروي نظامي) براي پيش گيري از بحران‌هاي منطقه‌اي بويژه تهديد هسته‌اي كره شمالي، اصلاح قانون اساسي و در عرصه خارجي بر تحكيم روابط با همسايگان، حضور فعال در معادلات جهاني بويژه در قالب سازمان ملل و نهادهاي بين‌المللي، كسب بازارهاي اقتصادي و سياسي فرا گير در سراسر جهان تاكيد دارد. در اين چارچوب آبه ديداري چهار روزه از اروپا را آغاز كرده كه بر محوريت انگليس، بلژيك و فرانسه اجرا مي‌گردد. ديدار وي از اروپا كه نخستن سفر اروپايي او پس از تصدي پست نخست وزير است در شرايطي صورت مي‌گيرد كه:

1)ژاپن و اروپا بر گسترش مناسبات اقتصادي و سياسي تاكيد دارند و اين امر را از اولويتهاي كاري خود قرار داده‌اند. اولا ژاپن كه همچنان به توسعه اقتصادي خود ادامه مي دهد براي توليدات خود بازارهاي جديدي را جستجو مي‌كند در حالي كه غرب نيز خواستار جايگزيني براي كالاهاي چيني مي‌باشد. توكيو در بعد سياسي نيز فعاليت‌هاي گسترده اي در عرصه جهاني داشته است كه براساس دو اصل حضور فعال در معادلات بين‌المللي و كاهش وابستگي به آمريكا استوار است. ثانيا اروپايي‌ها نيز از يك سو براي فعاليت بيشتر در زمينه‌هاي اقتصادي و سياسي در شرق آسيا تلاش‌هايي را آغاز كرده‌اند از سوي ديگر حضور بازيگري همچون ژاپن را رقيبي تاثيرگذار بر فعاليت اقتصادي چين ارزيابي مي‌كنند. در اين شرايط طرفين توسعه مناسبات اقتصادي و سياسي را راهكاري دو جانبه براي تحقق اهدافشان ارزيابي و بر گسترش آن تاكيد دارند.

2)نكته قابل تامل در سفر دوره‌اي «شينزو آبه» ديدار از بروكسل و حضور وي در مركز ناتو است. اين اقدام كه به نوعي نخستين اقدام يك مقام ژاپني در ناتو مي‌باشد از گرايش اين كشور به گسترش روابط با اعضاي ناتو براي حضور فعال‌تر در معادلات جهاني و نيز ايجاد سپر امنيتي در برابر تهديدات منطقه‌اي (بويژه فعاليت هسته‌اي كره شمالي) حكايت دارد.آنها كه در افغانستان همكاري موفقي را تجربه كرده‌اند اكنون براي گسترش اين روابط اقدام مي‌كنند كه بخشي از آن بهره‌گيري از تجربيات ناتو براي آموزش و تقويت نيروي دفاعي ژاپن است. البته اين نكته قابل ذكر است كه توكيو براي جلوگيري از ايجاد رقابت تسليحاتي در شرق آسيا بر عدم لغو تحريم‌هاي چين از سوي اروپا تاكيد دارد كه در نشست آبه با مقامات ناتو مي‌تواند اين درخواست تكرار گردد.

3)بررسي پرونده كره شمالي و اعمال فشارهاي جهاني بر اين كشور جهت اجراي قطعنامه 1718 و تحريم‌هاي اعمال شده، از ديگر محورهاي رايزني‌هاي آبه مي‌باشد. در شرايطي كه آمريكا و ژاپن بر اجراي قطعنامه 1718 و تحريم‌هاي كره شمالي پايبند مي‌باشند، آبه تلاش دارد تا در رايزني‌هاي اروپايي‌اش حمايت غرب را نيز براي اجراي اين مهم كسب نمايد بويژه اينكه عدم پايبندي چين و روسيه و حتي كره جنوبي به اين تحريم‌ها ضرورت همكاري اروپا را بيش از پيش الزام آور ساخته است.

4)در حالي كه توكيو براي حضور در معادلات جهاني تلاش مي‌كند قرار گرفتن در تركيب اعضاي دائم شوراي امنيت از اولويتهاي بين‌المللي آن محسوب مي‌گردد.ژاپن كه بيش از 19 درصد از هزينه‌هاي سازمان ملل را پرداخت مي‌كند انتظار دارد تا به عنوان عضوي دائم در شوراي امنيت قرار گيرد. در چنين شرايطي دولتمردان ژاپن در رايزني‌هاي منطقه‌اي و بين‌المللي كسب حمايت‌هاي جهاني براي تحقق اين مهم را دردستور كار دارند كه در ديدار آبه از اروپا نيز اين سياست تكرار مي‌گردد.

در حاشيه نشست پاريس 3

در حالي كه مردم لبنان با استمرار تحصن در بيروت همچنان بر كناري گيري سينيوره‌از قدرت تاكيد دارند دولتمردان غرب برآنند تا با برگزاري اجلاس پاريس ضمن جبران شكست سياسي ،از راه اقتصادي به مداخله در امور لبنان و حفظ دولت كنوني بپردازند.

بيش از يك ماه است كه مردم لبنان براي حمايت از احزاب و گروههاي خواستار اصلاحات سياسي در كشور ،به تحصن در خيابان ها ادامه مي دهند. اين تحصن‌ها در شرايطي ادامه دارد كه دولتمردان غرب و رژيم صهيونيستي كه دگرگوني درشرايط لبنان را مغاير با اهداف خود مي‌دانند، با مداخله آشكار در امور اين كشور به تشديد اختلافات و بحران كنوني دامن مي‌زنند. نكته قابل تامل در عملكرد غربي ها در كنار فعاليت مستقيم و گسترده سفارت خانه هايشان و نيز ديدارهاي مكرر مقامات اين كشورها با سينيوره و گروه 14 مارس، برگزاري نشست پاريس 3 است. براساس طرح فرانسوي‌ها ، نشستي با حضور سران لبنان، كشورهاي غربي و سازمان ملل براي بررسي طرح‌هاي اقتصادي و توسعه لبنان (بويژه بررسي بدهي‌هاي اين كشور) در 5 بهمن، در پاريس برگزار مي‌گردد. برگزاركنندگان اين نشست و شخص سينيوره كه طرح اصلاحات اقتصادي مدنظر نشست را طراحي كرده است درشرايطي در پاريس گردهم مي‌آيند كه:

1)طرح اصلاحات سينيوره‌در شرايطي براي ارائه نشست پاريس طراحي و اعلام گرديده است كه بدون حضور 6 وزير كابينه عملا دولت وي مشروعيت قانوني نداشته و طرح وي اقدامي يكجانبه‌گرايانه و خودخوانده است. اين طرح كه صراحتا با مخالفت اميل لحودو گروه‌ هاي مخالف دولت مواجه گرديده استمراري است بر تك‌گويي اكثريت دولت در برابر ساير گروهها كه بيانگر لزوم تغيير در تركيب دولت براي جلوگيري از تكرار اين رويه مي‌باشد در حالي كه طرح مذكور نيز از مشروعيت قانوني براي ارائه در اجلاس برخوردار نمي‌باشد. براين اساس برخلاف ادعاي غرب مبني برعملكرد پاريس براي كاهش بحران در لبنان، اين اقدام تشديد كننده ناآرامي هاي كنوني خواهد بود كه صرفا براي حفظ منافع آنها صورت مي گيرد .

2)غرب در حالي اجلاس پاريس را برگزار مي‌كند كه آنها هيچ توجهي به خواست مردم براي دگرگوني در ساختار دولت نداشته بلكه بر حمايت از آن تاكيد مي‌كنند. برگزاركنندگان نشست پاريس تلاش دارند تا در اين نشست ضمن حمايت از طرح‌هاي سينيوره، او را به عنوان تنها مجري طرحها معرفي و خواستار اجماع جهاني در حمايت از وي گردند.به عبارتي ديگر آنها برآنند تا پس از شكست رايزني‌هايشان در لبنان، اكنون در مجمعي جهاني به حفظ قدرت گروه 14 مارس بپردازند. در حالي كه مردم مخالف اين روند مي‌باشند .(ژاك شيراك طي گفت وگوي تلفني با سينيوره‌و سعد حريري تاكيد نموده است كه هدف اصلي نشست پاريس حفظ قدرت آنها و مقابله با مخالفان است.)

3)نكته قابل تامل در نشست پاريس تاكيد آن بر بررسي بدهي ها و اصلاحات اقتصادي لبنان است.آنها اعلام كرده‌اند كه برنامه‌ريزي براي بدهي هاي 41 ميليون دلاري لبنان و خروج اين كشور از بن‌بست اقتصادي را در اولويت برنامه‌هاي خود قرار داده‌اند. با عنايت به اينكه طرح اصلاحات، از يك سو خود هزينه‌هاي سنگيني براي اجرا كنندگان آن در پي دارد، از سوي ديگر غرب تلاش دارد تا با اين اقدام وابستگي لبنان به خود را افزايش دهد اين نشست نه تنها راهكاري براي حل بحران اقتصادي نيست بلكه مي‌تواند تشديد كننده آن باشد.

4)نشست پاريس 3 در شرايطي برگزار مي‌گردد كه غرب نتوانسته است در جنگ 33 روزه رژيم صهيونيستي عليه حزب الله ، و سپس مداخله در امور سياسي لبنان به اهداف خود دست يابد. اكنون آنها در اين نشست برآنند تا اولا پس از شكست در بعد نظامي و سياسي از طريق اقتصادي و به عنوان اصلاحات، نفوذ خود در لبنان را محقق سازند ثانيا در حاشيه اصلاحات اقتصادي خواستار خلع سلاح‌ حزب‌الله، اجراي قطعنامه 1559 و در نهايت برقراري روابط با رژيم صهيونيستي گردند. به عبارتي ديگر اين نشست را مي‌توان اقداماي براي اعمال فشار بيشتر بر حزب‌الله و تحقق اهداف رژيم صهيونيستي در حل مناقشات با بيروت ارزيابي نمود.

در نهايت مي‌توان گفت كه سران غرب با برگزاري نشست پاريس 3 تلاش دارند تا ضمن حمايت از سينيوره‌،مداخلات خود در لبنان را تشديد نمايند در حالي كه در اين ميان به خواست مردم مبني بر سرنگوني دولت توجهي ندارند. آنها استمرار مقابله با حزب‌الله و گروه 8 مارس را در اولويت‌ قرارداده‌اند كه بر محور اقتصاد استوار گرديده است چنانكه آنها عملكرد حزب‌الله در بازسازي كشور پس از جنگ 33 روزه را عاملي براي تقويت حزب‌الله و تضعيف سينيوره‌مي‌دانند و تلاش دارند تا با ارائه اصلاحات دولتي به نوعي چهره‌اي مردمي و سازنده از وي به نمايش گذارند كه در برابر اصلاحات حزب الله قرار مي‌گيرد. البته اين نكته قابل ذكر است كه دولتمردان فرانسه تلاش دارند تا برگزاري نشست پاريس در آستانه انتخابات ريااست جمهوري فرانسه ضمن سرپوش نهادن بر ناكمامي هاي خود در عرصه داخلي، چهره اي دموكراتيك و صلح طلب در عرصه بين المللي از خود به نمايش گذارند كه تاكيد مردم لبنان بر ادامه تحصن و عدم پذيرش طرح اصلاحات سينيوره‌،اهداف داخلي شيراك و مداخلات آن در لبنان با شكست مواجه مي‌سازد.

افزايش نظاميان در ساختار سياسي آمريكا

جرج بوش كه ديگر جايگاه خود را در ميان مردم و كنگره آمريكا از دست داده و صرفا براي حفظ قدرت تا پايان دوره رياست جمهوري تلاش مي كند بر آن است تا با ايجاد تغيير در بازيگران سياست داخلي و خارجي كاخ سفيد به راهكاري براي فرار از بن‌بست‌هاي موجود دست يابد در حالي كه تاكيد بر نظاميان دولتي نظامي را بر ايالات متحده حكمفرما مي سازد .

دولتمردان كاخ سفيد با رهبري نومحافظه‌كاران درشرايطي كه در عرصه داخلي و بين‌المللي با ناكامي هاي گسترده‌اي مواجه هستند پس از شكست در انتخابات و تسلط دموكرات‌ها بر كنگره بيش از پيش منزوي گرديدند.آنها كه اكنون بسياري از متحدان خود را از كاخ سفيد اخراج نموده‌اند، حفظ قدرت تا سال 2008 (انتخابات رياست جمهوري) را در اولويت‌ كاري خود دارند. (از تركيب قديمي نومحافظه‌كاران صرفا بوش، رايس و ديك چني باقي مانده‌اند و سايرين يا بركنار و يا وادار به استعفاء گرديده‌اند). در اين راستا در شرايطي كه دموكرات‌ رياست خود بر كنگره را آغاز كرده‌اند و بوش در القاي اهداف و خواسته‌هاي خود به نمايندگان ناكام مانده است، جرج بوش بار ديگر سياست دگرگون‌سازي بازگيران كاخ سفيد را در دستور كار قرار داده است.

وي كه زماني با دگرگوني در وزارت امور خارجه (رايس به جاي پاول) مسئولان پنتاگون، مشاوران ارشد كاخ سفيد و وزارت خارجه و حتي سخنگوي اين مراكز براي اصلاح دولت اقدام نموده بود، بار ديگر براي خروج از بن‌بست‌هاي ايجاد شده تغيراتي اساسي را در راس قدرت آغاز كرده در حالي كه تلاش دارد تا نزديكترين تفكر به نومحافظه‌كاران را در اين رويه انتخاب نمايد. پس از قرار گرفتن رابرت گتيس به جاي دونالد رامسفلد وزير دفاع اكنون تحولاتي ديگر در كاخ سفيد به وقوع پيوسته و محوريت آن را نظاميان و ماموران امنيتي تشكيل مي‌دهند كه با تاكيد بر نظامي گري و تشديد فضاي امنيتي كشور اهدافشان در چند بعد اجرا مي‌گردد.

1)با پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات كنگره، آنها خواستار دگرگوني در ساختار سياسي و تركيب مقامات ارشد گرديده اند .در اين شرايط بوش دگرگوني پيش دستانه را در اولويت‌كاري خود قرار داده كه براساس استعفاء و يا بركناري افراد اجرا مي‌شود.

استعفاي «هريت ميرز مشاور كاخ سفيد، جايگزيني دريابان «مايكل مك كونل» رئيس سابق سازمان امنيت ملي آمريكا به جاي نگرويونته به سمت رئيس سازمان اطلاعات ملي آمريكا به بهانه تقويت دستگاه‌هاي اطلاعاتي براي مقابله‌ با تلاش‌ كشورها براي سرقت اطلاعات محرمانه آمريكا، پس از بركناري رامسفلد را مي‌توان از اقدامات بوش براي اجراي سياستهاي داخلي دانست. هر چند كه بوش تلاش دارد تا افرادي با گرايش نومحافظه‌كاري با نگرش جنگ‌طلبانه و نظامي مسلك را به خدمت گيرد اما مقامات كنگره هشدار داده اند كه اين روند دولتي نظامي ر ابر ايالات متحده حاكم مي سازد كه بايد در آن بازنگري گردد.

2)محور سياستهاي آمريكا (دموكرات‌ و جمهوري خواه) عراق و چگونگي حل بحران آن مي‌باشد. از يك سو دولتمردان كاخ سفيد تلاش دارند تا حضور و ادامه توسعه‌طلبي هايشان را توجيه نمايند از سوي ديگر دموكرات طبق وعده‌هاي انتخاباتي براي كاهش شكست‌ها در اين كشور فعاليت مي‌كنند. با تشديد اعتراضات به سياستهاي بوش در عراق و فرا رسيدن زمان اعلام طرح جديد وي براي آينده عراق، دگرگوني در ساختار بازيگران در اين ميدان آغاز گرديده است. اولا خليل زاد كه به عنوان سفير در عراق كارنامه‌اي چندان موفق نداشته است جايگاه خود را «رايان كروكر» كه پيش از اين سفير آمريكا در پاكستان بوده مي‌دهد تا بيانگر تحركات ديپلماتيك جديد در منطقه باشد. ثانيا ژنرال جان ابي زيد و ژنرال جرج كيسي جاي خود را به دريادار «ويليام فالون» و ژنرال «ديويد پتراوس» مي دهند تا تحركي گسترده را در نظاميان آمريكايي و نيروهاي ائتلاف ايجاد كنند در حالي كه اين تغييرات مي‌تواند استراتژي عملياتهاي گسترده را آغاز نمايد از سوي ديگر به درخواست آنها حضور نيروهاي بيشتر در عراق اجرايي گردد (ابي زيد از مخالفان افزايش نيرو بوده و در مواردي خواستار بازگشت سربازان شده است).

بر اين اساس مي‌توان گفت كه نقل و انتقالات صورت گرفته در ساختار سياسي آمريكا به نوعي استمرار ناكامي‌هاي نومحاظفه كاران است كه آنها را وادار به اين اقدامات مي‌نمايد.با اين وجود بوش تلاش دارد تا در اين انتقالات نزديكترين افراد به تفكرات جنگ طلبانه را به خدمت گيرد كه اين امر مي‌تواند به بحران آفريني دولت و پارلمان منجر گردد چنانكه اكنون اعضاي كنگره از انتصابات كنوني ناراضي بوده و خواستار دگرگوني بيشر هستند، بويژه اينكه بوش تلاش دارد تا جمعي از افسران نظامي و اطلاعاتي را در پست‌هاي كليدي قرار دهد كه بر فضاي امنيتي و خفقان كشور مي افزايد در حالي كه تاكيدي نيز بر جنگ‌افروزي هاي وي در عرصه بين‌الملل خواهد بود.

در طي سالهاي اخير كشورهاي خاورميانه تلاش نموده‌اند تا ضمن فاصله گرفتن از غرب به ايجاد اتحاد منطقه‌اي با محوريت اتحاد جهان اسلام دست يابند. دراين ميان همكاري هاي نزديك و همه جانبه ايران و كشورهاي عربي به نقطه عطفي در اين تحولات مبدل گرديده است. همكاري همه جانبه آنها در سازمان كنفرانس اسلامي، اوپك، اتحاد ملتهاي منطقه در مخالفت با غرب، حمايت فراگير از ملت فلسطين و نهضت‌هاي اسلام‌گرا در برابر توسعه‌طلبي غرب و رژيم صهيونيستي (نمونه آن حمايت ملتهاي منطقه از حزب‌الله لبنان مي‌باشد)تاكيد بر خروج نيروهاي خارجي و تامين امنيت و توسعه كشورهاي منطقه و … بيانگر اتحادي فرا گير در خاورميانه بويژه در حوزه خليج‌فارس مي‌باشد. اين روند در حالي در حال توسعه است كه غرب اين اتحاد را مغاير با سياستهاي توسعه‌طلبانه خود دانسته و تلاش دارد تا به هر نحو ممكن مانع از استمرار آن گردد . (رويكرد متحد ايران و همسايگان عرب تا بدان حد افزايش يافته كه آن خواستار عضويت ناظرايران در شوراي همكاري خليج‌فارس و اتحاد عرب گرديده‌اند ) براين اساس غرب با حمايت رژيم صهيونيستي سياست خود را برتفرقه افكني ميان ايران و ساير كشورهاي عربي معطوف ساخته‌اند در حالي چند هدف را پي گيري مي كنند.

هر چند كه اين گونه موضع‌گيري‌ها نشات گرفته از حقاق حاكم بر منطقه و اعتراف به جايگاه ويژه ايران در تحولات منطقه‌اي و بين‌المللي است اما عملكرد اين نشريات بويژه تاكيد آنها بر قدرت نظامي و سياسي ايران به جاي تاكيد بر جايگاه آن در وحدت جهان اسلام و تقويت منطقه در استقلال خواهي در برابر غرب و توسعه دانش و فن‌آوري در منطقه، حكايت از توطئه‌هاي همه جانبه براي تحريك كشورهاي منطقه در قبال تهران دارد كه در چارچوب اهداف سران غرب مي‌باشد. براين اساس مي‌توان گفت كه اكنون دولتمردان غرب و رژيم صهيونيستي كه همگرايي كشورهاي عربي با ايران را مخالف اهداف توسعه طلبانه خود مي‌دانند برآنندتا به هر نحو ممكن از تحقق آن جلوگيري نمايند در حالي كه در لواي سياستهاي تبليغاتي خود (بويژه عملكرد رسانه‌ها ،جنگي تبليغاتي و نرم‌ را با جاي موازنه مستقيم اجرا مي‌كنند) اهدافي چند را پي‌گيري مي‌كنند .ترغيب كشورهاي منطقه براي خريدهاي تسليحاتي براي ايجاد رقابت نظامي در منطقه كه به بهانه برقراري امنيت در برابر توان نظامي ايران صورت مي‌گيرد، توجيه حضورنظامي غرب در منطقه بويژه در عراق جهت جلوگيري از توسعه نفوذ ايران در كشورها، حفظ ترانزيت نفت به اروپا از خليج‌فارس، سرپوش نهادن بر تحركات سياسي كه عليه عراق ،سوريه، لبنان و ملت فلسطين انجام مي‌دهند به بهانه پيش‌گيري از تشكيل هلال شيعه، تشويق اعراب به برقراري و گسترش روابط با رژيم صهيونيستي جهت مقابله با تهران، اختلاف افكني ميان شيعه و اهل سنت در قبال تحولات منطقه در حالي كه تاكنون مواضع مشترك آنها شكست غرب و رژيم صهيونيستي را در پي داشته است، تحريك كشورهاي منطقه به اجراي اصلاحات سياسي و اجتماعي كه در برخي كشورها به مقابله با شيعيان مبدل گرديده، اجراي سياستهاي زياده خواهانه در قبال فعاليتهاي هسته‌اي ايران با واداشتن كشورهاي منطقه به موضع‌گيري خصمانه عليه آنها در شرايطي كه تاكنون آنها برصلح‌آميز بودن و حتي بهره‌گيري از تجربيات ايران از فن‌آوري هسته‌اي تاكيد نموده‌اند، تزلزل در فعاليت‌هاي سازمان كنفرانس اسلامي به عنوان مظهر اتحاد در جهان اسلام و… از اهداف غرب براي تفرفه‌افكني ميان كشورهاي عربي با ايران مي‌باشد.

مبارك و اولمرت درشرم الشيخی ديگر

امروزه مبارك در حالي ميزبان اولمرت مي‌باشد كه سياستها و اهداف آنها بيانگر تلاشي مشترك براي اجراي اهدافي است كه نتيجه نهايي آن تكرار شرم‌الشيخي ديگر و طرح صلح خاورميانه مصوب در نشست اردن مي‌باشد.

ايهود اولمرت نخست‌وزير رژيم صهيونيستي براي ديدار باحسني مبارك رئيس جمهور مصر، امروز وارد قاهره گرديده تا ضمن تاكيد برگسترش روابط دوجانبه به بررسي تحولات منطقه براي تحقق اهداف مشترك و خواسته‌هاي غرب بپردازند.

براين اساس اهداف اولمرت و مبارك در اين نشست را چنين مي‌توان ارزيابي نمود:

2)مبارك در طول دوران زمامداري بر مصر، روابط اقتصادي گسترده‌اي را با رژيم صهيونيستي برقرار ساخته است. در مقطع كنوني كه رژيم صهيونيستي با بحران داخلي بويژه در زمينه اقتصادي مواجه است بار ديگر اين روابط در حال گسترش است. براساس آخرين توافقات مصر به صدور گاز براي سرزمين‌هاي اشغالي مي‌پردازد در مقابله نيز رژيم صهيونيستي از نظرنظامي به تقويت مبارك مبادرت مي ورزد در حالي كه سركوب مخالفان وي توسط عوامل موساد و دادن امتيازات اقتصادي در اراضي اشغالي به قاهره نيز در دستور كار آنها قرار دارد.

3)نكته قابل تامل تحولات خاورميانه، تلاش غرب و رژيم صهيونيستي براي طرح به اصطلاح صلح خاورميانه است كه در ابعاد گوناگون در حال اجرا مي‌باشد. پس از شكست جمهوري‌خواهان در انتخابات ميان دوره‌اي دولتمردان كاخ سفيد روندي براي كاهش بحران در خاورميانه آغاز كردند. اين طرح براساس اولا برقراري و گسترش مناسبات ميان رژيم صهيونيستي و اعراب ثانيا بهره‌گيري از متحدان سنتي در اجراي سياستهاي كلان در خاورميانه استوار گرديد.

در اين چارچوب رايزني هاي گسترده‌اي از سوي مقامات آمريكايي و اروپايي باطرفهاي عرب (متحدان سنتي) و رژيم صهيونيستي صورت گرفته است. نشستهاي مشترك با سران و مقامات ارشد اعراب در نيويورك، اجلاس قاهره، نشست صلح در اردن، ديدارهاي مكرر مقامات آمريكا و اروپا از كشورهاي عربي و سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين، (اين سياست حتي بوش و بلر را به حضور مستقيم در خاورميانه واداشت)، از جمله اين سياستها مي‌باشد. در اين چارچوب نشست اولمرت و مبارك را كه پيش از نشست سران عرب در قاهره ، سفر رايس به منطقه و اجلاس مادريد 2 ،صورت مي‌گيرد، مي‌توان گامي ديگر به تحقق طرح صلح آمريكايي دانست كه براي پايان اختلافات تل‌آويو و جهان عرب اجرا مي‌گردد. 4)بررسي پرونده هسته‌اي ايران و جنجال‌آفريني عليه آن، رايزني در قبال تحولات عراق، لبنان، سوريه (بويژه چگونگي حفظ دولت سينوره) چگونگي حفظ منافع در آفريقا كه دوران بحراني را سپري مي كند، مقابله با نهضت‌هاي اسلام‌گرا و تفكرات ضد صهيونيستي كه در خاورميانه از جمله در مصر در حال گسترش است، از ديگر محورهاي نشست مبارك و اولمرت مي‌باشد.

مركل واسطه آمريكا با اتحاديه اروپا

آلمان در شرايطي رياست 6 ماهه اتحاديه اروپا را برعهده مي‌گيرد كه مركل در اولين اقدام پس از اين مهم راهي واشنگتن گرديده تا باب جديدي از روابط ميان آمريكا و اتحاديه اروپا را آغاز نمايد.

1ـ از چارچوب‌هاي تعيين شده در سياست خارجي دولت دموكرات‌ مسيحي مركل، گسترش همكاري با آمريكا است. وي كه تاكنون دوبار در يك سال گذشته از آمريكا ديدار نموده اكنون به عنوان رئيس دوره‌اي اتحاديه اروپا ميهمان كاخ سفيد خواهد بود تا مهر تاييدي باشد بر گرايشات آمريكايي وي.آنچه در سياست يك ساله مركل در قبال آمريكا قابل تامل است، فعاليت آن براي كاهش نيروهاي آمريكايي در خاك آلمان، تقويت بنيه نظامي و بهره‌گيري از آمريكا براي حضور فعالتر درمعادلات جهاني است كه تا حدودي نيز موفق گرديده است. (جلب حمايت آمريكا براي عضويت دائم در شوراي امنيت بخشي از اين مهم است)

2ـ هر چند كه دولتمردان كاخ سفيد در سال 2004 از گسترش مناسبات با اروپا خبر داده بودند اما سياست‌هاي آنها هرگز به اجراي اين امر منجر نگرديد. با شكست جمهوريخواهان در انتخابات ميان‌دوره‌اي، سياست آنها بر اصل بازگشت به متحدان سنتي بويژه اتحاديه اروپا استوار گرديده است. اكنون آنها با همكاري با آلمان برآنند تا از رياست آن بر اتحاديه به عنوان ابزاري براي تقويت مناسبات با كل اروپا بهره‌برداري نمايند هر چند كه ملت‌هاي اروپايي چندان رضايتي از اين رويكرد ندارند.

3ـ چنانكه مقامات دو كشور اعلام كرده‌اند، بررسي پرونده هسته‌اي ايران و چگونگي تعامل در قالب مواضع دوگانه و چندجانبه (5+1) از محورهاي نشست مركل و بوش خواهد بود. هرچند كه طرفين تلاش دارند تا موضعي متحد را به نمايش گذارند اما شواهد حكايت از اختلاف طرفين در زمينه نحوه برخورد با تهران( بويژه قطعنامه 1737 و جلب رضايت ساير اعضاي 5+1) دارد كه حل آنها موضوع اصلي اين ديدار خواهد بود.

2006، سال ناكامي هاي بزرگ آمريكا

تحليلي برمناقشه گاز ميان روسيه و بلاروس

روسيه و بلاروس در شرايطي براي ادامه همكاري در زمينه تامين انرژي سوختي به توافق رسيدند كه بحران هاي ايجاد شده ميان دو كشور سياست هاي مشترك اقتصادي و سياسي

ميان آنها بويژه در قبال اروپا ره به نمايش مي گذارد.

يكي از مسائل مطرح در روابط روسيه و اروپا در زمينه انرژي، تاكيد دولتمردان كرملين بر قطع انتقال گاز به بلاروس به دليل عدم توافق بر سر قيمت آن مي‌باشد كه نتيجه آن پايان انتقال گاز به اروپا از خاك بلاروس در فصل زمستان مي‌باشد. هر چند كه روسها دليل اين اختلافات را لزوم افزايش بهاي گاز مي دانند كه در نهايت نيز با توافق نسبي به بحران مذكور پايان دادند، اما سير تحولات منطقه بيانگر سياستهاي اقتصادي و سياسي گسترده‌اي مي‌باشد كه در نهايت تامين كننده منافع روسيه و بلاروس در مقابل اروپا و نيز به نوعي اعلام نارضايتي مسكو از عملكرد شركاي اروپايي است كه لزوم خواسته‌هاي اين كشور را تاكيد مي‌كند.

2)روسيه همواره بر حفظ اقمار گذشته و مناطق نفوذ در آسياي مركزي و ققفاز و حوزه بالكان تاكيد دارد. اين سياست در حالي از سوي مسكو پي‌گيري مي‌شود كه كشورهاي اروپايي فعاليتهاي بسياري در اين مناطق آغاز كرده‌اند. روسيه اكنون حضور اروپا و مداخلات آنها در منطقه بويژه در گرجستان، قرقيزستان، تاجيكستان و حوزه بالكان را مغاير با اهداف خود مي‌داند. از سوي ديگر پيوستن روماني و بلغارستان به اتحاديه اروپا نيز چندان مقبول آنها نمي‌باشد. دولتمردان كرملين با تشديد بحران در روابط با بلاروس كه تاثير مستقيم و فزاينده‌اي بر اروپا دارد به نوعي نارضايتي خود را از عملكرد اين كشور اعلام داشته و خواستار پايان اين مداخلات مي‌گردد در حالي كه عدم دخالت در آينده تركمنستان و كاهش نفوذ ناتو در بالكان محورهاي اصلي اين سياست مي‌باشند.

3) در حالي كه دولتمردان كرملين از عملكرد اروپا درمناطق نفوذش ابراز نارضايتي مي‌كند، فعاليتها آمريكا كه تحت لواي اروپايي ها و ناتو اجرا مي‌گردد نيز از ديگر دغدغه‌هاي مسكو مي‌باشد. در سالهاي اخير (پس از فروپاشي شوروي) آمريكا با همكاري اتحاديه اروپا به توسعه نفوذ در اقمار شوروي سابق مي‌پردازد (به بهانه گسترش ناتو، اتحاديه اروپا، حفظ امنيت اروپا). اين اقدامات كه مغاير با اهداف مسكو است، سبب گرديده تا اين كشور با اعمال فشار بر اروپايي‌ها با تاكيد به قطع گاز انتقالي به بلاروس و سپس اروپا خواستار مقابله آنها با زياده‌طلبي هاي آمريكا در اين مناطق بويژه در آينده تركمنستان، صربستان و كوزوو گردد كه عقب‌نشيني آمريكا از حمايت از مخالف دولت بلاروس و عدم جنجال آفريني در امور تركمنستان بخشي از نتايج اين سياست مي‌باشد.

براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت بحران ايجاد شده در روابط روسيه و بلاروس براي تعيين قيمت گاز مي‌تواند نوعي سياست هماهنگ ميان طرفين براي تحقق اهدافشان در برابر اروپا و حتي آمريكا باشد كه دستاوردهاي اقتصادي و سياسي بسياري براي آنها به همراه خواهد داشت. اين دو كشور با بهره‌گيري از تجربيات عملكرد سال گذشته مسكو در مساله انتقال گز به اوكراين كه چالشي بزرگ براي اروپا ايجاد كرد، برآنند تا اكنون نيز اهداف متعددي را پي گيري نمايند درحالي كه در اين ميان بار ديگر روسيه اقتدار منطقه‌اي و جهاني خود را به اروپا گوشزد خواهد نمود كه مسلما در عملكرد آينده اين كشورها در قبال خواسته آن بويژه عدم دخالت در آسياي مركزي و قفقاز و حوزه بالكان تاثيرگذار خواهد بود از سوي ديگر بلاروس نيز به عنوان پل ارتباطي روسيه و اروپا مي‌تواند منافع خويش از جمله كاهش تحريم‌هاي اروپا و آمريكا و پايان حمايت غرب از مخالفان دولت را محقق سازد.

نگاه رژيم صهيونيستي به تحولات آينده خاورميانه

به رغم آنكه بار ديگر جهانيان براي برقراري صلح وثبات در خاورميانه فعال گرديده‌اند، رژيم صهيونيستي تلاش دارد تا با مانع تراشي در اين مهم از تحقق صلح در خاورميانه جلوگيري نمايد.

1)آنچه در بسياري از طرح‌هاي ارائه شده براي خاورميانه مشاهده مي گردد تاكيد بر ايران و سوريه است. در بسياري از طرح‌ها آمده است كه صلح خاورميانه بدون محوريت و نقش‌آفريني ايران و سوريه امكان‌پذيرنيست و بايد پذيرفت كه آنها به عنوان قدرت منطقه‌اي بايد در راس بازيگران خاورميانه قرار گيرند. رژيم صهيونيستي كه همواره ايران و سوريه را دشمان اصلي خود مي داند از حضور آنها در جمع بازيگران ابراز نارضايتي كرده و آن را برابر با پايان تجاوز‌گري‌ها و توسعه‌طلبي‌هاي خود مي داند.

2)خروج آمريكا از عراق، نارضايتي ديگر رژيم صهيونيستي را در پي داشته است. گزارش هاي متعدد كميته‌هاي تحقيق از جمله گروههاي انگليسي و كميته بيكر- هاميلتون ، بر اين اصل تاكيد كرده‌اند آمريكا براي پايان بن‌بست عراق چاره اي جز خروج از اين كشورندارد. اين طرح ها در حالي ارائه شده كه اولا رژيم صهيونيستي در كنار اشغالگران عراق منافع بسياري در اين كشور كسب نموده و به عنوان شريك آنها به غارت منابع آن مي‌پردازد. ثانيا آنها حضور امريكا در عراق و بحران كنوني را عاملي براي مهار كشورهاي منطقه و دوري افكار عمومي جهان از تحولات و جنايات آنها در سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين ارزيابي و خواستار استمرار اين روند مي‌باشند (با ارائه طرح بيكر، مقامام رژيم صهيونيستي از طرح خروج از عراق ابراز نارضايتي كرده و به مخالفت با طرح پرداختند.)

3)از محورهاي طرح‌هاي جديد خاورميانه پايان دادن به بحران سرزمين هاي اشغالي فلسطين و برقراري ثبات در آن است . هر چند كه در اين طرح نامي از تشكيل كشور مستقل فلسطيني برده نشده اما بسياري از ناظران سياسي حل بحران خاورميانه را درگرو پايان بحران فلسطين مي‌دانند.حضور بازيگران خارجي در سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين، محكوميت رژيم صهيونيستي در مجمع عمومي سازمان ملل و شوراي حقوق بشر، اعلام افزايش حمايت‌ها از دولت فلسطين را مي‌توان از رويكردهاي طرح هاي جديد دانست.

اكنون رژيم صهيونيستي اين اقدامات را مغاير با توسعه‌طلبي ها و عاملي برافشاي جنايات خود مي داند و براي جلوگيري از استمرار آن فعاليت مي‌كند.براين اساس با توجه به شرايط موجود، رژيم صهيونيستي تلاش دارد تا مانع از اجراي طرح‌هاي اعلام شده براي خاورميانه گردد در حالي كه اصلاحات در چارچوب منافع خود را پي‌گيري مي‌كند.

الف) رايزني‌با متحدان آمريكايي و اروپايي دراولويت سياستهاي رژيم صهيونيستي در قبال طرح‌هاي جديد خاورميانه است. آنها اكنون با ديدارهاي مكرر از آمريكا و اروپا برآنند تا آنها را متقاعد سازند كه اولا ايران و سوريه را در جمع بازيگران خاورميانه قرارند هند تا منافع اين رژيم و غرب تهديد نگردد (تاكيد بر تهديد جهاني فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران بهانه اصلي آنها براي عدم پذيرش ايران در اين جمع است) ثانيا اين كشورها را متقاعد سازد كه از بررسي پرونده فلسطين خودداري و بر ادامه سياست تحريم مقاومت تاكيد نمايند. (رايزني هاي اولمرت، پرز و ساير مقامات اين در اروپا و آمريكا در اين چارچوب صورت مي‌گيرد.)

ب)تاكيد بر نقش اعراب بويژه عربستان در تحولات خاورميانه را ترفند ديگر صهيونيست ها براي منطقه مي‌توان دانست. آنها با اعلام حمايت از طرح ملك عبدالله پادشاه عربستان و نيز واداشتن آمريكا به پذيرش حضور كشورهاي عربي در تحولات عراق، برآنند تا چنان وانمود سازند كه طرح‌هاي گذشته همچنان در حال اجرا مي‌باشند و نيازي به طرح هاي جديد نمي‌باشد. درهمين حال اين ترفند مي‌تواند دو دستگي در كشورهاي منطقه براي چگونگي بررسي تحولات فلسطين و عراق را در پي داشته باشد كه نتيجه نهايي آن عدم اجراي طرح‌هاي جديد و بي‌توجهي به بحران فلسطين خواهد بود.

در نهايت مي‌توان گفت كه اكنون رژيم صهيونيستي كه تحولات خاورميانه را مغايربا اهداف خويش مي‌بيند، تلاش دارد تا با حمايت متحدان غربي و نيز ايجاد نقش‌هاي جديد براي اعراب مانع از دگرگوني جديد در منطقه گردد.

البته آنها طرح‌هايي نظير برقراري روابط ميان اعراب و رژيم صهيونيستي را تاكيد نموده و بر اجراي آن اصرار دارند در حالي كه طرح‌هايي را كه براي حل بحران فلسطين، خروج اشغالگران از عراق و حضور ايران و سوريه در معادلات خاورميانه را كه مغاير با اهدافشان است دربرمي‌گيرد مردود دانسته و براي شكست آنها تلاش مي‌كنند.

آخرين همکاری صدام براي آمريكا

اشغالگران كه با چالش‌هاي بسياري در عراق مواجه مي‌باشند با اجراي زودهنگام حكم اعدام صدام سناريويي ديگر از تحقق دموكراسي در اين كشور را به نمايش گذاشتند تا ضمن سرپوش نهادن به جنايات خود در زمان صدام و پس از آن گامي براي توجيه ادامه اشغالگري بردارند .

صدام حسين رئيس‌جمهور پيشين عراق كه به حكم دادگاه به اعلام محكوم گرديده بود، سرانجام با تاييد دادگاه تجديدنظر به چوبه‌دار آويخته شد. اين حكم كه تنها به دليل پايان بررسي پرونده جنايات صدام عليه شيعيان و اكراد در «الدجيل» پيش از موعد (26 ژنويه )اجرا شد در حالي صورت گرفت كه: بسياري از ناظران سياسي بويژه مقامات آمريكايي (دموكرات ها ) شكست آمريكا در تحقق اهدافش براي برقراري دموكراسي و عدالت در عراق را مورد تاكيد قرار داده‌اند، موج گسترده‌اي از اعتراض به حضور اشغالگران در عراق ايجاد گرديده، بحران در ارتش آمريكا و انگليس به دليل نارضايتي سربازان از حضور بي‌دليل در عراق افزايش يافته است، دولت بوش براي ادامه اشغالگري و توسعه آن به بهانه‌اي جديد نيازمند است، ادامه بررسي پرونده صدام به رسوايي بزرگ غرب در حمايت از صدام عليه ايران و كويت مبدل مي‌گرديد ، دولتمردان غرب تمام تلاش خود را براي اسلام ستيزي و تحريف آيين اسلامي به كار مي برند. بر اين اساس اجراي ناگهاني حكم اعدام رئيس‌جمهور اسبق عراق (پيش از اين، 26 ژانويه را براي اين امر عنوان كرده‌اند) با چند هدف صورت مي‌گيرد!

-1 نكته اصلي در پرونده صدام عدم بررسي جنايات وي عليه ايران و كويت مي‌باشد. اين پرونده‌ها كه برملا كننده جنايات غرب و اتحاد آنها با صدام است در حالي مورد بررسي قرار نگرفت كه محاكمه صدام در دادگاه صرفا به جنايات او در عراق بويژه الدجيل پرداخت. اكنون با پايان دادگاه تجديدنظر اين احتمال وجود داشت كه ساير جنايات صدام نيز مورد بررسي قرار گيرد اما با حكم اعدام او، ساير جنايتهاي صدام در جنگ 8 ساله عليه ايران، مختومه گرديده تا از رسوايي‌ و محاكمه غرب جلوگيري شود.

-2 نكته اساسي در اعدام صدام، تاريخ آن مي‌باشد. حكم صدام در حالي به جاي 26 ژانويه در 9 ذيحجه برگزار شد كه اين روز مصادف با عيد سعيد قربان، روزي مهم و ملي براي جهان اسلام مي‌باشد. اقدام آمريكا دو جنبه را دربرمي‌گيرد اولا جرج‌بوش بارها جنگ عراق را رسالتي الهي دانسته كه از جانب خداوند به وي الهام گرديده تا دموكراسي را برقرار سازد. تقارن اعدام صدام با عيد قربان را مي‌توان اقدامي از سوي بوش براي نشان دادن رسالتي الهي دانست كه صدام را قرباني عدالت ساخت (برگرفته از قرباني ساختن اسماعيل توسط حضرت ابراهيم) ثانيا نكته مهم آنكه در در موازين اسلامي در روز عيد قربان اعدام حرام و اقدامي ضد بشري قلمداد مي شود عفو الهي بر زندانيان جاري مي‌گردد. اعدام صدام دراين روز را مي‌توان گامي ديگر براي اسلام‌ستيزي دانست كه اجراي آن در كشوري با اكثريت مردمي و دولتي شيعه مي‌تواند تشديد اختلافات ميان اقليت‌هاي اسلامي (شيعه و اهل سنت )را در پي داشته باشد. در همين حال غرب پايان دادن و تحريف مقدسات و آيين اسلامي را زيربناي سياست خود ساخته‌ كه همزمان با اهانت به رسول اكرم(ص) در نشريات و محافل غربي اجرا مي‌گردد كه اعدام صدام در چنين روزي ادامه اين سياست مي باشد .

ـ 3يكي از بندهاي اصلي گزارش بيكر، هاميلتون ،چگونگي مقابله با اعضاي حزب بعث و حاميان صدام مي‌باشد. براساس اين گزارش اجراي حكم اعدام صدام راهكاري براي پايان ستيزه‌جويي بعثي‌ها با دولت خواهد بود در حالي كه دعوت آنها به دولت نيز مي‌تواند تا حدودي عامل دلجويي از آنها باشد. پس از شكست جمهوريخواهان در انتخابات ميان دوره‌اي و نيز اعلام نظر كميته بيكر هاميلتون، طرح‌هاي بوش براي آينده عراق با چالش‌هاي بسيار مواجه گرديد. اكنون نومحافظه‌كاران برآنند تا تحولات عراق را در فاز جديدي پي‌گيري نمايند كه پس از مرگ صدام ايجاد گرديده است.آنها تلاش دارند تا به بهانه ادامه برقراري دموكراسي پايان ناامني‌ها و مقابله با بازماندگان هواداران صدام، به اجراي اهدافي نظير افزايش شمار نيروهاي مستقر در عراق، اجراي عمليات‌هاي گسترده كه تشديد جنايات آنها خواهد بود، برخورد با گروه‌هاي معارض با اشغالگران (بويژه گروه صدر كه به گفته گزارش «بيكر» از القاعده خطرناك‌تر مي‌باشند) بپردازند.

ـ 4اصلي‌ترين چالش اشغالگران عراق، انتقادهاي شديد افكار عمومي و مخالفان داخلي آنها است. اكنون جرج‌بوش در برابر دموكرات‌ها و مخالفان جنگ عراق ناتوان گرديده از سوي ديگر توني‌بلر نيز با چالش‌هاي بسياري در عرصه داخلي مواجه است كه كناره‌گيري زودهنگام او از قدرت را نويد مي‌دهد. در چنين شرايطي آنها به دنبال توجيه اشغالگري و نيز به نمايش گذاشتن چهره‌اي فاتح براي تحقق اهدافشان مي‌باشند. اجراي حكم اعدام صدام در روزهاي پاياني سال 2006 كه بازتاب گسترده‌اي در عرصه جهاني داشته، مي‌تواند به عنوان پيروزي بزرگ اشغالگران در سال 2006 اعلام گردد. آنها با استناد به واكنش‌هاي مردم عراق و ساير كشورها به مرگ صدام اولا حضور خود در عراق را كه به بهانه برقراري دموكراسي و عدالت بود، مورد تاييد قرار مي‌دهند كه لزوم ادامه حضور آنها را توجيه مي‌كند ثانيا بر جناياتي كه تاكنون در عراق مرتكب گرديده‌اند و نيز ناكامي‌هايشان در ساير نقاط جهان بويژه در افغانستان سرپوش مي‌گذارند.

-5 تحولات عراق نشان مي‌دهد كه ارتش اشغالگران با بحران‌هاي داخلي بسيار مواجه هستند كه فروپاشي دروني آنها را در اذهان تداعي ساخته است. آنها براين باورند كه بدون هدف و بي‌هيچ توجيهي در عراق قرباني زياده‌طلبي دولتمردانشان مي‌گردند. اشغالگران كه با نام دموكراسي و اهداي عدالت به عراق لشكركشي نموده‌اند، با اجراي حكم صدام و تاكيد بر واكنش مردم عراق به آن تلاش دارند تا اجراي رسالتي بزرگ توسط نظاميانشان را به نمايش گذارند تا شايد بدين‌وسيله موجب حفظ روحيه و كاهش اعتراضات آنها گردند.

-6 در گزارش بيكر، حمايت از دولت مالكي و ايجاد مقبوليت مردمي از اولويت‌هاي آينده اشغالگران است . اجراي حكم اعدام صدام كه خواست اكثريت مردم عراق بود، از ابزارهاي مهم براي اجراي اين سياست مي‌باشد كه نتيجه‌اي مثبت در پي داشته است.

در نهايت مي‌توان گفت كه هر چند اجراي حكم اعدام صدام گامي در جهت پاسخ‌گويي به جنايات 35 سال زمامداري حزب بعث مي‌باشد اما سياست‌هاي تدوين شده از سوي اشغالگران براي آينده عراق و منطقه بيانگر حقايقي ديگر از دلايل اجراي اين حكم مي‌باشد كه نخستين پيامد آن توجيه‌ اشغالگري و اعلام پيروزي بزرگ براي آنان در برقراري عدالت در عراق مي‌باشد در حالي كه بر جنايات خود كه به مرگ 650 هزار غيرنظامي و ميليون‌ها آواره انجاميده سرپوش مي‌گذارند. نكته مهم آنكه آنها در حالي حكم صدام را اجرا كردند كه براساس قوانين جهاني او بايد در دادگاه بين‌المللي مجازات مي‌شد اما به دليل مغايرت با اهداف غرب در دادگاه عراقي به مرگ محكوم گرديد تا سرپوشي باشد بر جنايات غرب در جنگ 8 ساله عليه ملت ايران كه اكنون براي عدم پي گيري آن تلاش مي كنند.

انتخابات زودهنگام در فلسطين

در حالي كه ملت فلسطين بر حمايت از دولت منتخب حماس تاكيد دارد، دشمنان آن تلاش دارند تا با برگزاري انتخابات زود هنگام بحراني ديگر در فلسطين ايجاد نمايند تا مانع از استمرار انتفاضه و مقاومت ملت فلسطين گرديدند.

ـ1 صهيونيست ها بر اين باورند كه ملت فلسطين با اميد به آينده‌اي نو در چارچوب انتفاضه دولت حماس را برگزيد،اكنون سقوط حماس، دلسردي مردم از تعيين سرنوشت و در نهايت انتفاضه را در پي خواهد داشت كه مي‌تواند از عوامل گرايش آنها به طرح‌هاي سازش باشد.

ـ2 سقوط دولت و برگزاري انتخابات، رقابتي سياسي را ميان گروه‌هاي مختلف ايجاد مي‌كند كه نتيجه آن بحران داخلي، عدم بازسازي ويرانه‌ها و عدم مقابله با تحركات رژيم صهيونيستي خواهد بود.

ـ3 از طرح‌هاي غرب براي فلسطين آوردن گروه‌هاي مقاومت در قالب فعاليت‌هاي سياسي براي توقف مقاومت بود است. در حالي كه با حضور حماس در صحنه سياسي نه تنها مقاومت عليه رژيم صهيونيستي متوقف نگرديد بلكه در قالب دفاع موشكي و جلوگيري از طرح‌هاي سازش توسعه يافت،غرب كه تلاش داشت تا جهاد اسلامي را نيز وارد جرگه سياسي نمايد اكنون با انتخابات زودهنگام خواستار خروج حماس از صحنه سياسي و انزواي آن شده است.

ـ4 از زمان تشكيل دولت حماس، غرب با نام مقابله با دولت غيرقانوني و تروريستي فلسطين مانع از فعاليت آن گرديده است. اكنون سقوط اين دولت براي آنها به منزله پيروزي در تحقق گفتارها و اهدافشان است كه براي تبليغات بين‌المللي آنها حائز اهميت مي‌باشد. آنها در تبليغات خود تلاش دارند تا ساير گروههاي اسلامگرا در منطقه را كه براي مقابله با سياست هاي غرب تشكيل گرديده اند به سازش با غرب وادار سازند.

رايزني‌هاي تكراري اولمرت در آلمان و ايتاليا

اولمرت كه تلاش دارد تا درچارچوب طرح‌هاي جديد خاورميانه سياست‌هاي توسعه‌طلبانه خود را محقق سازد ديداري دوباره از ايتاليا و آلمان را در دستور كار قرار داده تا مهر تاييدي باشد بر ناتواني رژيم صهيونيستي در برابر اراده ملت فلسطين و سرسپردگي غرب به اين رژيم.

ايهود اولمرت نخست‌وزير رژيم صهيونيستي سفر دوره‌اي ديگري را به آلمان و ايتاليا آغاز مي‌كند كه به گفته وي و ساير مقامات صهيونيست تاثيري بسيار در تحولات آينده سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين و خاورميانه خواهد داشت. اين ديدار در حالي صورت مي‌گيرد كه اولمرت در فاصله زمان دو هفته بار ديگر از اين كشورها ديدار مي‌كند و ساير مقامات رژيم صهيونيستي نيز همزمان در فرانسه و آمريكا به رايزني پرداخته و مي‌پردازند. ديدارهاي مكرر اولمرت از اين كشورها در حالي صورت مي‌گيرد كه:

1ـ براساس طرح جديد خاورميانه، كشورهاي اروپايي و آمريكا در كنار كشورهاي عربي به لغو تحريم‌هاي دولت فلسطين خواهند پرداخت. در اين چارچوب بسياري از كشورهاي عربي و اسلامي به لغو تحريم‌هاي سازمان ملل و آمريكا عليه دولت حماس پرداخته‌اند. با توجه به اينكه رژيم صهيونيستي براي سرنگوني حماس فعاليت مي‌كند اين روند را مغاير با اهداف خود دانسته‌اند لذا براي مقابله با آن فعاليت مي‌كند. قابل توجه آنكه آنها در رايزني‌هاي خود بر حمايت از ابومازن و تحقق خواسته‌هاي آن تاكيد و خواستار تقويت آن مي‌شوند.

2ـ از مسائل مطرح در خاورميانه، طرح‌هاي ارائه شده از سوي كشورهاي اروپايي، آمريكا و سازمان ملل براي دگرگوني در ساختار خاورميانه مي‌باشد. اين طرح در شرايطي تدوين گرديده كه بخشي از آن در چارچوب اهداف رژيم صهيونيستي بوده و صرفا موارد مربوط به تشكيل كشور مستقل فلسطيني مورد مخالفت اين رژيم است .در چنين شرايطي صهيونيست‌ها برآنند تا از ظرفيت‌هاي آلمان به عنوان رئيس آتي اتحاديه اروپا و ايتاليا به عنوان بازيگري كه از قابليت حضور پاپ در كشورش برخوردار است اهدافي را در چارچوب خواسته‌هاي خود اجرايي نمايند. از جمله اولا حذف بندهاي مشاركت ايران و سوريه در طرح صلح خاورميانه به رغم اصرارهاي جهاني ثانيا برخورداري از نفوذ آنها بر روسيه براي همكاري بيشتر با رژيم صهيونيستي ثالثا واداشتن كشورهاي عربي به برقراري روابط با اين رژيم در كوتاه‌ترين زمان ممكن. رابعا برخورداري از رياست آلمان بر اتحاديه اروپا جهت گسترش مناسبات و همكاري‌هاي اروپا با رژيم صهيونيستي. برلين به دليل نزديكي به تل‌آويو مي‌تواند نقشي ارزنده در جلب حمايت افكار عمومي و دولت‌هاي اروپا براي كمك به اين رژيم ايفا نمايد. (آمار نشان مي‌دهد كه انزجار از صهيونيسم بين‌الملل در اروپا افزايش چشم‌گيري داشته كه منافع صهيونيست‌ها را تهديد مي‌نمايد) نكته مهم آنكه اولمرت تلاش دارد تا از ظرفيت‌هاي برلين براي كسب حمايت‌هاي اقتصادي و سياسي برخوردار گردد. خامسا: نكته اساسي در ديدارهاي مكرر اولمرت و سران رژيم صهيونيستي با اروپايي‌ها، گرايش آنها به ايتاليا مي‌باشد. اين اقدام در حالي صورت مي‌گيرد كه: حضور پاپ و واتيكان در اين كشور موقعيتي‌ خاص براي آن ايجاد كرده است. از سياست‌هاي صهيونيست‌ها برخورداري از حمايت پاپ بنديكت شانزدهم مي‌باشد كه پيش از اين ارادت خود را به تل‌آويو نشان داده است. اولمرت در ديدارهاي مكرر از ايتاليا تلاش دارد تا از يك سو رضايت پاپ براي سفر به بيت‌المقدس را جلب نمايد كه نتيجه آن تثبيت جايگاه اين رژيم بر قدس شريف است از سوي ديگر تحت حمايت پاپ اسلام‌ستيزي ايجاد شده در اروپا را تشديد نمايد (پاپ بنديكت شانزدهم از جمله مخالفان اسلام و حاميان صهيونيست است كه حمايت او از هولوكاست و مقابله با رشد اسلام در اروپا گواه اين حقيقت است).

3ـ از سياست‌هاي مطرح براي رژيم صهيونيستي، مداخله در پرونده هسته‌اي ايران و معرفي خود به عنوان بازيگري فعال براي مقابله با آن است. اولمرت كه در سفر گذشته خود به آلمان گاف بزرگ ،داشتن زرادخانه‌هاي هسته‌اي را در كارنامه دارد اكنون بر آن است تا پس از تصويب قطعنامه 1737 عليه ايران، به رايزني براي اجراي اين مهم بپردازد .وي و ساير متحدانش كه لابي صهيونيست در اروپا را تشكيل مي‌دهند برآنند تا با جوسازي عليه تهران و همسو نشان داده ساير كشورها با مقاصدشان ضمن سرپوش نهادن بر زرادخانه‌هاي هسته‌اي خود به جنجال‌آفريني عليه تهران بپردازند در حالي كه عملكرد ساير كشورها حكايت از مخالفت آنها با تحريم ايران و سياست‌هاي اتخاذ شده عليه آن دارد.

4ـ حضور نيروهاي آلمان و ايتاليا، در لبنان از انگيزه‌هاي رايزني‌هاي مداوم المرت با اين كشورها است .در شرايطي كه لبنان تحولات جديدي را در عرصه داخلي سپري مي‌كند، رژيم صهيونيستي بر آن است تا از حضور نيروهاي ائتلاف در مرزهاي لبنان با سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين بهره‌برداري نموده و سياستهاي توسعه‌طلبانه خود را اجرايي نمايد.

5ـ نكته اساسي در گرايش اولمرت به ايتاليا و آلمان، شرايط داخلي در انگليس و آمريكا است. هر چند كه اين كشورها متحدان اصلي رژيم صهيونيستي هستند اما شرايط كنوني آنها بويژه درگيري دولتمردان با گروه‌هاي اپوزيسيون و خواسته‌هاي مردمي كه مغاير با اهداف تل‌آويو است، مانع از استمرار همكاري‌هاي گذشته است. اكنون صهيونيست‌ها از آلمان و ايتاليا به عنوان جايگزيني موقت به جاي اين كشورها استفاده مي‌كنند در حالي كه پنهاني با متحدان قبلي روابط گسترده‌اي ادامه مي‌دهند.

هداياي كريسمس اولمرت براي ابومازن

رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن كه استمرار روند كنوني تحولات فلسطين را مغاير با اهداف و سياست‌هاي خود مي‌دانند برآنند تا با تقويت همه‌جانبه ابومازن ضمن مقابله با كاركردهاي مردمي حماس به تفرقه‌افكني ميان جامعه فلسطيني بپردازند.

رژيم صهيونيستي كه تاكنون سياست خود را بر حملات گسترده عليه مناطق فلسطيني‌نشين و بهره‌گيري از متحدان غربي براي اعمال فشار بر گروه‌هاي مقاومت استوار ساخته بود، اكنون روند مذاكره را در دستور كار قرار داده است. اين رژيم در حالي كه همچنان برعدم پذيرش دولت حماس و گروه‌هاي مقاومت تاكيد دارد، محور مذاكرات به اصطلاح صلح را در روابط نزديك با ابومازن (رئيس تشكيلات خودگردان) جستجو مي‌كند. نكته قابل تامل در اين روند، حمايت همه‌جانبه و فراگير مقامات رژيم صهيونيستي از ابومازن و تاكيد بر حفظ قدرت آن مي‌باشد. چنانكه اولمرت در آخرين ديدار خود با ابومازن صراحتا تاكيد نمود كه هدف تل‌آويو، تقويت ابومازن در برابر حماس و همكاري با آن براي استقرار ثبات در منطقه مي‌باشد. اين گونه موضع‌گيري‌ها كه در گذشته نيز تكرار گرديده (در زمان‌هايي كه رژيم صهيونيستي توانايي مقابله با مقاومت را نداشته) در حالي اعلام مي‌گردد كه:

1ـ رژيم صهيونيستي در عرصه داخلي با چالش‌هاي بسياري مواجه است كه سبب شده تا بيش از گذشته براي حفظ قدرت به سياست داخلي روي آورند. اين امر در حالي صورت مي‌گيرد كه آنها برآنند تا پيش از هر اقدامي به مصالحاتي با فلسطينيان دست يابند در حالي كه با برقراري روابط با ابومازن اولا خود را آغازگر مذاكره معرفي كنند و حداقل امتيازات را دريافت مي‌كنند ثانيا به تشديد بحران در ميان گروه‌هاي فلسطيني، دولت و تشكيلات خودگردان مي‌پردازند. ثالثا از سياست‌هاي سازش كارانه ابومازن براي كاهش مقاومت و در نهايت اجراي شرم‌الشيخي ديگر جهت تحميل آتش‌بس به فلسطينيان بهره‌برداري مي‌كنند. (در آخرين نشست شرم‌الشيخ صهيونيست‌ها 16 ماه آتش‌بس را به فلسطينيان تحميل نمودند در حالي كه خود هرگز پايبند به آن نبودند).

2ـ از سياست‌ها و طرح‌هاي جديد غرب براي خاورميانه كاهش تنش در سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين، و برقراري نوعي ثبات و امنيت در اين مناطق است كه با محوريت اهداف رژيم صهيونيستي اجرا مي‌گردد.

اكنون غرب ابومازن را تنها مهره اي مي داند كه مي تواند اهداف سازش كارانه را در جهت خواسته هاي صهيونيستي غرب اجرا نمايد

3ـ با توجه به نارضايتي اعراب از روند گرايشات به نهضت‌هاي اسلام‌گرا در منطقه، تقويت ابومازن از سوي صهيونيست‌ها، غرب و اعراب مي‌تواند تا حدودي ضمن كاهش دغدغه‌هاي اعراب منافع آنها را نيز تامين كند.

براين اساس و با توجه به آنچه ذكر شد اين فعاليت‌هاي كه به حمايت فراگير از ابومازن منجر گرديده در نهايت اهدافي خاص را پي‌گيري مي‌كند كه عبارتند از: بهبود چهره ابومازن ميان مردم به عنوان رهبري كه توانايي احقاق حقوق آنها دارد ، معرفي سياست سازش به عنوان تنها راهكار تحقق خواسته‌هاي فلسطينيان بويژه برقراري ثبات و امنيت به جاي انتفاضه، كاهش جايگاه حماس و مقاومت، در ادامه اين روند قرار دارد، اجراي بخش‌هايي از خواسته‌هاي اعراب براي تحقق صلح در سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين كه مي‌تواند بيش از گذشته آنها را در روند سازش با رژيم صهيونيستي قرار دهد.

رياست دوره اي برلين بر اتحاديه اروپا

اتيوپي بازيگر غرب در سومالي

در حالي كه سومالي در عرصه داخلي با جنگ هاي قبيله‌اي مواجه است اتيوپي نيز با اعلام جنگ به اسلام گرايان اين كشور به چالش آفريني در منطقه پرداخته كه برگرفته از خواسته ها و سياستهاي آمريكا مي‌باشد.

سومالي از جمله كشورهاي آفريقايي است كه در سالهاي اخير شاهد جنگهاي داخلي گسترده اي بوده كه حاصل آن كشته شدن صدها هزار تن مي‌باشد. درادامه بحران‌هاي داخلي اين كشور، اكنون جنگ از دو جبهه در حال گسترش است اولا درگيري ميان دولت انتقالي و نيروي دادگاه شرعي(اسلام‌گرايان) ثانيا اعلام جنگ اتيوپي به دادگاه شرعي كه به تقابل گسترده نظامي آنها منجر گرديده است. اين تحركات درحالي صورت مي‌گيردكه:

1)دولت انتقالي سومالي دراتيوپي تشكيل گرديده و به نوعي هدايت موگاديشو از طريق اين كشورصورت مي‌گيرد. درشرايط كنوني كه اسلام گرايان با حمايت مردمي درحال توسعه اراضي و تشكيل دولت مي‌باشد، دولت انتقالي تلاش دارد تا با حمايت اتيوپي و جنگ سالاران كه تحت حمايت آمريكا هستند مانع ازاين مهم گردد. ( اتيوپي نيز تحولات جاري سومالي را مغاير با اهداف خود در اين كشور ارزيابي مي‌كنند).

2)در دهه اخير كشورهاي غربي وآمريكاتلاش داشته‌اند تا به هر نحو ممكن به طور نظامي در سومالي وسودان حضور يابند. اين طرح كه در دهه 90 نيز اجرا گرديده و با شكست مواجه شد اكنون از جنبه‌هاي ديگر در حال پي‌گيري مي‌باشد. اين كشور ها برآنند تا با تكيه بر بحران هاي موجود در آفريقا، حضور نظامي در اين مناطق را محقق سازند (حضور ساير بازيگران نظيرچين، روسيه، ايران) در قاره آفريقا تهديدي براي منافع غرب قلمداد شده‌اند لذا آنها برآنند تا از طريق حضور نظامي مانع از ادامه اين روند شوند. تشديد بحران در سومالي و سودان از ادعاهاي اين كشورها براي جلب حمايت سازمان ملل جهت پذيرش اقدام نظامي و استقرار نيروهاي آنها در آفريقا است. در شرايط كنوني كه سودان با اين امر مخالفت مي‌كند از سوي ديگرسومالي نيز از آن استقبال نكرده است، غربي ها برآنند تا از طريق متحد آفريقايي خود يعني اتيوپي ضمن تضعيف دادگاه شرعي سومالي، بحران منطقه را تشديد نموده تا بدين بهانه مجوز حضور در آنجا را كسب نمايند. (اتيوپي از متحدان آمريكا در منطقه است كه براساس منافع آن اقدام مي‌كند.)

3)نكته اساسي در تحولات سومالي و روابط آن با اتيوپي نقش صهيونيست‌ها در اين مناسبات مي‌باشد.

براساس گزارشات منتشره اتيوپي از كشورهايي است كه تحت فشار غرب در آفريقا به تامين منافع رژيم صهيونيستي مي‌پردازد. از عملكردهاي سالهاي اخير صهيونيست‌ها در آفريقا، حضور در سومالي و سودان مي‌باشد. سازمان ملل بارها تاكيد نموده كه ارسال سلاح به جنگ سالاران سومالي (گروه‌هاي ضد دادگاه شرعي كه گرايشات آمريكايي دارند و مستقيما از حمايت غرب برخوردارند) توسط شركتهاي صهيونيستي انجام مي‌شود كه بحران شديد در منطقه را در پي داشته است.

براين اساس مي‌توان گفت كه اتيوپي اكنون براي ادامه فعاليت ها و اهداف صهيونيست ها به جنگ عليه سومالي مي‌پردازد كه نتيجه آن كوچ يهوديان منطقه به اراضي اشغالي، بهره‌برداري اقتصادي ازمنابع و ذخاير اين كشور، تفرقه‌افكني ميان جهان اسلام در آفريقا و خاورميانه و ترويج يهوديت در منطقه خواهد بود.

براين اساس مي‌توان گفت كه حركت اتيوپي در خاك سومالي كه بيانگر جنگ تمام عيار در منطقه است نه براي برقراري صلح ثبات بلكه برگرفته از سياستهاي اتيوپي براي حفظ نفوذ در اين كشور و اجراي طرح‌هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي براي حضور در آفريقا مي‌باشد كه نتيجه آن قتل عام هزاران غيرنظامي خواهد بود.

در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه غربي‌ها با ايجاد اين جنگ تلاش دارند تا با ناكارآمد نشان دادن اتحاديه آفريقا در تحقق صلح منطقه‌اي از حوزه فعاليت آنها در عرصه بين‌المللي كاسته و همچنان خود را تنها بازيگران در قاره سياه معرفي نمايند. البته اين ناآرامي مي‌تواند از گرايش ساير كشورها نظيرچين، روسيه و به آفريقا جلوگيري كرده كه مي‌تواند تاثير مثبتي بر استمرار حضور استعماري غرب در منطقه داشته باشد كه بخشي از آن تامين منافع رژيم صهيونيستي است. براين اساس جنگ اتيوپي را مي‌توان ادامه سياست غرب براي كسب مجوز جهاني (بدون خواست ملت سومالي) براي مداخله نظامي درامور سومالي و در نهايت سودان به بهانه برقراري ثبات در آفريقا دانست در حالي كه حاصل اين توسعه طلبي كشتار و آوارگي هزاران سوماليايي خواهد بود.

تعامل ايران و عربستان در برابر صهيونيسم

 آمريكا و رژيم صهيونيستي كه اتحاد جهان اسلام را مغاير با اهداف توسعه‌طلبانه خود مي‌بينند برآنند تا با تفرقه افكني ميان ايران و عربستان به جنجال‌آفريني درميان مسلمانان بپردازند كه بيداري جهان اسلام در برابر اين توطئه مي تواندضمن استحكام پيوند آنها شكستي سنگين را بر دشمنان اسلام وارد سازد.

جمهوري اسلامي ايران و عربستان به عنوان دو مركز مهم شيعه و اهل سنت از ظرفيتهاي بالايي براي اتحاد جهان اسلام برخوردار مي‌باشند. درطي سالهاي اخير بويژه تلاش دو كشور براي گسترش همكاري‌هاي دو جانبه جهت نزديك تر ساختن مسلمانان منجر به نقش‌آفريني مشترك آنها در عرصه منطقه‌‌اي و بين‌المللي گرديده است.

براين اساس مي‌توان گفت كه در مقطع كنوني دولتمردان عربستان به جاي آنكه تحت تاثير خواسته‌ها و توطئه‌هاي رژيم صهيونيستي آمريكا قرار گيرند، و به بحران آفريني در روابط خود با تهران بپردازند، بايد براي حفظ اتحاد دو جانبه و جهان اسلام فعاليت نمايند كه يكي از محورهاي آن اتحاد و تحكيم مناسبات با ايران است.

آنها بايد با تجربه گرفتن از گذشته بدانند كه رژيم صهيونيستي صرفا در چارچوب منافع خود گام برمي دارد كه بر محوريت اختلاف افكني ميان كشورهاي اسلامي بويژه سران شيعه و اهل سنت استوار است لذا تنها راهكار براي مقابله با اين توطئه‌ها تاكيد بر مناسبات منطقه‌اي بويژه ارتقاي روابط ميان ايران و عربستان است كه روند كنوني(چالش هاي ايجاد شده) از يك سو تحقق بخش خواسته‌هاي رژيم صهيونيستي است بدون آنكه نتيجه‌اي براي عربستان و ساير متحدان عربي آن داشته باشد، از سوي ديگر به دليل گرايش ملتهاي منطقه‌ به اتحاد ميان شيعه و اهل سنت كه با همكاري گسترده با ايران قابل اجراست، انزواي عربستان در خاورميانه دور از ذهن نمي‌باشد در حالي كه با اتحاد با ايران ضمن مقابله با دشمن صهيونيست، ارتقاي منطقه‌اي و جهاني خود را مشاهده خواهد نمود.

فرار غرب از حقايق جهاني

دولتمردان آمريكا و اروپا كه در عرصه داخلي با چالشهاي بسياري مواجه مي‌باشند برآنند تا با تصويب قطعنامه ضد ايران در شوراي امنيت ضمن سرپوش نهادن بر شكستهايشان، چهره‌اي فاتح از خود به نمايش گذارند در حالي كه تاكيد جهانيان بر صلح‌آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي ايران و لزوم استمرار آن شكستي ديگر براي اين سياست را به ارمغان مي‌آورد.

در حالي كه مذاكرات ميان ايران و نماينده 1+5 يعني خاويرسولانا مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا، روندي مثبت را مي‌پيمود،كشورهاي غربي و آمريكا در اقدامي غيرمسئولانه بار ديگر جريان پرونده را به شوراي امنيت سوق دادند تا به ادعاي خود براي تحقق صلح جهاني فعاليت نمايند. هر چند كه عملكرد اين كشورها در شوراي امنيت حكايت از احتمال تصويب قطعنامه ضد ايراني براساس راي‌گيري ميان 15 عضو دارد اما اين تحركات حقايقي را آشكار ساخت كه بار ديگر بيانگر شكست و ناتواني غرب در برابر اراده ايران و عرصه جهاني است.

2) سه كشور اروپايي انگليس، فرانسه، آلمان كه تدوين كنندگان قطعنامه مي‌باشند در حالي به اين اقدام غيرمسئولانه پرداخته‌اند كه اولا در عرصه داخلي با چالشهاي اقتصادي و سياسي بسياري مواجه مي‌باشند كه حيات سياسي دولتهايشان را در اذهان تداعي نموده است.ثانيا اتحاديه اروپا دچار شكافهاي عميقي گرديده كه فروپاشي و تزلزل آن را نشان مي‌دهد.

ثالثا سه كشورتلاش دارند تا خود را به عنوان بازيگراني مطرح در عرصه جهاني معرفي نمايند در حالي كه بر جنايتشان در افغانستان و توسعه‌طلبي‌هاي خود در آسياي مركزي و قفقاز، قاره آفريقا سرپوش مي‌گذارند. رابعا اروپا به رغم تمام تلاش‌هاي صورت گرفته همچنان بازيگري ضعيف در عرصه جهاني است كه در چارچوب خواست آمريكا حركت مي كند، عملكرد آنها در شوراي امنيت را كه برخلاف تصميمات و توافقات بعمل آمده ميان مقامات ايران و سولانا مي‌باشد رامي‌توان سياستي براي سرپوش بر مشكلات اعلام شده و نيز نشان دادن قدرت جهاني آنها است در حالي كه همسويي آنها باسياستهاي آمريكا بيانگرعدم بلوغ سياسي و ضعف جهاني آنها است.

3)آمريكا و متحدان غربي آن در حالي روند پرونده‌ را به شوراي امنيت سوق دادند كه مذاكرات سولانا با ايران در مراحل مثبتي در حال اجرا بود كه جهانيان و آژانس نيز از آن ابراز رضايت كرده‌اند. نكته مهم در اين رويه تاكيد اين كشورها بر اصل اقتدار جهاني خود در همسو نمودن كشورها با سياستهايشان است كه نمايشي از اقتدار آنها است. به رغم آنكه آنها تصور مي‌كردند شرايط جهاني براي اعمال سياست خصمانه عليه ايران محقق گرديده، اما مخالفتهاي شديد روسيه و چين با قطعنامه پيشنهادي و شكستهاي پياپي نشسهاي شوراي امنيت اين امر را با شكست مواجه ساخت بگونه‌اي كه روند شوراي امنيت به مركزي براي بيان تاكيد جهان به پايان هژموني آمريكا و تدوين‌گري غرب در سياستهاي جهان مبدل گرديد.

4)نكته قابل تامل در نشست اخير شوراي امنيت، ماهيت دو گانه شورا و در نهايت اعمال تكرار وابستگي آن بر قدرت‌هاي بزرگ مي‌باشد. شوراي امنيت در حالي به محكوم‌سازي ايران مي‌پردازد كه اولا آژانس انرژي اتمي برغم تمام وابستگي‌هايش به غرب همواره تاكيد نموده كه فعاليتهاي هسته‌اي ايران در مسير صلح‌آميز مي‌باشد و مذاكره در چارچوب آژانس تنها راه حل براي پايان آن است ثانيا به رغم آنكه رژيم صهيونيستي صراحتا به داشتن سلاح هسته‌اي اعتراف نموده، نه تنها شوراي امنيت و اعضاي آن براي مقابله با اين رژيم و تهديدات جهاني آن اقدامي انجام نداده‌اند، بلكه به حمايت از آن پرداخته‌اند. اين رويه نشان مي‌دهد كه شوراي امنيت نه براي صلح جهاني بلكه در چارچوب منافع غرب فعاليت كه مي كند كه نتيجه آن حمايت از رژيم صهيونيستي و ناديده گرفتن تهديدات جهاني آن و موضع‌گيري غير اصولي در برابر ايران است.

براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه اقدام غرب و آمريكا در شوراي امنيت نه براساس واقيعات حاكم بر جامعه جهاني بلكه مي توان آن را فرار غراب از واقعيات جهاني دانست كه صرفا در چارچوب سرپوش نهادن بر ناكامي‌هاي آنها در عرصه داخلي و بين‌المللي است كه با سياست حفظ منافع رژيم صهيونيستي ادغام گرديده است. البته اين نكته قابل ذكر است كه آنها به اين واقعيت آگاهند كه تحريم هرگز ملت ايران را از تلاش براي دست‌يابي به خواسته‌هايش باز نمي‌دارد و اين ملت در طي 27 سال گذشته به رغم تحريرهاي اعمال شده مسير خويش را براي ارتقاي توانمندي‌هاي داخلي و بين‌المللي مي‌پيمايند،چنانكه خود اين كشورها بارها اعتراف كرده‌اند كه تحريم ايران به منزله تلاش بيشتر آن جهت دست‌يابي به دانش هسته‌اي و ارتقاي جايگاه جهاني است.