از اصول مطرح در چارچوب سياست داخلي و خارجي دولتها، بهره‌گيري از احساسات ملي‌گرايانه و ناسيوناليستي در تحقق اهدافشان مي‌باشد. اين سياست كه در شرايط متفاوت با ابعاد جداگانه‌اي اجرا مي‌گردد، دو بعد را شامل مي‌شود. اولا تاكيد بر موفقيت‌هاي بدست آمده و يا شرايط آرماني كه درآينده كسب خواهد شد. در اين رويه با ايجاد روحيه پيروزي و دست‌يابي به اهداف در كوتاه مدت ملت‌ها در چارچوب اهداف دولتمردان قرار مي‌گيرند ثانيا در نقطه مقابل اعلام چالش‌هاي فرا روي و افزايش ناكامي‌ها مي‌تواند از مخالفت ملت‌ها با طرح‌هاي دولتمردانشان كاسته و به نوعي همسويي دوباره آنها را به همراه آورد. آمريكا كه روزي به بهانه اتهام رسالتي جهاني و تحقق پيروزي سريع، رضايت ملت خود را براي حضور در جنگ عراق كسب نمود اكنون به رغم گذشت نزديك به چهار سال نتوانسته از هيچ كدام از اهداف خود را محقق سازد. شكست‌هاي پياپي عمليات‌هاي نظامي، افزايش آمار تلفات و بيماران رواني در ارتش آمريكا، افزايش روزافزون خشونت در عراق، ناتواني در تشكيل دولت دست‌نشانده، هزينه‌هاي سنگين جنگ كه مخارج بسياري را براي مردم ايالات متحده دربرداشت، انزجارهاي جهاني از عملكردهاي اشغالگران عراق و … نارضايتي اكثريت (80 درصد) مردم آمريكا از دولت را در پي داشت، كه سبب شد تا مردم آمريكا برخلاف گذشته خواستار پايان اشغالگري و بازگشت سربازانشان گردند. اين ناكامي‌ها و انزجار‌ها در حالي افزايش يافته است كه دولتمردان كاخ سفيد تلاش داشته‌اند تا با اعلام پيروزي در جنگ، مردم را به همكاري با سياست‌هاي خود وادار سازند. بوش در اكثر سخنراني‌هاي خود تاكيد كرده است كه ايالات متحده در تحقق اهداف خود در عراق به پيروزي‌هاي بزرگي دست يافته كه در صورت ادامه حضور، در كوتاه مدت مي‌توان آن را تكميل نمود. نكته قابل تامل پس از پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات ميان‌دوره‌اي، تغيير رويكرد و شيوه كاخ سفيد براي جلب حمايت افكار عمومي و توجيه اشغالگري مي‌باشد . (دموكرات‌ها نيز مانند جمهوريخواهان بر حضور در مناطق استراتژيك جهان تاكيد دارند اما برخلاف جمهوريخواهان جنگ و شيوه نظامي را آخرين گزينه مي‌دانند. چنانكه در دوران كيلينتون آنها حضور نظامي در بوسني و صربستان را در دستور كار قرار دادند). در اين چارچوب در حالي كه سياست اعلام پيروزي‌ها در عراق شكست خورده است،كاخ سفيد بر آن است تا از نوع تبليغات براي تحريك ملت جهت حمايت از ادامه اشغال و اعزام نيرو به عراق بهره‌برداري نمايند.

تاكيد بر تقويت القاعده و گروه‌هاي تروريستي، اعتراف به شكست در برابر گروه‌هاي معارض كه عموما نيروهاي مردمي مي‌باشند، افزايش بحران رواني و ضعف نيروهاي نظامي به دليل كاهش حمايت‌هاي مردمي از آنها، تاكيد بر عدم همكاري ساير كشورها براي رسالت مبارزه با تروريسم كه واشنگتن را واداشته تا به تنهايي اين مهم را اجرايي نمايد، اعلام گرايش به كشورهاي منطقه از جمله ايران و سوريه براي حل بحران عراق در حالي كه در اين طرح چنان وانمود مي‌سازند كه اين كشورها به دليل منافع شخصي و دخالت در ناآرامي‌ها، حاضر به همكاري نمي‌باشند و … را مي‌توان از طرح‌هاي جديد دولتمردان كاخ سفيد براي تحريك احساسات ناسيوناليستي مردم ايالات متحده جهت همكاري دوباره با سياست جنگ‌طلبانه است. (در اين سياست تاكيد بر شكست سنگين در عراق و تكرار جنگ ويتنام در اولويت قرار دارد كه به دليل ناخرسندي مردم آمريكا از تكرار ويتنام مي‌تواند نقش مهمي در حمايت آنها از ادامه اشغال عراق داشته باشد). البته اين نكته قابل ذكر است كه دولتمردان آمريكا در كنار تاكيد بر شكست در جنگ عراق در صورت عدم همكاري ملت، اقداماتي ديپلماتيك را براي نشان دادن تلاششان جهت تحقق اهداف ملتشان اجرا مي‌كنند. بهره‌گيري از اظهارات مقامات عراقي مبني بر لزوم حضور نيروهاي خارجي در عراق براي جلوگيري از پيروزي گروه‌هاي تروريستي، برگزاري اجلاس‌هاي منطقه‌اي براي حضور ساير بازيگران در حل بحران عراق، تصويب قطعنامه در سازمان ملل كه خواستار ادامه حمايت از نيروهاي خارجي براي مقابله با بي‌ثباتي و بحران گرديده و … از جمله اقدامات آنها براي اجراي نمايش مورد نظرشان براي افكار عمومي ايالات متحده مي‌باشد در حالي دو هدف جذب كمك‌هاي مالي براي تامين هزينه‌هاي جنگ و اعزام بيشتر نيرو (تا 40 هزار نيرو) به عراق را پي‌گيري مي‌كنند.

براين اساس مي‌توان گفت كه امروز دولتمردان كاخ سفيد در كنار بحران‌هاي موجود در عراق راهكار خروج از اين بن‌بست را كه تضمين‌كننده حضور بلند مدت آنها در اين كشور است را در جلب رضايت و حمايت افكار عمومي ايالات متحده جستجو مي كنند. آنها كه در سياست اعلام پيروزي و تحقق دستاوردهاي كلان شكست را متحمل گرديده‌اند اكنون به سياست‌بازي با احساسات ناسيوناليستي مردم كه دغدغه حفظ هژموني آمريكا و عدم تكرار ويتنام را دارند، روي آورده‌اند در حالي كه براي تحقق اين مهم وادار به اعتراف به شكست و ناكامي‌هاي خود در طرح اشغال عراق گرديده‌اند. با تمام اين تفاسير درخواست مردم عراق و تقويت جايگاه معارضين با آمريكا در اين كشور و نيز خستگي و فروپاشي ارتش ايالات متحده مانع از آن مي‌گردد كه آنها از اين ترفند نيز به نتيجه‌اي مطلوب دست يابند و در نهايت تنها راهكار آنها خروج از عراق و واگذاري امور به مردم اين كشور مي‌باشد هر چند كه آنها تمام سياستهايشان را بر عدم اجراي اين مهم معطوف ساخته‌اند. 

پيام‌هاي مذاكرات شش جانبه

مذاكرات شش جانبه براي حل بحران كره شمالي، در پكن در حالي برگزارگرديد كه به دليل سياستهاي خصانه آمريكا و تاكيد پيونگ يانگ بر خلع سلاح واشنگتن بار ديگر بدون نتيجه پايان يافت تا شكستي ديگر براي آمريكا به ارمغان آورد.

با آزمايش هسته‌اي كره شمالي كه اين كشور را در زمره دارندگان سلاح‌هاي هسته‌اي قرار داد، تحركات جهاني براي بررسي تحولات شبه جزيره كره باشدت بيشتري آغاز گرديد. آمريكا كه تلاش داشت تا با تصويب قطعنامه 1718عليه پيونگ يانگ در شوراي امنيت اجماعي جهاني را به نمايش گذارد، اصرار كره شمالي برعدم تواقف فعاليت‌هاي هسته‌اي (كه با حمايت مردمي همراه بود) شكست اين طرح را در پي داشت. از سوي ديگر برخلاف انتظار آمريكا كشورهاي شرق آسيا(حتي متحدان آن) بويژه كره جنوبي، چين و ساير همسايگان پيونگ يانگ و روسيه حاضر به اجراي قطعنامه نگرديدند( تنها ژاپن براي همكاري با آمريكا اعلام آمادگي نمود و به تحريم كره شمالي پرداخت.) تا در نهايت آمريكا دربحران كره شمالي شكست‌هاي متوالي را متحمل گردد. نكته قابل تامل آنكه مجامع جهاني در اين موازنه در كنار پيونگ يانگ قرار گرفته و سياستهاي خصمانه و غيراصولي آمريكا را عامل گرايش اجباري كره شمالي به آزمايش هسته‌اي عنوان نموده‌اند. پس از پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات ميان دوره‌اي، دولتمردان كاخ سفيد كه از يك سو براي جلوگيري از انزوا از حفظ قدرت تلاش دوباره‌اي را آغاز كرده‌اند از سوي ديگر اكثريت دموكرات پارلمان خواستار تغيير در سياست خارجي از چارچوب جنگ و تهديد به ديپلماسي و مذاكره گرديده‌اند اجبارا بار ديگر معطوف به تحولات كره شمالي شدند در حالي كه اصل ديپلماسي و مذاكره را دردستور كار قرار دادند.

رايزني‌هاي بوش در اجلاس آسيا-اقيانوسيه (در ويتنام) و مذاكراتش با مقامات چين، ژاپن و روسيه را مي توان اولين مرحله از تلاش‌هاي آمريكا براي بررسي، دموكراتيك تحولات كره شمالي ارزيابي نمود. در آن مرحله به رغم تدابير انتخاب شده كه با وعده‌هاي سياسي و اقتصادي براي همسايگان پيونگ يانگ همراه بود، نتيجه مثبتي براي واشنگتن به ارمغان نياورد. بويژه اينكه كره جنوبي، چين، و شركت كنندگان در اجلاس آسيا، اقيانوسيه با آمريكا براي اعمال فشار بر كره شمالي به توافق نرسيدند. پس از تكرار شكستهاي آمريكا در برابر مقاومت ملت و دولت پيونگ يانگ (به رغم تهديدات و مواضع تند كاخ سفيد براي اعمال تحريم و حتي حمله نظامي به اين كشور) سرانجام دولتمردان واشنگتن وادار گرديدند تا در برابر خواست كره شمالي براي عدم اعمال سياست خصمانه و دادن تضمينهاي امنيتي به اين كشور، تسليم شوند و پس از 13 ماه به مذاكرات 6 جانبه باز گردند. اين مذاكرات با حضور چين، كره شمالي، كره جنوبي، ژاپن، روسيه و آمريكا در پكن برگزار گرديد در حالي كه در حاشيه اين مذاكرات چند نكته قابل تامل مي‌باشد:

1)تاكيد دولت و ملت پيونگ يانگ مبني بر استمرار برخورداري از دانش هسته‌اي براي امور دفاعي نه تنها انزواي جهاني اين كشور را در پي نداشت بلكه عامل اقتدار آن گرديد كه نتيجه آن عقب‌نشيني آمريكا از مواضع گذشته و بازگشت به مذاكرات 6 جانبه مي‌باشند. نكته قابل توجه آنكه در اين نشست تعيين شروط مذاكرات و نحوه برگزاري آن باكره شمالي بوده نه با آمريكا.

2)مواضع اتخاذ شده از سوي ساير شركت كنندگان در اجلاس بيانگر اين حقيقت است كه ديگرجهان پيرو خواسته‌هاي آمريكا نمي‌باشد و گرايشات بيشتر به تقابل با آن است مواضع چين و روسيه و حتي كره جنوبي كه متحد آمريكا در شبه جزيره است نشان مي‌دهد كه آمريكا در اجراي سياستهاي خصمانه درعرصه جهاني تنها مي‌باشد لذا توانايي اجرايي تهديدات عليه ساير كشورها را ندارد.

3)شرط پيونگ يانگ براي خلع سلاح متقابل كره شمالي و آمريكا براي برقراري ثبات جهاني از نكات مهم در مذاكرات شش جانبه مي‌باشد. هر چند كه اين امر با مخالفت آمريكا و استقبال ساير كشورها مواجه گرديد، اما اين حقيقت را آشكار ساخت كه سياست آمريكا نه برقراري صلح جهاني بلكه داشتن انحصار هسته‌اي براي اعمال نفوذ بر ساير كشورها است. آمريكا در حالي از خلع سلاح و اعمال تحريم بر كره شمالي سخن مي‌گويد كه برخلاف خواست جامعه جهاني بر توليدنسلهاي جديد سلا‌ح‌هاي هسته‌اي مي‌پردازد كه خواست پيونگ يانگ بار ديگر ماهيت غيرصلح‌آميز اين فعاليت‌ها را آشكار ساخت. (اعتراضات جهاني بسياري به سلاح‌هاي هسته‌اي آمريكا صورت گرفته كه با مخالفت اين كشور مواجه گرديده است.) براساس آنچه ذكر شد و با توجه به روند برگزاري مذاكرات شش جانبه مي‌توان گفت كه امروز حضور آمريكا پاي ميزمذاكرات نه به دليل اعمال فشارها و تهديدات اين كشور، بلكه به واسطه اصرار ملت و دولت كره شمالي به دست‌يابي به حقوق هسته‌اي خود بدون توجه به تهديدات آمريكا مي‌باشد كه واشنگتن را وادار ساختند تا به خواسته‌هاي اين كشور تن دهد. چنانكه رايس با عقب نشيني از مواضع خصمانه بارها اعلام كرده است كه حاضر به پذيرش شروط كره شمالي مي‌باشند. درهمين حال سايركشورها و شركت‌كنندگان در مذاكرات شش جانبه ضمن حمايت از حقوق كره شمالي براي فعاليتهاي هسته‌اي ،خواستار تغيير مواضع آمريكا در قبال آن و دادن مشوق‌ها به جاي تهديدات گرديده‌اند. در چنين شرايطي مي‌توان گفت كه درمقطع كنوني مذاكرات شش جانبه نشان داد كه ديگرعصر پذيرش خواسته‌هاي آمريكا به پايان رسيده و ملتها و دولتها با اتكاء به خويش و اصرار بر دست‌يابي به حقوقشان مي‌توانند اهدافشان را محقق سازند. چنانكه امروز كره شمالي با تكيه براصل مقاومت در برابر تهديدات توانست آمريكا را وادار به پذيرش مذاكرات نمايد. براين اساس مي‌توان گفت كه هر چند مذاكرات بدون نتيجه پايان يافت اما پيروز نهايي آن كره شمالي مي باشد در حالي كه اين درس براي آمريكا تكرار گرديد كه با سياست تهديد ، اجبار و تحريم نمي توان زياده‌خواهي هاي خود را محقق نمود.

خوش خدمتي بلر براي بوش

در حالي كه كشورهاي خاورميانه همواره بر اصل حمايت و همگرايي با ايران تاكيد كرده‌اند بلر كه تلاش دارد تا با خوش خدمتي براي بوش، همچنان اتحاد خود را با او حفظ نمايد در اقدامي تفرقه افكنانه، ايران را تهديدي براي خاورميانه دانسته كه كشورهاي منطقه بايد براي مقابله با آن متحد گردند.

توني‌بلر نخست‌وزير انگليس كه براي اجراي طرح‌ها بوش سفري دوره‌اي را به خاورميانه انجام داده بار ديگر در اقدامي تكراري كه بيانگر ضعف آن در برابر واقعيات حاكم بر منطقه است، ايران را محور شرارت دانسته و از اجماع منطقه عليه آن سخن به ميان آورده است.

اين فرافكني كه استمرار فرار انگليس از ناكامي‌ها و شكست‌هايش در اجراي سياست‌هاي خصمانه عليه تهران مي‌باشد در حالي صورت مي‌گيرد كه:

2ـ پرونده هسته‌اي ايران و شكست غرب در تحقق زياده‌خواهي‌هايش بخش اصلي چالش‌هاي بلر را تشكيل مي‌دهد. شكست مذاكرات 1+5 و عدم اجماعي جهاني عليه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران كه با تاكيد آژانس مبني بر صلح‌آميز بودن فعاليت‌ها سنگين‌تر گرديده، مي‌رود تا ماهيت غرب را تحت‌الشعاع قرار دهد و آنها را در عرصه جهاني منزوي سازد. در اين شرايط آمريكا و انگليس برآنند تا با به نمايش گذاشتن نمايشي تحت عنوان نارضايتي و وحشت همسايگان از ايران، مقابله با فعاليت‌هاي هسته‌اي تهران را رسالتي براي تحقق صلح و اجراي خواست منطقه نشان دهند. اين در حالي است كه كشورهاي منطقه بر اطمينان به فعاليت‌هاي صلح‌آميز هسته‌اي ايران تاكيد و از آن ابراز رضايت كرده‌اند هرچند كه برخي رهبران عرب مانند امارات به دليل وابستگي به غرب برخي مواضع غير مسئولانه را عليه تهران اتخاذ كرده اند كه با انتقاد ملت هايشان مواجه گريده است .

3ـ از سياست‌هاي انگليس تفرقه‌افكني ميان كشورها و اجراي اهدافشان در لواي اين توطئه است. اولا كشورهاي منطقه خواستار همكاري گسترده با ايران هستند و رهبريت آن را در برابر غرب پذيرفته‌اند ثانيا 95 درصد از ملت‌ها‌ي منطقه ايران را متحد خود و غرب را دشمن مي‌دانند ثالثا كشورهاي حوزه خليج‌فارس خواستار برخورداري از امكانات و تجربيات ايران جهت دست‌يابي به فن‌آوري هسته‌اي هستند، رابعا جهانيان بر نقش ارزنده ايران در معادلات و صلح خاورميانه تاكيد دارند كه مغاير با اهداف انگليس است خامسا سياستهاي همگرايانه تهران، اتحاد جهان اسلام بويژه در خاورميانه را در پي داشته و مغاير با اهداف انگليس و متحدان غربي آنها در منطقه است. آنها اكنون برآنند تا با تفرقه‌افكني در منطقه مانع از استمرار روند كنوني و ايجاد پايگاهي دوباره براي خود در منطقه گردند هر چند كه به دليل تاكيد منطقه بر اتحاد با ايران ، آنها نيز بر اجراي اين توطئه‌ها اميدوار نمي‌باشند.

4ـ خوش‌خدمتي بلر براي بوش، از فعاليت‌هاي هميشگي وي در عرصه جهاني است. در شرايط كنوني كه اولا جهانيان و افكار عمومي جهان بر شكست طرح‌هاي بوش در عرصه جهاني تاكيد دارند ثانيا بوش براي به نمايش گذاشتن موفقيت‌هاي آينده تلاش مي‌كند، بلر با جوسازي عليه ايران، به نوعي راه را براي اهداف بوش هموار مي‌سازد. بويژه اينكه در اظهارات بلر بر نقش منفي ايران درعراق و تحولات خاورميانه تاكيد گرديده كه مهر تاييدي بر اظهارات و مواضع خصمانه آمريكا عليه تهران مي‌باشد.

5ـ نكته قابل تامل در اظهارات بلر ، فعاليت هاي اقتصادي او و متحدان اقتصادي وي مي باشد . همكاري هاي نظامي كه درآمد سرشاري براي انگليس و‌‌ آمريكا در پي دارد از اصلي ترين محورهاي مذاكرات اين كشورها با سران عرب است. در اين چارچوب آنها با بحران سازي و اختلاف افكني ميان كشورهاي منطقه به ايجاد رقابت تسليحاتي مي پردازند . اكنون بلر كه با عنوان اجير سرمايه داران و تجار اصلحه پست نخست وزيري را كسب كرده است در سفر دوره اي به خاورميانه تلاش دارد تا با امضاي قراردادهاي تسليحاتي رضايت اربابان خود را جلب نمايد .با توجه به سياست بحران آفريني غرب براي واداشتن اعراب به خريد تسليحات نظامي ، وي با متهم ساختن ايران ، براي جلب رضايت اين كشورها به پذيرش خريدهاي نظامي فعاليت مي كند.

رايزني هاي اسد در مسكو

به رغم آنكه آمريكا تلاش داشت تا با تحريم‌هاي بين‌المللي انزواي سوريه را اجرايي نمايد، ساير كشورها با گرايش به دمشق اين سياست را با شكست همراه ساختند چنانكه دعوت مسكو از اسد تكميل كننده اين ناكامي مي‌باشد.

بشار اسد رئيس جمهور سوريه براي ديداري رسمي وارد مسكو گرديده تا ضمن تاكيد بر مناسبات دو جانبه گامي ديگر براي مقابله با سياستهاي خصمانه آمريكا برداشته شود.اسد در حالي وارد مسكو شده كه اولا تحولات خاورميانه وارد مرحله جديدي گرديده بويژه اينكه بازيگران خواستار حضور فعال ايران و سوريه در اين تحولات شده‌اند ثانيا به رغم سياست هاي آمريكا ، ساير كشورها براي توسعه مناسبات با دمشق فعال گرديده‌اند ثالثا مسكو تلاش دارد تا از روابط ديرينه‌ خود با سوريه به عنوان پل ارتباطي با ساير جهان اسلام برخوردار گردند. براين اساس با توجه به تحولات منطقه اهميت سفر اسد و رايزني‌هاي وي در مسكو در چند محور قابل بررسي است:

اولا طرفين از روابط اقتصادي قابل توجهي برخوردار مي‌باشند كه عامل اصلي روابط آنها است. اين روابط بويژه در بعد نظامي از رشد قابل توجهي برخوردار بوده كه در مذاكرات كنوني مي‌تواند ارتقا يابد.( رژيم صهيونيستي و‌آمريكا اين مناسبات را مغاير با اهداف خود دانسته و خواستار تعليق آن شده اند.)

2)بررسي تحولات خاورميانه و چگونگي ايفاي نقش سوريه در اين زمينه از محورهاي مذاكرات مي‌باشد. اسد كه پيش از اين از يمن و امارات ديدار كرده است، اكنون با حضور در مسكو طرحي ديگر براي ايفاي نقش در خاورميانه را اجرا مي‌كند. تاكيد جهانيان بر نقش مثبت سوريه در تحولات خاورميانه از انگيزه هاي فعاليت و حضور اسد در قبال خاورميانه است بويژه اينكه پيش از اين نيز دشمق تلاش هاي بسياري براي حل بحران‌هاي منطقه داشته است.( كميته بيكر كه مسئول بررسي تحولات عراق بوده خواستار مشاركت فعال سوريه و ايران در منطقه گرديده است).

3)تحولات سرزمين هاي اشغالي فلسطين و چگونگي حمايت از ملت و دولت فلسطين نكته‌اي اساسي در رايزني‌هاي منطقه‌اي اسد است. با توجه به اينكه روسيه از اعضاي كميته چهار جانبه است، از سوي ديگر روابطه همه جانبه‌اي با فلسطينيان و رژيم صهيونيستي دارد، مي‌تواند تاثيرات بسياري بر آينده سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين ايفا نمايد كه با همكاري با دمشق اين امر در چارچوب فعال‌تر و موثرتر اجرا خواهد شد.

4)صف‌آرايي مشترك روسيه و سوريه در برابر زياده خواهي‌هاي غرب و آمريكا در خاورميانه از نكات مشترك دو كشور است. روسيه كه سياست خود را بر اساس مقابله با غرب تدوين نموده اكنون از ظرفيت‌هاي دمشق براي تحقق اين مهم مي‌تواند برخوردار گردد در حالي كه سوريه نيز از اين روابط براي كاهش فشارهاي آمريكا استفاده مي‌كند.

5)سياست مسكو بر گسترش روابط با كشورهاي اسلامي بويژه در خاورميانه استوار است. مسكو اين موقعيت را دارد تا با همسويي و گرايش به دمشق، جايگاه خود را درميان جهان اسلام ارتقا بخشد .در همين حال مسكو نيز پل ارتباطي سوريه با كشورهاي شرقي نظير چين، هند، كشورهاي آسيايي مركزي و قفقاز مي باشد كه در شرايط دوري اين كشور از غرب براي آن حائز اهميت است.

ريشه‌هاي بحران داخلي در فلسطين

در حالي كه ملت فلسطين برحمايت از دولت حماس و استمرار انتقاضه تاكيد دارند، تشديد سياست‌هاي تفرقه افكنانه رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن كه با حمايت پيروان طرح‌هاي سازش اجرا مي‌گردد، بحران داخلي فلسطين را تشديد نموده كه صف‌آرايي مردم در برابر تشكيلات خودگردان نتيجه آن مي‌باشد.

ملت فلسطين كه با آراي خود به دولت منتخب حماس براي تشكيل دولتي مردمي براي استمرارمقاومت و تحقق آرمانهايشان تا تشكيل كشور مستقل فلسطيني تلاش تازه‌اي را آغاز كرده بودند، اكنون با مشكلات جديدي مواجه گرديده‌اند كه استمرار مقاومت را الزام‌آور ساخته است.

براين اساس مي‌توان گفت كه بحران كنوني در داخل فلسطين كه رويارويي مردم، دولت و تشكيلات خودگردان را در پي داشته ناشي از سياستهاي رژيم صهيونيستي، غرب ، جهان اسلام (بويژه دولتهاي عربي) عدم توافق ميان دولت حماس و تشكيلات خودگردان بر سر اداره كشورمي‌باشد كه نتيجه آن معطوف شدن گروهها به برخوردهاي داخلي جاي مقابله با دشمنان است.

البته اين نكته قابل ذكراست كه تاكيد ملت فلسطين بر ادامه مقاومت و حمايت از دولت، اصرار حماس بر تشكيل دولت اتحاد ملي با حضور تمام گروههاي فلسطيني مانع اصلي تشديد بحران كنوني است كه مي تواند اتحاد دوباره ملت فلسطين در برابر توطئه‌هاي رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن را درپي داشته باشد هرچند كه اتحاد جهان اسلام در حل بحرانهاي موجود مي‌تواند اقدامي مهم در تسريع اين روند باشد كه با عنايت به تضعيف داخلي رژيم صهيونيستي مي‌تواند بيش از گذشته ملت فلسطين را تا تحقق آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف ياري رساند.

بلر در آزمون خاورميانه

بلر كه در عرصه داخلي و بين‌المللي مشكلات بسياري را در پيش‌روي دارد با سفر دوره‌اي بر خاورميانه تلاش دارد تا ضمن كاهش انتقادها، گامي در چارچوب حفظ قدرت خويش و متحدش جرج‌بوش بردارد در حالي كه روند تحولات همسو با اهداف وي نمي‌باشد.

توني‌بلر نخست‌وزير انگليس سفري دوره‌اي به تركيه، مصر، سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين را آغاز كرده است در حالي كه ديدار سرزده از عراق را نيز در دستور كار دارد. . وي در حالي اين سفر را از تركيه آغاز كرده است كه: در عرصه داخلي براي حضور در معادلات صلح خاورميانه تحت فشار قرار دارد، با شكست جمهوريخواهان در انتخابات كنگره متحد وي در كاخ سفيد با منتقدان بسياري مواجه گرديده كه اجبارا بايد استراتژي خود در خاورميانه تغيير دهد، حضور ساير بازيگران در منطقه تهديدي براي منافع لندن قلمداد مي‌شود، انگليس به عنوان متحد سنتي رژيم صهيونيستي براي حفظ قدرت و تحقق اهدافش تلاش مي‌كند، لندن بر آن است تا بار ديگر به احياي قدرت در اروپا پرداخته و به عنوان بازيگري مهم در اين چارچوب حضور يابد كه بررسي تحولات تركيه بخشي از آن مي‌باشد، بر اين اساس اهداف سفر بلر به منطقه در چند بعد طراحي گرديده كه عبارتند از:

1ـ بلر در حالي اولين مرحله از سفر خود را به تركيه اختصاص داد كه: اولا چالش ميان اروپا و آنكارا افزايش يافته در حالي كه هر كدام ازبازيگران غربي تلاش دارند تا با بررسي اين بحران ضمن كسب امتياز از آنكارا به عنوان قدرتي برتر در حل مشكلات اتحاديه ايفاي نقش نمايند.

ثانيا روابط رژيم صهيونيستي با آنكارا به رغم توسعه مناسبات گذشته، اكنون به دليل گرايش تركيه به كشورهاي اسلامي كاهش يافته كه مغاير با اهداف تل‌آويو است و اكنون بلر براي احياي اين روابط فعاليت مي كند. ثالثا بررسي مساله پ‌ك‌ك‌ و نيز همكاري تركيه در عراق (در كنار كشورهاي عربي) را از اهداف بلر در آنكارا مي‌توان ارزيابي نمود.

2ـ از دلايل حضور بلر در خاورميانه اجراي طرح‌هاي وعده داده شده از سوي بوش براي ايجاد تحولات بنيادين در منطقه است. بلر در هنگام حضور در واشنگتن در ديدار با بوش اعلام كرد كه در راستاي خواست كاخ سفيد براي بررسي تحولات خاورميانه به منطقه سفر خواهد نمود. اين اقدام كه در ادامه همگرايي بوش و بلر است در شرايطي اجرا مي‌گردد كه اولا پس از شكست جمهوريخواهان در انتخابات ميان‌دوره‌اي آمريكا و سپس ارائه طرح بيكر - هاميلتون، بوش وادار به ارائه استراتژي جديد گرديده كه اكنون بلر براي جلوگيري از اجراي اهداف اين افراد به منطقه آمده در حالي كه در ظاهر بررسي ابعاد اين طرح را به نمايش مي‌گذارد ثانيا با ورود تحولات خاورميانه به مراحل جديد، بازيگران متعددي در منطقه حضور يافته اند . اين رويكرد در حالي صورت گرفته است كه انگليس و آمريكا تلاش دارند تا خود را همچنان اولين بايگران عرصه خاورميانه معرفي نمايند. دو بار حضور بلر در خاورميانه پس از گذشت مدت زمان كوتاهي، حكايت از نگراني انگليس از حضور ساير بازيگران در منطقه دارد كه لندن را به تكاپو واداشته است.

سير قهقرايي دموكراسي در فرانسه

فرانسه كه خود را مهد دموكراسي و‌آزادي در جهان مي داند با موضع گيري غير دموكراتيك در برابر شركت كنندگان در نشست هولوكاست بارديگر نقض آزادي بيان در فرانسه را به نمايش گذاشت تا وجهه آنها بيش از پيش در عرصه بين الملل خدشه دار گردد.

فرانسه به عنوان كشوري كه آغاز گر انقلاب آزادي خواهي در اروپا شناخته مي شود توانست با استناد به گذشته خود بسياري از كشورها را به پيروي از قوانين خود هدايت نمايد . آنها همواره تلاش داشته اند تا به عنوان مهد دموكراسي در اروپا و حتي عرصه بين الملل بر قوانين بشر تاثير گذار باشند . نكته قابل تامل در عملردهاي دولتمردان فرانسه در ترويج آنچه‌ آنها از آن با نام دموكراسي و‌ حقوق انسان ها ياد مي كنند ، موضع گيري آنها در قبال آزادي بيان است .به رغم‌آنكه اين كشور شعار آزادي بيان را عنوان مي كند اما گزارش هاي منتشره حكايت از دوري آن از اصل آزادي انسان ها براي تحقيق آزاد پيرامون مسائل تاريخي و اجتماعي دارد. نمونه بارز اين موضع گيري را در عملكرد آنها در قبال اجلاس هولوكاست و شركت كنندگان در اجلاس تهران مي توان مشاهده نمود. ژاك شيراك كه بارها سران جهان را به نقض حقوق افراد متهم مي كند در اقدامي مغاير با اصل‌آزادي بيان خواستار پيگرد دانشمنداني گرديده كه در نشست هولوكاست در تهران شركت داشته اند. هرچند كه اين اقدام با توجه نفوذ صهيونيست ها بر اين كشور كه به بازداشت و محاكمه بسياري از محققين تاريخي كه به بررسي هولوكاست پرداخته اند منجر گرديده ، امري دور از ذهن نمي باشد اما چند نكته در اين زمينه قابل تامل است كه استمرار آن مي تواند نتايج نا مطلوبي براي اين كشور به همراه داشته باشد.

1. فرانسه به عنوان كشوري كه خود را سردمدار نهضت هاي آزادي خواه مي داند در شرايطي مي تواند بر اين ادعا تاكيد نمايد كه همچنان مروج‌ آزادي بيان در عرصه جهاني باشد. كشوري كه خود به دليل منافع سياسي به مخالفت با تحقيقات تاريخي نظير هولوكاست مي پردازد، نمي تواند ديگر خواستار الگو گيري ساير كشورها از قوانين خود به عنوان الگوي دموكراسي جهاني باشند. مسلما وقتي دولتمردان فرانسه در برابر اهانت نشريات به پيامبر اعظم (ص) سكوت و به حمايت از آن مي پردازند و در نقطه مقابل با محققيني كه براي بيداري جهانيان از حقايق تاريخي نظير هولوكاست فعاليت مي كنند ، ديدگاهي دوگانه و جهت دار از آزادي بيان را به نمايش مي گذارند كه مورد رضايت متحدان غربي و محافل جهاني نخواهد بود كه بي اعتمادي به اين كشور را در پي خواهد داشت.
2. مواضع اتخاذ شده از سوي دولتمردان فرانسه در برابر محققان هولوكاست بيانگر اين حقيقت است كه پاريس كاملا تحت سيطره رژيم صهيونيستي قرار دارد . اين وابستگي كه نمود آن در حمايت پاريس از جنايات صهيونيست ها در سرزمين هاي اشغالي و جنگ لبنان مشاهده گرديده ،در شرايطي كه انزجار جهاني از تل‌آويو افزايش يافته پيامدهاي نامطلوبي براي آن به همراه خواهد داشت. اولا وابستگي پاريس به صهيونيست ها نشانه اي بر عدم استقلال دولتمردان فرانسه در سياست خارجي و داخلي است كه محبوبيت‌آن را نزد مردم فرانسه كاهش خواد داد كه مسلما آراي غير يهوديان را به گروههاي معارض دولت انتقال خواهد داد. ثانيا ، فرانسه به عنوان مهم دموكراسي در تدوين قوانين اروپا ايفاي نقش مي كند .آنها زماني مي توانند اين موقعيت را استمرار بخشند كه موضعي اصولي براي گسترش آزادي بيان اتخاذ نمايند . نگاه مغرضانه آنها به هولوكاست موقعيت‌آنها را در اروپا متزلزل خواهد ساخت.
3. فرانسه براي گسترش مناطق نفوذ در خاورميانه و كشورهاي اسلامي تلاش مي كند . با عنايت به مخالفت شديد ملت هاي مسلمان با رژيم صهيونيستي و حاميان آن ، استمرار حمايت از هولوكاست و اهداف صهيونيست ها تاثيرات منفي بسياري بر اهداف و خواسته هاي پاريس خواهد داشت كه مسلما مد نظر آن نخواهد بود.(ملت هاي مسلمان هرگز نخواهد پذيرفت كه كشوري كه با سكوت در برابر جنايات صهيونيست ها به حمايت از افسانه اي تاريخي مي پردازد و مانع از افشاي واقعيات آن مي شود با آنها مراوده داشته باشد)

فرانسه در چنگال صهيونيست

سياستمداران فرانسه در حالي خود را براي انتخابات رياست جمهوري آماده مي‌سازند كه براي كسب آراء به هر ترفندي متوسل مي گردند كه بخشي از آن را چشم‌پوشي از حقايق موجود در قبال ايران و جبهه‌گيري به نفع رژيم صهيونيستي است كه تزلزل سياستمداران فرانسوي و وابستگي آنها به صهيونيست ها را آشكار مي‌سازد.

در حالي كه فرانسه خود را براي تعيين رئيس جمهور آينده آماده مي‌سازد و گروه‌هاي سياسي نمايندگان خود را معرفي مي‌نمايند،تبليغات انتخاباتي نيز وارد مرحله جديدي گرديده است. اخبار منتشره حكايت از آن دارد كه انتخابات آتي عرصه رقابت ميان دو ويلين، ساركوزي و رويال خواهد بود. آنچه در عملكرد اين افراد و هم حزبي هاي آنها براي كسب آراء مردمي حائز اهميت است، مواضع آنها در قبال ايران و فعاليتهاي هسته‌اي آن مي‌باشد كه حكايت از شكاف موجود ميان سياستمداران فرانسه در برابر اين مهم و وابستگي آنها به صهيونيست ها دارد. در اين چارچوب مواضع خانم سگولن رويال نماينده سوسياليستها و ژاك شيراك رئيس جمهور فرانسه در قبال رژيم و پرونده هسته اي ايران بيش از هر چيز ديگر، مورد توجه مي‌باشد. رويال كه تلاش دارد تا به عنوان اولين زن رئيس جمهورفرانسه معرفي گردد، سياست اصلي خود را بر حمايت از رژيم صهيونيستي تدوين نموده است. او در نخستين سفر تبليغاتي خود به سرزمين هاي اشغالي فلسطين سفر نموده و رسما به حمايت از تل‌آويو و مقابله با مقاومت ملت فلسطين پرداخت. در كنار اين مساله نكته مهم اصرار خانم رويال در كنار ژاك شيراك بر غير‌صلح‌آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و تاكيد آنها بر توقف اين فعاليت‌ به خاطر امنيت رژيم صهيونيستي مي باشد. اين گونه موضع‌گيري ها كه با انتقاد شديد محافل سياسي فرانسه و عرصه بين‌الملل مواجه گرديده در حالي كه بيانگر ضعف سياسي و عدم آگاهي مقامات فرانسه از تحولات جهاني دارد، چند نكته اساسي را در ذهن يادآور مي‌سازد.

1)فرانسه از جمله كشورهايي است كه كاملا تحت سيطره صهيونيست ها است و عمدتا از استقلال و آزادي عمل برخوردار نمي‌باشد. از وابستگي اين كشور به صهيونيست بين‌الملل همان بس كه براساس قوانين حاكم بر فرانسه اقليت چند درصدي يهودي، 90 درصد امكانات را دراختيار دارند در حالي كه چندين ميليون مسلمان و رنگين پوست از بسياري از امكانات محروم بوده و تحت شرايط سخت بسرمي‌برند. در قوانين اين كشور كه خود را مهد آزادي بيان مي‌داند هرگونه سخن از هولوكاست با محكوميت مواجه مي‌گردد تا وابستگي پاريس به صهيونيست ها تكميل تر گردد. دركنار سوسياليست‌ها ساير احزاب از جمله شيراك نيز با حمايت از رژيم صهيونيست دربرابرلبنان و ملت فلسطين براي كسب حمايت‌هاي مالي و آراء صهونيست‌ها تلاش كرده‌اند. (شيراك در ادامه اين روند بازداشت افرادي را كه در نشست هولوكاست در تهران شركت كرده بودند را صادر كرده است)

2)بررسي تحولات انتخاباتي فرانسه نشان مي‌دهد كه احزاب از جايگاه داخلي برخوردار نبوده و برنامه‌اي براي عرصه داخلي ندارند. اين ضعف سبب شده تا آنها براي تبليغات انتخابات به عرصه سياست خارجي روي آورند كه تحقق صلح و امنيت جهاني در راس اين سياست قرار گرفته است. عملكرد فرانسه در پايان جنگ 33 روزه لبنان كه افزايش محبوبيت شيراك را در پي داشت ، تجربه اي براي احزاب به حساب مي آيد كه براي كسب آراي مردمي خود را حامي صلح جهاني معرفي نمايند. برخي دولتمران فرانسه در حالي با موضع‌گيري سرسختانه در برابر برنامه‌هسته‌اي ايران تلاش دارد تا برنامه شيراك در قبال لبنان را تكرار كنندكه چند حقيقت را فراموش كرده اند.

اولا: فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران بحران جهان نمي‌باشد بلكه تحت نظارت كامل آژانس انرژي اتمي است.

ثانيا: مجامع جهاني نيز بر صلح‌آميز بودن و حق ايران براي دست‌يابي به فن‌آوري هسته‌اي تاكيد دارند. بر اين اساس جنجال‌آفريني در قبال ايران امري خلاف واقع و برگرفته از برداشتهاي ناآگاهانه مقامات فرانسه از حقايق بين‌المللي است. در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه برخي افراد نظير خانم رويال با اين موضع‌گيري ها تلاش دارند تا از حمايت آمريكا كه خواستار ايجاد دولتهايي با ديدگاه افراطي عليه ايران است دست يابد.

3)مقامات فرانسه فراموش كرده‌اند كه وقتي كه خود براي دست‌يابي به راكتور جوش هسته‌اي به نزاع در عرصه جهاني مي‌پردازند و با زد و بندهاي سياسي اين امر را براي خود كسب مي كنند (در حالي كه توسعه نيروگاه‌هاي هسته‌اي و سلاح‌هاي هسته اي را در دستور كار قرار داده اند) نمي‌توانند در برابرخواست ساير ملتها براي دست‌يابي به فن‌آوري صلح‌اميز هسته‌اي مانع ايجاد نمايند. (شيراك چندي پيش بر تقويت بازدارندگي هسته اي تاكيد و خواستار توسعه اين فعاليت ها شد)اين موضع‌گيري نشان مي‌دهد كه آنها صرفا براي انحصار هسته‌اي تلاش مي كنند كه در آن جايگاهي براي ديگران وجود ندارد، در حالي كه اين امرمغاير با خواسته‌هاي بين‌الملي مي‌باشد.

4) مقامات فرانسه جنايات خود در الجزاير و رواندا را كه به نسل كشي منجر گرديد را به خاطر آورند كه چگونگي درهنگام دست يابي به قدرت به جنايت عليه بشريت مي‌پردازند در حالي كه انقلاب اسلامي ايران صرفا بر تعامل و صلح جهاني تاكيد دارد. در چنين شرايطي اگر بازدارندگي جهاني براي جلوگيري از تهديد امنيت بين المللي مطرح باشد ، بايد در اولين اقدام فرانسه و متحدان غربي آن خلع سلاح گردند تا از تكرار جنايات گذشته

آنها جلوگيري گردد.

براين اساس مي‌توان گفت كه مواضع غيراصولي و افراطي مقامات فرانسه كه بيش از آنكه برگرفته از حقايق حاكم كه بر عرصه بين‌المللي باشد در چارچوب تبليغات انتخاباتي است كه با محوريت كسب رضايت رژيم صهيونيستي و آمريكا صورت مي‌گيرد. آنها با اين گونه رفتارها برآنند به آراء و حمايت‌هاي مالي صهيونيست ها دست يابند چرا كه در ميان ساير اقشار جامعه جايگاهي ندارند.در چنين شرايطي بايد گفت كه مواضع دولتمردان فرانسه آشكار ساخت كه اين كشور داراي اختيار در سياست خارجي نمي‌باشد و صرفا به دليل وابستگي به رژيم صهيونيستي تصميم‌گيري مي‌كند چنانكه پيش از اين نيز آشكارا در حمايت از اين رژيم در برابر كشتار فلسطينان و جنايات صورت گرفته در جنگ 33 روزه عليه لبنان سكوت كرده و حتي به محاكمه حزب الله و مقاومت ملت فلسطين پرداختند.

خروج سوريه از انزوا

به رغم آنكه آمريكا با اعمال تحريم‌هاي بين‌المللي براي به انزوا كشاندن سوريه فعاليت مي‌كرد، جايگاه مهم و ارزنده دمشق در تحولات منطقه موجب عدم اجراي اين مهم از سوي ساير كشورها و حضور آنها در برقراري روابط با آن گرديد.

دولتمردان كاخ سفيد پس از حضور در عراق تلاش نمودند تا به طور مستقيم به مهار سوريه بپردازند. آنها كه در راستاي منافع رژيم صهيونيستي و طرح‌هاي به اصطلاح اصلاح خاورميانه ،سوريه را سدي بزرگ مي‌دانستند اعمال فشارهاي يك‌جانبه و چندجانبه را عليه آن تدوين كردند. در اين راستا آنها با نام مداخله دمشق در امور داخلي عراق، بررسي پرونده ترور حريري و خروج سوريه از لبنان، با تصويب قطعنامه‌هاي بين‌المللي و سياست‌هاي اعلام شده از سوي كنگره به تحريم دمشق پرداختند. آنها با اين سياست‌ها بر آن بودند تا در نهايت سوريه را وادار به قبول خواسته‌هاي خود بويژه در عدم حمايت از ملت فلسطين و پذيرش مذاكره با رژيم صهيونيستي نمايند .نكته قابل تامل در تحريم‌هاي اعمال شده از سوي آمريكا و انزواي طراحي شده براي سوريه، عدم گرايش كشورها به اين خواسته آمريكا است. سير تحولات نشان مي‌دهد كه در طي اين مدت نه تنها سوريه در انزوا قرار نگرفته بلكه به مركزي ديپلماتيك براي بررسي تحولات منطقه از سوي بازيگران خارجي مبدل گرديده كه اجبارا كشورها را به برقراري روابط دوستانه با اين كشور واداشته است. بازگشايي سفارت عراق در دمشق، تاكيد لبنان بر گسترش مناسبات با سوريه و حضور نمايندگاني از انگليس، فرانسه، آلمان، چين، ايتاليا، روسيه، اسپانيا در دمشق از اعتراف جهان به نقش سوريه و مخالفت آنها با سياست‌هاي آمريكا در قبال اين كشور حكايت دارد كه شكست سياست‌ها و توطئه‌هاي آمريكا و رژيم صهيونيستي را در پي دارد. اين گرايشات كه قدرت منطقه‌اي دمشق را مي‌رساند، در حالي صورت مي‌گيرد كه:

1ـ كشورهاي اروپايي در شرايطي كه موج آمريكا‌ستيزي در خاورميانه افزايش يافته براي حضور در منطقه فعاليت مي‌كنند. آنها با درس گرفتن از تجربه‌هاي آمريكا دريافته‌اند كه سوريه در ميان ملت‌هاي منطقه از جايگاه بالايي برخوردار است، لذا باگرايش به اين كشورها مي‌توانند راه براي حضور در ساير كشورها هموار سازند. (برخلاف برخي دولت‌هاي عربي، ملت‌هاي منطقه از سياست‌هاي ضدصهيونيستي و ضدآمريكايي اسد حمايت نموده، لذا تمايل بيشتري به كشورهايي دارند كه با دمشق ارتباط برقرار مي‌سازند كه اروپا نيز از اين مقوله استفاده مي‌كنند كه نتيجه آن خروج سوريه از انزوا را در پي داشته است).

2ـ تحقق صلح خاورميانه، حل بحران عراق، لبنان از جمله سياست‌هاي جهاني مي‌باشد. اكنون اروپايي‌ها درتلاشند تا با حضور فعال در اين عرصه از ضعف هاي آمريكا براي ارتقاي جايگاه جهاني خود بهره‌برداري نمايند. هر چند كه تاكنون واشنگتن به سياست تهديد و جنگ براي تحقق طرح به اصطلاح صلح خاورميانه تاكيد داشته است اما اروپا بر اصل تعامل و مذاكره با كشورهاي منطقه اصرار مي‌ورزد. در شرايط كنوني بويژه با تاكيد كارشناسان بر حضور فعال ايران و سوريه در برقراري ثبات در خاورميانه (به دليل موقعيت سياسي و جغرافيايي) اروپايي‌ها رويكرد قابل توجهي به دمشق را آغاز كرده‌اند. ديدارهاي مقامات ايتاليا، اسپانيا، آلمان، انگليس را براي تحقق اين مهم مي‌توان ارزيابي نمود. (اين كشورها در حالي به سوريه روي آورده‌اند كه مغاير با سياست‌هاي تحريمي آمريكا است و در مواردي انتقاد اين كشور از اروپايي‌ها را در پي داشته است).

نقش بازدارنده حكيم در طرح كاخ سفيد

بوش تنها در كاخ سفيد

نومحافظه‌كاران كه با ايده آمريكايي نوين در كاخ سفيد حضور يافتند، نه تنها نتوانستند ايده جهاني خود را محقق سازند بلكه در نهايت وادار به خروج از قدرت گرديدند تا در سال 2008 به طور كامل از صحنه سياسي خارج شوند.

پس از پيروزي جمهوريخوهان در انتخابات سال 2000 آمريكا، تيم جديدي از اين قشر با ايدئولوژي نومحافظه‌كارانه با محوريت تهاجم پيش‌دستانه وارد كاخ سفيد گرديدند. اين گروه كه متشكل از رايس، رامسفلد، بولتون، كالين پاول، ديك‌چني، بوش و تعدادي از مشاوران ارشد آنها بود سياست خصمانه و جنگ‌طلبانه در عرصه بين‌الملل را الگوي خويش ساخت. پس از انتخابات 2004 اين قشر كه كارنامه‌اي موفق را براي خود متصور بود، تركيب خويش را تكميل‌تر كرد در حالي كه برخي از افراد با ديدگاه‌هاي متعادل‌تر نظير كالين‌پاول و چند تن از مشاوران كاخ سفيد را بركنار نمودند. حضور كاندوليزا رايس در راس وزارت امور خارجه، حفظ رامسفلد در وزارت دفاع، جان بولتون در سازمان ملل، حكايت از تاكيد محافظه‌كاران براي تكرار سياستهاي گذشته و تقويت پايگاه سياسي خود براي انتخابات 2008 مي‌باشد. ايده نومحافظه‌كاران بر دو محور اساسي استوار بوده است. اولا رسيدگي به سياست خارجي بدون توجه به شرايط اجتماعي و رفاهي مردم ايالات متحده ثانيا ايجاد رعب و وحشت در ميان جامعه براي همسويي مردم با سياست‌هاي جنگ‌طلبانه در عرصه بين‌الملل. ايدئولوژي طراحي شده از سوي نومحافظه‌كاران مردم آمريكا را وارد جنگ افغانستان، عراق، تقابل با متحدان سنتي در اروپا، دوري از مناطق نفوذ در شرق آسيا، آمريكاي لاتين، خاورميانه و حتي سازمان ملل نمود. نتيجه نهايي اين ديدگاه هزينه‌هايي سنگين مالي براي مردم ايالات متحده، بحران اقتصادي و اجتماعي در اين كشور و شكست هژموني آمريكايي در عرصه بين‌الملل گرديد. هر چند نومحافظه‌كاران طرح‌هاي خود را براي حضور نسل جديدي از جمهوريخواهان در انتخابات 2008 و كاخ سفيد اعلام كرده بودند اما روند تحولات نه تنها اين امر را محقق نساخت بلكه شكست آنها در تاريخ آمريكا نويد داد. در حالي كه در دو سال گذشته آنها وادار گرديدند كه برخي اصلاحات را در هرم سياسي انجام دهند تا از فروپاشي قدرت جلوگيري نمايند اما شكست آنها در انتخابات ميان‌دوره‌اي پاياني بر اين اقتدار را رقم زد. با پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات، نومحافظه‌كاران از چند جهت تحت فشار قرار گرفتند: اولا دموكرات‌ها كه پس از 12 سال در راس كنگره و سنا قرار گرفته‌اند، خواستار حركت كاخ سفيد در چارچوب اهداف آنها گرديده‌اند. ثانيا جمهوريخواهان كه شاخه اصلي و سرمنشاء نومحافظه‌كاران هستند، عامل شكست خود را در كاخ سفيد و تيم نومحافظه‌كار بوش جستجو مي‌كنند ثالثا نومحافظه‌كاران خود نيز براي ادامه سياستهاي جهان و حضور در انتخابات 2008 مي‌باشند. آنها اكنون به اصلاح بخش‌هايي مي‌پردازند كه افراطي‌گري در آنها تزلزل و شكست نومحافظه‌كاران را در پي داشته است، البته اين تغييرات گرايش به سوي افرادي نزديك با نومحافظه‌كاران است كه در چارچوب متعادل‌تري مي‌باشند.

1ـ عملكردهاي وزارت دفاع در تشويق دولت به جنگ‌طلبي در عراق از عناصر اصلي شكست آمريكا در عرصه داخلي مي‌باشد. عملكردهاي رامسفلد در پنتاگون موجب گرديد تا كاخ سفيد ضمن شكست در عراق و افغانستان، در عرصه داخلي نيز با انتقادهاي شديد مواجه گردد رفتن رامسفلد و آمدن گيتس بخشي از طرح اصلاح براي كاهش منتقدان مي‌باشد كه تحت فشار مردم و دموكرات‌ها صورت گرفت.

2ـ جان بولتون و سياست‌هاي افراطي وي در سازمان ملل متحد در يك سال گذشته لطمات بسياري بر جايگاه جهان آمريكا وارد ساخت. هر چند كه وي توانست حمايت قابل توجهي از رژيم صهيونيستي را اجرا كند اما در ساير تحولات شكست را براي آمريكا به ارمغان آورد. با آمدن دموكرات‌ها و گرايش آنها به نهادهاي بين‌المللي، جان‌بولتون مهره ديگري بود كه وادار به استفاء گرديد. وي در حالي از سازمان ملل خارج شد كه نومحافظه‌كاران ديگر توانايي مقابله با انتقادهاي جهاني را ندارند لذا برآنند تا با خروج بولتون از اين فشارها بكاهند. (بولتون از افراطي‌ترين نومحافظه‌كار قلمداد مي‌شود).

3ـ بخش ديگري كه در دولت نومحافظه‌كار بوش ناتوان عمل كرده، وزارت امور خارجه به رهبري كاندوليزا رايش مي‌باشد. رايس كه در جنگ پيش‌دستانه و مقابله با تهديدات بين‌المللي ديدگاه‌هاي افراطي را در دستور كار دارد، نه تنها متحدان جديدي براي آمريكا نيافته بلكه متحدان سنتي را نيز از دست داده است. وي كه به دليل سياست‌هاي متعادل پاول جاي او نشست، كارنامه‌اي مملو از شكست را سازماندهي نمود. انقلابات ضدآمريكايي در آمريكاي لاتين، آمريكا‌ستيزي در خاورميانه، حضور اسلام‌گرايان در جهان عرب، دوري شرق آسيا از ايالات متحده، شكست صهيونيست‌ها در جنگ لبنان و فلسطين، نتايج كاركردهاي افراطي رايس مي‌باشد. اكنون بسياري از مشاوران رايس در چارچوب اصلاحات جديد وزارت خارجه، از كار بركنار شده‌اند و او نيز خود را براي خروج از كاخ سفيد آماده مي‌سازد. با توجه به روند خروج نومحافظه‌كاران از كاخ سفيد رايس و ديك‌چني نيز به ترتيب در جمع اخراجي‌ها قرار دارند تا بوش به طور كامل در تنهايي و انزوا قرار گيرد.

با عنايت به تحولات داخلي آمريكا و كاخ سفيد مي‌توان گفت كه تفكر نومحافظه‌كاران در روزهاي پاياني خود به سر مي‌برد و جرج‌بوش در نهايت تنها و منزوي در كاخ سفيد دوران رياست جمهوري خود را سپري مي‌كند تا ايده نومحافظه‌كار (در عمري كوتاه 8 ساله) به فعاليت خود پايان دهد. بر اين اساس با خروج رامسفلد، بولتون، مشاوران ارشد و در آينده نزديك رايس و ديك‌چني از كاخ سفيد دوران تك‌گويي بوش آغاز مي‌گردد در حالي كه ديگري مجري براي طرح‌هاي جنگ‌طلبانه وي وجود ندارد و صرفا براي حفظ ظاهر (تا پايان دوره رياست جمهوري در سال 2008) صورت مي‌گيرد تا در سال 2008 وي نيز با ايده نومحافظه‌كاران از صحنه سياسي محو گردد.

نگاه جهانيان به نشست هولوكاست در تهران

كنفرانس بين‌المللي هولوكاست فردا در حالي در تهران برگزار مي‌گردد كه رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن كه از برملا شدن دروغين بودن افسانه هولوكاست در هراس مي‌باشند به جبهه‌گيري در برابر آن پرداخته‌اند تا گواهي ديگر بر آزادي بيان‌گزينشي از سوي آنها باشد.

از مسائل مطرح در عرصه جهاني حقيقت يا ابطال ادعاي صهيونيست‌ها درباره هولوكاست است. صهيونيست ها با سند سازي و تحريف تاريخ بر اين ادعايند كه در طول جنگ جهاني دوم آلمان 6 ميليون يهودي را در اتاق‌هاي گاز و كوره‌هاي آدم‌سوزي به قتل رسانده‌اند لذا آنها براي حفظ جان خود بايد به اشغال سرزمين فلسطين بپردازند. اين اظهارات در حالي بيان شده كه بسياري از محققان و تاريخ دانان غربي و شرقي اين امر را غير ممكن دانسته و مواضع غرب و صهيونيست‌ها را صرفا ترفندي سياسي براي اشغال سرزمين فلسطين و توجيه جنايات صهيونيست‌ها مي‌دانند. آنچه در بررسي واقعيت داشتن يا دروغين بودن هولوكاست اهميت دارد، برگزاري نشست تحقيقي- علمي هولوكاست در تهران و مواضع اتخاذ شده در برابر آن است. اين نشست در حالي فردا برگزار مي‌شود كه رژيم صهيونيست و مقامات غربي و شخص كوفي عنان با موضعي غيرمسئولانه آن را نادرست و خواستار لغو آن شده‌اند. بررسي موضع‌گيري‌هاي اعلام شده بيانگر چندين حقيقت مي‌باشد كه پرده از چهره واقعي مخالفان اين نشست برمي‌دارد.

2)عملكردهاي غرب و كوفي عنان حكايت از سيطره صهيونيست‌ها بر مواضع و تصميمات آنها دارد. در طول 8 سال دبيركلي عنان بر سازمان ملل ،وي نتوانسته هيچ اقدامي براي مقابله با جنايات صهيونيست‌ها در لبنان و فلسطين انجام دهد و حتي به اعمال فشار بر فلسطينيان از طريق سازمان ملل و ساير كشورها تاكيد نموده است. در نقطه مقابل نيز كشورهاي غربي و آمريكا با حمايت همه جانبه مستقيم و غيرمستقيم (كمكهاي سياسي، اقتصادي نظامي و حمايت در سازمان ملل) از رژيم صهيونيستي سرسپردگي خود را به آن اعلام كرده‌اند، اكنون آنها براي تكرار اين حمايت‌ها فعال گرديده‌اند.

3)آنها در حالي در برابر اجلاس هولوكاست قرار گرفته‌اند كه در برابر جنايات رژيم صهيونيستي در فلسطين اشغالي و جنگ 33 روزه كه هزاران نفر را با سلاح‌هاي غيرمتعارف شيميايي و هسته‌اي به كام مرگ برده‌اند، اشغالگران عراق كه هزاران غيرنظامي (اكثرا زنان و كودكان) را به خاك خون مي‌كشند كه آمار آنها نزديك به 650 هزار نفر بالغ مي‌گردد (اين در كنار آمار صدها هزار نفري است كه به دليل استفاده از سلاح‌هاي غيرمتعارف به سرطان و بيماري‌هاي لاعلاج مبتلا شده‌اند.) جنگ‌هاي داخلي در آفريقا كه به دليل مداخلات غرب هزاران قرباني گرفته است و در نهايت فقر و گرسنگي سراسري در ممالك فقير كه صرفا به دليل استعمار و سياستهاي زياده خواهانه كشورهاي ثروتمند، ميليونها انسان را در آستانه مرگ تدريجي قرار داده (شامل چند ميليون كودك) و .. سكوت كرده‌اند و آنها را فاجعه‌اي انساني نمي‌دانند.

4)كشورهاي غربي و سازمان ملل فراموش كرده‌اند كه سلاح‌هاي شيميايي غرب در طول 8 سال جنگ تحميلي هزاران ايراني را به كام مرگ برد و اكنون نيز بسياري از آنها در بدترين شرايط درد و رنج سالهاي جنگ را متحمل مي‌گردند اما هيچ نهاد بين‌المللي حاضر به بررسي پرونده جانبازان شيميايي ايران و محاكمه عاملان اين جنايت نمي‌باشند چرا كه منافع غرب در خطر قرار مي‌گيرد. به عبارتي ديگر آنها چشم از هولوكاستي كه خود ايجاد كرده‌اند فرو بسته‌اند و به دفاع از افسانه‌اي پرداخته اند كه منافع آنها را تامين مي‌كند.

براين اساس مي‌توان گفت كه نشست هولوكاست در تهران بار ديگر اثبات نمودند كه دموكراسي دروغين، همچنان برغرب حاكم است و آنها براساس منافع خود در برابر آن موضع‌گيري مي‌كنند. آنها اكنون نتايج نشست تهران را برابر با افشاي دروغين بودن هولوكاست مي‌دانند كه نتيجه آن اولا بر ملا شدن دروغين بودن بهانه‌هاي غرب براي حمايت از رژيم صهيونيستي است كه افكار عمومي اين كشورها را عليه دولتمردانشان تحريك مي‌سازد ثانيا قوانين حاكم بر اين كشورها كه براساس آن بسياري به دليل انكار هولوكاست محاكمه و راهي زنداني شده‌اند ابطال مي‌گردد ثالثا بررسي هولوكاست موجب مي‌گردد تا اشغال‌گيري صهيونيست‌ها براي جهانيان آشكار شود كه صف‌آرايي جهاني در برابر جنايات آنها را در پي دارد، رابعا اين نشست حقانيت ايران را در مخالفت با رژيم صهيونيستي و متحدان آن آشكار مي‌سازد كه شكست سنگيني براي سياست‌هاي غرب در قبال تهران حتي در زمينه پرونده هسته‌اي خواهد بود.

توطئه غرب با هلال شیعه و سنی

دولتمردان غرب که اتحاد جهان اسلام بویژه در خاورمیانه را عامل شکست سیاست های توسعه طلبانه و جاه طلبی های خود می دانند با مطرح کردن هلال شیعه و سنی برای شکستن این اتحاد گام بر می دارند . موقعیت جغرافیایی و اقتصادی خاورمیانه سبب گردیده تا همواره کانون توجه قدرت های بزرگ قرار گیرد چنانکه در دهه اخیر خاورمیانه مرکز تحولات جهانی معرفی گردیده است . با توجه به ترکیب جمعیتی این منطقه که اکثریت مسلمان را شامل می گردد، قدرت های غربی برای تأمین منافع و حضور در آن، بیش از هر چیز تلاش دارند تا از ابزار دینی و نگرشی بهره برداری نمایند آنها در یافته اند که اتحاد کشورهای اسلامی موجب شکست طرح های توسعه طلبانه و نفوذ آنها در مناطق استراتژیک بویژه در خاورمیانه میگردد چنانکه :

ديپلماسي افكار عمومي

پیام احمدی نژاد به مردم آمریکا باز تاب گسترده ای در عرصه بین الملل و در داخل آمریکا داشت که بار دیگر ضمن آشکار ساختن چهره جنگ طلبانه و غیر دموکراتیک دولت مردان آمریکا به سیاست های مسالمت آمیز ایران که بر گرفته از عدالت جهانی است تاکید نمود . دکتر احمدی نژاد رئیس جمهور ایران طی نامه ای خطاب به مردم آمریکا آنها را به عدالت، مبارزه بافقر، حمایت از مظلومان و مستضعفان، مقابله با جنایات آمریکا و رژیم صهیونیستی که جهان را به آشوب کشانده اند و.... فرا خوانده و بر همزیستی دو ملت ایران و آمریکا تاکید نمود. این نامه 5 صفحه ای که دومین نامه احمدی نژاد است که راهی آمریکا می گردد، از چند ویژگی برخوردار بود :

ديدار مبارك از اروپا

حسني مبارك سفري ديگر به اروپا را در دستور كار قرار داده تا پس از ديدار از چين و روسيه مهر تاييدي باشد بر سياست فراگير او در عرصه جهاني كه مي تواند نقش آن را در تحولات خاورميانه ارتقا خواهد بخشد.

حسني‌مبارك نخست‌وزير مصر كه به دليل سياست‌هاي چندجانبه‌گرايانه توانسته است جايگاهي مهم در معادلات منطقه‌اي و سياست خارجي كشورها كسب نمايد براي ديدار با سران ايرلند، آلمان و فرانسه راهي اروپا گرديده است. او در حالي به اين مهم پرداخته كه چندي پيش نيز ديداري از ايتاليا، آلمان و فرانسه را داشته تا دليلي باشد بر گرايشات غربي مبارك در كنار اتحاد سنتي با آمريكا. ديدار مبارك از اروپا در حالي صورت مي‌گيرد كه: پيش از اين مبارك در سفري دوره اي از چين و روسيه ديدار داشته كه با محوريت ساخت و توسعه نيروگاه هسته اي صورت گرفته است ، تحولات خاورميانه مرحله جديدي گرديده و تمام بازيگران جهاني براي كسب منزلت جهاني در آن فعاليت مي‌كنند، مبارك براي توسعه هسته‌اي و پويايي اقتصاد تلاش مي‌كند، قاهره به عنوان يكي از مراكز مدنظر غرب براي تحقق طرح صلح اعراب و رژيم صهيونيستي و اصلاحات خاورميانه در نظر گرفته شده كه اجلاس هاي بسياري را در اين كشور برگزار شده است. بر اين اساس اهداف مبارك از سفر دوباره به اروپا عبارتند از:

1ـ از چالش‌هاي هميشگي مبارك، مخالفت‌هاي شديد داخلي با طرح‌هاي وي مي‌باشد. اين مهم همواره نگراني وي را در پي داشته است. در اين راستا وي با ديدارهاي مكرر از اروپا و آمريكا ضمن انحراف افكار عمومي از تحولات داخلي و نيز به نمايش گذاشتن چهره‌هاي فعال از ديپلماسي، رضايت متحدان خود را براي سركوب مخالفان (بويژه اخوان المسلمين) كسب مي‌كند. در سفرهاي گذشته مبارك به اروپا و آمريكا شاهد بازداشت‌هاي مكرر مخالفان دولت و اعضاي اخوان المسلمين مي‌باشيم در حالي كه غرب در برابر آن سكوت كرده است.مبارك كه از بحران مشروعيت رنج مي برد به دليل عدم وجود پايگاه داخلي به متحدان غربي و آمريكا متوسل مي گردد كه رايزني هاي متعد با آنها در اين چارچوب صورت مي گيرد.

2ـ مبارك در حالي به اروپا رفته كه پيش از آن بر گسترش روابط با چين و روسيه به عنوان متحدان جديد تاكيد نموده است. سفر وي به مسكو و پكن، نارضايتي آمريكا و اروپا را در پي داشت. مبارك با حضور دوباره در اروپا براي تاكيد بر استمرار اولويت مذاكره با اروپا و نيز جلب رضايت آنها براي همكاري قاهره با پكن و مسكو در توسعه فن‌آوري هسته‌اي تلاش مي‌كند.(فرانسه از مصر به عنوان يكي از مناطق نفوذ خود ياد مي كند و خواستار همگرايي كامل مبارك با اهداف خود مي باشد.)

3ـ نكته مهم در سفر مبارك، همزماني آن با ديدارهاي سران رژيم صهيونيستي از آلمان و فرانسه است. مبارك در حالي از فرانسه و آلمان ديدار نمود كه روز چهارشنبه تسيوي ليون وزير خارجه رژيم صهيونيستي با سران پاريس ديدار داشته و اولمرت نيز طي روزهاي آينده راهي آلمان مي‌گردد. براين اساس مي‌توان اين تحركات را نوعي تلاش براي هماهنگ نمودن مواضع مصر با اروپا و برخي اعمال فشارها بر رژيم صهيونيستي در قبال صحراي سينا و پذيرش طرح‌هاي صلح خاورميانه، ارزيابي نمود. البته سياست‌هاي مصر بيشتر در چارچوب اهداف آمريكا و برخي خواسته‌هاي رژيم صهيونيستي براي اعمال فشار بر فلسطينيان است كه در اين سفر نيز در قالب صلح خاورميانه مي‌تواند اجرايي گردد.

4ـ در طي هفته‌هاي اخير تحولات خاورميانه وارد مراحل جديدي گرديده كه تحولات نسبي در آن را تداعي نموده است.رويكرد آمريكا براي حل بحران عراق، بررسي دوباره تحولات فلسطين اشغالي، اصلاحات خاورميانه از يك سو و فعال شدن ساير بازيگران منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي نظير كشورهاي عربي، اروپا، سازمان ملل، از سوي ديگر چهره‌اي ديگر براي خاورميانه را ترسيم نموده است. در اين چارچوب: اولا مصر تلاش دارد تا به عنوان بزرگترين بازيگر منطقه‌اي در اين طرح‌ها مشاركت نمايد ثانيا قاهره خواستار تقويت جايگاه كشورهاي عربي در تحولات منطقه بويژه عراق و لبنان مي‌باشد، كه در اصطلاح تفرقه‌افكنانه غرب از آن با نام جلوگيري از ايجاد هلال شيعي ياد مي شود.

ثالثا مبارك به عنوان متحد آمريكا براي حضور بازيگران اروپايي‌ها در طرح‌هاي خاورميانه‌اي اين كشور، فعاليت مي‌كند. مبارك بر آن است تا از شرايط كنوني براي يافتن جايگاهي بين‌المللي برخوردار گردد كه رايزني در اروپا پس از نشست اردن بخشي از اين سياست مي‌باشد در حالي كه در مقطع كنوني يافتن راه‌حلي براي تحولات لبنان كه حوزه فعاليت مشترك مصر و اروپا است در اولويت اين سياست قرار دارد.

نگراني هاي ليوني در واشنگتن

رژيم صهيونيستي که تحولات خاورميانه رامخالف سياستهاي خود مي داند بار ديگر تلاش دارد تا از متحدان غربي و امريکا براي جلوگيري از تحولات آينده بهره برداري نمايد که سفر ليوني در اين راستا انجام گرفت .

اسماعيل هنيه نخست‌وزير دولت فلسطين در ادامه رايزني‌هاي منطقه‌اي با حاميان ملت فلسطين، وارد تهران گرديده تا براي اتحاد ميان ملت‌هاي ايران و فلسطين براي ايجاد جبهه‌اي واحد جهت مقابله با جنايات رژيم صهيونيستي تا آزادسازي قدس شريف گامي ديگر برداشته شود.

به رغم آنكه رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن تلاش كرده‌اند تا مانع از برقراري روابط ميان دولت فلسطين به رهبري حماس با ساير كشورها (بويژه ممالك اسلامي) گردند، اما سرانجام تحت مقاومت ملت فلسطين وادار به پذيرش اين مهم گرديدند. پس از گذشت نزديك به يك سال از تشكيل دولت هنيه، وي سفري دوره‌اي به كشورهاي منطقه را جهت بررسي ابعاد مختلف تحولات فلسطين و مقابله با توطئه‌هاي صهيونيست‌ها آغاز نمود. در اين راستا وي پس از ديدار از قطر، مصر، سوريه، وارد تهران شد تا گامي مهم براي تحقق اهداف مقاومت و ملت فلسطين برداشته شود. اين ديدار در حالي صورت مي‌گيرد كه:

1ـ اين ديدار اولين سفر هنيه به ايران و كل منطقه مي‌باشد كه نشانه‌اي بر پيروزي ملت فلسطين است. صهيونيست‌ها و متحدان غربي آن تاكنون تلاش كرده‌اند تا دولت حماس را در انزوا قرار داده تا آن را با سياست‌هاي خود همسو نمايند. سفر هنيه به تهران در حالي صورت گرفته كه رژيم صهيونيستي در برابر مقاومت فلسطين ناتوان گرديده و خواستار آتش‌بس شده است. بر اين اساس عقب‌نشيني اين رژيم و غرب از انزواي هنيه را مي‌توان پيروزي بزرگ ملت فلسطين دانست كه با سفر وي به تهران، (به عنوان اولين مخالف صهيونيست ها) وارد مرحله جديدتري گرديده است.

2ـ ملت فلسطين در عرصه داخلي در راستاي تشكيل دولت وحدت ملي و آغاز بازسازي‌هاي ويرانه‌ها تلاش مي‌كند. اولا جايگاه ايران در ميان گروه‌هاي مقاومت و تاكيد آن بر اتحاد ملت فلسطين مي‌توان نقشي ارزنده در تشكيل دولت وحدت ملي در فلسطين داشته باشد ثانيا تجربيات و امكانات ايران، راهگشايي براي بازسازي ويرانه‌هاي فلسطين خواهد بود.

3ـ جايگاه ارزنده ايران در ميان كشورهاي اسلامي و عرصه بين‌الملل از ابزارهاي مهم در ياري رساندن جهانيان به ملت فلسطين در برابر غرب و رژيم صهيويستي است. ايران كه در طول 27 سال گذشته كمك‌هاي معنوي و انساني بسياري به ملت فلسطين داشته است مي‌تواند در عرصه جهاني نيز اين مهم را اجرا نمايد.اولا: فعال ساختن سازمان كنفرانس اسلامي، جنبش عدم تعهد براي حمايت از حقانيت ملت فلسطين ثانيا رايزني با ساير كشورها در اقصي نقاط جهان بويژه در قالب سازمان ملل براي مقابله با جنايات صهيونيست‌ها و ياري رساندن به دولت و ملت فلسطين كه تحت فشار غرب راه سكوت در پيش گرفته‌اند. در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه در شرايط كنوني كه آمريكا و اروپا، فعاليت‌هاي جديدي را براي صلح اعراب با رژيم صهيونيستي و در نهايت تحقق سياست تشكيل كشور صهيونيست به پايتختي قدس آغاز كرده‌اند، تهران مي‌تواند نقشي مهم در بسياري كشورهاي عربي و اسلامي در زمينه پيامدهاي اجراي توطئه جديد غرب عليه فلسطين اشغالي بويژه در بيت‌المقدس ايفا نمايد.

4ـ نكته مهم در سفر هنيه به تهران، توجه جهانيان به اين ديدار مي‌باشد كه مي‌تواند جايگاهي مناسب براي آشكار ساختن جنايات صهيونيست‌ها و مظلوميت ملت فلسطين باشد. رسانه‌هاي جهاني اهميت ويژه‌اي براي مواضع تهران در قبال تحولات فلسطين اشغالي قائلند كه اين امر مي‌تواند زمينه را براي بيان واقعيت‌هاي حاكم بر فلسطين از سوي مقامات آن فراهم آورد كه اظهرات هنيه در تهران بخشي از اين مهم مي باشد.

چالش‌هاي مشترك بوش و بلر در كاخ سفيد

توني بلر ديروز براي ديدار با جرج بوش وارد آمريكا گرديد تا در كنار متحد خود براي فرار از بن‌بست‌هاي ايجاد شده در سياست‌هاي توسعه‌طلبانه‌اشان به چاره‌اي دست يابند تا شايد بدين‌وسيله دولت خود را تا پايان دوران باقي مانده ،حفظ نمايند.

بلر كه در سالهاي اخير تمام سياست‌هاي خود را با آمريكا هماهنگ ساخته و در كنار آن فعاليت مي‌كند، دوران بحراني براي حفظ قدرت سپري مي كند. مخالفت‌هاي شديد پارلمان با طرح‌هاي توسعه‌طلبانه بلر، اعتراض‌هاي گسترده مردمي به طرح‌هاي داخلي و سياست خارجي وي بويژه در قبال عراق ،اتحاديه اروپا، همگرايي بي‌چون و چرا به آمريكا، دولت او را در آستانه سقوط قرار داده است. در نقطه مقابل در كاخ سفيد نيز متحد وي روزهاي پاياني دوران نومحافظه‌كاري را سپري مي‌كند. شكست سنگين جمهوري خواهان از دموكرات‌ها در انتخابات ، كنار نهادن اجباري نزديكان و مشاوران كه طراح جنگ‌طلبي‌هاي بوش بوده‌اند . (بولتون، رامسفلد، مشاوران وزارت خارجه و احتمالا رايس و ديك‌چني دراين جمع قرار دارند)تاكيد محافل داخلي و مجامع جهاني برخروج اشغالگران از عراق، شكست طرح اصلاحات خاورميانه كه كاخ سفيد را وادار به بازگشايي پرونده صلح فلسطين نموده و ... مي‌رود تا انزواي بوش را در كاخ سفيد به همراه داشته باشد.

در چنين شرايطي كه بوش وبلر ديگر جايگاهي براي طرح‌هاي جنگ‌طلبانه و حتي حفظ قدرت نمي‌بينند، توني بلر نخست‌وزير انگليس براي اولين بار پس از شكست جمهوري‌ خواهان در انتخابات ميان دوره‌اي آمريكا به ديدار بوش مي‌رود. آنها در حالي براي اجراي اين مهم گرد هم مي آيند كه چالشهاي بسياري را بايد مورد بررسي قرار دهند.

1)بلر در شرايطي به كاخ سفيد مي‌رود كه پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات ضربه سنگيني به طرح‌هاي بوش وارد ساخت. در اين شرايط ديدار بلر در دو بعد صورت مي‌گيرد. اولا تاكيد بر اتحاد با بوش و تاكيد بر ادامه مسير توسعه‌طلبي ها در عرصه جهاني ثانيا اعلام آمادگي براي همكاري با دموكرا‌ت‌ها كه اكنون كنگره را در اختيار گرفته‌اند براي حفظ مناسبات آمريكا و انگليس. البته سياست بلر بيشتر اعلام عدم تغيير در عملكردهاي لندن در قبال بوش به رغم دگرگوني در كنگره آمريكا است در حالي كه نيم نگاهي نيز به دموكرات‌ها دارد.

2)بررسي تحولات عراق و يافتن راه حلي آبرومندانه براي خروج از آن محور اصلي مذاكرات است. اكنون مقامات آمريكايي (دموكرات‌ها) با حمايت مردمي، فشارهاي بسياري را بر دولت بوش براي پايان دادن به بحران عراق (حتي با خروج) وارد ساخته‌اند، از سوي ديگر كاخ سفيد نيز با ارائه راهكارهايي نظير تشكيل كميته جيمز بيكر براي بررسي تحولات عراق، اجراي نشست اردن با حضور سران عراق و كشورهاي عربي ،رايزني‌هاي مقامات آمريكايي در عرصه بين‌الملل و سازمان ملل براي مشروع جلوه دادن اشغال عراق، دعوت رهبران شيعه (عبدالعزيز حكيم) و سني به آمريكا براي بهره‌‌گيري از ظرفيت‌هاي آنها جهت كاهش مشكلات امنيتي و ... بر آن است تا به نوعي از بحران عراق خارج گردد در حالي كه همچنان بر اشغالگري تاكيد دارد. در چنين شرايطي بوش و بلر در كاخ سفيد به دنبال راهكاري مشترك براي فرار از چالش‌هاي پيش روي در عراق و ارزيابي نتايج عملكردهاي اجرا شده از سوي بوش و كميته بيكرمي‌باشند هر چند كه آنها نيز چندان اميدوار به نتايج آن نمي‌باشند. البته اين نكته قابل ذكر است كه مشكلات جاري اشغالگران افغانستان نيز بخشي از اين رايزني‌ها مي باشد كه حور محور چگونگي تعامل به دولت كرزاي و طالبان صورت مي‌گيرد.

3)پرونده هسته‌اي ايران و ناتواني غرب در جلوگيري از توسعه فن‌آوري هسته‌اي در ايران از پرونده‌هاي حاضر در نشست كاخ سفيد است. در شرايطي كه گروه 1+5 به رغم ادعاهاي خود به سه بخش چين و روسيه (مخالفان طرح‌هاي غرب) فرانسه و آلمان متحدان متعادل و ميانه‌رو و افراطيون آمريكايي و انگليسي تقسيم گرديده، واشنگتن تلاش دارد تا به هر نحوه ممكن رضايت سايرين را براي تصويب قطعنامه تحريم ايران كسب نمايد. آمريكا سعي دارد تا از ظرفيتهاي انگليس براي همسو نمودن فرانسه و آلمان و تحت فشار قرار دادن روسيه و چين بهره‌برداري نمايد در حالي كه بريتانيا بارها در اين زمينه ابراز ناتواني نموده است.

4)آمريكا و انگليس در چند دهه گذشته در چارچوب منافع رژيم صهيونيستي و اصلاحات خاورميانه ،فعاليتهاي بسياري داشته‌اند كه نتيجه مطلوبي براي آنها نداشته است. در مقطع كنوني كه كاخ سفيد بار ديگر پرونده صلح خاورميانه بويژه حل بحران فلسطين و برقراري روابط رژيم صهيونيستي و اعراب را بازگشايي نموده، انگليس نيز در قالب اتحاديه اروپا و حوزه‌هاي نفوذ در خاورميانه براي اين مهم فعاليت مي‌كند. آنها كه در جنگ 33 روزه لبنان تمام امكانات را در اختيار رژيم صهيونيستي قرار دادند خواستار اجراي طرح‌هايي مشترك براي مقابله با چالشهاي ايجاد شده براي اين رژيم توسط مقامات ملت فلسطين مي باشند كه بررسي صلح خاورميانه و اعمال فشار براي دولت حماس بخش اصلي آن را شامل مي‌گردد.

5) بررسي تحولات كره شمالي، چگونگي نفوذ به آفريقا و استعمار اين مناطق(بويژه سومالي، سودان) ، حفظ پايگاه‌ها در آسياي ميانه و قفقاز، همسويي اتحاديه اروپا با طر‌‌ح‌هاي آمريكا تحولات لبنان و سوريه از ديگر محورهاي نشست بوش و بلر در كاخ سفيد مي‌باشد.

با تمام اين تفاسير هر چند كه طرفين براي تاكيد بر اتحاد و استمرار سياستهاي گذشته در كاخ سفيد مذاكره مي‌كنند اما سياستهاي موزيانه لندن براي برقراري روابط با دموكرات‌ها، نگاه‌اجباري انگليس به اتحاديه اروپا، نارضايتي مردم بريتانيا با همكاري با آمريكا، مانع از آن مي‌گردد كه اين نشست چندان نتيجه اي در بر داشته باشد. چنانكه در ديدارهاي گذشته نيز اختلافاتي ميان طرفين بروز كرد كه نشانه‌اي براي تضعيف پيوند آنها بود كه در اختلاف نظر در قبال تحولات خاورميانه بويژه نقش ايران و سوريه در برقراري امنيت در منطقه، نمود پيدا كرد. با اين وجود آنها در اين ديدار تلاش خواهند كرد تا با اعلام راهكارهايي براي ادامه مناسبات همه جانبه ،چهره‌اي مثبت را از مذاكرات به نمايش گذارند در حالي كه در شرايط كنوني طرحي اجرايي براي اين مهم در دستور كار ندارند و صرفا در حد ظاهرسازي مي‌باشد.

وزير خارجه رژيم صهيونيستي در حالي امروز از فرانسه ديدار مي کند که تحولات لبنان و حمايت هاي فرانسه از طرح هاي اين رژيم در منطقه و نيز بهره گيري تبليغاتي مقامات فرانسه براي انتخابات آينده بر اين سفر سايه افکنده است.

قرائت مستبدانه از دموكراسي

دولت سينيوره در حالي به رغم خواست مردمي به كار خود ادامه مي‌دهد كه حمايت‌هاي غرب و آمريكا از آن بر بحران ايجاد شده در لبنان دامن مي‌زند تا نشانه‌اي باشد بر عدم صداقت گفته‌هاي غرب در حمايت از دموكراسي مبتني بر خواست ملت ها.

با پايان يافتن جنگ‌هاي 33 روزه كه با شكست سنگين رژيم صهيونيستي همراه بود. لبنان در كنار آغاز روند بازسازي بار ديگر فعاليت گروههاي سياسي براي تشكيل دولت وحدت ملي را در دستور كار قرار داد.در كنار رايزني‌هاي صورت گرفته، به رغم خواست و تصميم اكثريت گروههاي سياسي (گروه 8 مارس) مبني بر كناره‌گيري سينيوره از پست نخست‌وزيري و ايجاد دولتي كارآمد با تركيبي جديد، گروه موسوم به 14 مارس (هواداران دولت كنوني) حاضر به اجراي اين مهم نگرديدند . سياست‌هاي غلط و ناكارآمد دولت و تاكيد مخالفان بر دگرگوني در ساختار سياسي، سرانجام سبب شد تا مخالفان دولت وعده خويش براي اجراي رفراندوم مردمي جهت سرنگوني دولت را اجرايي نمايند. حضور ميليوني مردم در بيروت و حمايت آنها از خواسته‌هاي مخالفان حكايت از تلاش ملي - مردمي براي تشكيل دولتي ملي دارد كه بر كناري سينيوره را خواستار مي‌باشد. آنچه در خلال تحولات كنوني لبنان حائز اهميت است نقش و عملكرد قدرت‌هاي غربي مي‌باشد كه سئوالات بسياري را مطرح مي‌سازد. غربي ها كه در جنگ 33 روزه با متحد خود رژيم صهونيستي شسكت را متحمل گرديده‌اند، در اظهارات و مواضع اتخاذ شده( بويژه در ديدارهاي مكرري كه با مقامات لبناني داشته‌اند)، بر اين امر تاكيد كرده‌اند كه براي خواست ملت لبنان تلاش مي‌كنند، اكنون حقوق ملت لبنان را در حمايت از سينوره تعبير مي‌كنند در حالي كه خواست ملت لبنان امري مغاير با اين كاركرد مي‌باشد. بررسي تحولات لبنان و سياستهاي غرب آشكار مي‌سازد كه چرا اين كشورها كه از دموكراسي و مردم سالاري دم مي‌زنند و حتي ملتها را به انقلابهاي رنگين تشويق مي‌كنند ،در برابر خواست ملت لبنان ايستادگي و حتي آن را سركوب مي‌نمايند.

1)سياستهاي غرب در خاورميانه براصل ايجاد تفرقه‌هاي داخلي براي ايجاد شرايط مناسب جهت مداخله در امور داخلي كشور ها استوار مي‌باشد. سير تحولات خاورميانه بويژه گرايش ملتهاي منطقه به دروي از غرب و پايان دادن به مداخلات آمريكا و نيز تشكيل دولتهاي ملي و مردمي در منطقه مي‌رود تا پايان چند دهه نفوذ غرب در خاورميانه باشد. اكنون آمريكا و اروپا، تشكيل دولت ملي در لبنان را حلقه‌اي ديگر از ناكامي‌هايشان در خاورميانه مي‌دانند لذا براي جلوگيري از تحقق آن به هر اقدامي متوسل مي‌گردند كه حمايت از سنيوره و گروه چهارده مارس بخش اصلي آن است.

2)در طول جنگ 33 روزه كه آمريكا و غرب از دو بعد به رژيم صهيونيستي ياري رساندند، اولا سلاح‌هاي پيشرفته و شامل تجهيزات نظامي،‌پمپ‌هاي هوشمند، سلاح‌هاي غيرمتعارف هسته‌اي در اختيار صهيونيست‌ها قرار دادند ثانيا با همكاري گروههاي داخلي لبنان كه در تركيب دولت قرار داشتند براي اين مهم گام برداشتند.اكنون غربي‌ها تشكيل دولت ملي و خروج متحدانشان از دولت را عاملي براي برملا شدن جناياتشان در جنگ 33 روزه و نيز پايان نفوذشان در لبنان مي‌دانند، لذا براي عدم تشكيل آن فعاليت مي‌كنند. ديدارهاي مكرر مقامات آمريكايي و اروپايي با گروه 14 مارس و طراحي استراتژي‌هاي آنها در اين راستا صورت مي گيرد ( مردم لبنان بحران‌هاي كشورشان را ناشي از سياستهاي سفارت‌خانه‌هاي آمريكا و كشورهاي اروپايي مي دانند).

3) وابستگي دولتهاي غربي به رژيم صهيونيستي و نفوذ گسترده صهيونيست‌ها درعرصه سياسي كشورهايي نظير فرانسه، آلمان، انگليس و آمريكا سبب گرديد تا اراده سياسي اين كشورها عمدتا در چارچوب رژيم صهيونيستي اجرا گردد. اين كشورها كه امروز بيشترين مداخله را در امور لبنان دارند اولويت‌كاري خود را به حفظ منافع رژيم صهيونيستي مبذول داشته‌اند. براين اساس آنها با حمايت از دولت سينيوره و جلوگيري از تشكيل دولت مردمي براي منافع صهيونيست‌ها تلاش مي‌كنند در حالي كه دراين ميان خواست چندين ميليون لبناني را ناديده مي‌گيرند. در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه كشورهاي غربي با تبليغات تفرقه افكنانه و اعلام خطر تشكيل هلال شيعه در منطقه (ايران، سوريه ودولت آينده لبنان) برآنند تا كشورهاي عربي را نيز با اهداف خود همسو نمايند، در حالي كه ملتهاي منطقه تحولات لبنان را نه انحصارطلبي شيعه بلكه خواست ملت اين كشور مي‌دانند و از آن حمايت مي‌كنند.

استراتژي آمريكا در قبال چين

آمريكا به دنبال متحدان سنتي

نومحافظه‌كاران آمريكا كه در انتخابات ميان‌دوره‌اي شكست را متحمل گرديده‌اند، اكنون براي حل بحران‌هاي پيش‌روي و حفظ قدرت بازگشت به همكاري با متحدان سنتي را در دستور كار قرار داده‌اند در حالي كه متحدان قديمي نيز براي دوري از واشنگتن فعاليت مي‌كنند.

اعلام نتايج انتخابات ميان‌دوره‌اي آمريكا را مي‌توان پاياني بر سياست‌هاي نومحافظه‌كاران و شكست طرح‌هاي آنها براي موجوديت بيشتر در آينده دانست. درحالي كه دموكرات‌ها توانستند در انتخابات به پيروزي چشمگيري دست يابند، نومحافظه‌كاران كاخ سفيد اجبارا سياست‌هاي بين‌المللي خود را دگرگون ساخته و به بازنگري در آن پرداختند .جرج‌بوش و تيم نومحافظه‌كار وي كه ديگرتوانايي حفظ قدرت را ندارند اكنون با چالش‌هاي بسياري مواجه مي‌باشند كه سبب گرديده تا درچرخشي محسوس به متحدان قديمي خود در عرصه بين‌الملل روي آورند. اين تحرك در حالي صورت مي‌گيرد كه آمريكا در عراق، افغانستان با بحران‌هاي شديدي مواجه است كه شكست طرح‌هاي آن را نويد مي‌دهد، انزجار جهاني از تك‌گويي‌هاي آمريكا افزايش يافته است، مردم آمريكا خواستار بازگشت به سوي متحداني نظير اروپا و ناتو براي كاهش هزينه‌هاي انساني و مالي مي‌باشند، منافع ايالات متحده در شرق آسيا، آمريكاي لاتين و آفريقا تحت‌الشعاع قرار گرفته است. بر اين اساس دولتمردان كاخ سفيد براي دگرگوني در سياست خارجي دو رويكرد را در دستور كار قرار داده‌اند. اولا بركناري تصميم‌گيرندگان گذشته كاخ سفيد و جايگزيني افرادي با نگرش‌هاي جديد كه بركناري رامسفلد و مشاور ارشد رايس دراين راستا صورت مي‌گيرد.

ثانيا ديدارهاي مكرر مقامات ارشد آمريكايي با متحدان قديمي در سراسر جهان كه رايزني هاي بوش، رايس، ديك‌چني رد خاورميانه و اتحاديه اروپا در اين چارچوب صورت مي‌گيرد تا در نهايت سياستهاي نومحافظه‌كاران در چند محور تقسيم گردد.

1ـ آمريكا در حالي به توسعه‌طلبي در عرصه بين‌الملل مي‌پردازد كه برخلاف گذشته همراهي اتحاديه اروپا را در دستور كار نداشته است. حمله به عراق و سياستهاي اجرا شده در قبال كشورهايي كه آمريكا آنها را دشمنان خود مي‌داند به طور يك‌جانبه بوده و از اتحاديه اروپا صرفا انگليس را در كنار خود داشته است. اكنون با شكست آمريكا در قبال اهداف جهاني‌اش (بويژه در قبال ايران، كره‌شمالي، مقابله با چين و روسيه، حل بحران عراق و افغانستان،) با اين رويكرد بر آن است تا رضايت اروپا را براي همراهي با سياستهايش كسب نمايد هر چند كه در گذشته نيز اروپا در برخي موارد اجبارا با آمريكا همكاري داشته اما اكنون دولتمردان كاخ سفيد به جاي حربه زور از همكاري با اروپا سخن به ميان مي‌آورند و حاضرند منافعي را با آنها تقسيم نمايند.

2ـ نگاه دوباره به متحدان خاورميانه بويژه در جهان عرب از ديگر كاركردهاي جديد نومحافظه‌كاران است. آنها كه در سالهاي اخير تلاش داشتند تا بازيگراني جديد نظير قطر، بحرين، عمان را در خاورميانه به بازي بگيرند، اما اكنون رويكرد به متحدان قديمي نظير عربستان و اردن را در دستور كار قرار داده‌اند. ديدار مقامات ارشد آمريكا از جمله ديك‌چني، رايس، از عربستان، برگزاري نشست دموكراسي در اردن با حضور بوش را مي‌توان از نشانه‌هاي رويكرد جديد آمريكا به تحولات خاورميانه با بازيگران سنتي دانست . در اين چارچوب اين امر قابل ذكر است كه بخشي از سياست آمريكا، تفرقه‌افكني‌ ميان كشورهاي منطقه بويژه در رابطه با برقراري روابط با رژيم صهيونيستي صورت مي‌گيرد كه با نام روند صلح خاورميانه اجرا مي‌گردد.

3ـ برقراري روابط گسترده و حفظ پايگاه‌هاي نظامي در شرق آسيا ابعاد ديگري از سياست آمريكا است. بوش در ديدار خود با مقامات ژاپن، كره جنوبي تلاش نمود تا ضمن همسو نمودن آنها با اهدافش در قبال چين و كره شمالي رضايت آنها را براي حفظ پايگاه‌هاي آمريكا جلب نمايد كه چندان موفق نبوده است.

4ـ بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي ناتو در سياستهاي نظامي و حل بحران‌هاي موجود در افغانستان و عراق تلاش ديگر بوش براي حفظ قدرت است. عملكرد بوش در اجلاس اخير ناتو در لتوني از تاكيد و اصرار وي براي حضور ناتو در معادلات جهان حكايت دارد كه حفظ توان نظامي آمريكا و مقابله با آنچه واشنگتن آن را تهديد امنيت جهاني مي‌داند، در راس اين درخواست‌ها قرار دارد.

تحرك دوباره اروپا در تحولات فلسطين

كشورهاي اروپايي كه در سالهاي اخير به صورت انفرادي و يا در قالب اتحاديه اروپا در صحنه تحولات فلسطين حضور يافته‌اند، اكنون تلاش دوباره‌اي را براي احياي اين نقش آغاز كرده‌اند در حالي كه محور اصلي آنها ياري رساندن به رژيم صهيونيستي است.

در حالي كه رژيم صهيونيستي همچنان به جنايات خود در اراضي اشغالي فلسطين ادامه مي‌دهد و از سوي ديگر ملت و دولت فلسطين نيز بر ادامه انتفاضه تاكيد دارد و با پاسخ‌هاي موشكي خود، اين رژيم را در هراس قرار داده است، بار ديگر فلسطين صحنه بازيگران متعدد گرديده است. اتحاديه اروپا كه در مقاطعي براي صلح فلسطين فعال بوده است اكنون به دنبال نقشي جديد در اين عرصه مي‌باشد.

در اين راستا مشاهده مي‌گردد كه كشورهاي اروپايي به صورت انفرادي و يا در جمع اتحاديه اروپا با مقامات فلسطين و رژيم صهيونيستي ديدار داشته و راهكارهايي را ارائه نموده‌اند. ديدار مقامات آلمان، اتريش، فرانسه از سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين و رايزني‌هاي خاوير سولانا را در اين راستا مي‌توان ارزيابي نمود. فعال شدن گروه‌هاي اروپايي در حالي صورت مي‌گيرد كه: تحولات فلسطين دوران بحران را سپري مي‌كند كه تمام طرح‌هاي اروپا و آمريكا را براي صلح خاورميانه با شكست مواجه ساخته است، مقامات فلسطين از جمله خالد مشعل بر انتفاضه سوم تاكيد كرده‌اند، آمريكا رويكردي دوباره به تحولات فلسطين را آغاز كرده كه متحدان سنتي نيز در آن نقش دارند، اتحاديه اروپا براي توسعه مناسبات با كشورهاي عربي فعاليت مي‌كند در حالي كه حل بحران فلسطين را راهكار اجرايي اين مهم مي‌داند، اروپا تلاش دارد تا با ارائه راهكاري براي حل مساله فلسطين به عنوان بازيگري مطرح در عرصه بين‌الملل حضور يابد كه تكرار طرح صلح مادريد بخشي از آن مي‌باشد. بر اين اساس مي‌توان گفت كه توسعه فعاليت كشورهاي اروپايي در قبال تحولات فلسطين با چند هدف صورت مي‌گيرد:

1ـ نكته قابل تامل در عملكرد اروپا آنكه، كشورهايي اكنون حضور فعال در اين عرصه دارند كه از روابط گسترده‌اي با رژيم صهيونيستي برخوردارند. كشورهايي نظير آلمان، فرانسه، اتريش كه در راس امور اروپا براي فلسطين فعاليت مي‌كنند، از حاميان رژيم صهيونيستي مي‌باشند كه حتي با نقض آزادي بيان، منكران هولوكاست را مجازات مي‌نمايند. در شرايط كنوني اين كشورها، تحت فشار لابي صهيونيست براي كاهش مقاومت و پاسخ‌هاي موشكي فلسطينيان فعال گرديده‌اند. در همين چارچوب اروپايي‌ها تلاش دارند تا به هر نحو ممكن خواست رژيم صهيونيستي براي پايان دادن به تحريم‌ها و برقراري روابط با كشورهاي عربي را محقق سازند.

2ـ پس از پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات ميان‌دوره‌اي آمريكا، رويكردي جديد در سياست خارجي آمريكا ايجاد گرديد. در اين ميان از يك سو دموكرات‌ها طبق سنتي‌هاي گذشته براي بررسي تحولات سرزمين‌هاي اشغالي فعال گرديدند و از سوي ديگر جمهوريخواهان نيز براي حفظ قدرت و احياي حمايت لابي صهيونيست در اين عرصه فعال شده اند. (راي 87 درصدي يهوديان آمريكا به دموكرات‌ها را مي‌توان انگيزه‌اي براي حضور هر دو طيف در صحنه تحولات فلسطين دانست) اكنون آمريكايي برآنند تا در فعاليت‌هاي مستقيم از ساير ظرفيت‌هاي موجود براي اين مهم استفاده نمايند. در كنار كشورهاي عربي منطقه، سازمان ملل، اتحاديه اروپا نيز به عنوان يكي از متحدان آمريكا در اين عرصه حضور يافته اندكه رايزني‌هاي كنوني در اين چارچوب صورت مي‌گيرد. البته اين نكته قابل ذكر است كه گرفتاري‌هاي آمريكا در ساير نقاط جهان سبب دوري آن از خاورميانه گرديده بود كه شرايط مناسب براي توسعه فعاليت‌هاي اقتصادي و سياسي اروپا قلمداد مي‌شد اما اكنون اروپايي‌ها تحركات آمريكا را مغاير با اهداف خود مي‌بينند، لذا در كنار برگزاري اجلاس‌هاي مشترك با كشورهاي عربي، حضور در معادلات فلسطين را راهكاري براي حفظ منافع خود قلمداد مي‌كنند.

3ـ از نگراني‌هاي غربي‌ها و آمريكا، تكرار تحولات لبنان در جنگ 33 روزه در سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين است.

با تشديد بحران در فلسطين و اعلام گروه‌هاي مقاومت براي استمرار انتفاضه و مقاومت مسلحانه كه شكست‌هاي پياپي رژيم صهيونيستي را در پي داشته، اين وحشت را در غرب ايجاد كرد كه نتايج جنگ 33 روزه در اين مورد نيز تكرار گردد. تاكيد خالد مشعل بر آغاز انتفاضه سوم را نيز مي‌توان از عوامل تحرك اروپا در قبال فلسطين ارزيابي نمود.

4ـ اروپايي‌ها در حالي حضور دوباره درتحولات فلسطين را آغاز كرده‌اند كه از سوي نهادهاي حقوق بشر و سازمان ملل براي پايان دادن به جنايات صهيونيست‌ها تحت فشار قرار دارند، از سوي ديگر طرح‌هاي گذشته آنها براي صلح خاورميانه در حال حال شكست مي‌باشد. اكنون اروپايي‌ها درتلاشند تا با ارائه طرح‌هاي جديد براي خاورميانه و ديدار از سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين ضمن به نمايش گذاشتن چهره‌هاي دموكراتيك از خود، از حجم انتقادهاي محافل جهاني بكاهند.

بازي آمريكا با هند

به رغم آنكه پس از رايزني‌هاي طولاني مدت مقامات هند، كنگره آمريكا طرح همكاري هسته‌اي با اين كشور را تصويب نمود، در اقدامي كاملا سياسي مقامات كاخ سفيد خواستار بازنگري در اين مهم براي تحت فشار قرار دادن دهلي‌نو گرديدند تا بار ديگر بر جهانيان اثبات گردد كه همكاري با غرب و آمريكا بدون تكيه بر توانايي‌هاي داخلي محكوم به شكست مي‌باشد.

1) واشنگتن در حالي از اين تصميم جديد خبر مي‌دهد كه دهلي نو بر اجراي طرح انتقال گاز ايران به پاكستان و هند تاكيد دارد و خواستار اجراي اين مهم مي‌باشد.2)ملت هند با برقراري و گسترش مناسبات با رژيم صهيونيستي مخالف بوده و و خواهان دوري از اين رژيم شده‌اند. 3) گرايش دهلي نو به توسعه مناسبات با كشورهاي همسايه بويژه پاكستان، چين و روسيه، مغاير با سياستها و خواسته‌هاي آمريكا مي‌باشد و به آن اعتراض نموده است. بويژه اينكه آمريكا مخالف اجراي طرح شانگهاي و جنوب جنوب مي‌باشد كه هند براي عضويت در آنها فعاليت مي‌كند. 4)هند روندي رو به رشد را براي گرايش به اروپا آغاز كرده كه ديدارهاي مقامات اين كشور با سران اتحاديه اروپا (بويژه انگليس و فرانسه) گواهي بر اين رويكرد مي‌باشد 5)به رغم فشار هاي آمريكا، دهلي‌نو از واگذاري پايگاه نظامي دائم به آمريكا خودداري كرده است در حالي كه ملت هند با برپايي تظاهرات‌هاي گسترده از عوامل عدم توفيق آمريكا در هند مي‌باشند. 6)مواضع هند در عرصه بين‌الملل از ديگر چالشهاي آمريكا با هند مي‌باشد كه تقابل نسبي آنها را در پي داشته است مواضع هند در سازمان ملل شوراي حكام، چندان با اهداف آمريكا هماهنگ نبوده و نارضايتي آن را در پي داشته است.اين گونه موضع‌گيري ها و كاركردهاي دولتمردان هند هر چند كه در چارچوب منافع ملي و سياستهاي اين كشور صورت گرفته اما آمريكا آن را مغاير با خواسته‌هاي خود دانسته و تلاش دارد تا از اعمال فشار بر مناسبات هسته‌اي به تعديل اين امور دست يابد. به عبارتي ديگر مي‌توان گفت كه آمريكا به رغم تعهدات خود بر آن است تا به بهانه تعديل در روابط هسته‌اي، دهلي نو را وادار سازد تا به زياده‌خواهي‌هاي آمريكا كه بسياري از منافع از هند سلب مي‌كند، تن داده و اهداف خود دوري گزيند. در حالي كه اين امور جزء منافع ملي اين كشور قلمداد مي‌شود

براين اساس سير روابط آمريكا و هند و چگونگي اعمال سياست‌هاي واشنگتن بر مناسبات هسته‌اي طرفين اين اصل را آشكار مي‌سازد كه:

يكم: آمريكا هرگز حاضر به اجراي تعهدات خود در قبال كشورها نمي‌باشد و صرفا در چارچوب منافع ملي خود گام بر مي‌دارد. چنانكه آنها در قبال برنامه‌ هسته‌اي هند مواضعي چندگانه را اتخاذ كرده‌اند و با سياست‌هاي چماق و هويج برآنند تا اين كشور را با سياستهاي خود همسو نمايند.

دوم: آنچه ملتها و دولتها را به تحقق اهدافشان نزديك مي‌سازد، اتكا به خويش و بهره‌گيري از ظرفيتهاي داخلي است. چنانكه هند تا زماني كه به آمريكا متكي نگرديده بود و انحصارا به فعاليت هسته اي مي‌پرداخت به پيشرفتهاي بسياري دست يافت، اما گرايش به همكاري با آمريكا، آنها را به برخي دگرگوني‌ها در فعاليت‌هايشان واداشته داشته است.

سوم: نتايج روابط هسته‌اي آمريكا و هند اين درس را براي ايران دارد كه بدون توجه به خواسته‌هاي آمريكا و غرب به ادامه فعاليت‌هاي هسته اي خود بپردازد و از پذيرش وعده‌هاي آنها خودداري نمايد چرا كه نتيجه اين امر، تكرار سناريوي هند براي تهران مي‌باشد كه آن را از بسياري از سياستهاي خود مردم مي‌سازد.

در نهايت مي‌توان گفت كه دهلي‌نو به رغم تمام تدابير اتخاذ شده براي نزديكي با آمريكا، امروز در بحراني قرار گرفته كه براي خروج از آن بايد از امتيازات بسياري صرف‌نظر نمايد كه جايگاه منطقه‌اي و جهان آن را تحت‌الشعاع قرار مي‌دهد بويژه اينكه اكنون بسياري از كشورها و مجامع بين المللي هند را كشوري همسو با آمريكا مي‌دانند كه توانايي حضور در معادلات جهاني را ندارد. براين اساس تجربه هند مي‌تواند بيانگر اين حقيقت باشد كه كشورهايي مانند ايران بايد براي تحقق اهدافشان با تكيه بر ملت و متخصصان خود به فعاليتهاي هسته‌اي خود ادامه داده و از پذيرش وعده‌هاي غرب و آمريكا خودداري نموده چرا كه آن وعده‌ها نيز در نهايت ابزاري براي اعمال فشار جديد در آينده خواهد بود كه نتيجه آن كنار نهادن و يا تعليق فعاليتهاي هسته‌اي خواهد بود.

سفر بوش به خاورميانه براي صهيونيست ها

نو محافظه کاران که پس از شکست دموکرات ها در انتخابات ميان دوره اي آمريکا دوران سخت را سپري مي کنند تلاش دارند تا با حل بحران فلسطين شکست هاي گذشته خود را حبران و چهره اي مقتدر از خود به نمايش گذارند .

در هفته هاي اخير (پس از انتخابات ميان دوره اي امريکا ) دولتمردان کاخ سفيد تلاش دوباره اي را در قبال فلسطين آغاز کرده اند . آنها بر آنند تا ضمن کاهش فشار دموکرات ها ،‌رضايت يهوديان را نيز براي انتخابات آينده 2008 جلب نمايند . (در انتخابات ميان دوره اي 87 درصد يهوديان به دموکرات ها راي دادند ) در اين راستا جرج بوش در اردن در نشستي ،‌بر محوريت حل بحران فلسطين تاکيد نمود در حالي که چند هدف را پي گيري مي کرد:
1) اين نشست در حالي برگزار شد که هنيه نخست وزير دولت فلسطين براي نخستين بار پس از کسب قدرت در سفري دوره اي به رايزني با کشورهاي منطقه پرداخت . اين اقدام که به نوعي مشروعيت بخشيدن به دولت فلسطين است چندان در راستاي سياستهاي امريکا و رژيم صهيونيستي نيست . از اينرو بوش تلاش کرد تا در ديدارهاي خود شکست مذاکرات هنيه را طراحي نمايد .
2) اردن هموراه مجري طرح هاي امريکا در خاورميانه براي رژيم صهيونيستي بوده است . اکنون نيز امريکا تلاش نمود تا در نشست دموکراسي به نوعي از محوريت اردن براي بررسي تحولات فلسطين بويژه حل مسئله اسرا ، پايان مقاومت ،‌چگونگي طرح هاي رژيم صهيونيستي براي تعيين مرزها بهره برداري نمايد .
3) در نشست اخير از نکات قابل تامل ،‌تاکيد دوباره بوش بر حمايت از ابومازن و تشکيلات خود گردان مي باشد . آنها هر چند که با نام صلح در فلسطين تلاش مي کنند اما سياست آنها همچنان بر تفرقه افکني ميان دولت حماس ابو مازن استوار است . بوش در حالي اين طرح را ادامه مي دهد که در سرزمين هاي اشغالي فلسطين نيز رژيم صهيونيستي براي تحقق اين مساله فعاليت مي کند .
4) جرج بوش در نشست اردن و رايس در رايزني هاي خود و ديک چني در سفر به خاورميانه اين امر را به اثبات رساندند که اولويت کاري ، آنها اجراي طرح صلح اعراب و رژيم صهيونيستي است . اين طرح که به وسيله دموکرات ها اجرا مي گرديد اکنون احيا گرديده و از سوي دولتمردان کاخ سفيد به عنوان حربه اي براي بيرون رفت از اين بحران بهره برداري مي گردد ، که نمود آن را در تحرکات اخير مشاهده نموديم.
بر اساس آنچه که ذکر شد مي توان گفت که مقامات کاخ سفيد براي احياي سياستهاي گذشته در قبال فلسطين راهي منطقه شده اند که محوريت آن حل مشکلات رژيم صهيونيستي است . در ديدارهاي اخير بويژه ديدار بوش در اردن تلاش گرديد تا راه حلي فراگير با شرکت کشورهاي منطقه براي کاهش بحران فلسطين اشغالي اتخاذ گردد. در حالي که بار ديگر اجراي خواسته هاي صهيونيست ها براي طرح مسير طلائي و پايان مقاومت ملت فلسطين در راس اين مذاکرات قرار داشت که اردن و مصر در کنار تشکيلات خود گردان به عنوان مجريان آن انتخاب شدند .

به عبارتي ديگر اكنون دولتمردان آمريكا تلاش دارند تا صرفا با به نمايش گذاشتن چهره‌اي صلح طلب براي حل بحران فلسطين ضمن حفظ قدرت از آراء لابي صهيونيستي براي تحقق سياستهاي آينده‌اشان بويژه در انتخابات 2008 برخوردار گردند . جمهوري‌خواهان گرايش 87 درصد لابي صهيونيست به دموكرات ها را تهديدي جدي براي آينده خود مي‌دانند لذا از هم اكنون براي بر هم زدن اين توازن فعاليت مي‌كنند كه دگرگوني در خاورميانه و احياي روند سازش بخشي از آن مي‌باشد، هر چند كه در شرايط كنوني تحقق اين مهم دور از ذهن مي‌نمايد چنانكه ديدارهاي مقامات آمريكايي از خاورميانه با تظاهرات‌هاي مردمي همراه بوده كه خود عاملي مهم در شكست طرح سازش در خاورميانه خواهد بود. 

تشديد توطئه‌هاي رژيم صهيونيستي عليه دمشق

آمريكا و رژيم صهيونيستي كه سوريه را از موانع تحقق سياست هاي توسعه طلبانه اشان مي‌دانند بار ديگر تلاش دارند تا با تشديد فشارها بر اين كشور ضمن همسو ساختن آن با اهداف خود سرانجام آن را پاي ميز مذاكره آورند.

رژيم صهيونيستي و آمريكا كه اهداف توسعه‌طلبانه‌اي را در خاورميانه پي‌گيري مي‌كنند (اصلاحات خاورميانه) از محورهاي سياست‌هاي خود را بر تحت فشار قرار دادن سوريه به عنوان يكي از اصلي‌ترين مخالفان خود تدوين نموده‌اند. در طي سالهاي اخير بويژه پس از اعلام دكترين حمله پيش دستانه توسط دولتمردان كاخ سفيد اين مهم بيش از پيش تشديد گرديد. نكته قابل تامل در توطئه‌هاي صهيونيست‌ها و واشنگتن عليه دمشق، افزايش اين تحركات طي هفته‌هاي اخير مي‌باشد.

الف )آمريكا: پس از حوادث 11 سپتامبر دولتمردان كاخ سفيد با تدوين دكترين حمله پيش دستانه، سوريه را نيز در جمع دشمنان اصلي منافع و امنيت ملي خود قرار دادند. براساس طرح‌هاي آمريكايي ها، اعمال فشارهاي مستقيم بر دمشق، تحريك مخالفان دولت و در نهايت تحرك مجامع بين‌المللي از ابزارهاي مورد استفاده در قبال دمشق عنوان گرديد.

در مقطع كنوني بار ديگر دولتمردان آمريكا تلاش مضاعفي را براي واداشتن سوريه به پذيرش اهدافشان آغاز كرده‌اند.

1ـ دامن زدن به اختلافات سوريه با كشورهاي منطقه از اصلي‌ترين سناريوها براي اعمال فشار بر دمشق عنوان گرديده است. در حالي كه سوريه تلاش مضاعفي را براي گسترش روابط با عراق و لبنان آغاز كرده‌ ، اما آمريكا براي شكست اين مناسبات فعاليت مي‌كند. از يك سو در حالي كه مقامات سوريه با ديدار از عراق پس از 25 سال روابط ديپلماتيك با اين كشور را آغاز نمودند، آمريكا با تكرار اتهاماتي مبني بر دخالت دمشق در ناآرامي‌هاي عراق، در اجراي توافقات دو كشور كارشكني مي‌كند. از سوي ديگر به رغم آنكه بيروت بر نزديكي به سوريه تكيه دارد، واشنگتن با بحران‌آفريني در لبنان و تحريك مخالفان دمشق در اين مهم مانع‌تراشي مي‌كند. چنانكه در آخرين اقدام ترور مشكوك« پيير جميل» وزير منابع لبنان را به ابزاري براي تنش در روابط دو كشور مبدل نمود در حالي كه جهانيان اين ترور را دست پرورده آمريكا و رژيم صهيونيستي مي‌دانند. بر اين اساس آمريكا در بخش اول سناريوهاي خود تلاش دارد تا با بحران‌سازي در عرصه سياست خارجي دمشق، آن را به سمت اهداف خود سوق دهد در حالي كه در اين راستا به تمديد و افزايش تحريم‌هاي دمشق مي‌پردازد.

2ـ بهره‌گيري از مجامع بين‌المللي از ديگر ابزارهاي آمريكا مي‌باشد. آنها كه تاكنون با بهانه قرار دادن ترور حريري و سوق دادن پرونده آن به سمت سوريه براي اعمال فشار بين‌المللي بر دمشق تلاش كرده‌اند ،بار ديگر اين مسير را با پرونده پيير جميل ادامه مي‌دهند. آنها برآنند تا با تشكيل دادگاه بين‌المللي ترور حريري و جميل در نهايت سوريه را به عنوان عامل بحران در منطقه معرفي و مجوز اقدام جهاني عليه آن را كسب نمايند.( بولتون اعلام كرده است كه ترور جميل راه را براي اعمال فشار بر دمشق باز نمود).

ب‌) رژيم صهيونيستي: صهيونيست‌ها در حالي به سياست‌هاي توسعه‌طلبانه در اراضي اشغالي و اجراي طرح برقراري روابط با جهان عرب مي‌پردازند كه دمشق را مهمترين مانع دراين زمينه ارزيابي مي‌كنند. سياست‌هاي آنها در قبال دمشق بر دو اصل دوري اين كشور از تحولات فلسطين و در نهايت مذاكره با رژيم صهيونيستي استوار گرديده است. در اين راستا صهيونيست‌ها ابزارهاي گوناگوني را عليه سوريه به كار مي‌گيرند.

اولا تحريك مخالفان دولت بشار اسد و بهره‌گيري از اظهارات و مواضع آنها براي جوسازي عليه دمشق، از ابزارهاي هميشگي صهيونيست‌ها مي‌باشد. اكنون آنها با تقويت گروه‌هاي معارض دولت و نيز مذاكره با آنها براي اين مهم گام برمي‌دارند. گزارش‌هاي منتشره حكايت از ديدار صهيونيست‌ها با مخالفان اسد نظير عبدالحليم خدام دارد كه براي تحت فشار قرار دادن دولت اسد صورت گرفته است.

ثانيا همكاري با آمريكا در بحران‌آفريني در روابط دمشق با بيروت و بغداد، در مقطع كنوني افزايش يافته است. انجام ترورها و انفجارهاي از پيش طراحي شده در لبنان و نيز لابي‌گري در عراق از جمله اين سناريوها است.

ثالثا: افزايش تحركات صهيونيست‌ها در جولان كه به انجام مانور نظامي، اعمال فشار بر كشاورزان و قطع آب مزارع، اخراج اعراب از جولان اشغالي و اسكان يهوديان، توطئه‌ هايي است كه صهيونيست‌ها براي تحت فشار قرار دادن دمشق اجرا مي‌كنند. مقامات رژيم صهيونيستي بارها تاكيد كرده‌اند كه سوريه عامل بحران در منطقه است، لذا آنها حاضر به مذاكره با اين كشور نمي‌باشند و صرفا براي تقسيم جولان فعاليت مي‌كنند.

رابعا: لابي صهيونيست‌ها در سازمان ملل و تحريك آمريكا و اروپا براي محكوم كردن سوريه، فعاليت‌هاي گسترده‌اي را آغاز كرده‌ است. تاكيد آمريكا بر تشكيل دادگاه بين‌المللي ترور حريري و پير جميل را مي‌توان از نتايج لابي صهيونيست دانست.

خامسا: از ترفندهاي مشترك آمريكا و رژيم صهيونيستي عليه دمشق، استقرار نيروهاي سازمان ملل در مرزهاي سوريه و لبنان مي‌باشد. آنها برآنند تا روند اجراي قطعنامه 1701 و سپس پرونده حريري و جميل را بدان سمت سوق دهند كه نيروهاي سازمان ملل براي حفظ امنيت منطقه و عدم مداخله دمشق در امور بيروت (بويژه اتهام ارسال سلاح) در مرزهاي دو كشور استقرار يابند تا حافظ منافع صهيونيست‌ها باشند.

براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه اكنون سياست‌هاي رژيم صهيونيستي و آمريكا بر محور اعمال فشار بر دمشق استوار گرديده كه به طور مستقيم و يا از طريق مجامع بين‌المللي اجرا مي‌گردد. البته تاكيد دمشق بر عدم سازش با رژيم صهيونيستي و اجرايي نكردن اهداف ديكته شده آمريكا، تاكنون مانع از اجراي اين توطئه‌ها گرديده است بويژه اينكه همسايگان دمشق نيز بر حفظ و ارتقاي روابط با آن تاكيد نموده‌اند. با اين وجود حضور دموكرات‌ها در سلسله قدرت آمريكا و تاكيد آنها بر دو اصل حمايت قاطع از رژيم صهيونيستي و بهره‌گيري از مجامع جهاني براي اعمال فشار بر دشمنان، مي‌تواند در آينده اعمال فشارها بر دمشق را افزايش داده كه تحركات ديپلماتيك بيشتري را در منطقه در پي خواهد داشت.

اردن مجري طرح هاي جديد آمريكا در خاورميانه

اردن امروز در حالي ميزبان نشست جرج‌بوش با مالكي نخست‌وزير عراق مي‌باشد كه برگزاري اين نشست و تحولات پيرامون آن حكايت از طرح‌هاي جديد آمريكا براي دخالت در امور خاورميانه دارد كه به بهانه برقراري ثبات در عراق و منطقه با محوريت اردن اجرا مي‌گردد.

دولتمردان كاخ سفيد كه پس از شكست در انتخابات ميان‌دوره‌اي با موج فزاينده‌اي از فشارهاي دموكرات‌ها براي تعيين سرنوشت عراق مواجه گرديده اند تلاش دارند تا با سياست‌هاي گوناگون از اين بحران خارج گردند. تشكيل كميته جيمز بيكر براي بررسي تحولات عراق، ديدارهاي مكرر مقامات آمريكايي و انگليسي از اين كشور، اعلام خروج بخشي از نيروهاي نظامي و آموزش پليس و ارتش عراق كه تاكنون اجرا نگرديده است، استفاده از كشورهاي منطقه براي حل بحران عراق از جمله طرح‌هاي ارائه شده از سوي دولتمردان واشنگتن براي مقابله با خواسته‌هاي دموكرات‌ها و افكار عمومي مي‌باشد. نكته قابل تامل در سياست‌هاي جديد آمريكا در عراق، برگزاري اجلاس دموكراسي و توسعه در اردن و ديدار بوش با المالكي نخست‌وزير عراق در اين نشست است كه بيانگر رويكرد جديد آمريكا به تحولات خاورميانه مي‌باشد. اين ديدار در چند محور برگزار مي‌گردد:

1ـ برگزاري اجلاسي با نام دموكراسي و توسعه در اردن آن هم در سطح مقامات ارشد را بيش از هر چيز مي‌توان اقدامي تبليغاتي براي تاكيد بر ادامه سياست ترويج و گسترش دموكراسي و اصلاحات خاورميانه دانست. آمريكايي‌ها كه در سال هاي اخير از اصلاحات در خاورميانه دم مي‌زدند به دليل گرفتاري در عراق، افغانستان، افزايش موج آمريكا‌ستيزي در عرصه بين‌الملل بويژه خاورميانه، نتوانستند اين طرح را اجرا نمايند. اكنون با حضور دموكرات‌ها در اكثريت قدرت آمريكا، دولتمردان كاخ سفيد با نام اجلاس‌هاي دموكراسي در خاورميانه برآنند تا همچنان خود را پيشگام طرح اصلاحات در منطقه معرفي نمايد .به عبارتي ديگر اكنون آنها تلاش دارند تا در مقطع كنوني با رويكرد دوباره به خاورميانه، منافع گذشته را بازيافته و از افزايش انتقاد‌ها بكاهند.

3ـ آنچه محور مذاكرات اجلاس دموكراسي و توسعه عنوان گرديده بررسي تحولات عراق و يافتن راه‌حلي براي خروج از اين بحران مي‌باشد. دراين راستا ديدار بوش و مالكي محور اصلي اجراي اين سياست‌ها است.

هر چند دولتمردان آمريكا به تحولات عراق بويژه خروج از اين كشور توجه چنداني ندارند اما در ظاهر تلاش دارند تا دگرگوني در سياستهايشان براي اين كشور را به نمايش گذارند. به عبارتي ديگر آنها چنان وانمود مي‌سازند كه دولت مالكي دولتي همسو با منافع آمريكا مي‌باشد كه اكنون مجري طرح‌هاي آنها براي حل بحران امنيتي و سياسي مي‌باشد. تحت فشار قرار دادن مالكي براي حضور اهل سنت و بعثي‌ها در دولت، واگذاري بخشي از امور به ارتش عراق، اعلام رضايت دولت بغداد از حضور اشغالگران در عراق، دوري اين كشور از همسايگان بويژه ايران و سوريه كه تهديدي براي منافع آمريكا قلمداد مي‌شود، از جمله خواسته‌هاي بوش از مالكي در اين ديدار مي‌باشد.

4ـ تحولات فلسطين و بحران‌هاي ايجاد شده در سرزمين‌هاي اشغالي از ديگر محورهاي ديدار بوش از امان مي‌باشد. در طي سالهاي اخير اردن در كنار مصر به عنوان اولين مجريان طرح‌هاي آمريكا در قبال رژيم صهيونيستي در منطقه ايفاي نقش نموده است. در مقطع كنوني نيز دولتمردان كاخ سفيد تلاش دارند تا محورهاي جديدي را براي آينده سرزمين‌هاي اشغالي تدوين نمايند كه مجري آن اردن مي‌باشد. بسياري از ناظران سياسي بر اين عقيده‌اند كه اعلام آتش‌بس از سوي رژيم صهيونيستي همزمان با حضور بوش در امان در چارچوب تاكيد بر نقش آمريكا در برقراري ثبات در منطقه و نيز اجراي تصميمات جديد اتخاذ شده در ديدار بوش با مقامات امان صورت گرفته است (پيروزي دموكرات‌ها در انتخابات آمريكا، سبب رويكرد دوباره واشنگتن به تحولات سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين به عنوان محور تحولات خاورميانه در چارچوب حفظ منافع رژيم صهيونيستي گرديده كه سفر بوش از بخش‌هاي اين سناريوي جديد مي‌باشد).

5ـ بررسي تحولات سوريه و لبنان و اعمال فشار بر اين كشورها براي اجراي خواسته‌هاي آمريكا از ديگر محورهاي مذاكراتي اردن مي‌باشد. در اين نشست بوش تلاش دارد تا به اختلاف‌افكني ميان جهان عرب با سوريه و لبنان بپردازد تا در كنار فشارهاي بين‌المللي از كشورهاي منطقه براي تحقق اين مهم بهره‌برداري نمايد. در همين حال اين نكته نيز قابل ذكر است كه بخشي از اين تفرقه‌افكني‌ها و توطئه‌ها در قبال فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و جوسازي منطقه‌اي عليه آن مي‌شود.

در نهايت مي‌توان گفت كه جرج‌بوش در اولين سفر خود به خاورميانه پس از شكست در انتخابات تلاش دارد تا رويكردي جديد به تحولات خاورميانه را به نمايش گذارد تا از انتقادها و اعمال فشارهاي دموكرات‌ها كاسته شود.

استمرار فضاي امنيتي در اروپا

اتحاديه اروپا كه پس از جنگ دوم جهاني با نام تلاش براي ساختن اروپايي واحد و قدرتمند تاسيس گرديد اكنون با 52 عضو (كه بلغارستان و روماني نيز به آن اضافه مي گردند) به عنوان بزرگترين اتحاديه جهاني در عرصه بين المللي حضور يافته است. هرچند كه اعضاي اتحاديه براي اقتدار و اجراي خواسته هاي اتحاديه تلاش هاي زيادي انجام داده اما تاكنون نتوانسته است چنان كه بايد به اهداف خود دست يابد. آنچه در ادامه تحولات اروپا حائز اهميت مي باشد تشديد فضاي امنيتي حاكم بر اين قاره است. پس از حوادث 11 سپتامبر، اروپايي ها نيز مانند آمريكا فضايي امنيتي را بر سراسر اتحاديه ايجاد نمودند كه با محوريت مبارزه با تروريسم اجرا مي گرديد. در سالهاي اخير اين مهم سبب شده تا آنها بسياري از سياستها و كاركردهاي خود را با اين نام (فضاي امنيتي) توجيه و اجرا نمايند. در اين راستا مشاهده مي گردد كه در ماه ها و هفته هاي اخير كشورهاي اروپايي بار ديگر به تشديد اين قوانين پرداخته كه بيش از گذشته نظارت امنيتي بر زندگي شخصي افراد و تحركات نظامي اروپا را در پي داشته است. تمديد حضور نيروهاي اروپايي (در قالب ناتو) در پايگاه هاي دوردست، تصويب قوانين جديد امنيتي بويژه در خطوط هوايي و شبكه حمل ونقل، تدوين چارچوب هاي جديد براي مبارزه با تروريسم و... از جمله موارد قابل تامل در تشديد فضاي امنيتي اروپا مي باشد. اين تحركات در حالي صورت مي گيرد كه:
1) از اولويتهاي كلان اتحاديه اروپا، تشكيل ارتش واحد و دوري از ناتوي آمريكا محور مي باشد. آنها كه از نارضايتي آمريكا از اين طرح آگاهند بر آنند تا با تكيه بر قوانين امنيتي جديد و سياست مبارزه با تروريسم به نوعي در اين مسير گام بردارند. گرفتاري آمريكا در عراق و افغانستان و نيز دكترين مبارزه با تروريسم كه دولتمردان آمريكا اعلام كرده اند، فرصتي مناسب براي اروپا است تا بتواند به سمت نظامي گري سوق يابد در حالي كه امنيت منطقه اي مهمترين بهانه آنها است.
2) هر چند كه اتحاديه اروپا براي توسعه اتحاديه و اجراي تصميمات مشترك تلاش بسياري داشته، اما تاكنون در اجراي بسياري از آنها ناتوان بوده است. آنها اكنون راه حل هاي موجود براي توجيه اين ناكامي ها را افزايش تروريسم در عرصه بين المللي و فعاليت اروپا براي مبارزه با آن دانسته و با تشديد فضاي امنيتي براي اين مهم گام بر مي دارند.
3) آنچه در تحولات اروپا بيش از هر چيز مشهود است، عملكرد آنها در قبال مسلمانان مي باشد. اسلام هراسي و تشديد محدوديتها براي مسلمانان از اصول كاري اتحاديه اروپا گرديده است. در اين چارچوب آنها با معرفي مسلمانان به عنوان افراطيوني كه عامل تروريسم هستند، سياستهاي اعمال شده در قبال مسلمانان و نگرش اسلام ستيزانه خود را توجيه مي نمايند. بسياري از قوانيني كه به نام مبارزه با تروريسم و حفظ امنيت اروپا تصويب گرديده اند به اعمال محدوديت و نقض حقوق مسلمانان منجر مي گردد كه با توجيه امنيتي بر آن سرپوش گذاشته مي شود.
4) كشورهاي اروپايي كه در قالب ناتو و مبارزه با تروريسم بين المللي به افغانستان وارد گرديده اند و يا در كشورهاي آسياي ميانه و قفقاز پايگاه نظامي تاسيس كرده اند، براي استمرار اين روند تلاش مي كنند. آنها در حالي براي حفظ اين مراكز فعاليت مي كنند، كه افكار عمومي اروپا خواستار پايان اين تحركات مي باشند. در اين شرايط كشورهاي اروپايي با نام حفظ امنيت اروپا، تشديد حملات تروريستي در عرصه جهاني (از جمله حملات صورت گرفته به خطوط هوايي انگليس) براي جلب رضايت افكار عمومي جهت توسعه نفوذ نظامي در افغانستان و ساير نقاط جهان تلاش مي كنند. (در اين مدت آنها با افزايش نيروها در افغانستان و حفظ پايگاههاي موجود در آسياي مركزي و قفقاز موافقت كرده اند.)
5) از چالشهاي كشورهاي اروپايي تقابل آنها با نهادهاي حقوق بشر مي باشد، در سالهاي اخير عملكرد ضعيف اروپا در بهبود رفاه اجتماعي از يك سو و اعمال محدوديت هاي شديد در زندگي شخصي افراد و حتي مداخله در آن، تقابل سازمانها و مراكز حقوق بشر با آنها را در پي داشته است. دولتمردان اروپايي با نام تروريسم و تهديد امنيت اروپا بر آنند تا ضمن كاهش انتقادهاي محافل بشردوستانه چهره خود را در عرصه جهاني حفظ نمايند در حالي كه خود همچنان بر اصل رعايت حقوق بشر در ساير كشورها تاكيد دارند.
6) نكته قابل تامل در سياستهاي اتحاديه اروپا، وابستگي نسبي آن به آمريكا است. هر چند كه آنها براي استقلال فعاليت داشته اند، اما همچنان پيروزي آشكار و پنهان از واشنگتن را در دستور كار دارند. در مقطع كنوني كه مردم اروپا خواستار پايان اين مناسبات و خروج پايگاه هاي آمريكا از اين قاره مي باشند، مقامات اتحاديه با استناد به امنيت حاكم بر اروپا، حفظ مناسبات نظامي با ناتو و آمريكا را توجيه مي نمايند.
در نهايت مي توان گفت كه دولتمردان اتحاديه اروپا در شرايطي كه در عرصه داخلي و بين المللي با چالشهاي بسياري مواجه مي باشند برآنند تا با تشديد فضاي امنيتي ضمن توجيه سياستهايشان به اجراي آنها مبادرت ورزند. البته اين سياستها در نهايت به نقض حقوق شهروندان اروپايي و تشديد محدوديت بويژه براي مسلمانان منجر مي گردد كه در سواي نام مبارزه با تروريسم صورت مي گيرد چنانكه دولتمردان كاخ سفيد نيز از اين حربه براي نظارت بر شهروندان آمريكايي و توجيه جنگ طلبي هايشان بهره برداري مي كنند.

ناتو در تكاپوي توسعه طلبي

ناتو كه براي مهار شوروي سابق تشكيل گرديده بود اكنون تلاش دارد تا با احياي قدرت سياست‌هاي توسعه‌طلبانه‌اي را در عرصه بين الملل اجرا نمايد كه حاصل آن افزايش جنگ و بحران‌هاي سياسي و امنيتي در بسياري از كشورها خواهد بود.

پيمان آتلانتيك شمالي (ناتو) 57 سال پيش در چارچوب سياستهاي اروپا و آمريكا براي مهار بلوك شرق تاسيس گرديد. با فروپاشي اتحاد جماهير شوروي سابق عملا ناتو ماهيت بازدارندگي خود را از دست داده ولي همچنان به عنوان ابزاري براي توسعه طلبي‌ها و اعمال فشار غرب بر ساير كشورها به ايفاي نقش پرداخت. ناتو امروز با 26 عضو از كشورهاي اروپاي غربي و شرقي يكي از بزرگترين پيمان‌هاي منطقه‌اي جهان را شامل مي گردد كه سياستهاي توسعه‌طلبانه را در دستور كار دارد.

هر چند كه ناتو بر اين اصل تاكيد دارد كه اهداف اوليه آن حمايت از اعضا و برقراري ثبات و امنيت جهاني است اما شواهد حكايت از اين امر دارد كه آنها بيش از هر چيز براي توسعه مناطق نفوذ و تشكيل پايگاه‌هاي جديد در سراسر جهان فعاليت مي‌كند. اين توسعه طلبي كه با جنگ بوسني و حملات ناتو به صربستان و جنگ افغانستان آغاز گرديد اكنون وارد مراحل جديدي گرديده كه مبناي آن مبارزه با تروريسم و حفظ امنيت بين الملل به دليل ناتوانايي هاي سازمان ملل مي باشد.

1)يكي از اصلي‌ترين طرح‌هاي غرب براي توسعه ناتو بر سياست تجزيه كشورها استوار است. بسياري از اين كشورها پس از تجزيه به دليل ضعف نظامي و وحشت از همسايگان ناچارا به سمت ناتو گرايش يافته‌اند. در همين حال توسعه اتحاديه اروپا به بلوك شرق كه كوچك‌ترشدن كشورهاي اين حوزه را در پي داشته‌ از ديگر عوامل توسعه ناتو مي‌باشد. برگزاري اجلاس ريگا در لتوني و پيش از آن ديدار مقامات ناتو از كوزوو و مونته نگرو را مي توان از اقدامات ناتو براي توسعه اراضي ارزيابي نمود.

2) تحولات افغانستان و بحران امنيتي ايجاد شده در آن از ديگر سناريوهاي ناتو براي توسعه اراضي مي‌باشد .هر چند كه تحولات افغانستان شرايطي بحراني را براي نيروها حاضر در اين كشور به همراه داشته و موجب هزينه‌هاي انساني و مالي بسياري از آنان شده اما همچنان ناتو تلاش دارد تا از اين امر براي توجيه سياستهاي توسعه طلبانه بهره‌برداري نمايد .در سال 2001 ناتو توانست به بهانه جنگ افغانستان پايگاه‌هاي جديدي را در آسياي مركزي و قفقاز تاسيس نمايد كه ازبكستان،‌قرقيزستان از محورهاي اصلي آن مي‌باشد. اكنون از بحران‌هاي ناتو، درخواست اين كشورها براي خروج نيروهاي ناتو است كه بسياري از منافع را از آن سلب مي‌كند. براين اساس نيروهاي ناتو با تاكيد بر بحراني بودن امنيت افغانستان برآنند تا ضمن افزايش نيروهاي حاضر در اين كشور، نيروهاي خود را در آسياي مركزي و قفقاز حفظ و حتي پايگاه‌هاي خود را تقويت نمايند. (از اصلي ترين محورهاي نشست ناتو در «ريگا» بررسي تحولات افغانستان و چگونگي افزايش نيروها براي مقابله با بحران هاي موجود مي‌باشد كه مي‌تواند نتيجه آن توسعه ناتو در همسايگان افغانستان باشد.

3)نكته قابل توجه در عملكردهاي بانيان ناتو، تلاش براي جايگزيني آن به جاي نيروهاي سازمان ملل و به عبارتي جهاني ساختن آن است. براساس طرح هايي كه از سوي برخي سران ناتو اعلام شده آنها برآنند تا با گسترش حوزه فعاليت و تعداد اعضاء به نيرويي جهاني مبدل گردند كه همگان براساس سياستهاي آن بايد فعاليت نمايند. تاكيد بر افزايش بحران‌هاي امنيتي در عرصه بين‌الملل و ناتواني نيروهاي سازمان ملل در حل آنها، اجراي سياست مبارزه جهاني با تروريسم كه لزوم ارتشي جهاني را الزام آور مي‌سازد،تشديد جنگ‌هاي داخلي در آفريقا و ... از بهانه‌هاي ناتو براي تبديل شدن به نيرويي جهاني مي‌باشد. در طرح آنها سازمان ملل به مرجعي براي تاييد عملكردهاي توسعه طلبانه ناتو مبدل مي‌گردد (هر چند ناتو خود را نيرويي مستقل معرفي مي‌كند اما در سالهاي اخير به بهانه‌هاي امنيتي به دنبال بهره‌گيري از مصوبات سازمان ملل براي اجراي طرح‌هايش مي‌باشد.)

4)از طرح‌هاي اروپا و آمريكا توسعه اراضي در شرق آسيا بويژه مهار چين مي باشد .در حالي كه اين كشورها با توسعه روابط با ژاپن، كره جنوبي و همسايگان چين براي اين مهم اقدام مي‌كنند، ناتو نيز به ابزاري براي استمرار اين روند مبدل گرديده است. اكنون ناتو براي همسويي با طرح‌هاي غرب براي مهار چين، بر آن است تا پايگاه‌ هايي را در پاكستان ، هند و ژاپن احداث نمايند كه مذاكراتي نيز در اين زمينه صورت داد‌ه‌اند. (هر چند كه اين طرح به عنوان برقراري امنيت در منطقه اجرا مي‌گردد اما هدف اصلي آن مقابله با چين و سپس روسيه مي‌باشد كه اعتراضات اين كشورها را نيز در پي داشته است).

گرايش مردم بحرين به احزاب شيعه

با اعلام نتايج انتخابات بحرين ائتلاف شيعيان با 17 كرسي از 40 كرسي توانستند به عنوان اصلي‌ترين اپوزيسيون در پارلمان اين كشور حضور يابند تا بيانگر گرايش مردم اين كشور به حضور بيشتر شيعيان در تعيين آينده اين كشور باشد.

1-تحولات بحرين حكايت از دو رويكرد متفاوت در برابر آمريكا و غرب دارد. از يك سو دولت بحرين تلاش دارد تا با آمريكا همكاري‌هاي بيشتري داشته باشد چنانكه مقامات كاخ سفيد نيز رويكردي همه جانبه به اين كشور داشته‌اند. نمونه بارز اين سياست‌ها را مي‌توان در ديدارهاي مكرر مقامات آمريكا از بحرين و برگزاري بسياري از اجلاس‌هاي منطقه‌اي با ميزباني اين كشور و در نهايت مشاركت در رزمايش آنها در خليج‌فارس مشاهده نمود. از سوي ديگر مردم بحرين خواستار دوري از آمريكا و استقلال از آن مي‌باشند. برگزاري تظاهرات هاي ضد آمريكايي و مخالفت با همكاري با اين كشور در ماههاي اخير تشديد گرديده است. در چنين شرايطي رويكرد مردم به شيعيان كه از مخالفان آمريكا مي‌باشند را مي‌توان اقدامي از سوي ملت بحرين براي جلوگيري از گرايش بيشتر دولتمرانشان به غرب ارزيابي نمود.

2)نكته قابل تامل در عرصه منطقه‌اي گرايش ملتهاي عربي به احزاب و گروههاي شيعه مي‌باشد نتايج انتخابات عراق، لبنان و عربستان مصر و ... نشانه‌اي از رويكرد ممالك عربي به شيعيان مي‌باشد براين اساس نتيجه انتخابات بحرين را مي‌توان ادامه گرايشات اعراب به شيعيان و نهضت‌هاي بيداري دانست كه مي‌تواند اتحاديه‌هاي منطقه‌اي با محوريت پارلمانهاي شيعه را بيش از پيش توسعه دهد.در همين حال اين نكته قابل ذكر است كه پيروز ي حزب الله لبنان در جنگ 33 روزه با رژيم صهيونيستي موجب بيداري در جهان اسلام (بويژه در كشورهاي عربي )گرديد كه نتيجه‌آن ايجاد نهضت هاي جديد در ميان مسلمانان مي باشد كه محور اصلي آن را شيعيان تشكيل مي دهد. مردم بحرين از جمله مردم جهان عرب مي باشند كه با غرور پيروز ي حزب الله را جشن گرفته و خواستار حمايت دولت از نهضت هاي شيعي در جهان عرب براي مقابله با رژيم صهيونيتسي و‌آمريكا گرديدند.

3)بحران هاي داخلي بحرين بويژه محدوديت‌هايي كه تاكنون براي شيعيان اعمال گرديده نارضايتي هاي عمومي از دولت را در پي داشته است. اكنون مردم بحرين برآنند با شكستن تركيب پارلمان كشورشان، اعمال فشارها بر دولت براي توجه به امور داخلي را افزايش داده تا بوسيله شيعيان به حقوق خود ست يابند. حضور 72 درصدي مردم در انتخابات نشانه گرايش مردم براي تعيين سرنوشت و آراء آنها به شيعيان به منزله يافتن راهكاري براي حل بحران‌هاي داخلي مي‌باشد. (روند سياستگذاري و اقدامات شيعيان در منطقه بيانگر اين حقيقت است كه آنها توانسته‌اند به عنوان وزنه‌اي تاثيرگذار در احقاق حقوق ملت در پارلمانهاي عربي ايفاي نقش نمايند لذا مردم بحرين نيز به دنبال دست يابي به چنين راهكاري مي‌باشند.)

4)از طرح‌هايي كه به صورت آشكار و پنهان از سوي مقامات بحرين صورت گرفته است برقراري روابط با رژيم صهيونيستي بويژه در امور اقتصادي است. گزارش‌هاي منتشره حكايت از اين امر دارد كه ميامه برخي قراردادهاي پنهاني با رژيم صهيونيستي براي حضور شركت‌هاي صهيونيستي در اين كشور را به امضاء رسانده‌ است. اين اخبار در حالي منتشر گرديده كه مردم بحرين به عنوان مردم مسلمان و حامي ملت فلسطين، مخالف اين تحركات مي‌باشند و حتي تظاهرات بسياري در محكوميت اين اقدام و جنايات صهيونيست‌ها انجام داده‌اند. اكنون ملت بحرين بر آن است تا با حضور گسترده اپوزيسيون شيعه در پارلمان از گرايش بيشتر دولت به رژيم صهيونيستي جلوگيري و مانع از تكرار تحولات گذشته گردند.

خروج انگليس از بن بست عراق

انگليس كه روزي به دليل همكاري با آمريكا وارد جنگ عراق گرديد، امروز با چالشهاي بسياري در اين كشور مواجه گرديده كه آن را وادار ساخته تا با كاهش اتحاد با آمريكا از خروج از عراق در آينده‌اي نزديك خبر دهد.

با روي كار آمدن جمهوري خواهان در آمريكا در سال 2000 روابط نزديكي ميان واشنگتن و لندن برقرار گرديد. اين گسترش روابط آنها را به نزديكترين متحدان مبدل نمود. حمله به افغانستان و سپس عراق را مي‌توان از پيامدهاي اتحاد اين دو كشور و اشتراك آنها در سياستهاي جنگ طلبانه ارزيابي نمود.

آنچه در سياستهاي جنگ‌طلبانه انگليس در عرصه جهاني قابل توجه است مشكلات و چالشهاي فراروي آن در عراق است كه سبب گرديده تا آنها از خروج زود هنگام از اين كشور خبر دهند. در اين راستا طي هفته‌هاي اخير مقامات ارشد انگليس اعلام كرده‌اند كه طرح‌هايي را براي كاهش و سپس خروج نيروهايشان ارائه مي‌دهند در همين حال توني بلر نخست‌وزير انگليس نيز در اقدامي بي‌سابقه جنگ عراق را فاجعه‌اي بزرگ داشته كه توانايي حل آن را ندارند. با توجه به تحولات داخلي انگليس و بحران‌هاي فراروي آنها در عراق ،دليل عقب‌نشيني نسبي مقامات انگليسي از مواضع گذشته‌اشان در قبال عراق از چند منظر قابل بررسي مي‌باشد.

1)دولت بلر در عرصه داخلي با مشكلات بسياري مواجه مي‌باشد، عدم تحقق سياستهاي داخلي در بهبود شرايط اجتماعي و رفاهي، افزايش اعتراضات داخلي به سياستهاي جنگ‌طلبانه در عراق از سوي گروههاي ضد جنگ (بويژه افرادي كه فرزندانشان در جنگ عراق هستند ) چند دستگي ميان سران دولت و پارلمان در زمينه حضور يا خروج از عراق، تاكيد گروههاي سياسي بر كناره‌گيري بلر از قدرت و ... از جمله چالشهاي داخلي دولت بلر مي‌‌باشد. آنها براي خروج از بن‌بست‌هاي ايجاد شده راهكاري جز اعلام خروج از اعلام در كوتاه مدت نداشته تا شايد بدين وسيله از اعتراضات داخلي كاسته شود.البته آنها بر اين امر تاكيد دارند كه خروج آنها از عراق منوط به برقراري ثبات نسبي در اين كشور مي باشد.

3)از ديگر عوامل تاثير گذار در سياست‌هاي بريتانيا در عراق، افزايش انزجار و بي‌اعتمادي مردم اين كشور به اشغالگران است. افزايش حملات گروههاي معارض به پايگاه‌هاي نيروي انگليسي و سفارت اين كشور در بصره، بيانگر افزايش انزجار عمومي از اين كشور مي‌باشد. اين تحركات سبب شد تا لندن وادار به جابجايي نيروها و حتي تعطيلي سفارت خانه خود بپردازد و اكنون نيز با اعلام برخي طرح‌ها براي خروج از عراق تلاش دارد تا به نوعي رضايت مردم اين كشور را براي كاهش مخالفتها با حضور آنها ، جلب نمايد.

4)انگليس كه تلاش داشت تا با همراهي آمريكا جايگاهي جديد و مستحكم‌ براي خود در خاورميانه و سپس عرضه بين‌المللي كسب نمايد به دليل ناكامي هاي جنگ عراق و افغانستان نه تنها به اين مهم دست نيافت، بلكه بسياري از منافع خود در ساير نقاط جهان را نيز از دست داد. افزايش انزجار جهاني از انگليس، مخالفتهاي شديد كشورهاي خاورميانه با اين كشور، بيانگر افول جايگاه اين كشور در عرصه بين‌الملل است كه تماما از اثرات جنگ عراق مي‌باشد.( اكنون اروپا نيز ديگر اعتمادي به انگليس نداشته و آن را عامل تضعيف و بي‌ثباتي خود مي‌داند.) در چنين شرايطي بريتانيا نيازمند آن مي‌باشد كه جبران اين ناكامي‌ها و حفظ منافع از دسته رفته (بويژه در خاورميانه) از طرح خروج از عراق سخن بگويد تا به عنوان همسو شدن با خواست جامعه جهاني به منافعي هرچند ناچيز دست يابد.

5) نكته اي قابل تامل در سياست هاي آمريكا در عراق خروج ساير بازيگران و حضور انحصاري در اين كشور در بلند مدت مي باشد. سياست آهمريكا بويژه پس از گسترش قدرت دموكرات ها دست يابي به راه حلي براي حل بحران عراق و جايگزيني پايگاههاي مقتدر به جاي نيروهاي نظامي حاضر در اين كشور است . در اين سياست خروج ساير بازيگران از جمله انگليس در بلند مدت از عراق در دستور كار آمريكا قرار دارد لذا از عوامل تاثير گذار در مواضع اخير انگليس رد قبال تحولات عراق بويژه تعيين زماني براي خروج را مي توان تحت فشار هاي آمريكا ارزيابي كرد كه براي در راستاي سياست هاي بلند مدت آمريكا صورت مي گيرد. ( واشنگتن خواستار نظارت انحصاري بر منابع عراق است و ساير متحدان خود را به شراكت نخواهد پذيرفت از جمله انگليس كه سياست هاي توسعه طلبانه‌آن براي كاخ سفيد آشكار يم باشد.)

با توجه به آنچه ذكر شد در مقطع كنوني كه دولتمردان انگليس در عرصه داخلي، بين‌المللي و تحقق اهدافشان در عراق با چالشهاي بسياري مواجه مي‌باشند، اعلام برخي طرح‌ها براي خروج از عراق مي‌تواند تنها راهكار باقي مانده براي آنها جهت كاهش مخالفان و حفظ قدرت باشد. البته اين نكته قابل ذكر است كه آنها با افزايش حقوق سربازان مستقر درعراق و افغانستان، رويكرد جديد به خانواده‌هاي كشته‌شدگان و حاضران عراق، اعطاي درجات شجاعت به سربازان، ارائه طرح‌هايي براي پايان دادن به بحران عراق، برقراري روابط با كشورهاي خاورميانه و تاكيد بر حل مساله فلسطين، انتقادهاي ظاهري از برخي سياستهاي آمريكا و... تلاش دارند تا ضمن انحراف افكار عمومي از تحولات عراق ، سربازان و مردم انگليس را به ادامه جنگ عراق و افغانستان ترغيب نمايند. با تمام اين تفاسير گسترش بحران نيروهاي انگليسي در عراق و افغانستان تاكنون مانع از اين شده تا اين طرح‌ها و سياستها نتيجه‌اي براي دولت بلر در پي داشته باشد و همچنان مخالفتها با حضور انگليس در اين كشورها ادامه دارد لذا بلر نيز مانند شريك آمريكايي خود جرح بوش براي خروج از بن‌بست كنون چاره‌اي جز خروج از عراق و افغانستان نداشته هر چند كه بر ادامه اشغال اين كشورها تاكيد دارد.

طرح صهيونيست ها در اراضي اشغالي 1967

رژيم صهيونيستي كه در طرح تعيين يك جانبه مرزها شكست خورده است اكنون تلاش دارد تا با بحران‌آفريني در اراضي اشغالي فلسطين و منطقه ، اراضي اشغالي 1967 را به عنوان قلمرور خود حفظ و تثبيت نمايد.

رژيم اشغالگر قدس پس از روي كار آمدن اولمرت، سياست‌هاي خود را بر تعيين يك جانبه مرزها استوار نمود. اين طرح كه در زمان شارون به عنوان استراتژي امنيتي براي تشكيل كشور صهيونيستي طراحي شده بود در دوران اولمرت با نام طرح تعيين جانبه مرزها كه خروج از بخشهايي از كرانه باختري جزء آن بود، مورد ارزيابي قرار گرفت. اين طرح اين موقعيت را براي رژيم صهيونيستي ايجاد مي‌كرد كه بتواند بسياري از اراضي اشغالي بويژه بيت‌المقدس را با تركيب جمعيتي يهوديان حفظ نمايد. در اين طرح فلسطينيان از اين مناطق اخراج و صرفا يهوديان (بويژه مهاجرين جديد) جايگزين مي‌شوند. پس از شكست تل‌آويو در برابر مقاومت حزب‌الله و عدم سازش پذيري ملت و دولت فلسطين كه تشديد بحران سياسي در رژيم صهيونيستي را در پي داشت اين طرح نيز با شكست مواجه گرديد كه نتيجه آن برخي دگرگوني‌ها در ساختار اجرايي آن است. نكته قابل تامل در طرح‌هاي جديد دولتمران تل‌آويو، تلاش براي حفظ اراضي اشغالي شده در سال 1967 مي باشد. اين مناطق كه شامل بخشهاي وسيعي از اراضي اشغالي فلسطين (بيش از 8 هزار كيلومتر كه چهار برابر اراضي 1948 مي‌باشد) جولان سوريه، سيناي مصر و شبعاع لبنان مي باشد، محورهاي اصلي اين طرح را شامل مي‌گردند. اكنون صهيونيست‌ها برآنند تا با بحران آ‏فريني در فلسطين اشغالي و منطقه اين مهم را اجرايي نمايند در حالي كه جهانيان بيشتر به تحولات غزه معطوف مي‌باشد و چندان توجهي به سياستهاي توسعه‌طلبانه اين رژيم ندارد

1)بخش اصلي سياست‌هاي صهيونيستي در فلسطين اشغالي در قبال اراضي اشغالي پس از 1967 مي‌باشد. اين مناطق كه موجب افزايش چهار برابري سرزمين صهيونيست‌ها گرديد، اكنون صهيونيست‌ها را بر آن داشته تا براي حفظ آن فعاليت مضاعفي را آغاز نمايند. هر چند كه فلسطينان تاكيد دارند كه لزوم برقراري آتش بس با اين رژيم خروج آنها از اراضي 1967 مي باشد اما تل‌آويو همچنان برآن است تا ضمن حفظ اين اراضي، فلسطينيان را در غزه و كرانه باختري محصور نگاه دارد. تشديد حملات به غزه و اراضي فلسطيني نشين، ايجاد بحران سياسي، احداث شهرك‌هاي جديد در اين مناطق و اخراج اعراب و جايگزيني يهوديان، يهودسازي بيت‌المقدس، ساخت ديوار حائل، اعمال فشارهاي خارجي از سوي متحدان غربي براي پذيرش شرايط موجود از سوي فلسطيني ها و ... از سياستهاي رژيم صهيونيستي براي حفظ اين مناطق مي‌باشد كه بيشتر درقالب جنايت عليه ساكنان غزه و تحريم از سوي كشورهاي غربي صورت مي گيرد.

2)حفظ بلندي‌هاي جولان سوريه از ديگر طرح‌هاي رژيم صهيونيستي مي‌باشد. در طي ماههاي اخير صهيونيست‌ها بارها اعلام كرده‌اند كه حاضر به بازپس دادن بخش‌هاي اشغالي جولان به دمشق نمي‌باشند و صرفا براي تقسيم اين منطقه مذاكره خواهند نمود. در اين راستا آنها برگزاري مانورهاي نظامي در اين مناطق كه براي نخستين بار صورت مي‌گيرد، اعمال محدوديت‌هاي شديد براي كشاورزان سوري براي تخليه اين اراضي كه قطعي آب بخش اصلي آن است، بحران آفريني در روابط سوريه با كشورهاي منطقه بويژه لبنان و عراق، بهره‌گيري از متحدان غربي و آمريكا براي اعمال فشار بر دمشق كه در تحريم‌هاي اقتصادي، تشكيل كميته ترور حريري با محوريت نقش سوريه اجرا مي شود ، تقويت مخالفان داخلي دولت بشاراسد و ... از سناريوهاي رژيم صهيونيستي براي دور داشتن دمشق از تحولات جولان و در نهايت واداشتن آن به پذيرش مصالحه در اين زمينه مي باشد. البته تاكيد دمشق بر بازپس‌گيري اين اراضي حتي با اقدام نظامي تاكنون مانع از اجراي كامل اين سياست گرديده اما صهيونيست‌‌ها به اين روند ادامه مي دهند.

3)صهيونيست‌ها برآنند كه به هر نحو ممكن مزارع شبعاع را حفظ نمايند. آنها با راه‌اندازي جنگ لبنان بر آن بودند تا مزارع شبعاع و ساير بخشهاي نقاط مرزي لبنان با سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين را حفظ كنند كه شكست آنها در جنگ ،مانع تحقق اين امر گردد. با اين وجود آنها با ايجاد بحران داخلي در لبنان كه با ترور شخصيتها و تحريك مخالفان حزب الله همراه است، بهره‌گيري از نيروهاي لايونيفل، استمداد از كشورهاي اروپايي و آمريكا براي دخالت در امور داخلي بيروت و در نهايت پرونده حريري، دولتمردان لبنان و حزب الله را از تحولات اراضي مرزي دور ساخته تا در نهايت بتوانند مزارع شبعاع را تحت اشغال حفظ نمايند.

4)هر چند كه رژيم صهيونيستي و مصر داراي روابط سياسي مي‌باشند اما همچنان اختلافاتي در نقاط مرزي مصر با اراضي اشغالي فلسطين ميان طرفين وجود دارد. اكنون صهيونيست ها با بهانه قرار دادن ورود سلاح‌از صحراي سينا و انجام عمليات‌هاي تروريستي عليه صهيونيست ها از اين مسير، بر آنند تا با تقويت نيروهاي نظامي، بار ديگر اين مناطق را تحت سلطه خود درآورده كه تاكنون اقداماتي براي اين مهم انجام داده‌اند.

براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه اكنون رژيم صهيونيستي بر آن است تا طرح تعيين يك جانبه مرزها را در قالب حفظ اراضي اشغالي 1967 اجرا نمايد در حالي كه بحران آ‏فريني راه كار اصلي آن براي اجراي اين مهم مي باشد. البته اين نكته قابل ذكر است كه تاكيد دولت وملت فلسطين بر بازپس‌گيري اراضي اشغالي 1967 به عنوان پيش شرط مذاكره، اصرار لبنان بر حل مساله شبعا، تاكيد سوريه بر بازپس‌گيري جولان حتي از طريق نظامي و در نهايت بحران سياسي در رژيم صهيونيستي مانع از آن مي‌گردد كه اين طرح بتواند در كوتاه مدت اجرايي گردد بويژه اينكه ملت فلسطين بر ادامه انتفاضه تا تشكل كشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف تاكيد نموده اند كه تاكنون شكست توطئه صهيونيست‌ها عليه فلسطينيان و در نهايت تعديل سياستهاي منطقه‌اي اين رژيم را در پي داشته است.

جميل قرباني فتنه افكني صهيونيست ها

در حالي كه گروه‌هاي لبناني براي تشكيل دولت وحدت ملي تلاش مي‌كنند، پيير جميل وزير صنايع لبنان به دست افراد ناشناس ،بحراني ديگر دراين كشور را رقم زد درحالي كه شواهد حكايت از مداخله رژيم صهيونيستي و آمريكا در اين حادثه دارد.

پيير جميل وزير صنايع لبنان فرزند امين جميل رئيس‌جمهور سابق اين كشور، از ائتلاف ماروني ها و حزب كتائب ،در اقدامي مشكوك به ضرب گلوله ترور گرديد.اين حادثه در حالي روي داد كه اولا گروههاي سياسي براي تشكيل دولت جديد تلاش مي كنند،ثانيا رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن از اتحاد گروههاي لبناني ابراز نارضايتي كرده و براي تحقق اهدافشان به بحران آفريني در اين كشور مي پردازند. ثالثا آمريكا و صهيونيست ها براي پرونده سازي عليه حزب الله و سوريه تلاش مضاعفي را آغاز كرده اند كه تشكيل دادگاه بين المللي براي محاكمه عاملان ترور حريري بخشي از آن مي باشد.

با توجه به سير تحولات لبنان عاملان اين ترور را در ميان چند دسته مي‌توان جستجو نمود:

الف ـ آمريكا و رژيم صهيونيستي: جميل در حالي ترور گرديد كه: 1ـ رژيم صهيونيستي در عرصه داخلي با چالش‌هاي بسياري مواجه است در حالي كه توجه افمار عمومي به جنايات اين رژيم به چالشي بزرگ براي آن مبدل گرديده است لذا آنها به دنبال انحراف افكار عمومي از اين تحولات مي‌باشند.

در نهايت براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه عاملان اصلي ترور حريري آمريكا و رژيم صهيونيستي و برخي متحدان آنها در لبنان مي‌باشند كه از تشكيل دولت وحدت ملي در اين كشور و حضور سوريه در معادلات جهاني ابراز نارضايتي مي‌كنند.