نگاه رژیم صهیونیستی به ناتو

 رژيم صهيونيستي که تقويت نظامي گري و دستيابي به مشروعيت بين المللي را در دستور کار خود قرار داده تلاش دارد تا با حضور در جمع ناتو به اين مهم دست يابد .

در کنار تحولات سرزمينهاي اشغالي و سياستهاي رژيم صهيونستي در منطقه و عرصه بين المللي يکي از نکات قابل تامل تلاش هاي مضاعف اين رژيم براي عضويت در جمع اعضاي ناتو است .

در اين راستا تل آويو به همراه متحدان غربي خود رايزني هاي بسياري را براي اين مهم انجام داده است که نتيجه آن امضاي قرداد همکاري تل آويو و ناتو در درياي مديترانه است .

بر اساس اين توافقنامه رژيم صهيونيستي به همکاري نظامي و تجهيزاتي و اطلاعاتي با ناتو در درياي مديترانه مي پردازد . با توجه به عملکرد و ويژگي هاي ناتو و سياستهاي رژيم صهيونيستي دلايل گرايش اين رژيم به ناتو و اصرار به همکاري با آن از چند منظر قابل تامل است :

1) از چالشهاي رژيم صهيونيستي عدم مشروعيت بين المللي است . عضويت در ناتو با 26 عضو ضمن آنکه مشروعيتي در اين کشور براي اين رژيم به همراه دارد ، اعتبارناتو مي تواند تا حدود زيادي مشروعيت بين المللي براي آن ايجاد نمايد که براي اين رژيم بسيار حائز اهميت است .

2) رژيم صهيونيستي تلاش دارد تا به نظامي گري در عرصه جهاني بپردازد . آنها يکي از راهکارها يعني اجراي طرح از نيل تا فرات را سياستهاي نظامي گرايانه مي دانند . حضور در ناتو مي تواند

تو جيهي براي مداخلات نظامي اين رژيم در آينده در عرصه بين الملل ارزيابي گردد. در ضمن عضويت در ناتو مي تواند راهکاري باشد براي تقويت توان نظامي رژيم صهيونيستي که به بهانه همکاري با اين اتحاديه ( پيمان آتلانتيک شمالي ) صورت مي گيرد . رژيم صهيونيستي براي تقويت توان نظامي فعاليتهاي بسياري داشته که با مخالفت جامعه جهاني مواجه گرديده ، اما با حضور در جمع متحدان ناتو به طور مستقيم و يا همکاري با آن براي نظامي گري مي تواند گام بردارد .

3) رژيم صهيونيستي در حالي از عضويت و همکاري با ناتو سخن مي گويد که بهره گيري از امکانات آن برا مقابله با مخالفان خود را در دستور کار درد . بر اساس قوانين ناتو حمله و يا تهديد هر يک از اعضا و يا همکاران ناتو به منزله تهاجم و تهديد کل اتحاديه است که ورود آن به حمايت از آن عضو را الزام آور مي سازد . اکنون رژيم صهيونيستي بر آن است تا با همکاري با ناتو اولا به جبهه گيري جهاني در برابر مخالفان خود يا به گفته خودشان ، ايران ، سوريه ، لبنان و دولت فلسطين بپردازد .

ثانيا جنگ تبليغاتي عليه ساير کشورها پذيرش اين رژيم را به عنوان قدرت بزرگ منطقه اي تشديد کند. ثالثا پس از شکست در برابر لبنان و ناتواني در مقابله با انتفاضه از ناتو به عنوان سد دفاعي و امنيتي بهره برداري نمايد . به عبارتي ديگر اين رژيم به ناتو به عنوان عامل دفاعي مي نگرد که از آن در برابر مشکلات و چالشهاي منطقه اي حمايت کند .

4) دولتمردان رژيم صيونيستي اکنون در عرصه داخلي با چالشهاي بسياري مواجه مي باشند که فروپاشي آنها را در اذهان تداعي ساخته است . در چنين شرايطي همکاري با ناتو مي تواند کارکردي مهم براي دولت اولمرت ارزيابي کرد که تا حدودي از جمله انتقادات از دولت وي کاسته و تا حدودي بر ناتواني هاي آن سر پوش مي گذارد .

در نهايت مي توان گفت رژيم صهيونيستي براي حل بحران داخلي و کسب مشروعيت بين المللي براي همکاري با ناتو اصرار دارد که با حمايت متحدان غربي تا حدودي به اين امر دست يافته است . با اين وجود اين نکته قابل ذکر است که مخالفتهاي ملتهاي جهان با رژيم صهيونيستي و ترديدهاي اعضاي ناتو از جنگ افروزي هاي اين رژيم مانع از آن مي گردد که در حال حاضر اين روابط توسعه چنداني بيابد هر چند که آمريکا و متحدان غربي اين رژيم براي اجراي اين مهم بسيار تلاش مي کنند . رژيم صهيونيستي اکنون ناتو را به عناون سدي دفاعي در برابر نيروهاي مقاومت و کشورهاي اسلامي مي داند که حريمي امنيتي براي اين رژيم ايجاد مي کند که نتيجه آن کاهش بحران امنيتي ر اراضي اشغالي فلسطين و بهبود چهره امنيتي اين منطقه مي باشد در حالي که آنها نيز به خوبي آگاهند که اين اتحاد نمي تواند ملت فلسطين را از ادامه آرمان هايش تا تشکيل کشور مستقل فلسطيني باز دارد

چنانکه تا کنون اين ملت در برابر توسعه طلبي ها اين رژيم و متحدان غربي آن مقاومت و همچنان بر استمرار آن تاکيد دارند . بر اين اساس همکاري تل آويو با ناتو در سرزمينهاي اشغالي تاثيري بر خواسته هاي اين رژيم ندارد و صرفا در قالب تبليغاتي براي منطقه و عرصه بين الملل مي باشد که آن نيز مي تواند با مخالفتهاي جهاني مواجه گردد. 

انگيزه هاي آمريكا از تحريم ايران در شوراي امنيت

دولتمردان كاخ سفيد كه در تحقق اهدافشان در عرصه داخلي و بين‌المللي شكست را متحمل گرديده‌اند در آستانه انتخابات ميان دوره‌اي تلاش دارند تا با بحران‌آفريني در پرونده هسته‌اي ايران، گامي براي سرپوش نهادن بر شكست‌هاي گذشته جهت كسب آراء مردمي بردارند.

از آغاز بررسي پرونده هسته‌اي ايران در مجامع جهاني تاكنون آمريكا همواره تلاش داشته تا ايران را عامل بحران جهاني و فعاليت‌هاي هسته‌اي آن را غيرصلح‌آميز معرفي نمايد. در اين راستا آنها با كارشكني و مداخلات گسترده در آژانس انرژي اتمي، پرونده هسته‌اي را از آژانس خارج و آن را به شوراي امنيت ارجاع دادند تا ضمن اعمال فشار مستقيم بر تهران از نفوذ و جايگاه حاميان فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران بكاهد.

در نهايت مي‌توان گفت كه طرح‌ها و اقدامات آمريكا و متحدان غربي آن براي ارائه طرح تحريم‌هاي ايران در شوراي امنيت نه از زاويه اقتدار و توانايي بلكه كاركردي از روي ضعف و ناتواني مي‌باشد كه براي سرپوش نهادن بر شكست‌ها و ناتوانايي‌ها در عرصه سياست داخلي و خارجي به فريب افكار عمومي خود روي آورده‌اند تا بدين‌وسيله آراي آنها را كسب كنند در حالي كه مردم اين كشور نيز از سياست‌هاي جنگ‌طلبانه دولتمردان خود به ستوه آمده‌اند لذا اين امكان وجود دارد كه اعمال تحريم ايران اعتراض بيشتر مردم آمريكا را در پي داشته باشدكه شكست جمهوريخواهان در انتخابات را سنگين‌تر نمايند.

تركيه پشت درهاي اتحاديه اروپا

به رغم وعده‌هاي گذشته اتحاديه اروپا براي پذيرش تركيه و نيز سياستهاي آنكارا براي همسويي با اهداف اتحاديه، بارديگر چالش ميان طرفين اوج گرفته تا همچنان اهمگرايي آنها در قالب اتحاديه اروپا با ابهام همراه باشد.

از سياستهاي تركيه طي دو دهه اخير، پذيرش به عنوان يكي از اعضاي اصلي اتحاديه اروپا مي باشد. در اين راستا تركها تمام سياستها و اهداف خود را براي اجراي اين مهم به كار بسته اند، چنانكه آنها بسياري از خواسته‌هاي خود در عرصه داخلي و بين‌المللي را به نفع خواسته‌هاي اروپا تعديل و يا به فراموشي سپرده اند.

هر چند كه موقعيت جغرافيايي و سياسي تركيه براي اتحاديه اروپا دستاوردهاي بسياري در پي داشته و دارد، اما اروپايي ها تاكنون از پذيرش اين كشور خودداري كرده و به بهانه‌‌هاي بسيار اين مهم را به تاخير مي‌اندازند. نكته قابل تامل در روابط تركيه و اتحاديه اروپا از سرگيري چالشهاي طرفين طي هفته‌هاي اخير مي‌‌باشد. در حالي كه طرفين به برقراري مناسبات تاكيد داشتند، اما اظهارات مقامات اروپايي مبني بر عدم پذيرش تركيه در جمع اتحاديه اروپا و تعين زمان 15 الي 20 ساله براي اجراي احتمالي آن، ابهامات در روابط طرفين را افزايش داده است. با عنايت به تحولات جهان و سياستهاي اجرا شده از سوي اتحاديه اروپا و آنكارا دلايل از سرگيري بحران در روابط طرفين از چند منظر قابل تامل مي‌باشد بويژه اينكه برخي از مقامات ارشد اروپايي از جمله صدراعظم آلمان و نخست‌وزير انگليس پيش از اين از پيوستن تركيه به اتحاديه اروپا استقبال كرده بودند.

1)هر چند كه اتحاديه اروپا بر اصل توسعه جغرافيايي و افزايش تعداد اعضاء تاكيد دارد اما واقعيات حاكم بر اتحاديه ،ناتواني آن در اجراي اين مهم را نشان مي‌دهد. بحران اقتصادي و سياسي، عدم هماهنگي كشورها كه مانع از اجراي قانون اساسي واحد گرديده بخشي از اين نابساماني‌ها مي‌باشد. در چنين شرايطي اتحاديه توانايي پذيرش اعضاي جديد را ندارد، لذا هر كدام از درخواست كنندگان عضويت را به بهانه‌اي به سالهاي دور وعده مي‌دهد كه تركيه نيز از اين قاعده مستثني نمي‌باشد. (اتحاديه به رغم وعده‌هاي گذشته صرفا عضويت بلغارستان و روماني را پذيرفته است.)

2)از عوامل تاثيرگذار در روابط تركيه و اتحاديه اروپا، مسائل ديني بويژه اسلام در تركيه مي‌باشد.اتحاديه اروپا بارها اعلام كرده است كه گرايشات ديني در تركيه از عوامل عدم پذيرش اين كشور مي باشد. در طي سالهاي اخير اولا گرايش دولتمردان آنكارا به گسترش روابط با كشورهاي اسلامي و همسويي با اهداف آنها ثانيا تاكيد ملت تركيه بر حفظ و ارتقاي نگرش‌هاي ديني، وحشت غرب را از گسترش اسلام در قاره اروپا از طريق اين كشور را افزايش داده است . مردم اين كشور بر حمايت از حزب‌الله و مقاومت ملت فلسطين و ارزشهاي نهضت هاي اسلام‌گرا و حفظ ارزشهاي ديني در كشورشان تاكيد مي‌كنند در حالي كه اروپا خواستار تضعيف اين ارزشها مي‌باشد.

3)تركيه در حالي براي عضويت در اتحاديه اروپا ابراز تمايل مي‌كند كه همگرايي آن با آمريكا چندان خوشايند اروپا نمي‌‌باشد.

سياست خارجي تركيه بيانگر اين امر است كه اين كشور همچنان آمريكا را اولين متحد خود مي‌داند و بر حفظ اين روابط تاكيد دارد.( چنانكه ديدار اردوغان از آمريكا در اين راستا صورت گرفت). اين گرايش در حالي ادامه دارد كه اروپا چندان تمايلي به روابط تركيه و واشنگتن ندارد و تلاش دارد تا آنكارا را وادار به تعديل اين روابط نمايد كه بحران كنوني مي تواند در اين راستا صورت گرفته باشد.

4)از سياستهاي اتحاديه اروپا، حمايت از رژيم صهيونيستي مي‌باشد. هر چند كه تركيه تاكنون به حفظ مناسبات با اين رژيم پرداخته اما سياستهاي اين كشور در قبال صهيونيست‌ها با چالشهاي بسياري مواجه گرديده است. گرايش آنكارا به كشورهاي اسلامي و خواست مردم اين كشور براي حمايت از حزب الله و مقاومت فلسطين، نگاه منفي جامعه جهاني به رژيم صهيونيستي، تركيه را به كاهش مناسبات با تل‌آويو وا داشته است. اكنون اتحاديه اروپا بر آن است تا با اعمال فشار بر تركيه، آن را به گرايش دوباره به رژيم صهيونيستي سوق دهد.

ادامه جنگ رواني عليه دولت حماس

ايهود اولمرت نخست وزير رژيم صهيونيستي در ادامه جنگ تبليغاتي عليه دولت حماس و يافتن راهکاري براي مشروعيت بخشيدن به جنايات خود به مسکو سفر کرد .

موقعيت روسيه در معادلات بين المللي بويژه سياستهاي اين کشور براي حضور در تحولات خاورميانه سبب شده است تا اين کشور مورد توجه رژيم صهيونيستي و حتي گروههاي فلسطيني قرار گيرد . اين سفر در حالي صورت مي گيرد که از سويي تل آويو همچنان سياست اتحاد جهاني عليه حماس و ملت فلسطين را در دستور کار دارد و از سويي ديگر بحران سراسر رژيم صهيونيستي را فرا گرفته و آنها براي خروج از بن بست به هر اقدامي مبادرت مي ورزند . از طرفي ديگر روسيه به عنوان عضو کميته چهار جانبه براي اجراي نقشه راه فعال است و نيز رژيم صهيونيستي همچنان به تبليغات عليه ايران ادامه مي دهد و از سويي ديگر پيش از اين وزير خارجه اسرائيل از مسکو ديدار کرده بود تا بر نقش مسکو در سياستهاي اين رژيم صحه گذاشته باشد.
بر اين اساس سفر اولمرت از چند منظر قابل بررسي
است :
1) چالشها دولت اولمرت در عرصه داخلي :
اسرائيلي ها امروز نه تنها از نظر سياسي و اقتصادي دچار مشکلات بسياري هستند بلکه اعتراضات مردمي نيز به انبوه مشکلات آنها افزوده است.
براين اساس اولمرت با سفربه مسکو تلاش دارد تا ضمن انحراف افکار عمومي از بحران هاي داخلي اين رژيم با نمايش گذاشتن ديپلماسي فعال در کسب امتيازات و تحقق اهداف جهان صهيونيست ها از حجم انتقادات به دولت کاسته تا همچنان قدرت خود را حفظ نمايد .
2) دولتمردان رژيم صهيونيستي تمام تلاش خود را براي اعمال محدوديت بر دولت حماس و ملت فلسطين به کاربسته اند . آنها که در عرصه داخلي تا کنون نتوانسته اند به اين اهداف دست يابند ، حال برآنند تا از طريق بازيگران خارجي حماس را تحت فشار قرار دهند.
حضور مسکو در کميته چهار جانبه و نيز روابط آن با دولت حماس مي تواند از راهکارهاي استمرار توطئه هاي رژيم صهيونيستي عليه ملت و دولت فلسطين باشد که در سفر اولمرت پيگيري مي شود .
3) از نکات قابل تامل در سفر اولمرت همزمان بودن آن با دوحادثه مهم است . تشديد جنايات رژيم صهيونيستي در اراضي اشغالي فلسطين و فرارسيدن روز جهاني قدس.
اکنون رژيم صهيونيستي تلاش دارد تا با اجراي برنامه ديدار اولمرت از مسکو از يک سو بر جنايات خود در اراضي اشغالي سر پوش گذارد و از سوي ديگر تحولات روز قدس را تحت الشعاع اين ديدار قرار دهد . (آنها بر آنند تا افکار عمومي را از فلسطين و در نهايت روز قدس به مسکو معطوف نمايند ).
4) رژيم صهيونيستي همواره تلاش داشته تا خود ر به عنوان يکي از بازيگران اصلي پرونده هسته اي ايران در کنار آمريکا و اروپا معرفي نمايد . آنها با جنگ هاي تبليغاتي و همسو با سياستهاي امريکا به جو سازي عليه فعاليتهاي هسته اي ايران مي پردازند . در حال حاضر نيز اولمرت در مسکو بخشي از سياستهاي خود را به جو سازي عليه ايران اختصاص داده هر چند ه تاکيد اروپا، چين ، روسيه و مجامع بين المللي بر اصل مذاکره اين سياست را با شکست مواجه ساخته و مي سازد.
5) اجراي طرح مسير طلائي و برقراري روابط ديپلماتيک با کشورهاي اسلامي و عربي از سياستهاي رژيم صهيونيستي است .
با توجه به اينکه اين طرح در ماههاي اخير به طور گسترده اي در دستور کار اين رژيم قرار گرفته است ، اولمرت در مسکو خواستار همکاري روسيه براي اجراي اين مهم است .
درهمين حال بررسي پرونده لبنان و عملکرد نيروهاي يونيفل در دستور کار قرار دارد که بر اساس نفوذ روسيه در جهان اسلام اجرا مي گردد .
6) هر چند که اروپا وآمريکا از متحدان اصلي رژيم صهيونيستي هستند اما تلاش تل آويو براي کسب امتيازات بيشتر از آنها يا نا تواني آنها در اجراي تمام خواسته هاي اين رژيم سبب گرايش اولمرت به مسکو شده است .
در نهايت مي توان گفت که اولمرت با سفر به مسکو بيش از آنکه به ابعاد سياسي و اقتصادي آن توجه داشته باشد بر اصل تبليغاتي آن تاکيد دارد چرا که مسکو نیز تمایلی به نادیده گرفتن منافع خود در جهان اسلام به نفع رژیم صهیونیستی نمی باشد لذا چندان توجهی به خواسته های اولمرت نخواهد داشت.

آزمون رايس در شرق آسيا

به رغم آنكه آمريكا توانست قطعنامه 1718 را عليه كره شمالي در شوراي امنيت به تصويب رساند، اما عدم همراهي بسياري از كشورها از جمله چين و روسيه، سبب گرديد تا دولتمردان آمريكا با حضور مستقيم در شرق آسيا ادامه اعمال فشارها بر كره شمالي را پي‌گيري نمايند.

آزمايش هسته‌اي كره شمالي كه دور از انتظار جامعه جهاني صورت گرفت، تاثيرات نامطلوبي بر سياست‌ها و اهداف بين‌المللي آمريكا داشت بگونه‌اي كه بسياري از ناظران سياسي آن را شكست بزرگ اين كشور قلمداد مي‌كنند. با تصويب قطعنامه 1718 شوراي امنيت عليه كره شمالي كه براساس آن محدوديت‌هاي تجاري، اقتصادي، نظامي عليه اين كشور اعمال مي‌گردد، آمريكا تلاش داشت تا حدودي شكست خود را جبران نمايد اما عدم اجماع جهاني براي اجراي اين قطعنامه به چالشي ديگر براي اين كشور مبدل گرديده است. براساس گزارش‌هاي منتشره بسياري از كشورها از جمله چين و روسيه از بازديد كالاهاي كره شمالي ابراز نارضايتي كرده و عدم اجرايي آن گوشزد كرده‌اند. در چنين شرايطي مقامات آمريكايي با ديدار مستقيم از شرق آسيا ديپلماسي جديدي را براي اعمال فشار بر كره شمالي و تحقق اهدافشان آغاز كرده‌اند كه سفر رايس به شرق آسيا و روسيه در اين راستا مي‌باشد اين سفر در حالي صورت مي‌گيرد كه: اولا جامعه جهاني، آمريكا و سياست‌هاي جنگ‌طلبانه آن را عامل گرايش كره شمالي به آزمايش هسته‌اي مي‌داند و خواستار تغيير گرايش آمريكا به ديپلماسي به جاي زبان زور و تهديد مي‌باشد، ثانيا آمريكا خواستار اعمال فشار بيشتر بر كره شمالي است در حالي كه به دليل بحران‌هاي گوناگون در خاورميانه توانايي آن را ندارد ثالثا دولتمردان كاخ سفيد به حل بحران كره شمالي به عنوان ابزاري تبليغاتي براي انتخابات ميان دوره‌اي نيازمند مي‌باشند. بر اين اساس دلايل سفر رايس به منطقه با چند هدف صورت مي‌گيرد.

1ـ اولين چالش آمريكا در قبال بحران كره شمالي، ديدگاه‌هاي بين‌المللي و افكار عمومي جهان است. نظرسنجي‌ها حكايت از اين امر دارد كه بسياري از مردم جهان (حتي مردم ايالات متحده) براين عقيده‌اند كه سياست‌هاي جنگ‌طلبانه و يك جانبه آمريكا سبب گرايش پيونگ‌يانگ به آزمايش هسته‌اي گرديده در حالي كه ادامه مذاكرات شش جانبه و همكاري‌ با جامعه جهاني مي‌توانست مانع از آن گردد. اكنون كه آمريكا با انتقادهاي شديد مردمي مواجه است رايس تلاش دارد تا در سفر به شرق آسيا به نوعي گرايش به جامعه جهاني را به نمايش گذارد كه احياي مذاكرات شش‌جانبه مي‌تواند بخشي از اين طرح را شامل گردد. رايس چندين بار اعلام كرده است كه براي حل بحران كره شمالي به جامعه جهاني و اتحاد بين‌المللي روي آورده و از حركت تك‌جانبه خودداري خواهد نمود.

2ـ از سياست‌هاي آمريكا در شرق آسيا ايجاد اتحادي فراگير براي اعمال تحريم‌ها و اجراي قطعنامه 1718 مي‌باشد. آمريكا در حالي براي اين امر فعاليت مي‌كند كه اولا به دليل بعد مسافتي نمي‌تواند نظارت چنداني بر منطقه داشته باشد ثانيا بحران‌هاي آمريكا در خاورميانه بويژه افغانستان وعراق توانايي نظارت بر شرق آسيا راكاهش مي‌دهد، لذا اين كشور ناچارا بايد از كشورهاي منطقه براي اعمال فشار بر كره شمالي ياري گيرد. بر اين اساس آمريكا بر آن است تا رضايت چين، كره جنوبي و ژاپن را براي اعمال فشار و نظارت بر پيونگ‌ يانگ جلب نمايد كه رايس براي اجراي اين مهم در منطقه حضور مي‌يابد.

3ـ آمريكا پس از جنگ دوم جهاني به بهانه برقراري امنيت توانست حضور نظامي خود در شرق آسيا را تحكيم بخشد. در طي سالهاي اخير تحولات منطقه بويژه مخالفت‌هاي مردمي و رشد نهضت هاي ضد آمريكايي ، ادامه حضور آمريكا را با ابهام مواجه ساخته است. در شرايط كنوني و با تشديد بحران كره شمالي، آمريكا بر آن است تا با اعلام اعمال تحريم و ايجاد محدوديت‌ براي كره شمالي، در ژاپن و كره جنوبي پايگاه‌هاي نظامي خود را تحكيم بخشد كه سفر رايس به اين كشورها مي‌تواند راهكاري باشد براي تحقق اين مهم. (اين تحركات در حالي صورت مي‌گيردكه مردم ژاپن و كره جنوبي مخالف استمرار حضور نيروهاي آمريكايي در كشورشان بوده و خواستار خروج آنها گرديده‌اند اما واشنگتن با استناد به بحران كره شمالي بر ادامه حضور نظامي تاكيد دارد).

4ـ نكته قابل تامل در سفر رايس به شرق آسيا، جنبه‌هاي تبليغاتي آن براي جمهوريخواهان مي‌باشد. رايس در حالي براي بررسي پرونده كره شمالي به شرق آسيا مي‌رود كه دولتمردان كاخ سفيد خود را براي انتخابات ميان دوره‌اي آماده مي‌سازند. اين انتخابات در حالي برگزار مي‌گردد كه شكست سياست‌هاي جهاني بوش بويژه ناكامي ها در عراق و افغانستان ، رسوايي‌هاي مالي و اخلاقي مقامات ارشد جمهوريخواه، انتقادات شديد مردمي از دولتمردان را در پي داشته كه شكست جمهوريخواهان در انتخابات را در اذهان تداعي نموده است. در چنين شرايطي نومحافظه‌كاران تلاش دارند تا با اعمال فشار بر كره شمالي و پي‌گيري كامل مراحل اجراي قطعنامه 1718 شوراي امنيت كه براساس اصل گفتگو و همكاري با ساير كشورها صورت مي‌گيرد، به نوعي وجهه خود را در ميان افكار عمومي آمريكا بهبود بخشيده در حالي كه بر ساير ناكامي‌هاي جهاني خود سرپوش مي‌گذارند.آنها اميدوارند از اين طريق بتوانند آراي لازم را براي ادامه استيلا بر كنگره كسب نمايند.

در نهايت مي‌توان گفت كه هر چند رايس به عنوان بررسي راههاي اجراي قطعنامه 1718 به شرق آسيا و روسيه سفر نموده اما هدف نهايي آنها تثبيت جايگاه نيروهاي نظامي موجود در منطقه و بهره‌برداري تبليغاتي از روند بررسي پرونده كره شمالي براي انتخابات ميان دوره‌اي مي‌باشد. با اين وجود اين نكته قابل ذكر است كه مخالف شديد چين و روسيه با اجراي بندهاي تحريمي قطعنامه شوراي امنيت و نيز نگاه منفي كشورهاي منطقه به سياست و طرح‌هاي آمريكا، مانع از آن مي‌گردد كه سفر رايس بتواند نتايج مطلوبي براي كاخ سفيد در پي داشته باشد.

نقض حقوق مسلمانان در انگليس

در حالي كه دولتمردان انگليس به بهانه برقراري دموكراسي و عدالت به جنگ افزوري در عرصه بين‌الملل مي‌پردازند در عرصه داخلي از نقض حقوق مسلمانان چشم فروبسته و حتي خود در اجراي اين سياست فعاليت مي نمايند.

يكي از مسائل مطرح در كشورها، چگونگي تعامل و برخورد با اقليتهاي ديني مي‌باشد كه بعضا به يكي از اصلي ترين موارد نقض حقوق بشر در گزارش‌هاي مجامع بين‌المللي مبدل مي‌گردد. در اين راستا گزارش‌هاي منتشره از نهاداي بشر دوستانه و شوراي حقوق بشر، حكايت از اين واقعيت دارد كه در انگستان حقوق اقليتهاي ديني و نژادي بويژه مسلمانان به طور آشكار و پنهان به طور فزاينده‌اي نقض مي‌گردد در حالي كه دولت به آن توجهي ندارد. براساس آمار، نزديك به دو ميليون مسلمان در انگليس ساكن مي‌باشند كه يكي از بزرگترين جماعات اقليتهاي ديني اين كشور را تشكيل مي‌دهند.

با توجه به تحولات داخلي انگليس و سياستها و مواضع دولتمردان، قوانين جاري و عملكردهاي مردمي (كه با نام افراطيون از آنها ياد مي‌شود)، نقض حقوق مسلمانان در اين كشور را در ابعاد گوناگون مي‌توان مورد ارزيابي قرار داد.

1)نگاه دولتمردان: هر چند كه دولتمردان انگليس خود را داعيه داران عدالت، برابري و دموكراسي مي‌دانند و حتي به اين بهانه به جنگ‌افزوري در عراق و افغانستان پرداخته‌اند، اما عملكرد ها و مواضع آنها حكايت از ديدگاه مغرضانه و نژاد پرستانه آنها به اسلام و مسلمانان دارد. در نگاه بسياري از سران ارشد لندن، اسلام دين افراطي‌گري، تروريسم و مسلمانان افرادي غير اجتماعي ومخل امنيت انگليس و جامعه جهاني مي‌باشند كه با قوانين سخت‌گيرانه بايد اصلاح گردند. به عنوان نمونه توني بلر نخست‌وزير انگليس در بسياري از سخنراني‌هاي خود مسلمانان را از عوامل اصلي ترويست معرفي نموده و خواستار تغيير خط مشي آنها براي زندگي در انگليس شده است. جك استراو وزير خارجه سابق انگليس در نطقهاي جنجالي، حجاب زنان را عامل عقب ماندگي اجتماعي و به نوعي نشانه تروريسم دانسته و خواستار حذف حجاب شده است.( وي پيش از اين نيز مواضعي عليه مسلمانان اتخاذ و خواهان محدوديتهايي براي آنها شده بود). وزير كشور انگليس صراحتا اعلام نموده است كه مسلمانان جايگاهي در انگليس ندارند و براي اجراي آداب ديني خود بايد اين كشور را ترك نمايند. رئيس پليس انگليس بارها عنوان داشته قوانين ضد تروريسم بيش از هر چيز شامل مسلمانان مي باشد و پليس آزاد است كه براي مهار تروريسم به بازجويي، بازداشت و حتي جستجوي منازل مسلمانان به عنوان اولين مظنونان تروريسم بپردازد. در همين حال برخي از نمايندگان پارلمان انگليس نيز به بهانه امنيتي خواستار نظارت بيشتر و اعمال محدوديت براي مسلمانان شده‌اند. اين گونه موضع‌گيريها و عملكردهاي مشابه آن حكايت از نگاه اسلام ستيزانه دولتمردان انگليس دارد كه حتي مي‌توان ازآن به عنوان عاملي براي جنايات سربازان انگليسي در عراق و افغانستان براي كشتار مسلمانان نام برد.

3)ساختار اجتماعي: به رغم آنكه انگليس به اعمال محدوديت عليه مسلمانان مي‌پردازد در مقابل آزادي كامل براي مخالفان اسلام و مسلمانان را اجرا مي نمايد. تاكنون دهها مسجد و مركز اسلامي توسط افراطيون تخريب و يا به آتش كشيده شده است، آمار ضرب و شتم مسلمانان به جرم مسلمانان بودن در جامعه افزايش داشته است،رسانه ها و مطبوعات به عنوان آزادي بيان به انتشار گزارش‌ها و مطالب ضد اسلامي مي‌پردازند در حالي كه بخش‌هايي از برنامه‌هايي تلويزيوني و ماهواره‌اي نيز به طور آشكار و پنهان اسلام ستيزي را در دستور كار دارند، حضور مسلمانان در فعاليتهاي اجتماعي به دليل جوي كه از سوي دولتمردان انگليس ايجاد گرديده با محدوديت صورت مي‌گيرد بگونه‌اي كه برخي آمار حكايت از اين امر دارد كه مسلمانان جزء اقشار كم‌درآمد و بعضا فقير انگليس قلمداد مي‌شوند، اعمال محدوديت براي اجراي امور ديني و مذهبي را مي‌توان به عنوان بخشهايي از نقض حقوق اجتماعي مسلمانان برشمرد.

ريشه هاي اسلام ستيزي در غرب

غرب كه خود را سرمنشاء آزادي عقيده و دين مي‌داند به رغم شعارهاي خود، سياست‌هاي بسياري را براي مقابله با اسلام و مسلمانان در پيش گرفته است بگونه‌اي كه به صراحت اسلام‌ستيزي در غرب را در ذهن تداعي مي‌كند.

يكي از اصول كنوانسيون حقوق بشر و قوانين مدني آزادي ديني و اعتقادي مي‌باشد. براساس اصل 18 كنوانسيون حقوق بشر مصوب 1948 هر كس حق آزادي ديني و اجراي مراسم‌هاي مذهبي را در سراسر جهان دارا مي‌باشد. هر چند كه اين گونه قوانين در قوانين مدني تمام جوامع موجود مي‌باشد اما اين اصل در قبال مسلمانان مقيم اروپا و آمريكا اجرا نمي‌گردد. براساس گزارش‌هاي موجود در اين كشورها يكي از موارد اصلي نقض حقوق بشر، نقض حقوق مسلمانان مي‌باشد كه از آن با نام اسلام ستيزي در غرب ياد مي‌شود. در طي سالهاي اخير بويژه پس از حوادث يازده سپتامبر مقابله دولت‌هاي غربي با اسلام و مسلمانان وارد مرحله جديدي گرديد بگونه‌اي كه آنها از واژه جنگ صليبي و جنگ عليه فاشيسم اسلامي استفاده كرده‌اند. گسترش نهضت‌هاي بيداري در سراسر جهان كه منشاء آن تصميمات اسلامي مي‌باشد، افزايش گرايشات مردم در غرب به اسلام به عنوان ديني هدايت گر كه سعادت را براي آنها به همراه دارد ،وجود اصولي نظير مبارزه با ظلم و استكبار و احقاق حقوق انسانها در اسلام كه حكوميت دولتمردان غربي را تهديد مي‌سازد و سبب گرديده تا دولت‌هاي غربي براي مقابله با اسلام و مسلمانان برنامه‌ريزي و آنها را به مرحله اجرا درآورند.

بررسي تحولات دولتهاي غربي در قبال اسلام بيانگر اين نكته است كه آنها براي اجراي اين اهداف در دو بعد فعال گرديده‌اند.

ب: اسلام‌ستيزي پنهان: هر چند كه غرب سياست‌هاي خود را بر اسلام‌ستيزي تدوين نموده است، اما شكست اين طرح‌ها و اعتراضات گسترده جهاني به آنها ،بار ديگر غرب را بر آن داشت تا به طور پنهاني به طرح‌هاي اسلام‌ستيزانه خود ادامه دهد. پس از آنكه مسلمانان در برابر اهانت نشريات غربي به مقدسات اسلامي (انتشار كاريكاتورهاي موهن عليه رسول اكرم(ص)) واكنش متحدي نشان داد، غربي‌ها سياست پنهان‌كاري را در اين راه در پيش گرفتند در حالي كه از آن با نام شناخت اسلام ياد مي‌كنند. در اين راستا تحركات آنها در چند بعد استوار گرديد.

2ـ براساس سياست‌هاي غربي يكي از مهمترين اصول اسلامي يعني حجاب، صرفا در چارچوب روسري و برقه تعريف مي‌گردد. آنها در اقدامي تليغاتي حجاب زن مسلمان را صرفا به روسري معطوف مي‌دارند و ساير ارزش‌ها را ناديده مي‌گيرند تا در نهايت اسلام را ديني برگرفته از يك اصل بدون معيارهاي ديگر معرفي نمايند.

3ـ آوردن دروس اسلامي و تعاليم ديني در دروس مدارس يكي ديگر از سياست‌هاي پنهاني آنها براي مقابله با رشد اسلام در غرب است. هر چند در ظاهر اين اقدام گامي براي شناخت اسلام است اما در نهايت آنها اسلامي را در مدارس و نسل جديد ترويج مي‌كنند كه برگرفته از نظرات و خواسته‌هاي آنها است و نه آن چيزي كه اساس اسلام مي‌باشد كه اين امر در آينده به تشكيل اسلام غربي در برابر اسلام اصل مبدل مي‌گردد (آنها بارها از اسلام غربي به عنوان الگوي مسلمانان در غرب نام برده‌اند).

4ـ نظارت كامل بر فعاليت مساجد و امامان جماعات از ديگر سناريوي غرب ارزيابي مي‌گردد. براساس تصميمات بسياري از دولت‌هاي غربي، امامان جماعت بايد سخنراني‌ها و گفته‌هاي خود را با دفاتر مركزي و مورد تاييد دولت هماهنگ و در برخي كشورها بايد صرفا با زبان همان كشور سخنراني كنند تا مبادا در عملكرد آنها اسلام ترويج گردد.

آزمايش هسته‌اي كره شمالي

در حالي كه هنوز جهان آزمايش‌هاي موشكي كره شمالي را فراموش نكرده است، اعلام مجدد اين كشور مبني بر انجام موفقيت‌آميز اولين آزمايش هسته اي، شرق آسيا را در بحران فرو برد تا بار ديگر توجه جهانيان به خواسته‌هاي پيونگ‌يانگ معطوف گردد.

يكي از اصولي‌ترين مباحث و تحولات مطرح در شرق آسيا كه بر عرصه بين‌الملل نيز تاثيرگذار است، عملكردهاي كره شمالي در زمينه موشكي و نظامي مي‌باشد. كره شمالي كه چندي پيش چند فروند موشك دوربرد را آزمايش كرده بود، چندي پيش مجددا اعلام نمود كه آزمايش موشكي از نوع هسته‌اي را در دستور كار دارد .اين اظهارات جامعه جهاني را بر آن داشت تا بار ديگر پرونده اين كشور را در شوراي امنيت مورد بررسي قرار داده در حالي كه كشورهاي منطقه نيز با ابراز نگراني از اين وضعيت، هشدارهايي را براي پيونگ يانگ ارسال نمودند. با تمام اين تفاسير در نهايت اين كشور ديروز آزمايش هسته اي خود را اجرا نمود. هر چند كه دولتمردان كره شمالي پس از افزايش موضع‌گيري‌هاي خصمانه عليه اين كشور از مواضع گذشته عقب‌نشيني و رسما اعلام نمودندكه تا پايان سال 2006 عمليات آزمايش هسته‌اي خود را متوقف تا جامعه جهاني به خواسته‌هاي آن عمل نمايد اما عملكرد اين كشور در عملي ساختن آزمايش هسته‌اي بيانگر چندين اصل مي‌باشد. اولا پيونگ يانگ در حالي آزمايش هسته‌اي را اعلام داشته است كه دگرگوني در ساختار سياسي و نظامي منطقه تهديدي براي اين كشور قلمداد مي‌شود،ثانيا برخلاف گذشته توجه جامعه جهاني به دليل بحران‌هاي بين‌المللي از يان كشور دور گرديده در حالي كه اين امر امتيازات بسياري از آن سلب مي‌كند،ثالثا آمريكا سياست‌هاي خصمانه خود عليه كره شمالي را تشديد نموده بگونه‌اي كه اين كشور از بيش از 200 پرواز جاسوسي هواپيماهاي آمريكايي در ماه گذشته خبر داده است.

بر اين اساس و با عنايت به آنچه از چارچوبهاي سياست‌هاي كره شمالي و تحولات منطقه ذكر شد، دلايل اين كشور براي آزمايش موشكي در چند بعد قابل بررسي است.

(هر چند كه بسياري بر اين عقيده‌اند كه اين بحران‌ها شرايط را براي انحراف افكار عمومي از عملكردهاي كره شمالي و استمرار روند هسته‌اي شدن اين كشور فراهم آورده است اما سياستهاي گذشته پيونگ يانگ نشان مي‌دهد كه آنها براي اجراي برخي سياست‌ها نيازمند جلب توجه افكار عمومي و مجامع بين‌المللي مي‌باشند كه آزمايش موشكي يكي از راهكارهاي آنها ارزيابي مي‌گردد).

3ـ دگرگوني در تحولات منطقه در ابعاد سياسي و نظامي را مي‌توان از ديگر محرك‌هاي كره شمالي براي آزمايش هسته‌اي دانست. اولا گرايش كشورهاي منطقه براي ارتقاي توان نظامي تهديدي براي امنيت پيونگ يانگ مي‌باشد ثانيا تغيير در دولت ژاپن و اظهارات شينزو آبه نخست‌وزير جديد ژاپن مبني بر اعمال سياست‌هاي سخت‌گيرانه در قبال كره شمالي چندان خوشايند اين كشور نيست ثاليا كره شمالي مخالف تحركات جديد آمريكا در منطقه بويژه استقرار سكوها‌ي موشكي در ژاپن و كره جنوبي و ناوگان هسته‌اي آن در آبهاي ژاپن است. در اين حالت كره شمالي تقويت توان بازدارندگي خود را ابزاري مهم براي مقابله با تحولات منطقه مي‌داند لذا آنها تلاش دارند تا با آزمايش موشكي كه تاكيدي بر نارضايتي آنها از تحولات منطقه است، بتوانند تغييراتي در منطقه ايجاد نمايند كه گرفتن تضمين‌هاي امنيتي از همسايگان و نيز كاهش فعاليت‌هاي آمريكا در منطقه بخش اصلي آن را تشكيل مي‌دهد.

در نهايت مي‌توان گفت كه فشارهاي آمريكا و تحولات عرصه بين الملل عامل اصلي گرايش كره شمالي به آزمايش موشكي مي باشد كه نتيجه نهايي آن شكست سياست هاي استبداد مآبانه و زياده خواهانه آمريكا مي باشد كه تلاش داشته تا با اعمال قدرت و تهديد به اهداف خود در عرصه بين الملل دست يابد .

 بحران در ارتش انگليس

قدرتنمايي جامعه فلسطيني در برابر چالشهاي پيش رو

 برغم آنکه آمريکا و رژيم صهيونيستي در اقدامي واحد تلاش داشتند تا به بحران داخلي فلسطين دامن زده تا شرايط را براي سرنگوني حماس فراهم آورند ملت فلسطين با تجمع دهها هزار نفري خود ضمن حمايت از حماس گامي مهم در خنثي سازي توطئه دشمنان برداشت.

اين در حالي است که با حضور کاندوليزا رايس وزير خارجه امريکا درسرزمينهاي اشغالي فلسطين طرح هاي اين کشور و رژيم صهيونيستي براي اجراي توطئه عليه حماس وارد مرحله جديدي شد.
چراکه اولا رايس در ديدار با محمد عباس تلاش نمود تا ضمن اعلام حمايت يک جانبه از تشکيلات خودگردان و برجسته نمودن شخص ابومازن در تحولات فلسطين ، تاکيد بر پايان مقاومت و کنار گذاردن دولت حماس ، بيش از گذشته به بحران آفريني در روابط حماس و تشکيلات خودگردان دامن زده تا بدين وسيله راه را براي طرح سازش همواره سازد. ثانيا رايس در ملاقات هاي خود با سران رژيم صهيونيستي نيز بر موفقيت سياست تحريم اقتصادي و محاصره ملت فلسطين به دليل حمايت از حماس تاکيد کرد در حالي که بار ديگر از اين رژيم خواست تا ابومازن به عنوان مسئول اصلي فلسطين مذاکره نمايند.اين طرح ها چنان تدوين شده بود که در نهايت ضمن ايجاد جو مخالفت با حماس به تشديد بحران در روابط دولت و تکيلات خودگردان مبدل گردد.
هر چند که آمريکا و رژيم صهيونيستي بر اجراي اين طرح بسيار اميدوار بودند اما عملکرد ملت فلسطين در برپايي راهپيمايي گسترده در حمايت از حماس و مخالفت با طرح هاي امريکا اين سياست را باشکست مواجه ساخت . پس از خروج رايس از سرزمين هاي اشغالي ملت فلسطين در اجتماعي بزرگ در کنار اسماعيل هنيه نخست وزير قرار گرفتند تا با اين اقدام چند نکته را به رايس رژيم صهيونيستي و تشکيلات خودگردان گوشزد نمايند.
1) اين اقدام به صراحت نشان داد که ملت فلسطين باطرح هاي امريکا مخالفت بوده و خواستار پايان مداخله آنان در امور داخلي فلسطين شده اند . آنها اين هشدار را به رايس دادند که سياست محاصره و جنايات رژيم صهيونيستي و اعمال فشارهاي غرب و امريکا نمي تواند تاثيري در عملکرد ملت فلسطين داشته باشد. لذا طرح هاي امريکا از هم اکنون شکست خورده مي باشد.
2) ملت فلسطين در حالي در اين اجتماع حضور يافت که ابومازن از انحلال احتمالي دولت و انتخابات زود هنگام خبر داده بود ، اين اقدام ملت فلسطين نشانه اي از مخالفت آن با طرح ابومازن براي انحلال حماس بود چنانکه پيش از اين نيز 70 درصد مردم فلسطين از سياستهاي حماس حمايت کرده بودند .
3) از نکات بارز در اين اجتماع تاکيد فلسطيني ها بر عدم پذيرش طرح سازش با رژيم صهيونيستي مي باشد . به عبارتي ديگر فلسطيني ها با برپايي اين تجمع خواستار آن شدند تا بار ديگ حماس را به ادامه مقاومت و عدم پذيرش طرح هاي سازش تشويق نمايند . اين اقدام سبب شده تا هنيه در اظهارات خود تاکيد نمايد که در هيچ شرايطي حاضر به پذيرش مصالحه با تل اويو نيست و همچنان بر اصل خروج صهيونيستها از مرزهاي 1967 تاکيد دارد.
4) اين اجتماع نشان داد که ملت فلسطين به رغم تمامي توطئه ها و سياستهاي رژيم صهيونيستي و غرب براي تفرقه افکني همچنان بر اصل وحدت تاکيد داشته که حضور دهها هزار نفري آنها خود گواهي براين ادعاست . آنها ضمن تاکيد بر وحدت خويش خواستار پايان بحران در روابط دولت و تشکيلات خودگردان براي جبهه اي واحد در برابر دشمنان شدند که مسلما اين امر در تحولات آينده فلسطين و مذاکرات هنيه و اوبمازن بسيار موثر خواهد بود.
در نهايت مي توان گفت که ملت فلسطين با برپايي اجتماع حمايت از حماس اقدامي همه جانبه را براي شکست طرح هاي امريکا و رژيم صهيونيستي اجرا نمود بگونه اي که شکست سفر رايس به منطقه را بيش از پيش آشکار ساخت. فلسطيني ها با اين حرکت بار ديگر بر حفظ وحدت و يکپارچگي و استمرار انتفاضه تا تحقق آرمان تشکیل کشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف تاکيد تا شکستي ديگر را بر رژيم صهيونيستي و متحدان غربي آن تحميل نمايند در حالي که اين امر مي تواند تاثير بسياري در ايجاد دولت وحدت ملي داشته باشد.

همسايگان ژاپن ميزبان شينزو آبه

شينزو آبه نخست وزير جديد ژاپن براي بررسي روابط دو جانبه و تحولات منطقه‌اي سفري دوره‌اي را به چين و كره جنوبي آغاز كرد تا گامي مهم براي پيوند با همسايگان و امنيت در شرق آسيا بردارد.

شينزو آبه كه پس از كناره‌گيري كويزومي از قدرت به نخست وزيري ژاپن برگزيده شد در اولين گام در عرصه سياست خارجي، راهي چين و كره جنوبي گرديده است. آبه52 ساله كه بسياري آن را ناسيوناليست‌ترين نخست‌وزير ژاپن ارزيابي و دوران آن را آغازي مهم در تحولات داخلي ژاپن و منطقه مي‌دانند، در حالي اولويت كاري خود را بر گسترش روابط با همسايگان قرار داده است كه ،تلاش دوباره كره شمالي براي انجام آزمايش موشكي مي‌رود تا به بحران منطقه‌اي مبدل گردد، سياست آبه بر حل اختلافات با همسايگان و ارتقاي امنيت منطقه‌اي استوار است، كه مي تواند جبران كننده اقدامات کویزومی در گرايش به آمريكا و ديدار از معبد ياسوكوني باشد.

براين اساس و با عنايت به اين كه شينزو آبه بارها تاكيد كرده است كه براي حفظ روند توسعه ژاپن و ايجاد منطقه‌اي عاري از بحران، فعاليت خود را آغاز كرده است دلايل و اهداف وي از سفر به پكن و سئول را در چند بعد مي‌توان مورد ارزيابي قرار داد.

1)هر چند كه كويزومي در دوران نخست‌وزيري خود تلاش بسياري داشت تا از بحران در منطقه جلوگيري و روابط همه جانبه‌اي را با همسايگان برقرار سازد اما تاكيد وي بر ديدار از معبد ياسوكوني كه همسايگان ژاپن آن را توجيه كننده عملكردهاي نظامي ژاپن در گذشته مي‌دانند، مانع از آن شد تا اين مهم چندان تحقق يابد. (در هنگام كناره‌گيري كويزومي از قدرت روابط توكيو با همسايگان تا حدودي به سردي گراييده است). براين اساس و با توجه به سياستهاي منطقه‌اي آبه، مهمترين دلايل ديدار وي از پكن و سئول، تلاش براي حل اختلافات و بهبود روابط با همسايگان مي‌باشد. وي پيش از سفر در نشستهاي مطبوعاتي تاكيد كرده بود كه همگرايي منطقه‌اي اولين اولويت دولت وي مي باشد و شايد در اين چارچوب وي از بازديد از معبد ياسوكوني خودداري كند.

2)از ديگر عوامل تاثيرگذار در ديدار كنوني آبه كه بسياري آن را سرفصل اصلي مذاكرات وي ارزيابي مي‌كنند، بررسي پرونده كره شمالي و چگونگي برخورد با آن است. آبه در حالي به سفر دوره‌اي رفته است كه اولا كره شمالي رسما اعلام نموده كه براي انجام آزمايش موشكي آماده مي‌گردد ثانيا در دكترين كاري آبه، مقابله با كره شمالي و تهديدات امنيتي آن از اهميت خاصي برخوردار است بگونه‌اي كه بسياري دوران وي را دوران سخت‌گيري و مقابله جدي با پيونگ يانگ عنوان كرده‌ند (كويزومي در طول نخست‌وزيري اش تلاش داشت كه به نحوي به تعامل با كره شمالي دست يابد و حتي در اين چارچوب به ديدار از اين كشور مبادرت ورزيد اما نتيجه‌اي در پي نداشت و حال آبه با اعمال فشار بر كره شمالي براي اجراي اين مهم گام برمي دارد.) بر اين اساس اكنون آبه بر آن است كه پس از تصويب قطعنامه شوراي امنيت كه خواستار تعليق فعاليتهاي موشكي كره شمالي گرديده بود، در رايزني با چين و كره جنوبي ضمن اتخاذ تدابيري جامع و فراگير در برابر كره شمالي بر حجم فشارهاي منطقه‌اي عليه اين كشور بيفزايد. در اين چارچوب پكن به عنوان متحد اصلي كره شمالي و كره جنوبي با نام نزديكترين همسايه اين كشور از اهميت ويژه‌اي برخوردار مي‌باشند كه مي توانند سياستهاي ژاپن در قبال پيونگ يانگ را اجرايي نمايند.

3)چنانكه آبه در سياستهايش اعلام داشته رشد اقتصادي و تبديل نمودن شرق آسيا به عنوان اصلي‌ترين قطب اقتصادي جهان از كاركردهاي دولت جديد ژاپن است. در اين راستا يكي از سياستهاي آبه برقراري روابط با همسايگان نزديك بويژه چين براي ايجاد بازاري مشترك در برابر رقيباني همچون اتحاديه اروپا مي‌باشد كه در ديدار اخير به آن اشاراتي گرديده است. اين طرح مي‌تواند جبهه‌اي واحد را در برابر اقتصاد اروپا و آمريكا ايجاد و همچنان روند رو به رشد شرق آسيا را استمرار بخشد.

4)آبه در حالي راهي كشور همسايه گرديد كه مسئله روابط ژاپن با آمريكا به دغدغه‌اي براي همسايگان مبدل گرديده است. در اين ميان چين اين روابط را تهديدي براي امنيت خود و منطقه و عاملي براي رقابت تسليحاتي در منطقه مي‌داند. در چنين شرايطي شينزو آبه سعي دارد تا در ديدار از اين كشور، از دغدغه‌هاي چين در قبال روابط توكيو و واشنگتن بكاهد بويژه اينكه طي هفته‌هاي اخير گزارش‌هايي از حضور ناو هسته‌اي و نيز استقرار سكوهاي موشكي آمريكا در ژاپن منتشر گرديده كه تا حدودي بر نگراني‌هاي منطقه‌اي افزوده است. شينزو آبه تاكيد كرده است كه به همپيماني با آمريكا ادامه مي‌دهد اما اولويت كاري وي همگرايي با منطقه است كه در اين راه تضمينهايي را براي عدم تهديد بودن روابط كشورش با آمريكا ارائه خواهد كرد.

براساس آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه سفر شينزوآبه به چين و كره جنوبي نقطه عطفي در روابط طرفين و گامي مهم در ذوب شدن يخهاي ايجاد شده در ماههاي اخير در روابط آنها مي‌‌باشد بويژه اينكه آبه با اين اقدام بر اين اصل تاكيد نموده كه همگرايي منطقه‌اي را در دستور كار دارد كه مسلما در زدودن نگراني‌هاي منطقه‌اي تاثير بسياري خواهد داشت. لذا با عنايت به تلاش كشورهاي منطقه براي حل اختلافات گذشته و ايجاد مناسبات بهتر مي‌توان در آينده شاهد همكاري بيشتر آنها در ابعاد مختلف بويژه در بعد اقتصادي بود كه تاثير بسزايي در جايگاه جهاني شرق آسيا خواهد داشت. البته اين نكته قابل ذكر است كه آمريكا از اجراي اين طرح‌ها چندان رضايتي نداشته و تلاش خواهد كرد كه مانع از اجراي آن گرديده هر چند كه ديدار آبه از همسايگان گامي براي خنثي‌سازي اين سياست آمريكا مي‌باشد كه حتي مي‌تواند تاثيراتي بر روابط واشنگتن با توكيو داشته باشد.

نقش مصر در تحولات خاورميانه

مصر كه همواره خود را از بازيگران اصلي صحنه تحولات فلسطين مي‌داند با افزايش بحران در منطقه بار ديگر به عنوان محور تصميم‌گيري در قبال رخدادهاي فلسطين و خاورميانه به ايفاي نقش مي‌پردازد تا گامي ديگر براي حفظ جايگاه منطقه‌اي و بين‌المللي خود بردارد.

موقعيت جغرافيايي و سياستهاي منطقه اي و جهاني مصر سبب شده تا اين كشور همواره به عنوان يكي از محورهاي اصلي تحولات خاورميانه معرفي گردد. پس از امضاي قرارداد ننگين صلح ميان مصر و رژيم صهيونيستي و همكاري هم جانبه قاهره با سياستهاي آمريكا، اين كشور توانست در مركزيت طرح‌هاي خاورميانه‌اي غرب قرار گيرد. روابط آمريكا با مصر بگونه اي است كه واشنگتن از آن به عنوان متحد اصلي در خاورميانه و راهي براي اصلاحات و طرح‌هاي آمريكايي در منطقه ياد مي‌كند. رژيم صهيونيستي نيز هر چند در مواقعي با مصر با چالشهايي مواجه مي‌گردد اما همچون گذشته اين كشور را عاملي براي برقراري روابط با جهان عرب ارزيابي مي‌كند. آنچه در ادامه نقش و جايگاه مصر در تحولات خاورميانه قابل تامل است و نگاه فراگير آمريكا و رژيم صهيونيستي به اين كشور به عنوان اصلي‌ترين بازيگر منطقه اي براي اجراي طرح‌هايشان مي‌باشد .اين رويكرد كه پس از شكست رژيم صهيونيستي از حزب‌الله و افزايش بحران دروني براي اين رژيم تشديد گرديد ،در طي هفته‌هاي اخير وارد مرحل جديدي گرديده است. امروز مصر در ابعاد گوناگوني به فعاليت منطقه‌اي مشغول است كه جايگاه ويژه‌اي براي آن در آينده خاورميانه ايجاد كرده است.

1)با بحراني شدن تحولات فلسطين در دو بخش اولا بحران دروني رژيم صهيونيستي بويژه مشكلات اقتصادي و نيز مساله اسير در بند گروههاي مقاومت كه اعتراضات شديد مردمي را در پي داشته است، تانيا تاكيد دولت و ملت فلسطين براي آزادي حداقل 1000 اسير فلسطيني در بند رژيم صهيونيستي سبب شده تا مصر به عنوان كشوري كه با دو طرف ارتباط دارد به عنوان ميانجي براي حل اين بحران‌ها فعاليت نمايد. اكنون مصر تلاش دارد تا با متقاعد كردن طرفين به آزادي اسرا گامي جدي براي برقراري ثبات نسبي در منطقه بردارد تا به عنوان عاملي مهم در تحولات منطقه معرفي گردد. البته تاكنون مخالفتهاي دولت فلسطين با طر‌ح‌هاي مصر به عنوان كشوري كه با رژيم صهيونيستي ارتباط دارد مانع از اجراي اين مهم گرديده است.

2)مصر اين روزها محور بررسي تحولات منطقه بويژه جهان عرب قرار گرفته است. در طي هفته‌هاي اخير مصر به كانوني براي ديدارها و رايزني هاي متعدد سران عرب با يكديگر مبدل شده است. ديدار سران مصر، عربستان، اردن، تشكيلات خودگردان، اتحاديه عرب و حتي رژيم صهيونيستي با مبارك حكايت از نقش و عملكرد مصر در رايزني هاي منطقه‌اي دارد كه تاكيدي است بر جايگاه ويژه مصر در تحولات منطقه.

3)نكته قابل تامل در مواضع و عملكردهاي مصر، جايگاه ويژه آن در سياستهاي آمريكا بويژه در مقطع كنوني مي‌باشد. هر چند كه آمريكا همواره از مصر به عنوان متحد اصلي ياد مي‌كند اما اين روزها نقش هاي بيشتري براي آن در نظر گرفته است. اكنون طرح هاي آمريكا بر اصلاحات در جهان عرب، اجراي طرح مسير طلايي يا همان برقراري روابط ميان اعراب و رژيم صهيونيستي استوار مي‌باشد.در اين چارچوب كاخ سفيد، قاهره را به عنوان مركزي براي اجراي اين سياستها در نظر گرفته است. برگزاري نشست آمريكا و كشورهاي عربي در حاشيه نشست مجمع عمومي سازمان ملل با محوريت مصر در نيويورك و در نهايت سفر رايس به خاورميانه كه در قاهره به برگزاري اجلاس 2+6 شامل كشورهاي شوراي همكاري خليج فارس به همراه مصر و اردن مباردت ورزيد،حكايت از نقش ارزنده مصر در سياستهاي آينده آمريكا دارد. نكته مهم آنكه محوريت اين اجلا‌س‌ها روابط اعراب و رژيم صهيونيستي بود كه در آنها مصر به عنوان مجري اصلي طرح سازش معرفي و مامور پي‌گيري اجراي آن گرديد.

با تمام اين تفاسير هر چند كه مصر امروز از جايگاه ويژه‌اي در ميان كشورهاي منطقه و حتي بازيگران فرامنطقه‌اي و رژيم صهيونيستي براي اجراي برخي تغييرات منطقه‌اي قرار گرفته است اما اين كشور براي حفظ موقعيت كنوني بويژه اجراي تعهدات خود در قبال آمريكا با چالشهاي بسياري مواجه است كه در آينده آن تاثيرگذار مي‌باشد.

بحران سياسي در داخل مصر كه مبارك را بيش از گذشته به تحولات داخلي و حفظ قدرت معطوف و از منطقه دور مي‌سازد، مخالفت شديد افكار عمومي مصر با همكاري با آمريكا و روابط با رژيم صهيونيستي بويژه پس از جنگ لبنان كه موجي از صهيونيستي ستيزي را در اين كشور ايجاد نموده است، حضور بازيگراني مانند عربستان، ايران، اردن كه مانع از گرايش كامل كشورهاي منطقه به مصر مي‌گردند، بي‌اعتمادي ملت فلسطين به سياستهاي مصر كه آن را هم‌پيمان رژيم صهيونيستي مي‌دانند و ... از جمله مشكلات قاهره براي حفظ روند كنوني مي‌باشد. البته مبارك با رايزني‌هاي گسترده و يافتن راهكاري براي پايان دادن به بحران كنوني تلاش دارد تا همچنان موقعيت خويش را حفظ نمايد هر چند كه براي آينده چندان اميدوار نبوده و با ترديدهايي به فعاليت ادامه مي‌دهد.

ذوب موقتي يخهاي روابط واشنگتن و تل آويو

 به رغم آنکه سياستهاي يک جانبه اولمرت و دوري نسبي آن از طرح هاي امريکا ، چالشهايي را در روابط طرفين به همراه داشت اما سياستهاي امريکا درآستانه انتخابات ميان دوره اي بار ديگر اين کشور را به سمت متحد سنتي خود در خاورميانه سوق داد.

مركل در تركيه

آنجلا مركل صدر اعظم آلمان براي ديداري رسمي به تركيه سفر نمود تا به عنوان عضو ارشد اتحاديه اروپا در زمينه روابط دو جانبه بويژه الحاق تركيه به اتحاديه اروپا به بحث و تبادل نظر بپردازد.

موقعيت جغرافيايي تركيه و گرايش آن به پيوستن به اتحاديه اروپا از يك سو نقش و اهميت آلمان در اتحاديه اروپا به عنوان عضو ارشد از سوي ديگر سبب شده تا دو كشور روابط قابل توجهي را برقرار و بر گسترش آن تاكيد نمايند. در ادامه تلاش ها براي بهبود روابط آنجلا مركل صدر اعظم آلمان از تركيه ديدار نمود. اين ديدار در حالي صورت گرفت كه تركيه تلاش مضاعفي را براي پيوستن به اتحاديه اروپا آغاز كرده است، آلمان براي تبديل شدن به بازيگر اصلي اتحاديه اروپا فعال مي‌باشد، از ابعاد سياست خارجي دو كشور معطوف به تحولات سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين است، عضويت تركيه در اتحاديه با چالشهاي جديدي مواجه گرديده است و ...

براين اساس و با عنايت به سياستهاي داخلي و خارجي دوكشور ابعاد سفر مركل به تركيه را چنين مي‌توان برشمرد .

1)دولتمردان آلمان و تركيه به رغم تمام تلاش هاي صورت گرفته نتوانسته‌اند در حل بحران هاي داخلي بويژه در بعد اقتصادي توفيقاتي بدست آورند. اكنون هر دو كشور در مسائل داخلي بويژه در امور اقتصادي، ايجاد رفاه عمومي با چالشهاي بسياري مواجه مي‌باشند كه بر جايگاه آنها در ميان افكار عمومي تاثيرات نامطلوبي داشته است. براين اساس از ابعاد ديدار اخير معطوف به روابط دو جانبه و گسترش حجم مبادلات اقتصادي است كه مي‌تواند تا حدودي گره گشايي چالشهاي درون آنها باشد.البته اين نكته قابل ذكر است كه اظهارت اخير پاپ بنديكت شانزدهم در قبال اسلام و مسلمانان تاثيراتي بر روابط دو كشور داشته است كه مركل در اين سفر تلاش نمود تا راهكاري براي زدودن اين اختلافات يافته تا از تاثيرات آن بر روابط دوكشور بكاهد.

2)دو كشور براساس چارچوب هاي سياست خارجي خود، نگاه ويژه‌اي به اتحاديه اروپا دارند. اولا تركيه سالهاست كه تلاش دارد تا به عنوان كشوري استراتژيك به عضويت اتحاديه اروپا درآيد. (آنها اين حضور را راهكاري براي حضور فعال در معادلات جهاني و حل بحران‌هاي داخلي مي دانند) ثانيا آلمان نيز در سالهاي اخير به عنوان بازيگري فعال در اروپا خواستار رهبريت اتحاديه در معادلات قاره سنبر و عرصه بين‌الملل مي‌باشد. براين اساس در شرايط كنوني كه تركيه بيش از گذشته براي حضور در اتحاديه فعال گشته (بويژه اينكه تركها خود را براي انتخابات رياست جمهوري مهيا مي‌سازند و حضور شان در اتحاديه مي‌تواند راه را براي رياست جمهوري اردوغان هموارسازد) از سوي ديگر با مشكلاتي كه اكنون اتحاديه با آن مواجه است آلمان مي‌تواند به عنوان رهبري مقتدر در آن ايفاي نقش نمايد، مهمترين بعد ديدار مركل از آنكارا را بررسي راهكارهاي پيوستن تركيه به اتحاديه اروپا تشكيل مي‌دهد. البته اين نكته قابل ذكر است كه مركل در اين سفر تلاش دارد تا خواسته‌هاي اتحاديه را بويژه در زمينه‌هاي اقتصادي ، بازنگري در قانون اساسي ،چگونگي تعامل با يونان و قبرس و حتي آمريكا، به دولتمردان آنكارا به عنوان پيش شرط عضويت گوشزد نمايد. با تمام اين تفاسير تركها بسيار اميدوارند كه پس از ديدار مركل از تركيه بتواند گامهاي مثبت بيشتري براي جلب حمايت ساير اعضاء اتحاديه اروپا براي پذيرش اين كشور بردارند.

3)از مسائل مطرح در روابط آلمان و تركيه، نگرش آنها به تحولات سرزمين‌هاي اشغالي مي‌باشد. تركيه در بازي دوگانه از يك سو به برقراري ارتباط با رژيم صهيونيستي پرداخته و از سوي ديگر براي حفظ جايگاه خود در جهان اسلام نگاهي به فلسطيني‌ها دارد. در نقطه مقابل آلمان نيز كاملا معطوف به حمايت از رژيم صهيونيستي و منافع آن مي‌باشد. اين نگرش‌ها در حالي در دو كشور ادامه دارد كه طي ماههاي اخير بويژه پس از جنگ لبنان موجي از صهيونيست ستيزي در تركيه ايجاد گرديده كه آنكارا را وادار ساخته تا تجديدنظرهايي در روابط خود با تل‌آويو داشته باشد. براين اساس مركل در ديدار خود تلاش مي‌كند تا بار ديگر رضايت آنكارا را براي گسترش مناسبات با رژيم صهيونيستي جلب نمايد تا گامي براي حفظ و ارتقاي منافع اين رژيم بردارد.

4)در كنار اهداف و دلايلي كه براي سفر مركل به تركيه ارائه گرديد، اين نكته قابل ذكر است كه بررسي پرونده هسته‌اي ايران، روابط با يونان و قبرس، چگونگي عملكرد نيروهاي سازمان ملل در لبنان، بررسي پرونده پ ك ك از ديگر ابعاد رايزني‌هاي دو كشور را به خود اختصاص داد.

ريشه هاي بحران اقتصادي در فلسطين

در حالي که فلسطين در شرايط کنوني بيش از هر زمان ديگر به اتحاد ملي نيارمند مي باشد اما مشکلات اقتصادي حاکم بر اين جامعه که به دليل عملکردهاي رژيم صهيونيستي ، دولتمردان فلسطيني و مجامع بين المللي تشديد گرديده ، مي رود تا مشکلاتي را براي دولت وحدت ملي در پي داشته باشد .

پس از تشکيل دولت جديد در فلسطين که مخالفت آشکار ملت فلسطين با سياستهاي غرب و روند سازش را به نمايش گذاشت ، سياستهاي اعمال شده از سوي جناح خاي سياسي فلسطيني ، عملکرد و توطئه هاي رژيم صهيونيستي و در نهايت مواضع غرب و نهادهاي بين المللي موجي از مشکلات اقتصادي را بر فلسطين تحميل نمود . اين امر موجب گرديد تا دولت فلسطين از پرداخت حقوق کارمندان در بخشهاي مختلف ناتوان مانده که پس از چندين ماه تحمل سر انجام اعتراضات آنها را در پي داشته است ، اعتراضات معلمان در هنگام آغاز سال تحصيلي ، راهپيمايي نيروهاي امنيتي که دهها زخمي برجا گذاشته نمونه هايي از اين اعتراضات مي باشد . با توجه به تحولات منطقه عوامل تاثير گذار در بروز اين بحران ها که تاثيرنامطلوبي بر تحولات فلسطين خواهد داشت در چند بعد قابل بررسي است:
1) از سياستهاي رژيم صهيونيستي پس از تشکيل دولت حماس اعمال فشار هاي همه جانبه بر دولت و ملت فلسطين ، جهت پذيرش شروط طرح سازش اين رژيم است . در اين راستا آنها با محاصره بلند مدت غزه ، بستن گذرگاه رفح که هرگونه رفت و آمد و فعاليت اقتصادي از اين مطقه را با مشکل مواجه ساخته است جنگ تبليغاتي عليه د ولت فلسطين مبني بر ناتواني آن در اجراي خواسته هاي مردمي ، حملات همه جانبه به غزه و تخريب زير ساختهاهاي آن که دولت را وادار ساخته تا بودجه هاي عمراني را براي بازسازي هزينه نمايد و... را بعنوان ابزاري براي به زانو در آوردن حماس در پيش گرفتند. براين اساس از تبعات سياستهاي رژيم صهيونيستي براي تخريب حماس ، افزايش بحران اقتصادي در فلسطين و در نهايت اعتراض قشرهاي مختلف مردمي به دولت مي باشد که تا حدودي از اهداف توطئه هاي رژيم صهيونيستي براي آوردن حماس پاي ميز مذاکره است .
2) عملکردهاي سياسي در طي ماههاي اخير را مي توان از ديگر عوامل بحران اقتصادي در فلسطين دانست.
پس از تشکيل دولت حماس ، ابو مازن به عنوان رئيس تشکيلات خودگردان فلسطين ، سياست خود را بر حفظ قدرت و تشکيلات معطوف نمود . هر چند که وي بر اساس رايزني هاي گسترده توانسته است رضايت بسياري از کشورها و نهادهاي بين المللي براي کمک اقتصادي به فلسطين را کسب نمايد اما در نهايت اين کمکها در اختيار تشکيلات قرار گرفته که بدليل درگيريهاي سياسي به عنوان ابزار اعمال فشار از ان استفاده مي شود. اکنون ابو مازن از مسئله بحران اقتصادي و عدم پداخت حقوق کارمندان براي تحميل خواسته هاي خود بر حماس بهره برداري مي کند . نکته قابل تامل ديگر آنکه فساد اداري در دستگاه تشکيلات خود گردان چنان افزايش يافته است که بسياري از در آمدها و بودجه ها اختلاس و يا در راههاي نادرست هزينه مي گرددکه نتيجه آن کسري بودجه و عدم رسيدگي به وضعيت کارمندان مي باشد.
3) هر چند که دولت حماس با اينکه بر آراء مردمي و بر اساس آرمان بازسازي فلسطين و بهبود رفاه عمومي با تکيه بر استمرار انتفاضه و مقاومت شکل گرفت اما تا کنون اين دولت نتوانسته است به اهداف خود دست يابد . توطئه هاي رژيم صهيونيستي ، اختلاف با تشکيلات خودگردان ، عدم همراهي ساير گروههاي مقاومت از جمله جهاد اسلامي با حماس که تمام مشکلات را بر دوش دولت دولت قرار داده است ، ترديدها ي دولت جديد در قبال اجراي طرح وحدت ملي با تشکيلات خودگردان ادامه انتفاضه و يا رسيدگي به امور اقتصادي و پذيرش خواسته هاي ساير بازيگران خارجي براي حل بحرانهاي کنوني ، ناتواني در رايزني با کشورهاي اسلامي و عربي براي جذب کمکهاي مالي و... از جمله عواملي است که مانع از فعاليت جامع حماس در تحقق اهداف اقتصاديس گرديده اند . بويژه اينکه ترديد آنها براي چگونگي تعامل با تشکيلات خودگردان ، اقتصاد را به ابزاري براي اعمال فشار آنها بر يکديگر مبدل نموده که راه را براي آشتي ملي دشوار ساخته است.
4) از مهمترين عوامل تاثير گذار در بحران اقتصادي و درگيريهاي کارمندان با دولت فلسطين کشورهاي غربي و نهاد هاي بين المللي مي باشند . در اين چارچوب از يک سو غربي ها در حمايت از رژيم صهيونيستي ، پايان دادن به مناقشات خاورميانه و ... بحران فلسطين ، از پرداخت کمکهاي گذشته خود به دولت حماس خودداري نموده و با اعمال تحريم عليه آنها مشکلات بسياري براي آن در عرصه جهاني ايجاد کرده اند . اقدامات آنها موجب شده که حتي سازمانهاي بين المللي ، بسياري از کشورهاي جهان حتي در جهان اسلام نيز به تعهدات خود در قبال فلسطين عمل ننموده که نتيجه آن بحران شديد اقتصادي در اين سرزمين
است . غرب تلاش دارد تا با اعمال فشار اقتصادي حماس و گروههاي مقاومت را به سازش
وا دارند که سکوت مجامع بين المللي به اين سياست دامن مي زند که نتيجه آن قرباني شدن صدها فلسطيني و تشديد بحران انساني در منطقه به دليل مشکلات اقتصادي مي باشد . با تمام اين تفاسير اين نکته قابل ذکر است که هر چند که طي هفته هاي اخير درگيريها ميان گروههاي مردمي با دولت فلسطين روي داده است اما عملکرد هاي ملت فلسطين حکايت از اين امر دارد که آنا با اين اعتراضات تلاش دارند تا اولا مسئولان را به امر بازسازي کشور و رايزني هاي جهاني براي کسب حمايتهاي مالي وادار سازند ثانيا تشکيلات خودگردان ، حماس و گروههاي مقاومت را متقاعد به اجراي هر چه سريعتر دولت وحدت ملي نمايند ثالثا توجه افکار عمومي جهان را به تحولات فلسطين و جنايات رژيم صهيونيستي معطوف تا ضمن کاهش فشارهاي بين المللي بر دولت و ملت فلسطين ، آنها را متقاعد به تجديد نظر در قبال تحولات منطقه و جلوگيري از جنايات صهيونيستها نمايد.
بر اين اساس هر چند که تحولات کنوني بحران داخلي د ر فلسطين است تبعات منفي به همراه دارد و مي تواند ابزاري براي اعمال فشار بيشتر رژيم صهيونيستي و غرب بر دولت فلسطين با شد اما در نهايت مي تواند راهکاري براي نزديکتر شدن دولت و تشکيلات براي تشکيل دولت اتحاد ملي ، توجه بيشتر به بازسازي خرابه ها و در نهايت توجه بيشتر مجامع بين المللي به بحران فلسطين ارزيابي گردد.
چنانکه ملت فلسطين در حالي که اعتراض خود را از وضعيت موجود اعلام مي دارند ، بر حمايت از دولت وحدت ملي و حتي استمرار انتفاضه براي تحقق اهدافشان تاکيد نموده اند . لذا مي توان گفت که اکنون ملت فلسطين بيش ا هر چيزي براي وادار ساختن گروههاي سياسي براي تشکيل دولت اتحاد ملي فعاليت مي کند در قالب راهپيمايي و بعضا اعتراضات صورت مي گيرد چنانکه انها تاکيد کرده اند که تا تحقق آرمان تشکيل کشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف حاضر به پذيرش هر گونه سختي مي باشند به شرط آنکه دولت اتحاد ملي و پايان اختبلافات گروههاي سياسي محقق گردد.

رايس در آزمون خاورميانه

كاندوليزا رايس وزير امور خارجه آمريكا بار ديگر سفري دوره‌اي را به خاورميانه آغاز كرده تا ضمن تاكيد بر اهميت منطقه در سياست‌هاي كاخ سفيد، نومحافظه كاران از آن در جهت تبليغات انتخابات ميان دوره‌اي پارلمان بهره‌برداري نمايند.

موقعيت استراتژيك و اكونوميك خاورميانه سبب شده تا اين منطقه همواره كانون توجه قدرت‌هاي بزرگ قرار گيرد. در ادامه سياست‌هاي آمريكا در خاورميانه كاندوليزا رايس وزير امور خارجه آمريكا سفري دوره‌اي به عربستان، مصر، اردن، سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين و ديدار با شوراي همكاري خليج‌فارس را در دستور كار دارد. اين ديدارها در حالي صورت مي‌گيرد كه: آمريكا تمام تلاش خود را براي اجراي طرح خاورميانه جديد مبذول مي‌دارد، ايجاد حريم امنيتي براي رژيم صهيونيستي اولين اولويت كاخ سفيد مي‌باشد، دولتمردان آمريكا در آستانه انتخابات ميان‌دوره‌اي پارلمان قرار دارند، جنگ تبليغاتي واشنگتن عليه تهران افزايش يافته، جايگاه آمريكا در معادلات خاورميانه متزلزل گرديده است. بر اين اساس سفر رايس به منطقه با چند هدف صورت مي‌گيرد.

1ـ آمريكا همواره تلاش داشته است تا در جنگي تبليغاتي چنان وانمود سازد كه كشورهاي منطقه مخالف فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران مي‌باشند، لذا تعليق فعاليت‌هاي آن امري ضروري است. اين سياست در حالي پي‌گيري مي‌شود كه كشورهاي عربي بارها بر صلح‌آميز بودن فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران تاكيد و شرط تعليق آن را تعليق فعاليت‌هاي رژيم صهيونيستي عنوان كرده‌اند. اين موضع‌گيريها كه شكستي سنگين براي طرح ضد ايراني آمريكا قلمداد مي‌شود، سبب شده تا رايس بخشي از اهداف سفر خود را به موضوع هسته‌اي ايران و تكرار جنگ تبليغاتي عليه آن اختصاص دهد.

2ـ انجام اصلاحات زيربنايي و يا به عبارتي شكل‌گيري خاورميانه جديد از سياست‌هاي آمريكا در خاورميانه مي‌باشد. هر چند طرح اصلاحات آنها در منطقه با شكست مواجه گرديد اما رايس تلاش دارد تا طرح خاورميانه جديد را در منطقه اجرا نمايد. اين اقدام كه از يك سو بيانگر اهميت منطقه در سياست خارجي آمريكا مي‌باشد و از سوي ديگر گامي در جهت مقابله با ساير بازيگران خاورميانه است، تاثير بسزايي در انتخابات آينده آمريكا دارد كه تا حدودي بر بهبود آراء نومحافظه‌كاران تاثيرگذارست.

اتحاديه اروپا در بحران

اتحاديه اروپا در حالي به طور رسمي از 25 عضو به 27 عضو ارتقاء يافت كه تحولات داخلي و سياست‌گذاري‌هاي آن حكايت از تزلزل پايه‌هاي قدرت و فروپاشي دروني اين اتحاديه دارد هر چند كه بانيان آن براي حفظ روند كنوني تلاش‌هاي بسياري مبذول مي‌دارند.

با توجه به تحولات اتحاديه، عوامل تاثيرگذار در تزلزل آن را مي‌توان چنين ارزيابي نمود:

1ـ از اهداف اتحاديه اروپا بهره‌گيري از پول و قانون اساسي واحد براي اتحاد بيشتر ميان اعضاء اتحاديه مي‌باشد. هر چند در بخش پول واحد آنها به نتايج مطلوبي دست يافتند اما تلاش كشورها براي حفظ استقلال در امور داخلي مانع از تقويت قانون واحد اروپايي در بسياري از كشورها گرديد. اكنون بسياري از اعضاء از پذيرش قانون واحد سرباز مي‌زنند كه اين امر مشكلات بسياري براي اتحاديه در پي داشته است.

2ـ بحران اقتصادي شديد حاكم بر كشورهاي اروپايي و عدم تحقق ترازهاي تعيين شده براي فعاليت و رشد اقتصادي از ديگر چالش‌هاي اصلي اتحاديه است. ضعف اقتصادي و پولي بسياري از اعضاء مانع از آن شده تا طرح‌هاي اقتصادي و توسعه صنعتي اتحاديه محقق گردد. در كنار اين مساله تحولات مربوط به حقوق بشر، ناهمگوني فرهنگي و اقتصادي اعضاء اتحاديه را ازعوامل تاثيرگذار بر عملكرد اتحاديه مي‌توان ارزيابي كرد.

3ـ به رغم آنكه اتحاديه براي اتحاد ميان كشورهاي اروپايي تاسيس گرديد اما دو عامل مانع از اجراي اين مهم گرديده است. اولا عملكردهاي بانيان اتحاديه نظير فرانسه، انگليس و آلمان در حفظ نظام تك‌گويي كه دوري آنها را از اتحاديه در پي داشته است. گرايش انگليس و اكنون آلمان به همسويي با آمريكا بيش از پيش با اين امر دامن مي‌زند. ثانيا دگرگوني در ساختار سياسي برخي از كشورهاي اروپايي كه دولت‌هايي استقلال‌طلب و مغاير با اهداف اتحاديه را ايجاد كرده است.

4ـ هر چند كه اتحاديه اروپا براي بررسي تحولات داخلي و اتحاد بيشتر ميان كشورهاي اروپايي تشكيل گرديد، اما ديري نپايد كه سياست آن بر سياست خارجي معطوف شد. اكنون اتحاديه اروپا اولويت خود را بر اصل حضور در معادلات جهاني تدوين نموده است در حالي كه در اين عرصه نيز چندان موفقيتي را كسب نكرده است. ناتواني در حل پرونده هسته‌اي ايران، استمرار بحران خاورميانه، عدم پذيرش اتحاديه اروپا در بسياري از كشورها از جمله آفريقا و آسياي مركزي و قفقاز، از چالش‌هاي سياست خارجي اتحاديه است كه شكست‌هايي را براي آن در پي داشته است. از ديگر عوامل تاثيرگذار در تزلزل اتحاديه اروپا، حضور بازيگران جديد در عرصه بين‌الملل مي باشد. چين، ژاپن، اتحاديه آفريقا، اتحاديه آمريكاي لاتين، سازمان كنفرانس اسلامي، جنبش غيرمتعهدها اكنون رقبايي سرسخت براي اروپا قلمداد مي‌شوند كه مانع از تحقق اهداف سياست خارجي آن شده‌اند كه تاثيرات نامطلوبي بر وضعيت داخلي آن داشته‌اند.

5ـ به رغم آنكه تشكيل اتحاديه اروپا از سياست‌ها و تفكرات دولتمردان آمريكا قلمداد مي‌شود، كه بناي آن پس از جنگ دوم جهاني و براساس طرح مارشال استوار گرديد اما عملكردهاي آمريكا همواره مغاير با اين اصل گام برداشته است. آمريكا همواره تلاش كرده تا از تقويت و گسترش اتحاديه اروپا جلوگيري و آن را در چارچوبي خاص و البته با محوريت خويش حفظ كند. برقراري ارتباط گسترده با برخي از اعضاء اتحاديه و نيز احداث پايگاه نظامي در كشورهاي اروپايي نظير روماني، بلغارستان، يونان از جمله سياست‌هاي آمريكا براي حفظ نفوذ در اتحاديه اروپا مي‌باشد.

سفر رايس به منطقه و طرح سازش تل آويو با جهان عرب

 رژيم صهيونيستي بار ديگر تلاش گسترده اي را براي برقراري روابط با کشورهاي عربي آغاز کرده و اين در حالي است که وزير آمور خارجه آمريکا نيز بزودي به اردوگاهي در خاورميانه سفر مي کند که به عقيده ناظران اساسا در جنگ اخير لبنان در کنار اسراييل بودند.

بحران‌آفريني رژيم صهيونيستي در جنوب لبنان

به رغم آنكه رژيم صهيونيستي براساس قطعنامه 1701 شوراي امنيت ملزم به عقب‌نشيني بي‌قيد و شرط از جنوب لبنان مي‌باشد، اما همچنان اين رژيم به سياست‌هاي توسعه‌طلبانه در جنوب اين كشور مبادرت مي‌ورزد در حالي كه مجامع جهاني در برابر آن سكوت كرده‌اند.

پس از شكست رژيم صهيونيستي در جنگ‌هاي سي‌و سه روزه در برابر مقاومت لبنان، متحدان غربي اين رژيم در حمايت از آن به تصويب قطعنامه 1701 مبادرت ورزيدند. هر چند كه مفاد اين قطعنامه بيشتر صورت يكجانبه و در چارچوب منافع غرب و صهيونيست‌ها تنظيم گرديده بود اما يك اصل در آن تاكيد شده و آن عقب‌نشيني بي‌قيد و شرط رژيم صهيونيستي از جنوب لبنان است. براساس اين بند از قطعنامه صهيونيست‌ها بايد تا مرزهاي قديمي اراضي اشغالي فلسطين با لبنان عقب‌نشيني تا مرزبندي‌هاي جديد ميان دو منطقه برقرار گرديده و مزارع شبعا نيز در دستور كار قرار گيرد. با تمام اين تفاسير و به رغم تاكيد سازمان ملل بر عدم تحرك نظاميان صهيونيست و در حالي كه ارتش لبنان و نيروهاي چند مليتي (يونيفل) در جنوب لبنان در حال استقرار مي‌باشند، همچنان صهيونيست‌ها به توسعه‌طلبي در خاك لبنان مبادرت مي‌ورزند. براساس گزارش‌هاي منتشره اين رژيم دو سياست را در دستور كار دارد اولا ايجاد مرزبندي‌هاي جديد با سيم‌خاردار و موانع عبوري كه چندين كيلومتر به خاك اراضي اشغالي مي‌افزايد ثانيا حضور نظامي و اشغال برخي از نقاط مرزي.

اين تحركات در حالي صورت مي‌گيرد كه:

2) رژيم صهيونيستي از ابتدا عنوان نموده است كه نيروهاي يونيفل در جنوب لبنان به منزله ايجاد راهكاري براي توسعه‌طلبي‌هاي اين رژيم مي‌باشد. تركيب نيروهاي سازمان ملل بويژه حضور فرانسه، آلمان، انگليس و حريم امنيتي براي توسعه‌طلبي صهيونيست‌ها ايجاد كرده كه حاصل آن تحركات آنها در مرزهاي لبنان مي‌باشد.

4) طرحي كه رژيم صهيونيستي در دست اجرا دارد تعيين مرزها و ايجاد نوعي تمركز‌گرايي مي‌باشد در اين راستا آنها سياست‌هايي را براي نقاط مرزي سرزمين‌هاي اشغالي پي‌گيري مي‌كنند كه در نهايت حريمي امنيتي با حداكثر توسعه‌طلبي را براي آنها به همراه داشته باشد. آنها در حال حاضر برآنند تا با دگرگون‌سازي خطوط مرزي لبنان در هنگام اجراي بندهايي از قطعنامه 1701 كه مربوط به تعيين مرزهاي اراضي اشغالي و لبنان مي‌گردد، به عنوان راهكاري براي پايان دادن به مناقشات، اين نقاط را رسما به اراضي اشغالي بيفزايد .

6) از سياست‌هاي رژيم صهيونيستي برقراري روابط ديپلماتيك با جهان اسلام بويژه كشورهاي عربي مي‌باشد. هر چند كه شكست صهيونيست‌ها در لبنان اين سياست را متزلزل ساخت، اما اكنون آنها به بهانه پايان دادن به توسعه‌طلبي در جنوب لبنان و اجراي قطعنامه 1701 براي اين مهم گام برمي‌دارند.تاكنون گزارش‌هاي متعددي از ديدارهاي سران و نمايندگان جهان عرب با نمايندگان رژيم صهيونيستي انتشار يافته كه محور اصلي آنها بر پرونده لبنان و پايان دادن به توسعه اراضي توسط صهيونيستي بوده است.

7ـ نكته قابل تامل در جنگ و پس از جنگ لبنان، تاكيد مقامات آمريكايي بر اين اصل مي‌باشد كه بدون اجراي طرح آنها صلح در منطقه برقرار نمي‌گردد و خاورميانه جديد اجبارا بايد شكل‌گيرد. اكنون سياست‌هاي رژيم صهيونيستي در جنوب لبنان مي‌تواند، اقدامي براي تاييد اظهارات مقامات كاخ سفيد باشد كه بار ديگر حضور آنها در معادلات خاورميانه براساس طرح خاورميانه جديد را الزام آور مي‌سازد.

متحدان جديد آمريكا در بالكان

آمريكا كه براي حضور در مناطق استراتژيك جهان با بحران مواجه گرديده و بسياري از پايگاه‌هاي خود را بايد تعطيل نمايد، اكنون براي حفظ هژموني و نظارت بر عملكرد رقيبان به دنبال پايگاه‌هاي جديد در حوزه بالكان مي‌باشد.

از سياست‌هاي ايالات متحده، حضور در مناطق استراتژيك جهان و احداث پايگاه‌هاي نظامي براي مهار و نظارت بر ساير كشورها مي‌باشد. حضور در آمريكاي لاتين ، شرق آسيا، خاورميانه، اروپاي غربي و آسياي ميانه، از جمله اقداماتي است كه در اين چارچوب صورت گرفته است.

هر چند كه دولتمردان كاخ سفيد پس از جنگ دوم جهاني به بهانه امنيت جهاني توانستند در بسياري از مناطق جهان به احداث پايگاه نظامي بپردازند و يك هژموني نظامي ايجاد نمايند، اما در سالهاي اخير براي حفظ اين پايگاه‌ها با بحران‌هاي شديدي مواجه گرديده‌اند. رشد نهضت‌هاي آزادي‌خواه و ضدآمريكايي در جهان، گرفتار آمدن آمريكا در جنگ افغانستان و عراق، ظهور قدرت‌هاي بزرگ كه در مناطق نفوذ آمريكا فعاليت نموده‌اند، ازعوامل تزلزل در اين سياست مي‌باشد.

اين چالش‌ها سبب گرديده تا آمريكا ناچارا به دنبال پايگاه‌هاي جديدي در مناطق استراتژيك جديد باشد. در اين راستا در آخرين اقدام دونالد رامسفلد وزير دفاع اين كشور در حالي كه در نشست ناتو شركت نمود، سفرهاي دوره‌اي به مونته‌نگرو، آلباني و اسووني را در دستور كار قرار داد تا به گفته خويش گامي براي جذب متحدان جديد و ايجاد پايگاه نظامي در بالكان بردارد.

انتخاب اين سه كشور كه جزء كشورهاي تازه استقلال يافته بالكان قلمداد مي‌شوند( بويژه مونته‌نگرو كه مدت كوتاهي از استقلالش مي‌گذرد )حكايت از استراتژي فعال آمريكا در بالكان دارد كه مي‌تواند در آينده توسعه بيشتري يابد. با توجه به سياست‌ها و چالش‌هاي آمريكا دلايل گرايش به حوزه بالكان را چنين مي‌توان در چند بعد مورد ارزيابي قرار داد.

1ـ پس از جنگ دوم جهاني آمريكا به بهانه امنيت اروپا به احداث پايگاه نظامي در اين كشورها پرداخت. اكنون پس از 6 دهه اعتراضات مردمي و اتحاديه اروپا، آمريكا را وادار ساخته تا اين پايگاه‌ها را تخليه نمايد. اكنون آمريكا اجبارا بايد از آلمان، ايتاليا و ساير كشورهاي اروپاي غربي خارج گردد در حالي همچنان مهار اروپا براي آن يك اولويت قلمداد مي‌شود.

2ـ به رغم آنكه در طي سال هاي اخير آمريكا تلاش داشته تا با جنگ افغانستان و سياست مبارزه با تروريسم پايگاه‌هايي را در آسياي ميانه و قفقاز احداث نمايد، اما در اين مناطق نيز با چالش‌هاي بسياري مواجه گرديده است. در حالي كه كشورهاي منطقه ديگر حاضر به همكاري با آمريكا و ناتو نمي‌باشند، روسيه نيز در حال تقويت توان سياسي و نظامي است كه چالشي اساسي براي واشنگتن قلمداد مي‌شود. در همين حال اتحاديه‌هاي منطقه‌اي نظير شانگ‌هاي و نفوذ چنين در منطقه چالشي ديگر براي كاخ سفيد ارزيابي مي‌گردد. در چنين شرايطي آمريكا به پايگاه‌هاي جديدي براي نظارت و مهار اين كشورها نياز دارد كه بالكان جايگزين مناسبي براي آن قلمداد مي شود.

4ـ از مشكلات آمريكا، يافتن متحداني براي مشاركت در عراق و افغانستان مي‌باشد. اكنون آمريكا با توسعه ناتو و جذب متحدان جديد براي اين مهم فعاليت مي‌كند. چنانكه رامسفلد يكي از محورهاي سفرهاي دوره‌اي خود را اين امر اختصاص داده بود.

5ـ نومحافظه‌كاران آمريكا، در حالي براي حضور فعال نظامي در مناطق استراتژيك جهان فعاليت مي‌كنند كه در عرصه داخلي ،انتخابات ميان دوره‌اي را پيش‌رو دارند. ناتواني آنها در تحقق اهدافشان در عراق و افغانستان به رغم شعارهاي فراوان، از دست دادن و كاهش مناطق نفوذ در آمريكاي لاتين، اروپاي غربي، شرق آسيا، آسياي ميانه و قفقاز، خاورميانه، انزجارهاي جهاني از آمريكا، از عوامل تاثيرگذار در عدم پذيرش جمهوريخواهان در انتخابات از سوي مردم ايالات متحد مي‌باشد. در چنين شرايطي و با عنايت به اهميت انتخابات براي ادامه سياست‌هاي نومحافظه‌كاران، اكنون آنها برآنند با حضور در بالكان و كسب متحدان نظامي جديد در اين منطقه، همچنان خود را از اركان نظامي جهاني بويژه در برقراري صلح‌و امنيت منطقه‌اي معرفي، تا بدين‌وسيله برآراء مردمي تاثيرگذار باشند.

هر چند كه اين سياست از زمان تشكيل دولت جديد صهيونيست‌ها به رهبري اولمرت چندين بار تكرار گرديده و اقدامي جديد قلمداد نمي‌شود اما تاكيد دوباره آنها بر اجراي گسترده اين طرح ،سياستهاي جديدي از اين رژيم را به نمايش مي گذارد كه به نوبه خود قابل تامل مي‌باشد. اين طرح در حالي تمديد شده است كه: رژيم صهيونيستي تشكيل دولت وحدت ملي به رهبري حماس را مغاير با سياستهاي خود مي داند، تل‌آويو در عرصه داخلي با چالشهاي بسياري مواجه است ، برقراري روابط ديپلماتيك با جهان عرب در دستور كار اين رژيم قرار دارد، صهيونيست طرح‌هاي پنهاني را در سرزمين هاي اشغالي اجرا مي‌كنند و…

4)از چارچوب‌هاي كاري جديد تل‌آويو احياي طرح «مسير طلايي» آريل شارون مي‌باشد. براساس اين طرح رژيم صهيونيستي با بهره‌گيري از تمام امكانات داخلي و متحدان غربي براي برقراري روابط با كشوراي عربي و در نهايت جهان اسلام بهره‌برداري مي‌نمايد. در مقطع كنوني (بويژه پس از شكست در جنگ لبنان كه سناريوي ميز مذاكره را با شكست مواجه ساخت) تل‌آويو بار ديگر سياست‌همگرايي با جهان عرب را آغاز است. هر چند كه سياست كنوني آنها به دليل مخالفت افكار عمومي اين كشورها تاكنون بر جنگ تبليغاتي و نظر سنجي معطوف مي‌باشد اما سياست نهايي آنها برقراري روابط با جهان عرب است. آنها در تبليغات خود از برقراري ارتباط ميان سران و نمايندگان كشورهاي اسلامي با نمايندگان رژيم صهيونيستي، نقش آمريكا در اجراي طرح سازش در نيويورك و نيز سفر رايس به منطقه براي اجراي اين مهم و… سخن به ميان مي آورند تا در صورت عدم مخالفت و اعتراض مردم اين كشورها، گامهاي بعدي را براي برقراري ارتباط مستقيم بردارند. (در گذشته نيز بارها اين اقدامات صورت گرفته اما به دليل مخالفت‌هاي مردمي اجراي آن لغو گرديده است.)

فلسطين در هفتمين سال آغاز انتفاضه

در 28 سپتامبر 2000، آريل شارون، نخست وزير وقت رژيم صهيونيستي در راستاي سياست هاي توسعه طلبانه و تأکيد بر اصل معرفي بيت المقدس به عنوان پايتخت رژيم صهيونيستي با پيشتيباني 2000 نيروي نظامي وارد مسجدالاقصي شد، در آن زمان ملت فلسطين به رغم سياست هاي سازش کارانه تشکيلات خودگردان در اقدامي خودجوش و ملي به مقابله با اين حضور پرداخت. اين اقدام بعدها با نام انتفاضه دوم يا انتفاضه مسجدالاقصي نام گذاري شد. با اهداي بيش از هزار مجروح و صدها شهيد سرآغازي شد براي مقاومت دوباره ملت فلسطين که تحولات بسياري رادر شش سال گذشته رقم زده است.
هرچند در آن مقطع زماني حضور شارون در مسجدالاقصي عامل شروع انتفاضه عنوان گرديداما بررسي تحولات از حد فاصل انتفاضه اول تا دوم عوامل بسياري را به اين دليل مي افزايد.
ناتواني تشکيلات خودگردان در تحقق وعده ها و اهداف تعيين شده در حالي که فساد در آن موج مي زد، سرخوردگي ملت فلسطين از توافقات تشکيلات خودگردان با رژيم صهيونيستي و غرب از جمله توافق اسلو، تقويت گروه هاي مقاومت در ابعاد نظامي و مردمي که مبارزه با دشمن را وارد ابعاد تازه اي ساخته بود، تلاش رژيم صهيونيستي براي اجراي توطئه تخريب مسجدالاقصي و پايتختي بيت المقدس، پيروزي حزب الله لبنان بر رژيم صهيونيستي و اخراج اشغالگران از جنوب لبنان در سال 2000 که درس اتحاد و وحدت را به ملت فلسطين آموخت و... از جمله عوامل تأثيرگذار بر انتفاضه ارزيابي مي گردد.
انتفاضه مسجدالاقصي به خوبي نشان داد که : مبارزه ملت فلسطين اقدامي خودجوش و مردمي است ، برگرفته از سياست هاي دولتمردان نيست ، راه سازش براي ملت فلسطين وجود ندارد، مقاومت تنها عنصر مشروع از سوي مردم فلسطين براي تحقق اهداف مي باشد، سياست رژيم صهيونيستي براي تفرقه افکني شکست خورده و ديگر کارايي ندارد. اين موارد را مي توان از پيام هاي انتفاضه دوم دانست.
هر چند که در طول شش سال انتفاضه، ملت فلسطين بيش از 4 هزار شهيد، 10 هزار بازداشتي و 38 هزار مجروح را نثار آرمان خويش ساخته اند، اما انتفاضه دستاوردهاي بسياري براي اين ملت به ارمغان آورده است که راه را بيش از گذشته براي تحقق آزمانهايشان هموار ساخته است:
1- شکست توطئه اي به نام حذف نام فلسطين براي هميشه چه در صحنه جغرافيايي و چه در صحنه سياسي
2- عملکرد ملت فلسطين در طول انتفاضه سبب گرديده تا طرح هاي سازش به کلي ابطال گردد. در اين چارچوب نه تنها طرح هايي که توسط عرفات و ابومازن تدوين گرديده بود، با شکست مواجه شد که سران کشورهاي عربي و اسلامي نيز به رغم فشارهاي غرب و وعده هاي رژيم صهيونيستي از پذيرش هر گونه طرح سازش با تل آويو خود داري نموده اند که اين امر از اثرات موفقيت انتفاضه براي مقابله با رژيم صهيونيستي مي باشد.
3- خروج رژيم صهيونيستي در سال2005 از غزه و چند شهرک کرانه باختري از ديگر دستاوردهاي انتفاضه مي باشد . هر چند که شارون اين اقدام را تاکتيکي سياسي عنوان کرد اما جهانيان بر اين امر اعتراض کردند که عامل اصلي اين اقدام ، انتفاضه ملت فلسطين و ناتواني صهيونيستها در برابر آنها مي باشد.
4- تشکيل دولت توسط حماس و گروههاي مقاومت و حضور گسترده آنها در شهرداري ها از مهمترين دستاوردهاي انتفاضه مي باشد . به رغم آنکه غرب تلاش داشت تا با انتخابات ظاهري و صوري دولتي سازش کار را در راس قدرت قرار دهد اما راي مردم به حماس نشان داد که ملت فلسطين سلاح مقاومت را به عنوان دولت آينده خود انتخاب و خواستار استمرار انتفاضه هستند. هر چند رژيم صهيونيستي وغرب براي تزلزل اين دولت تلاش مي کنند ، اما عملکرد مردم براي حفظ انتفاضه ، حمايت آنها از دولت را در پي داشته که راه مقاومت را هموار ساخته است .
5- بيداري جهان اسلام و افکار عمومي جهان از تحولات فلسطين نشانه ديگر موفقيت انتفاضه در تحقق اهدافش مي باشد . در حالي که رژيم صهيونيستي تلاش داشته تا مسئله فلسطين را امري داخلي جلوه گر سازد اما انتفاضه آن را به امري جهاني مبدل ساخت که تظاهرات هاي گسترده در سراسر جهان در حمايت از ملت فلسطين و محکوميت رژيم صهيونيستي نتيجه آن است .
6- عملکرد غرب و سازمانهاي جهاني در طول شش سال انتفاضه نشان داد که آنها بر خلاف شعارهايشان نه براي صلح و امنيت جهان بلکه در حمايت از رژيم صهيونيستي و اجراي منافعشان فعاليت مي کنند . سکوت آنها در برابر جنايات رژيم صهيونيستي و مظلوميت ملت فلسطين در شش سال اخير خود گواه اين سياست مغرضانه و غير مسئولانه غرب و مجامع جهاني است.
6) در طول شش سال انتفاضه استمرار مقاومت ، فروپاشي رژيم صهيونيستي از دورن را در پي داشته است.امروز مقامات اين رژيم صراحتا اعتراف مي کنند که فروپاشي اجتماعي ، کوچ معکوس يهوديان به خارج ، مشکلات اقتصادي و تضعيف نظامي و حتي بحرانهاي سياسي آنها ناشي از انتفاضه مي باشد. آنها اعتراف کرده اند که يکي از دلايل شکست آنها در برابر حزب الله معطوف شدن آنها به مقابله با انتفاضه مي باشد که آنان را از توانايي هاي حزب الله غافل ساخته بود.
بر اين اساس مي توان گفت که هرچند ملت فلسطين در طول شش سال انتفاضه سختيهاي بسياري متحمل گرديده و شهداي بسياري را تقديم کرده اند اما دستاوردهاي محقق کرده اند که استمرار آن با حفظ سلاح وحدت راه را براي تشکيل کشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف هموار مي سازد.  

زوال در اتحاديه اروپا

اتحاديه اروپا در حالي به طور رسمي از 25 عضو به 27 عضو ارتقاء يافت كه تحولات داخلي و سياست‌گذاري‌هاي آن حكايت از تزلزل پايه‌هاي قدرت و فروپاشي دروني اين اتحاديه دارد هر چند كه بانيان آن براي حفظ روند كنوني تلاش‌هاي بسياري مبذول مي‌دارند.

با توجه به تحولات اتحاديه عوامل تاثيرگذار در تزلزل آن را مي‌توان چنين ارزيابي نمود:

1ـ از اهداف اتحاديه اروپا بهره‌گيري از پول و قانون اساسي واحد براي اتحاد بيشتر ميان اعضاء اتحاديه مي‌باشد. هر چند در بخش پول واحد آنها به نتايج مطلوبي دست يافتند اما تلاش كشورها براي حفظ استقلال در امور داخلي مانع از تقويت قانون واحد اروپايي در بسياري از كشورها گرديد. اكنون بسياري از اعضاء از پذيرش قانون واحد سرباز مي‌زنند كه اين امر مشكلات بسياري براي اتحاديه در پي داشته است.

2ـ بحران اقتصادي شديد حاكم بر كشورهاي اروپايي و عدم تحقق ترازهاي تعيين شده براي فعاليت و رشد اقتصادي از ديگر چالش‌هاي اصلي اتحاديه است. ضعف اقتصادي و پولي بسياري از اعضاء مانع از آن شده تا طرح‌هاي اقتصادي و توسعه صنعتي اتحاديه محقق گردد. در كنار اين مساله تحولات مربوط به حقوق بشر، ناهمگوني فرهنگي و اقتصادي اعضاء اتحاديه را ازعوامل تاثيرگذار بر عملكرد اتحاديه مي‌توان ارزيابي كرد.

3ـ به رغم آنكه اتحاديه براي اتحاد ميان كشورهاي اروپايي تاسيس گرديد اما دو عامل مانع از اجراي اين مهم گرديده است. اولا عملكردهاي بانيان اتحاديه نظير فرانسه، انگليس و آلمان در حفظ نظام تك‌گويي كه دوري آنها را از اتحاديه در پي داشته است. گرايش انگليس و اكنون آلمان به همسويي با آمريكا بيش از پيش با اين امر دامن مي‌زند. ثانيا دگرگوني در ساختار سياسي برخي از كشورهاي اروپايي كه دولت‌هايي استقلال‌طلب و مغاير با اهداف اتحاديه را ايجاد كرده است.

4ـ هر چند كه اتحاديه اروپا براي بررسي تحولات داخلي و اتحاد بيشتر ميان كشورهاي اروپايي تشكيل گرديد، اما ديري نپايد كه سياست آن بر سياست خارجي معطوف شد. اكنون اتحاديه اروپا اولويت خود را بر اصل حضور در معادلات جهاني تدوين نموده است در حالي كه در اين عرصه نيز چندان موفقيتي را كسب نكرده است. ناتواني در حل پرونده هسته‌اي ايران، استمرار بحران خاورميانه، عدم پذيرش اتحاديه اروپا در بسياري از كشورها از جمله آفريقا و آسياي مركزي و قفقاز، از چالش‌هاي سياست خارجي اتحاديه است كه شكست‌هايي را براي آن در پي داشته است. از ديگر عوامل تاثيرگذار در تزلزل اتحاديه اروپا، حضور بازيگران جديد در عرصه بين‌المللي نظير، چين، ژاپن، اتحاديه آفريقا، اتحاديه آمريكاي لاتين، سازمان كنفرانس اسلامي، جنبش غيرمتعهدها مي باشد كه اكنون رقبايي سرسخت براي اروپا قلمداد مي‌شوند كه مانع از تحقق اهداف سياست خارجي آن شده‌اند كه تاثيرات نامطلوبي بر وضعيت داخلي آن داشته‌اند.

5ـ به رغم آنكه تشكيل اتحاديه اروپا از سياست‌ها و تفكرات دولتمردان آمريكا قلمداد مي‌شود، كه بناي آن پس از جنگ دوم جهاني و براساس طرح مارشال استوار گرديد اما عملكردهاي آمريكا همواره مغاير با اين اصل گام برداشته است. آمريكا همواره تلاش كرده تا از تقويت و گسترش اتحاديه اروپا جلوگيري و آن را در چارچوبي خاص و البته به نفع خويش حفظ كند. برقراري ارتباط گسترده با برخي از اعضاء اتحاديه و نيز احداث پايگاه نظامي در كشورهاي اروپايي نظير روماني، بلغارستان، يونان از جمله سياست‌هاي آمريكا براي حفظ نفوذ در اتحاديه اروپا مي‌باشد.بر اين اساس مي‌توان گفت كه اتحاديه اروپا كه روزي براي حل بحران‌هاي كشورهاي اروپايي و حضور مقتدر در عرصه جهاني تشكيل گرديد، امروز با چالش‌هاي بسياري در عرصه داخلي و خارجي مواجه است كه زوال دروني آن را پيش از پيش در ذهن تداعي مي‌سازد.

تبعيض طبقاتي درجامعه صهيونيستي

درحالي كه رژيم صهيونيستي خودرا الگويي از جامعه متحد و دموكراتيك معرفي و خواستار الگو برداري كشورهاي منطقه از اين رژيم براي اصلاحات اجتماعي و سياسي مي باشد، تحولات داخلي آن بيانگر نظام طبقاتي و بعضا نژاد پرستانه مي‌باشد كه آن را به اجتماع طبقات اشراف و زيردستان تقسيم‌بنيدي مي‌كند.

بيش ازيك قرن از تلاش غرب براي اسكان يهوديان در سرزمين فلسطين مي‌گذرد. درطول اين مدت دولتمردان غربي و صهيونيست‌ها تلاش كرده‌اند تا يهوديان را از سراسر جهان به اين منطقه رهسپار نمايند كه در نهايت با اكثريت تركيب جمعيتي ماهيت سرزمين فلسطين را به نفع خود دگرگون و كشور جعلي خويش را تاسيس نمايند . با تمام اين تفاسير بررسي تحولات داخلي رژيم صهيونيستي و جو حاكم بر آن ،برخلاف ادعاي حاكمان و متحدان غربي‌اش، به صراحت نوعي نظام طبقاتي حاكم بر جامعه يهودي را به نمايش مي‌گذارد كه مي‌تواند در آينده فروپاشي اين رژيم از درون را در پي داشته باشد. براساس نحوه چينش ساكنان يهودي اراضي اشغالي آنها را در دو طيف مي‌توان تقسيم بندي نمود.

الف) يهوديان بومي فلسطين: اين دسته از يهوديان شامل افرادي مي شود كه سرزمين مادري آنها فلسطين مي‌باشد و به عبارتي آنها را بوميان قلمداد مي‌كنند. هر چند كه اين افراد از اصالت فلسطيني برخوردارند اما در اجتماع صهيونيستي جايگاهي نداشته و در حاشيه سياستگذاري و نگرش مقامات صهيونيست قرار دارند. عواملي نظير تاكيد رژيم صهيونيستي بر اصل مهاجرپذيري و توسعه جمعيتي به واسطه مهاجرين ، ديدگاه خاخام هاي صهيونيست كه يهوديان فلسطين را غيراصيل و ادغام شده با اعراب مي‌دانند، سياستهاي غرب براي حمايت از اتباعي كه به اراضي اشغالي فلسطين كوچ داده‌اند، مخالفتهاي نسبي يهوديان ساكن فلسطين با سياستهاي صهيونيست ها و تاكيد آنها بر واگذاري بخشهايي از اراضي اشغالي به فلسطينيان براي پايان دادن به بحران امنيتي و ... سبب شده تا اين قشر از جامعه صهيونيستي نتوانند در اجتماع جايگاه خاصي برخوردار گردند. براساس گزارش منتشره بيشتر مخالفتها با سياستهاي تل‌آويو از جانب اين قشر صورت مي‌گيرد چنانكه بيش از 50 درصد آنها خواستار تغيير ساختار دولت و اجراي مذاكراتي سازنده با فلسطينيان (با تاكيد بر دادن امتيازات بيشتر به فلسطيني‌ها) گرديده‌اند.

ب) مهاجرين صهيونيست: سياستهاي كلي رژيم صهيونيستي در ايجاد جامعه‌اي مهاجري بنا شده كه از سراسر جهان به اراضي اشغالي فلسطين آورده مي‌شوند. تاريخ اين رژيم حكايت از اين امر دارد كه اين رژيم براساس كوچ يهوديان ازسراسر جهان بويژه اروپا تشكيل گرديده و بقاء آن نيز صرفا وابسته به اين اصل مي‌باشد. با تمام اين تفاسير بررسي وضعيت مهاجرين و سطح زندگي آنها بيانگر اين حقيقت است كه مقامات رژيم صهيونيستي به اين قشر كه خود بانيان مهاجرتشان به سرزمين‌هاي اشغالي بوده‌اند، با ديدگاهي دوگانه مي‌نگرند كه مي‌توان از آن به عنوان اصل تبعيض مليتي ياد نمود. براين اساس چينش مهاجرين در اراضي اشغالي آنها را در دو طيف مي‌توان مورد بررسي قرار داد.

اولا بخش اصلي اين مهاجرين افرادي مي‌باشند كه از آلمان، فرانسه، انگليس و آمريكا به اين مناطق كوچ داده ‌شده اند. آمار نشان مي دهد كه اولين مهاجرين از زمان شكل‌گيري رژيم صهيونيستي تا يك دهه گذشته را اين عده از مهاجرين تشكيل داده‌اند. نفوذ كشورهاي مبدا اين مهاجرين در دستگاه سياسي و اقتصادي رژيم صهيونيستي ،ارتباط آنها با لابي‌هاي صهيونيستي ، وضعيت اقتصادي مطلوب اين افراد، سبب گرديده تا آنها ضمن حضور فعال و همه جانبه در پستهاي مهم و كليدي از امكانات بهتر و مناطق مسكوني در مراكز برخوردار گردند ،با اين وجود با تشديد انتفاضه و گسترش حوزه مقاومت، اين افراد تمايل بسياري به كوچ به سرزمين مبدا دارند كه براساس آمار بخش عظيمي از آنها در حدود 300 هزار نفر به كشورهايشان بازگشته‌اند.

ثانيا: چنانكه ذكر شد كوچ معكوس يهوديان كشورهاي متول اروپايي و آمريكا به كشورشان ،بحران جمعيتي را براي رژيم صهيونيستي در پي داشته است از سوي ديگر اين رژيم تلاش دارد تا در راستاي توسعه اراضي و تثبيت سرزمين‌هاي اشغالي، ميزان اعراب ساكن در اراضي 1948 كاسته و بر تعداد يهوديان بيافزايد. در چنين شرايطي و با عنايت به كوچه معكوس يهوديان و نقش اعراب در اقتصاد و بخش كارگري جامعه صهيونيستي، تل‌آويو براي جبران كاهش اين نيروها، اقدام به افزايش حجم مهاجرين به سرزمين‌هاي اشغالي نموده در حالي كه در اين مورد هدف آنها افزايش مهاجرت از آفريقا، آمريكاي لاتين، آسياي مركزي و قفقاز، شرق آسيا به اراضي اشغالي مي‌باشد. گزارش ها بيانگر اين امر است كه اين افراد كه عمدتا از طبقات فقير كشورشان مي‌باشند كه براي امرار معاش و فرار از وضعيت نامطلوب كشورشان حاضر به مهاجرت گرديده اند، با عنوان بخشهاي زيرين جامعه صهيونيستي در امور خدماتي و مشاغل سخت، مزارع، تقويت ارتش، جايگزيني به جاي كارگران اعراب شاغل اراضي اشالي بكار گرفته مي‌شوند در حالي كه از نظر امكانات در سطح پايين قرار دارند. نكته قابل توجه آنكه بسياري از اين مهاجرين را كه زنان و كودكان تشكيل مي‌دهند در مراكز فساد مورد سوءاستفاده جنسي قرار مي‌گيرند.

بر اين اساس بررسي زندگي مهاجرين غربي و مهاجرين ساير كشورها به وضوح نشان مي‌دهد كه نه تنها ميان يهوديان اصلي ساكن اراضي اشغالي بلكه ميان مهاجرين نيز تبعيضات بسياري اعمال مي‌گردد كه آنها را به دو جامعه كاملا متفاوت تقسيم بندي مي‌كند.

براين اساس و با توجه به جو حاكم بر جامعه صهيونيستي مي‌توان گفت كه رژيم صهيونيستي برخلاف ادعاهاي متحدان غربي اش كه آن را الگويي از دموكراسي مي‌دانند برگرفته از نوعي تبعيض طبقاتي آشكار مي‌باشد كه افراد را براساس مليت و نه آيين ديني تقسيم بندي مي‌كند. البته اين نكته قابل ذكر است كه رژيم صهيونيستي با سانسورهاي خبري، اعمال نظارت كامل بر تحولات جامعه و عدم انتشار واقعيات آن تلاش دارد تا از برملا شدن اين تبعيضات جلوگيري نمايد هر چند كه اين مساله به چالشي بزرگ براي اين رژيم مبدل گرديده كه فروپاشي آن از درون را بيش از پيش در ذهن تداعي مي‌كند. لذا در چنين شرايطي جهان اسلام و ملت فلسطين با اتحاد و همبستگي كه استمرار مقاومت و انتفاضه را در پي دارد مي‌تواند عاملي براي تشديد بحران طبقاتي در رژيم صهيونيستي مبدل گردند كه در نهايت راه راي براي فروپاشي اين رژيم از درون و تحقق آرمان تشكيل كشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف هموار سازند.

 رژيم صهيونيستي به دنبال توسعه حريم امنيتي

رژيم صهيونيستي که دوران زوال را در پيش رو مي بيند، تلاش دارد تا با اجراي سياست هايي در قبال فلسطينيان، لبنان و سوريه در کنار اردن و مصر که قبلاً سازش را پذيرفته اند، به حريمي امنيتي دست يابد در حالي که در کنار آن بسياري از اهداف توسعه طلبانه را اجرا مي نمايد.

دولت وحدت ملي در لبنان

پس از شكست رژيم صهيونيستي از مقاومت و ملت لبنان ،اين رژيم و متحدان غربي آن بار ديگر سياست تفرقه و اختلاف افكني را سرلوحه سياستهاي خود براي مداخله در اين كشور قرار داده‌اند در حالي كه ملت لبنان و حزب الله با فراخوان احزاب به اتحاد و تشكيل دولت وحدت ملي براي مقابله با اين توطئه فعال گرديده‌اند.

ساختار قومي و قبيله اي لبنان سبب شده تا دشمنان اين كشور همواره از سياست بحران سياسي براي نيل به اهدافشان بهره‌برداري نمايند. از زمان استقلال اين كشور به كرات مشاهده مي گردد كه غرب براي استعمار و رژيم صهيونيستي براي اجراي سياستهاي توسعه‌طلبانه به ايجاد و تشديد اختلافات قوي درلبنان مبادرت ورزيده‌اند كه حاصل آن سالها جنگ داخلي و حضور اشغالگران در اين كشوربوده است. نمونه بارز اين تحولات را مي‌توان در اشغال لبنان توسط رژيم اشغالگر قدس مشاهده كرد كه با حمايت و همكاري فلانژها صورت گرفت كه نتيجه آن جنايات صبرا و شتيلا و هزاران كشته در طول سالهاي اشغال مي‌باشد. نكته قابل تامل آن كه كاركرد سياست تفرقه براي غرب و صهيونيست‌ها بدان حد اهميت دارد كه در چند دهه اخير هرگز نگذاشته‌اند كه اتحاد ملي در لبنان ايجاد و به هر نحو ممكن با كارشكني و حتي جنايات متعدد از ايجاد آن جلوگيري نموده اند.

روابط چين با اتحاديه اروپا، تعامل يا تقابل؟

توطئه صهيونيست هاعليه اسلام و مسيحيت

 صهيونيست‌ها كه امروز جو جامعه جهاني را مغاير با سياستهاي خود مي بينند تلاش دارند تا با تخريب چهره ساير اديان و به چالش كشاندن پيروان آنها ،ضمن ايجاد سد امنيتي براي تفكرات خويش راه را براي بقاء و اجراي تفكرات جنايت كارانه ‌اشان بويژه در اراضي اشغالي فلسطين هموار سازند هر چند كه جهان در برابر اين توطئه مقاومت مي‌كند.

هر چند كه صهيونيست‌ها در قالب رژيم صهيونيستي و يهوديان افراطي براي اجراي اين توطئه‌ها و اهداف از كليه ابزارها و سياستها بهره مي‌گيرند و از هيچ جنايتي فرو گذار نيستند اما در مقطع كنوني با چالش‌هاي بسياري مواجه مي‌باشند. افزايش جامعه جهاني به اسلام كه بزرگترين تهديد براي تفكرات صهيونيست قلمداد مي‌گردد (بويژه براي توسعه طلبي در اراضي اشغالي فلسطين و شعار نيل تا فرات) تفكرات قديمي در جامعه يهودي مبني بر وجود سرزمين موعود و پربركت يهوديت كه بايد در اين سرزمين مستقر شود، ديگر جايگاهي ندارد و آنها مخالف تفكرات صهيونيستي مي‌باشند، گفت وگوي اديان و نزديكي مسيحيت و اسلام و كنفوسيوس ،سدي واحد در برابر تفكرات صهيونيسم ايجاد كرده كه انحطاط آن را در پي دارد، بيداري جهانيان در برابر سياستهاي توسعه طلبانه صهيونيست‌ها بويژه در سرزمين‌هاي اشغالي، چهره جهاني آنها رابه كلي تخريب و عدم مشروعيت آنها را بيش از پيش آشكار ساخته است.

بر اين اساس و با توجه به پيامدهاي آنچه ذكر شد، صهيونيست‌ها اولويت سياستهاي خود را به تخريب چهره سايراديان و تقابل آنها براي حفظ موجوديت تفكرات صهيونيسم و در نهايت ايجاد حريم امن براي استمرار توسعه طلبي ها و زياد‌خواهاي خود معطوف نموده‌اند.

الف) يكي از اهداف و ابزارهاي صهيونيست‌ها براي مقابله با اسلام و مسيحيت تخريب چهره بزرگان ديني و علما و رهبران آن مي‌باشد. اين اقدام در دو بعد اجرا مي گردد

اولا تحريف قرآن و انتشار كتب و نوشتارهايي با اسناد غيرواقعي در زمينه اسلام و سيره رسول اكرم (ص) كه آيات شيطاني و انتشار كاريكاتورهاي موهن را مي توان نمونه‌هايي از آن دانست. دگرگوني در انجيل و تحريف آن از يك سو و بهره‌گيري از رسانه‌ها و شبكه‌هاي بزرگ سينمايي نظر «هاليوود» براي به نمايش گذاردن چهره ‌اي غيرواقعي از حضرت مسيح نظيرآنچه در فيلم كد داوينچي صورت گرفت از سياست‌هاي آنها براي تخريب چهره زيربناهاي اسلام و مسيحيت مي‌باشد در حالي كه در تمام اين طرح‌ها اسلام و مسيحيت را دين شمشير و جنگ معرفي مي‌كنند كه تهديدي براي صلح جهاني مي‌باشند. اين اقدام در حالي صورت مي‌گيرد كه آنها ضمن درخواست براي مهار اين اديان يهوديت ،با تفكرات صهيونيستي را تنها عامل جلوگيري از اين فجايع معرفي مي‌كنند.

ثانيا تخريب چهره علماي اسلامي از يك سو و رهبران دين مسيح شامل پاپ و اسقفها بعد ديگر اين سياست را شامل مي‌شود آنها با نفوذ در ميان افراد از ابزارهاي گوناگوني براي تخريب چهره آنها بهره برداري مي‌كنند. امروزه مشاهده مي‌گردد كه برخي علماي اسلامي از سوي صهيونيست ها تقويت و تحريك مي‌گردند تا به تخريب چهره دين بپردازند. در باب مسيحيت نيز آنها با انتشار اسناد و مدارك مبني بر فساد اخلاقي رهبران كليساها، همكاري آنها با باندهاي مافيايي و حتي نازهاي در عصر دوران جنگهاي جهاني، در راستاي اين مهم تلاش مي كنند. (اين اهداف بيشتر در قالب كنفرانس، مقالات مندرج در نشريات تحت سيطره صهيونيست‌ها و سينماي هاليوود صورت مي‌گيرد). اين گونه تحركات در قبال اسلام و مسيحيت در حالي صورت مي‌گيرد كه صهيونيست‌ها براي حفظ جايگاه تفكرات خود در جامعه جهاني بويژه افكار عمومي در رژيم صهيونيستي از آن بهره‌برداري مي‌كنند. آنها بدين وسيله لوحي از پاكي و صداقت و صلح طلبي را از تفكرات خويش به نمايش مي‌گذارند كه در قالب آن حفظ سرزين موعود براي مقابله با تفكرات ناپسند اسلام و مسيحيت و پاك ماندن جامعه يهود ترويج مي‌گردد.

براين اساس مي‌توان گفت كه صهيونيست كه امروز زوال و نابودي خود را تجربه مي‌كنند، رمز بقاء را در چالش آفريني ، تفرقه‌افكني و تزلزل در اتحاد جهان اسلام و مسيحيت و در كنار آن كنفوسيوس يافته‌اند لذاتمام سياست خود را براي اجراي اين مهم بويژه تخريب چهره رسول اكرم (ص) و حضرت مسيح (ع) تدوين نموده‌اند كه متاسفانه برخي علماء اسلام و مسيحي نظير پاپ بندكليت شانزدهم اسير اين توطئه شوم گرديده‌اند.

لذا در شرايط كنوني جا دارد تا جهان اسلام و مسيحيت بويژه علماي آنها با برگزاري نشست‌ها و اجلاس‌هاي مشترك ضمن تاكيد براتحاد دوباره با اين توطئه صهيونيست ها مقابله نموده تا از تفرقه بيشتر ميان اين اديان بزرگ الهي كه برخلاف اظهارات صهيونيست‌ها همواره بر صلح و عدالت استوار بوده‌اند، جلوگيري و راه زوال عامل اين تفرقه‌ها (صهيونيست‌ها) را بيش از پيش هموار سازند.

شكستي ديگري براي آژانس انرژي اتمي

نشست ساليانه آژانس انرژي اتمي درحالي به كار خود پايان داد كه تحولات آن ضمن تاكيد دوباره برحقوق هسته‌اي ايران، چهره ديگري از وابستگي آژانس به غرب و عدم كارايي آن در اجراي آيين‌نامه‌‌هايش ،براي تحقق جهان عاري از سلاح هسته‌اي را به نمايش گذارد تا گامي ديگر براي انحطاط و زوال بردارد.

آژانس بين‌المللي انرژي اتمي با حضور 140 كشور عضو، نشست ساليانه خود را در وين برگزار نمود. دراين نشست كه اعضاء به بررسي راهكارها براي تقويت آژانس و ايجاد راهكارهايي براي دست‌يابي تمام اعضاء به حقوق هسته‌اي پرداختند چند نكته قابل تامل مي‌باشد كه همچون گذشته عدم استقلال اين سازمان در تصميم‌گيري و وابستگي كامل آن به غرب را نشان داد چنانكه بسياري ازاعضاء از تصميمات اتخاذ شده در اين اجلاس ابراز نارضايتي نموده‌اند. در جمع‌بندي كلي تحولات اين نشست بر چندمحور قابل بررسي مي‌باشند.

1ـ دگرگوني در تركيب اعضاء شوراي حكام از محورهاي اين نشست بود. در كنار 15 عضو دائم و 10 عضو كه سال گذشته انتخاب گرديدند ،كشورهاي اتريش، بوليوي، شيلي، كرواسي، اتيوپي، فنلاند، مغرب، نيجريه، پاكستان و تايلند، جايگزين الجزاير، آرژانتين، الكوادور، غنا، پرتغال، سنگاپور، اسلواكي، سريلانكا، ونزوئلا و يمن شدند ،35 عضو جديد شوراي حكام را تشكيل دادند تا در كنار اروپا غيرمتعهدها نيز 16 عضو خود را حفظ نمايند تا به روند رو به توسعه خود در آژانس انرژي اتمي ادامه دهند.

2ـ از نكات قابل توجه در نشست آژانس انرژي اتمي، حمايت دوباره غيرمتعهدها از فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و لزوم ادامه گفتگو بدون پيش شرط مي‌باشد. اين اقدام در حالي صورت گرفت كه در نشست شوراي حكام نيز اين كشورها با انتقاد شديد از مواضع غرب و آمريكا، خواستار بررسي پرونده ايران در آژانس و پذيرش حقوق هسته‌اي ايران شدند. اين حمايت‌ها كه در فاصله كوتاهي از يكديگر صورت گرفت، سبب شده تا غرب و آمريكا شكستي ديگر را در برابر ايران متحمل شوند كه نتيجه آن عقب‌نشيني مقامات اين كشورها در برخورد با ايران مي‌باشد. چنانكه ژاك‌شيراك رئيس‌جمهور فرانسه و حتي مقامات آمريكايي در عقب‌نشيني محسوب بر اصل گفتگو تاكيد و هرگونه اقدام خصمانه را مردود دانستند.

3ـ از ديگر محورهاي مطرح در نشست ساليانه آژانس، تكرار طرح‌هاي اعراب براي مهار زرادخانه‌هاي هسته‌اي رژيم صهيونيستي و عدم پذيرش اين طرح از سوي آژانس مي‌باشد. از سال 1991 تاكنون كشورهاي عربي در نشست ساليانه آژانس و جلسات شوراي حكام طرح‌هايي را براي مقابله با فعاليت‌هاي غيرصلح‌آميز رژيم صهيونيستي كه هم‌اكنون بين 200 تا 400 كلاهك هسته‌اي در اختيار دارد، ارائه مي‌كنند كه به دليل مخالفت‌هاي آمريكا و غرب ابطال مي‌گردد. در نشست اخير نيز اعراب براي اجراي اين مهم فعاليت‌هايي انجام دادند كه بار ديگر به دليل مخالفت غرب به آن توجهي نگرديد. اين اقدام به صراحت آشكار ساخت كه اولا نگاه غرب و آمريكا به برنامه‌هاي هسته‌اي اجرا شده در اقصي نقاط جهان نه براساس اجراي شعار صلح‌جهاني بلكه صرفا اقدامي گزينشي مي‌باشد كه سبب مي‌گردد تا آنها به دليل خصوصيت‌هاي ديرينه با ملت ايران، فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران را غيرصلح‌آميز معرفي و در برابر آن جبهه‌گيري خصمانه نمايند در حالي كه در نقطه مقابل در قبال برنامه‌هاي غيرصلح‌آميز رژيم صهيونيستي راه سكوت در پيش گرفته و آشكارا از آن حمايت مي‌كنند. ثانيا آژانس بار ديگر اثبات نمود كه در اجراي سياست‌هايش از هيچ‌گونه استقلال و آزادي عملي برخوردار نموده و صرفا در چارچوب منافع غرب و متحدان آن گام بردارد چنانكه تاكنون هيچ اقدامي براي مقابله با توسعه هسته‌اي غيرصلح‌آميز رژيم صهيونيستي انجام نداده است.

4ـ اصلي‌ترين نكته در اجلاس اخير پذيرش طرح تاسيس بانك سوخت هسته‌اي با محوريت دارندگان اصلي اين صنعت مي‌باشد اين طرح كه از سوي آمريكا، روسيه، فرانسه مطرح گرديده سبب مي‌گردد تا مركز‌هايي براي توليد سوخته هسته‌اي در كشورهاي دارنده اصلي اين صنعت ايجاد و در اختيار ساير كشورها قرار گيرد. اين طرح كه با مخالفت بسياري از كشورها مواجه گرديد، و آن را اقدامي خصمانه مي‌دانند با چند هدف صورت مي‌گيرد.

اولا اين طرح، سوخت هسته‌اي را به طور انحصاري در اختيار برخي كشورها قرار مي‌دهد كه در اين صورت ساير كشورها از انجام توليد سوخت منع مي‌گردند كه مي‌تواند به عنوان ابزاري سياسي براي تحت فشار قرار دادن كشورها براي پذيرش خواسته‌هاي آنها از سوي قدرت‌هاي بزرگ مورد بهره‌برداري قرار گيرد. بسياري از ناظران سياسي بر اين عقيده‌اند كه قدرت‌هاي بزرگ تلاش دارند تا با ايجاد بانك سوخت هسته‌اي و با عنايت به گرايش كشورها براي دست‌يابي به انرژي هسته‌اي، انحصار نفتي را كه در دستان دارندگان ذخاير نفت مي‌باشد به انحصار سوخت هسته‌اي با محوريت خود تبديل نمايند. ثانيا تاسيس بانك سوخت هسته‌اي راهكاري خواهد بود بر دست‌يابي بانيان اين طرح بر اورانيوم بدون حد و مرز كه راه آنها را براي اجراي طرح‌هاي توليد نسل‌هاي جديد سلاح‌هاي هسته‌اي هموار مي‌سازد در حالي كه ساير كشورها حتي از داشتن چرخه سوخت هسته‌اي بوي منع مي‌شوند.

ثالثا از ديگر اهداف ارائه طرح بانك سوخت هسته‌اي را مي‌توان تشديد سياست‌هاي خصمانه غرب و آمريكا عليه ايران، كره شمالي و كشورهايي دانست كه خواستار استقلال در اجراي طرح‌هاي مربوط به فن‌آوري هسته‌اي مي‌باشند. زماني كه غرب دريافت توانايي مقابله با استقلال‌خواهي اين كشورها را ندارد با ارائه طرح بانك سوخت هسته‌اي براي مقابله با اين كشورها فعال گرديده است.

بر اين اساس مي‌توان گفت كه نشست ساليانه مجمع عمومي آژانس انرژي اتمي هر چند كه فعاليتي عملي ندارد اما در نهايت بار ديگر بر عدم استقلال آژانس و ناتواني آن در مقابله با زياده‌خواهي‌هاي غرب و احقاق حقوق اعضاء تاكيد نمود كه پذيرش طرح تاسيس بانك سوخته هسته‌اي با انحصار غرب و عدم رسيدگي به پرونده رژيم صهيونيستي گواهي زنده بر اين شكست مي‌باشد. البته حمايت قاطع غيرمتعهد‌ها از فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران شكستي ديگر را بر زياده‌خواهي‌هاي غرب و نيز سياست‌هاي جانب‌دارانه آژانس تحميل نمود.