مدتهاست افرايش بهاي نفت روندي سعودي را داشته است. بسياري از ناظران سياسي واقتصادي، افزايش قيمت نفت به 50 و حال به 70 دلار را به دليل تحولات جهاني مي‌دانند. پرونده هسته‌اي ايران، بحران فلسطين، موج غرب ستيزي در خاورميانه (منطقه اصلي صادرات نفت) انقلابات استقلال‌خواهانه درآمريكاي لاتين، جنگ‌هاي داخلي در آفريقا، بحران در روابط روسيه با اقمار گذشته، حوادث طبيعي، اعلام كاهش ذخاير نفتي در جهان (بويژه در آمريكا) و … از مهمترين دلايل اين افزايش قيمت عنوان شده است. هر چند اين گونه اظهارات امري قابل پذيرش و غيرقابل انكار است اما با ديدگاهي سياسي، اين افزايش بهاي نفت مي‌تواند ابعاد ديگري از اين امر را روشن سازد. آنچه در سياست‌هاي نفتي مشهود است، نحوه عملكرد قدرت‌هاي بزرگ در تعيين قيمت مي‌باشد. چنانكه در گذشته در مقاطعي بهاي نفت به 2 دلار و مواردي به 40 الي 50 دلار افزايش داشته است. در آن مقاطع اين دگرگوني‌ها با اهداف سياسي در لواي اقدامات اقتصادي صورت مي‌گرفت. با توجه به اين پيشينه، افزايش بهاي نفت در مقطع كنوني را مي‌توان تا حدودي در ابعاد سياست داخلي و خارجي برخي از قدرت‌ها ،مورد ارزيابي قرار داد. اين افزايش قيمت در حالي صورت مي‌گيرد كه:

1ـ بسياري از كشورهاي صنعتي بويژه آمريكا، چين، روسيه، براي توسعه نيروگاه‌هاي هسته‌اي تلاش مي‌كنند. اين اقدام كه با عنوان جلوگيري از وابستگي به نفت صورت مي‌گيرد با مخالفت شديد افكار عمومي اين كشور‌ها مواجه گرديده است.

2ـ غرب تلاش دارد تا اولا حضور خود را در حوزه‌هاي نفت آفريقا تقويت كند ثانيا از وابستگي خود به منافع نفتي خاورميانه بكاهد. به عبارتي آنها سعي دارند تا محوريت خاورميانه را در ساير نقاط جهان تقسيم تا مانع از ايجاد شوك نفتي گردند.

3ـ از چالش‌هاي قدرت‌هاي بزرگ تعهد آنها در قبال كشورهاي ضعيف و فقير است، براساس گزارشات منتشره آنها تاكنون براي تحقق اين امر اقدامي انجام نداده‌اند. با توجه به اينكه غرب حاضر به كمك مستقيم به اين كشورها نيست، افزايش بهاي نفت مي‌تواند درآمدي غيرمستقيم را براي آنها ايجاد سازد. هر چند كه غرب اين درآمد را با عنوان ايجاد راه‌هاي توسعه اقتصادي و عمراني بار ديگر از اين كشورها دريافت خواهند كرد. (كمكي كه در نهايت به غرب بازخواهد گشت)

4ـ از سياست‌هاي آمريكا و همپيمانان غربي آن، جلوگيري از رشد اقتصادي چين، ژاپن، هند، آلمان، مي‌باشد. با توجه به نياز اين كشورها به منابع انرژي و عدم استقلال آنها دراين زمينه، افزايش بهاي نفت تاثيرات منفي بسياري به اقتصاد و توسعه آنها خواهد داشت. (كشورهايي مانند آمريكا و انگليس خود داراي منافع نفتي در مناطق دور و نزديك مي‌باشند لذا چندان وابستگي به نفت وارداتي ندارند، لذا افزايش بهاي نفت بيشتر بر ساير كشورها تاثيرگذار است).

5ـ آنچه در شركت‌هاي نفتي در آمريكا و غرب مشهود است، رياست دولتمردان و نزديكان آنها بر اين تاسيسات است. همچنين بسياري از حاميان سياسي و اقتصادي دولتمردان را دارندگان چاه‌ها و ذخاير نفت تشكيل مي‌دهند. براين اساس آنها نيز براي تامين منافع اين افراد تلاش مي‌كنند. افزايش بهاي نفت مي‌تواند درآمد سرشاري براي اين شركتها به همراه داشته باشد. چنانكه مشاهده مي‌گردد كه بالاترين قيمت نفت براي آمريكا و انگليس مي‌باشد كه بلر و بوش و سران دولت آنها، بزرگترين سهامداران اين شركتها هستند. اين در حالي است كه اين كشورها، نفت با قيمت 20 الي 30 دلار از آمريكاي لاتين، عراق، آفريقا وارد مي‌سازند در حالي كه نفت اين كشورها بيش از 70 دلار به فروش مي‌رسد.

6ـ درگذشته غرب براي فروش محصولات نظامي و صنعتي خود به افزايش بهاي نفت روي مي‌آورد. در مقطع كنوني نيز از سياستهاي آنها رواج معاملات نظامي در جهان بويژه در حوزه خليج فارس و خاورميانه مي‌باشد كه اقداماتي نيز در اين زمينه صورت گرفته است.

7ـ با توجه به اينكه مركز اصلي توليد انرژي خاورميانه مي‌باشد. آمريكا همواره برانجام اصلاحات سياسي و اجتماعي در اين منطقه تاكيد داشته است. آنها اين گونه استدلال مي‌كنند كه براي تامين امنيت جهاني و حفظ منافع آمريكا و همپيمانانش اين امر لازم‌الاجرا مي‌باشد. با توجه به نياز غرب به منابع انرژي خاورميانه، لزوم اصلاحات در اين منطقه براي حفظ جريان دائم انرژي امري حياتي قلمداد مي‌شود. (بويژه اينكه موجي از غرب‌ستيزي نيز در منطقه ايجاد شده كه ايجاد شك نفتي در آينده‌اي نزديك را در ذهن تداعي مي‌كند).

8ـ در طي سالهاي اخير آمريكا سياست‌هاي توسعه‌طلبانه‌اي را در جهان آغاز كرده است. اشغال افغانستان و عراق بخش‌هايي از اين سياست است. در شرايط كنوني افزايش بهاي نفت، توجيهي براي حضور مستقيم آمريكا در مناطق استراتژيك جهان (بويژه عراق) جهت حفظ روند توليد و عرضه نفت در سراسر جهان مي‌باشد. به عبارتي آمريكا به اين بهانه و با تامين انرژي قدرت‌هاي بزرگ( بويژه در اروپا )رضايت آنها براي سكوت در برابر زياده‌خواهي‌هاي خود را جلب مي‌كند. (نمونه بارز اين سياست را در عراق مي‌توان مشاهده كرد).

در نهايت هر چند كه افزايش بهاي نفت با شرايط اقتصادي و طبيعي جهان صورت گرفته است، اما بايد در نظر داشت كه اين امر پيامدهاي سياسي نيز در پي دارد كه همچون گذشته بيانگر نوعي سياستي تدوين شده از سوي قدرت‌هاي بزرگ براي اجراي سياست‌هاي داخلي و جهاني مي‌باشد. اين سياست بيشتر ناشي از زياده‌خواهي و سياست‌هاي استعماري اين كشورها مي‌باشد كه در لواي افزايش بهاي نفت صورت مي‌گيرد.

اضمحلال ائتلاف اشغالگران عراق

در حالي كه با تشكيل هرم سياسي عراق، دولت آينده اين كشور در حالي شكل‌گيري است، روند حضور اشغالگران دچار دگرگوني‌هايي شده است. براساس گزارشات منتشره به رغم چالش‌هاي امنيتي موجود، برخي از متحدان آمريكا خروج خود را رسما اعلام كرده‌اند. در اين ميان ايتاليا، ژاپن، بر خروج هر چه سريعتر تاكيد دارند، كره جنوبي نيز 1000 تن از نيروهاي خود را چندي پيش خارج نمود.انگليس نيز برنامه هاي خود را در اين خصوص اعلام داشته است. اين اقدامات در شرايطي كه آمريكا براي حضور بلند مدت در عراق تاكيد دارد، از دو زاويه قابل تامل است:
الف ـ اين حقيقت وجود دارد كه ديگر متحدان آمريكا پذيراي همكاري با آن نمي‌باشند. اولا آنها در برابر افكار عمومي جهان قرار گرفته‌اند و بسياري، آنها را شركاء جنايات آمريكا در عراق مي‌دانند ثانيا مردم اين كشورها نيز ديگر پذيراي تامين هزينه‌هاي جنگ كه براي زياده‌خواهي كشوري ديگر ادامه دارد نيستند. لذا برآنند تا با خروج از عراق از حجم اين انتقادها كاسته، تا جايگاه خود را در ميان مردم و افكار عمومي حفظ نمايند. (همراهي اين كشورها با آمريكا لطمات بسياري در عرصه داخلي بر آنها وارد ساخته، چنانكه موجب تغييرات اساسي در آنها شده است).
بر اين اساس در اين بخش مي‌توان گفت كه ائتلاف آمريكا، در حال تجربه‌ شكستي ديگر در حفظ همپيمانان مي‌باشد. در حالي كه اين كشورها بر اين حقيقت آگاهي يافته‌اند كه  حضور آنها در عراق، عامل اصلي استمرار بي‌ثباتي است. همچنين با تشكيل دولت دائم ديگر نيازي به حضور آنها وجود ندارد.
ب ـ هرچند تحولات عراق بيانگر شكست آمريكا در حفظ متحدان است، اما اين امر قابل تامل است كه واشنگتن از اين شرايط براي تحقق بخش‌هايي از اهداف خود بهره‌برداري مي‌كند كه تا حدودي تعديل كننده شكست كنوني است:
1ـ اين روزها آمريكا از جانب مردم عراق و اشغالگران تحت فشار مي‌باشند. در همين راستا آنها از خروج تدريجي نيروهاي خود خبر داده‌اند. با توجه اين امر، واشنگتن تلاش دارد تا از خروج ساير نيروها، چند هدف  را پي‌گيري نمايد. اولا، خروج نيروهاي ساير كشورها بيانگر پذيرش خواست ملت و دولت عراق براي واگذاري امور به آنها است،كه تا حدودي از مخالفت‌هاي آن مي كاهد. ثانيا با توجه به اينكه در شرايط كنوني كه امنيت برقرار نگرديده و نيروهاي امنيتي نيز شكل نگرفته‌اند، آمريكا اين توجيه را دارد كه براي اجراي اهداف و برنامه‌هاي نيروهاي ساير كشورها به حفظ تركيب كنوني نيروهاي خود مبادرت ورزد.( در حالي كه كاهش نيروهاي امنيتي را عامل اين امر عنوان مي‌كند). ثالثا، آمريكا در حالي از عقب‌نشيني نيروهاي ساير كشورها حمايت مي‌كند، كه به برپايي عمليات‌هاي گسترده مبادرت مي‌ورزد. در شرايط كنوني توجيه آنها براي قتل عامل و تحركات نظامي صورت گرفته، ايجاد شرايط امنيتي براي خروج ساير كشورها از عراق مي‌باشد.
2ـ آمريكا همواره خود را ناجي بشريت و تنها پرچم‌دار مبارزه با تروريسم معرفي كرده است. در شرايط كنوني دولتمردان كاخ سفيد با مخالفت‌هاي افكار عمومي خود مواجه هستند. (آنها استمرار سياست‌هاي زياده‌خواهانه را عامل شكست در راه مبارزه با تروريسم عنوان مي‌كنند). بر اين اساس آنها با اعلام خروج ساير نيروها از عراق اولا به نوعي پيروزي خود در عراق را به نمايش مي‌گذارند. به عبارتي ديگر آنها چنان وانمود مي‌سازند كه آنها در راه سياست اهداء دموكراسي به مردم عراق موفق بوده و حال براي خروج از اين كشور آماده مي‌گردند. ثانيا دولتمردان كاخ سفيد با كاهش حضور كشورها در ائتلاف به اصطلاح مبارزه با تروريسم، خود را تنها پرچم‌دار اين راه معرفي مي‌كنند. (در اين چارچوب احتمال اجراي چند عمليات نظامي و اعلام دستگيري سران القاعده در عراق دور از ذهن نمي‌باشد).
3ـ نكته‌اي كه در سياست‌هاي آمريكا مشهود است، تلاش بي‌وقفه آنها براي حضور بلند مدت در عراق است. گذشته آمريكا نشان داده كه آنها حاضر به پذيرش شريك براي بلند مدت نمي‌باشند، چنانكه پس از جنگ جهاني دوم و جنگ كره، آنها با عناوين مختلف ساير كشورها را از شرق آسيا خارج و خود به تنهايي در آنجا استقرار يافتند. با توجه به موقعيت عراق و گذشته سياست‌هاي آمريكا، مي‌توان گفت كه در شرايط كنوني بويژه با تشكيل دولت جديد، واشنگتن ساير همپيمانان را از عراق خارج تا شرايط را براي حضور تك‌قطبي فراهم آورد. در اين ميان آنها با استناد به خروج ساير بازيگران ضمن توجيه حفظ نيروهاي كنوني به ساخت پايگاه دائمي، ارسال تجهيزات و ادوات پيشرفته، اختصاص بودجه بيشتر از سوي كنگره براي عراق و ... مبادرت مي‌ورزند. البته اين امر قابل ذكر است كه سياست آنها در برابر انگليس قدري متفاوت مي‌باشد.آنها آگاهند كه بريتانيا مانند ساير كشورها خارج نخواهد شد، بر اين اساس با تاكيد بر خواست مردم براي خروج آنها از بصره و مناطق تحت نفوذ براي تحقق اين مهم تلاش مي‌كنند. چنانكه طي هفته‌هاي اخير شاهد چالش‌هاي بسياري براي آنها در اين مناطق مي‌باشيم كه موجب خروج نزديك به 800 نفر آنها گرديده است.
در نهايت مي‌توان گفت كه خروج ساير بازيگران عراق از يك سو بيانگر حقيقت شكست آمريكا در حفظ ائتلاف و فروپاشي آن است. از سوي ديگر اين فرصت را براي آمريكا ايجاد مي‌كند كه براي حضور بلند مدت در عراق و تحقق برخي اهداف جانبي، برنامه‌ريزي نمايد. هر چند كه اين امر بر حجم مشكلات آنها براي اجراي طرح‌هاي آينده افزوده و احتمال خروج اجباري خود آنها را نيز افزايش مي‌دهد. 

در نهايت مي‌توان گفت كه حضور مركل در پكن، بيانگر تلاش آلمان براي حضور گسترده در ميان تمام بازيگران و به نوعي تقويت دستگاه سياست خارجي در شرق مي‌باشد. چنانكه پيش‌تر نيز وزير خارجه و برخي مقامات ارشد اين كشور از كره،ژاپن و چين ديدار نموده‌اند. براين اساس ديدار مركل را پس از ديدار هوجين تائو از برلين مي‌تواند نقطه عطفي در روابط دو كشور باشد، هر چند كه تحولات جهاني و اهداف آنها سبب مي‌گردد تا آنها با احتياط بيشتري به گسترش اين مناسبات بپردازند.

يکي از اصلي ترين سياستهاي رژيم صهيونيستي ، حفظ وحدت و توسعه جامعه يهودي در سرزمين هاي اشغالي فلسطين است.
معطوف شدن يک جانبه تحولات منطقه بويژه سرکوب انتفاضه سبب شده تا آنها در عرصه داخلي با چالشهاي بسياري مواجه گردند. چنانکه بسياري از کارشناسان علل نابودي رژيم صهيونيستي را نه بدليل تحولات منطقه ، بلکه به دليل مشکلات داخلي را دور از ذهن نمي دانند.
با توجه به تحولات داخلي مهمترين عناصر تاثير گذار در فروپاشي دروني اين رژيم در چند بخش قابل بررسي است :
1)فساد در نهاد هاي حکومتي: در حالي که دستگاههاي اطلاعاتي غرب ، رژيم صهيونيستي را تنها دموکراسي خاورميانه معرفي مي کنند ، بسياري از محققان صهيونيست معتقدند که فساد به حدي در نهادهاي حکومتي اين رژيم نفوذ کرده که گروههاي سازمان يافته مجرمين ،‌جزء لاينفکي از اعضاء احزاب و حکومت شده انداند . رسوايي پولشويي در تعداد زيادي از بانکهاي رژيم صهيونيستي که تعداد زيادي از مسئولان حکومتي در آن دخيل مي باشند ، از نمونه هاي بارز اين فساد است. از سوي ديگر يکي از موارد نفوذ فساد در احزاب صهيونيستي به خريد و فروش رسمي آراء اعضاء پارلمان معطوف شده است . در اين چارچوب معمولا پيش از راي گيري ، عده اي از نفوذ فراوان در ميان اعضاي حزب برخوردارند ، با ارائه پول آراي ساير افراد را خريداري مي کنند . بر اساس گزارشات منتشره بيش از 10 درصد نمايندگان "کنسيت " داراي پرونده فساد مالي مي باشند . بر اساس نظر سنجي هاي بعمل آمده بيش از 82 درصد جامعه صهيونيستي رهبران خود را فاسد مي دانند.
2)بحران سياسي : هرچند رژيم صهيونيستي همواره تلاش کرده تا وحدت و انسجام داخلي خود را به نمايش گذارد اما روند تحولات سياسي حکايت از واقعيتي ديگر دارد . روند انتخابات اين رژيم را مي توان دليل آشکاري بر اين بحران دانست . اولا عدم استقبال عمومي از حضور در پاي صندوق هاي راي که به گفته ناظران کمتر از20 در صد را شامل مي شد. ثانيا تقسيم شدن آراء ميان احزاب گوناگون که اولمرت را مجبور به تشکيل دولت ائتلافي نمود . ثالثا اختلافات شديد در ديدگاه ها و نظرات احزاب که آنها را به تقابل مستقيم وا داشت بخش کوچکي از بحران سياسي حاکم بر اين رژيم مي باشد .
يکي از ابعاد مشکلات داخلي صهيونيستها در تحولات اجتماعي و افکار عمومي جامعه صهيونيستي مشاهده مي شود . افزايش روز افزون جرم و جنايت ،‌خود کشي ، کوچ صهيونيستها به ساير کشورها ( در حالي که تل آويو با دادن امتيازات و مشوق هاي بسيار سعي در جذب يهوديان به سرزمين هاي اشغالي فلسطين را دارد ، اما عمل کرد جامعه روندي معکوس را نشان مي دهد ) بحران شديد اقتصادي خودداري جوانان از حضور در ارتش، افزايش خشونت و فساد اخلاقي در ميان نظاميان (براساس آمار ارائه شده، صرفاً 10 درصد دختران در ارتش در سمت هاي بهداري و اداري به کار گرفته شده اند و ساير در امور مرزي و بازرسي به کار گرفته شده اند. اين امر فشارهاي روحي و رواني و فساد اخلاقي را در آنها افزايش داده است.) روند رو به رشد تجارت زنان به اراضي اشغالي تنها بخش هايي از مشکلات اجتماعي حاکم بر جامعه اسراييلي است.
براساس آنچه ذکر شد، به صراحت مي توان گفت که امروز جامعه صهيونيستي با بحران هاي شديد داخلي مواجه است که روند فروپاشي آن را از درون تسريع مي نمايد. التبه بايد در نظر داشت که رژيم صهيونيستي با در پيش گرفتن اقداماتي سعي در حل اين بحران ها و بعضاً سرپوش نهادن بر آنها دارند. تشديد تدابير امنيتي، افزايش جنايات در اراضي اشغالي، در پيش گرفتن سياست هاي خصمانه در قبال دولت و ملت فلسطين، ايجاد دشمن خارجي براي وحدت داخلي (سياست سپر بحران) که بخش اصلي آن را ايران تشکيل مي دهد، جذب کمک هاي خارجي به ويژه از اروپا و آمريکا، محدود سازي حضور تجار در اراضي اشغالي و بر عهده گيري اين روند به دست صهيونيست ها و... از جمله اين تحرکات مي باشد. بر اين اساس در شرايط کنوني که رژيم اشغالگر قدس روند رو به زوال را در پيش دارد، جا دارد تا ملت فلسطين و جهان اسلام با حفظ وحدت و حمايت از دولت جديد فلسطين براي افزايش مشکلات رژيم صهيونيستي تلاش نمايند. به عبارت ديگر آنها با حفظ وحدت ،استمرار انتفاضه و معطوف داشتن رژيم صهيونيستي به تحولات منطقه، مي توانند ، اولاً شرايط را براي انزجار بيشتر جامعه صهيونيستي از دولتمردانشان ثانياً تشديد بحران هاي کنوني به ويژه درامور اقتصادي و سياسي، راه را براي پايان دادن به جنايات رژيم صهيونيستي و تشکيل کشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف فراهم آورند.

حساسيت تحولات سرزمينهاي اشغالي فلسطين، اين منطقه را به جايگاهي براي قدرت نمايي بازيگران منطقه اي و فرامنطقه اي مبدل نموده است. شايد به صراحت بتوان گفت که يکي از دلايل عدم تحقق صلح در منطقه، حضور و اهداف بازيگران خارجي است.
منافع اين کشورها سبب شده تا هرگز رويه اي يکجانبه و معين را در پيش نگرفته و همواره براساس شرايط زماني و مکاني موضع گيري نمايد. (گاهي حامي فلسطين و در مواقعي حامي رژيم صهيونيستي مي باشند.)
يکي از بازيگران خارجي در صحنه فلسطين فرانسه است.(پس از پيروزي حماس در انتخابات و ايجاد بحران سياسي در فلسطين، بسياري از بازيگران خارجي بر حوزه فعاليت خود افزودند) فرانسه نيز که تا کنون در کنار رژيم صهيونيستي قرار داشت، حضوري فعال تر را آغاز نمود. از يک سوآنها همچون گذشته رسماً از سياست هاي رژيم صهيونيستي حمايت کردند، از سوي ديگر با دعوت از ابومازن، خود را حامي صلح و امنيت در فلسطين معرفي نمودند.
در ادامه اين سياست ها "دوست بلازي"، وزير خارجه فرانسه در حال ديدار از تل آويو مي باشد. با توجه به اهداف پاريس و تحولات بين المللي مهم ترين دلايل اين گرايشات را چنين مي توان مورد ارزيابي قرار داد:
1ـ دولتمردان فرانسه در حالي در حوزه سياست خارجي بر فعاليت خود افزوده اند که بخش اصلي سياست هاي آنها معطوف به انتخابات 2007 رياست جمهوري مي باشد. در اين راستا آنها از هر ابزاري براي جلب آراي مردم بهره برداري مي کنند. يکي از مراکز و بخش هاي مورد توجه آنها، بهره گيري از آراي يهوديان مي باشد. در غرب و آمريکا اين يک اصل است که با حمايت از يهوديان از حمايت هاي مالي و آراي آنها برخوردار مي گردند. (از عوامل تأمين کننده منابع مالي انتخابات و نيز تشويق افکار عمومي براي رأي دادن به حزب يا شخصي خاص مي باشند) در شرايط کنوني نيز شيراک با حضور در تحولات فلسطين (البته در حمايت از رژيم صهيونيستي) سعي دارد تا ازهم اکنون اين منابع را براي خود جمع آوري نمايد.
2ـ از مهم ترين چالش هاي فرانسه، رکود اقتصادي و بحران مالي مي باشد. رشد تورم، بيکاري، کاهش رشد اقتصادي، اين کشور را در وضعيت نامطلوبي قرار داده است. در چنين شرايطي حمايت از رژيم صهيونيستي مي تواند حمايت هاي مالي کارتل هاي اقتصادي يهود و بنگاه هاي مالي صهيونيست ها از اقتصاد فرانسه را در پي داشته باشد.
3ـ فرانسه از جمله کشورهايي است که بيشترين مهاجر را در سرزمينهاي اشغالي فلسطين دارد. در همين حال فرانسه براي کاهش بار جمعيتي روند کوچ به اين مناطق را افزايش داده است. بر اين اساس، پاريس در شرايط کنوني که اقتصاد و سياست نابساماني را در پيش رو دارد، تلاش مي کند تا از بازگشت اين مهاجرين به کشور جلوگيري نمايد، لذا با حمايت از رژيم صهيونيستي سعي در حفظ اين افراد در اراضي اشغالي و عدم بازگشتشان به فرانسه دارد. (بازگشت اين افراد بار اقتصادي بسياري را بر فرانسه تحميل خواهد کرد که در شرايط کنوني توانايي پاسخ گويي به آن را ندارد.)
4ـ فرانسه همواره خاورميانه را جزئي از قلمرو خود مي داند. هر چند آنها جايگاه خود را به آمريکا واگذار کرده اند، اما در نهايت خواستار حضور فعال در منطقه مي باشد. با توجه به بحران هاي ايجاد شده در سرزمينهاي اشغالي فلسطين، اين فرصت براي فرانسه ايجاد شده تا به عنوان يک بازيگر مطرح در صحنه حاضر گردد. حضور بازيگراني نظير چين، روسيه، آلمان، انگليس و آمريکا موجب تحريک پاريس براي حضور فعال تر در اين تحولات براي کسب منافع بيشتر گرديده است. (در همين حال فرانسه با اين اقدام از تک روي آمريکا در تحولات فلسطين جلوگيري و مانع از حضور گسترده آمريکا در خاورميانه مي گردد.)
5ـ تحولات فلسطين به گونه اي بوده وهست که کشورها از آن براي کسب امتيازات دو جانبه بهره برداري مي کنند. به عبارت ديگر بازيگران با معطوف شدن موقت به يکي از طرف هاي درگير (فلسطينيان و رژيم صهيونيستي) به کسب امتياز از طرف مقابل و حاميان آن مي پردازند.
در شرايط کنوني فرانسه نيز با گرايش به رژيم صهيونيستي و داشتن نيم نگاهي به تشکيلات خودگردان، ضمن برخورداري از منابع و امکانات رژيم صهيونيستي به تحريک جهان اسلام به ويژه کشورهاي عربي براي کاهش حمايت هاي فرانسه از تل آويو مي پردازد. به عبارتي پاريس بر آن است که در لواي حمايت از صهيونيست ها امتيازاتي نيز از جهان اسلام کسب نمايد که عمده ترين بخش آن را لبنان و سوريه تشکيل مي دهد. پاريس بر آن است از شرايط کنوني براي اعمال فشار مستقيم و بهره گيري از ساير کشورهاي منطقه بر دمشق و بيروت در راستاي اهداف خود بهره برداري نمايد. (در اين راستا مقامات فرانسوي ديدارهايي از منطقه داشته اند که چندان در تحقق اهداف خود موفق نبوده اند.)
بر اين اساس مي توان گفت که رويکرد فرانسه به تحولات فلسطين، بر گرفته از مشکلات داخلي و سياست هاي اين کشور براي حضور در معادلات جهاني است. آنها بر آنند تا با اين تحرکات از يک سو امتيازاتي اقتصادي و سياسي کسب نمايند و از سوي ديگر به عنوان بازيگري مهم در تحقق صلح و امنيت بين المللي معرفي گردند. البته آنها بيشتر در راستاي اهداف صهيونيسم گام بر مي دارند و توجهي به فلسطينيان ندارند، لذا به جاست تا دولتمردان و ملت فلسطين با تأمل بيشتري به اين سياست ها بنگرند تا در بازي پاريس گرفتار نيايند.

پس از ارجاع گزارش فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران به شوراي امنيت، اروپا و آمريكا تلاش جديدي را براي منع ايران ازحقوق هسته‌اي خود، آغاز كردند.

به رغم تمام تلاش ها، به دليل مخالفت چين و روسيه آنها نتوانستند در شوراي امنيت به اهداف خود دست يابند. اين امر سبب شد تا در لواي نام شوراي امنيت ،پرونده در اجلاس موسوم به 1+5 مورد ارزيابي قرار گيرد. هدف از اين اجلاس دور ساختن ساير بازيگران بويژه غيرمتعهدها از پرونده و اعمال فشار مستقيم به چين و روسيه بود.

پس از آنكه در اجلاس‌هاي پاريس، نيويورك و بروكسل ،آنها نتوانستند اهداف خود را تحقق بخشند، شاهد نوعي چرخش ديپلماتيك در سياست‌هاي اروپا مي‌باشيم. اروپايي‌ها طي نشست‌هاي متعدد اعلام كرده‌اند كه مشوق‌هايي را براي ايران در نظر گرفته‌اند. آنچه در اين نشست هامشهود است، نوعي دوري جستن آنهااز آمريكا و دوگانگي در مواضع آنان است. به عبارت ديگر امروز مشاهده مي‌گردد كه اروپا از ديپلماسي مشوق‌هاي اقتصادي، سياسي و حتي هسته‌اي سخن به ميان آورد. در نقطه مقابل آمريكا بر حجم تبليغات خصمانه خود افزوده و براصل مبارزه مستقيم و حتي حمله نظامي تاكيد دارد.

هر چند اين اقدامات را مي‌توان ناشي از اولا آگاه شدن غرب از حقايق موجود در قبال فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران و به نوعي پذيرش شكست سياست هاي خصمانه در اين مقوله است ثانيا آمريكا شكست در اين پرونده را امري حياتي دانسته‌ لذا براي پيش‌گيري از آن به هر وسيله‌اي متوسل مي‌شود، اما چند نكته در اين رويكرد‌ها قابل تامل است.

اولا اروپايي‌ها در حالي از ديپلماسي سخن مي‌گويند كه اساسا با فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران مخالف و خواستار تعليق آن هستند.

ثانيا غرب چنان وانمود مي‌سازد كه ايران به هيچ پيش رفت هسته‌اي دست نيافته و در آغاز راه است. آنها در طرح خود از ارائه فن‌آوري هسته‌اي و امكانات تحقيقاتي به ايران خبر داده‌اند، در حالي كه پيش‌تر ايران با اتكاء به خويش به آنها دست يافته است. چنين مشوق‌هايي به معني عقب‌گرد ايران به نقطه صفر است.

ثالثا، اروپايي‌ها به رغم اظهارات و گزارشات البرادعي و آژانس انرژي اتمي نپذيرفته‌اند كه ايران در چارچوب NPT حركت مي‌ كند و همكاري زياده خواهانه اي را طلب مي كنند.

رابعا اروپايي‌ها تمام سياست خود را بر ايجاد جنگ رواني عليه ايران در منطقه معطوف كرده‌اند ،ديدارهاي آنها با مقامات كشورهاي عربي و تحريك آنها عليه ايران (در اجلاس مشترك اروپا و شوراي همكاري خليج فارس شاهد آن بوديم)، نمونه‌هاي بارزي از اين سناريوها است.

در كنار اين موضع‌گيري ها، عملكرد آمريكا نيز قابل تامل است. تاكيد بر پايان غني‌سازي ،غيرصلح آميز بودن فعاليتهاي هسته‌اي، تهديد امنيت ايران براي منطقه، احتمال حربه نظامي و اقتصادي، تحريك همسايگان عليه فعاليتهاي ايران (بويژه در حوزه خليج‌فارس) بخشي هايي از سياستهاي خصمانه آمريكا عليه ايران است.

براين اساس با نگاهي اجمالي به اهداف اروپا و آمريكا درمي‌يابيم كه آنها در دو طيف براي يك هدف واحد تلاش مي‌كنند. به عبارتي آمريكا با در پيش گرفتن سياست جنگ، تلاش دارد تا از سياست ديپلماتيك اروپايي براي تحقق اهداف خود در قبال ايران بهره‌برداري نمايد.با نگاهي به گذشته اين سياست را در آغاز رسيدگي پرونده هسته‌اي ايران در شوراي حكام مشاهده مي نماييم. در آن زمان نيز آمريكا با سياستهاي خصمانه خود موجب گرايش ايران به اروپا شدند. نتيجه اين سياست امضاء بيانيه‌هاي تهران و پاريس بود كه منجر شد تا 2 سال فعاليتهاي ايران به حال تعليق درآيد. (امروز آنها با استناد به همان اسناد، سعي در جلوگيري از استمرار فعاليتهاي ايران دارند).

بر اين اساس در شرايط كنوني پذيرش خواسته‌ها و پيشنهادهاي اروپا امري غيرقابل پذيرش و دور از منافع و اهداف ملي ايران مي‌باشد. چرا كه پذيرش اروپا به معني قبول اهداف آمريكا است كه در لواي ديپلماسي غربي ارائه مي‌شود. لذا تاكيد بر احقاق حقوق هسته‌اي و استمرار روند دست‌يابي به فن‌آوري هسته‌اي، تنها الگوي ايران براي پرونده هسته‌اي تلقي مي‌گردد و مشوق‌هاي اروپا غير قابل پذيرش است. چنانكه رئيس‌جمهور كشورمان تاكيد كردند كه اجراي ماده 2 و 4 ان‌پي‌تي (دست‌يابي كشورها به فن‌آوري هسته‌اي اين دو اصل را شامل مي‌شود)از سوي اروپا تنها مشوق قابل پذيرش براي ايران است و جز آن چيزي مورد موافقت قرار نمي‌گيرد . 

در ادامه سياستهاي خصمانه و زياده خواهانه رژيم صهيونيستي، بار ديگر طرح تعيين يكجانبه مرزها مطرح گردد است. اين طرح پيشتر توسط شارون اعلام شده بود.( او در حالي اين طرح را بيان كرد كه از واگذاري مناطق بيشتري به فلسطينيان خبر داده بود).

بر اساس گزارشات منتشره، ايهود اولمرت طرحي را ارائه كرده كه بر اساس آن، رژيم صهيونيستي تا سال 2008 به طور يكجانبه مرزهاي خود را تعيين مي‌كند. البته در اين چارچوب خروج از برخي شهركهاي كرانه باختري و نوارهاي مرزي با كشورهاي منطقه در نظر گرفته شده است. آنچه اولمرت در نظر دارد شامل اصول و مباني مهمي مي‌شود از جمله: حفظ مرزها توسط ارتش صهيونيستي، عدم واگذاري تجارت و امور حمل و نقل به فلسطين( بخشي توسط صهيونيستها و بخشي توسط سازمانهاي جهاني و اروپا كنترل مي شود)، جايگاه بيت المقدس، واگذاري امنيت داخلي به تشكيلات خود گردان و حفظ بخش خارجي، جلوگيري از حضور ديپلماتيك فلسطين در جهان و ايجاد جامعه‌اي يكدست از يهوديان و …

با توجه به آنچه ذكر شد، در نهايت مي‌توان ،عملكرد آمريكا در قبال ليبي را اقدامي تبليغاتي دانست كه براي همكاري بيشتر ليبي با غرب صورت گرفته است. به عبارتي ديگر آمريكا تلاش دارد تا با اين اقدام، ليبي را وارد بازي جديدي سازد كه در آن استمرار زياده‌خواهي‌هاي و منافع جهاني آمريكا تحقق مي‌يابد. اين نكته قابل ذكر است كه بخش اصلي اين سياست نوعي رفتار تبليغاتي در قبال ايران و حماس، سوريه، لبنان مي‌باشد. آنها برآنند كه با نمايش، پايان دادن به تحريم‌هاي ليبي، پيامدهاي همكاري كشورهاي مذكور با خواسته‌هاي غرب را به جهان نشان دهند. البته آنها هرگز اشاره‌اي به پيامدهاي همكاري ليبي از جمله عقب‌ماندگي علمي، انجام اصلاحات غربي و ضدديني، انزوا در ميان كشورهاي اسلامي و … نمي‌كنند.

بر اين اساس كشورهاي اسلامي و نهضت‌هاي آزادي‌خواه بايد به اين امر توجه داشته باشند كه بهايي كه ليبي براي برقراري روابط آمريكا پرداخته بسيار بيشتر از اين امتيازات مي‌باشد (امتيازاتي كه احتمال تحقق آن در كوتاه مدت بعيد مي‌باشد) لذا در شرايط كنوني وحدت اين كشورها و نهضت‌ها براي تحقق اهدافشان امري الزام‌آور است كه موجب عدم وابستگي آنها به آمريكا مي‌گردد. اقدامي كه دستاوردهاي آن بسيار بيشتر از پذيرش خواسته‌هاي آمريكا و غرب مي‌باشد. اين نكته نيز در قبال پرونده هسته‌اي ايران نيز قابل ذكر است كه رويكرد به اقدامات ليبي، دستاوردي براي ايران نخواهد داشت و نبايد تحت تاثير اين گونه جوسازي‌ها در قبال غرب تسليم شد، بلكه استمرار پافشاري برداشتن حقوق هسته‌اي تنها راه‌كار براي پيروزي در قبال زياده خواهي هاي آنها مي‌باشد.

بر اساس تعاريف حقوقي ، اتباع يك كشور شامل محدوده جغرافيايي و اقليمي نمي‌گردد. بر اساس بسياري از قوانين كشورها از جمله ايران، افرادي كه از پدر و يا مادري ايراني متولد شده‌اند، محل تولد آنها ايران مي‌باشد، از نظر قانوني عنصر نامطلوب شناخته نشده‌اند، كساني كه بر اساس قوانين خاص بر اثر سكونت در مدت معيني در يك كشور عرفا به عنوان شهروند قلمداد مي‌شوند و … را مي‌توان اتباع يك كشور ناميد.

(البته شرط داشتن مجوز رسمي از جمله شناسنامه، كارت هويت ملي، برگه تابعيت براي اعلام اين مقوله امري ضروري است). در اين ميان دو نكته اساسي قابل تامل است.

اولا وظايف اتباع: بر طبق قوانين، اتباع يك كشور در هر شرايطي (‌سكونت در خاك كشور يا خارج از آن)‌ملزم به رعايت قوانين جاري كشور مربوطه، عدم فعاليتهاي ضد نظام حاكم، ‌حفظ نظم و امنيت اجتماعي و … مي باشند.

ثانيا وظايف دولت : در مقابل دولت نيز ملزم است كه شرايط را براي ارتقاء سطح زندگي در كليه ابعاد، حفظ نظم و امنيت سراسري، حفظ و ثيانت از منافع ملي در عرصه ملي درعرصه بين المللي و … فراهم آورد.

در عملكرد دولت بخش اصلي آن را بايد به نحوه رسيدگي به وضعيت اتباع يك كشور در خارج از مرزهاي آن اختصاص داد. چرا كه در خاك يك كشور بر اساس قوانين و احكام جاري ، افراد براي احقاق حقوق خود مي توانند اقدام كنند. در عرصه فرامرزي اين امر با مشكلات بسياري از جمله سياستهاي حاكم بر يك كشور ، عدم آگاهي، عملكردهايي كه بر اساس روابط سياسي و اقتصادي كشورها بر نحوه رفتاري آنها با اتباع يكديگر تاثير گذارند و … مواجه مي باشند.

با توجه به اينکه آمريکا و همپيمانان غربي رژيم صهيونيستي براي تزلزل و در نهايت سقوط دولت جديد فلسطين تلاش مي کنند، بار ديگر طرحي براي اجرايي تر شدن اين مهم ارائه کردند
خانم "النياروز لشيتاين" رئيس کميته فرعي رسيدگي به امور خاورميانه و آسياي مرکزي در کنگره آمريکا طرحي را ارائه مي کند که براساس آن فلسطينيان در ساير کشورها اسکان داده مي شوند.عراق،ليبي،استراليا وکانادا مهمترين اين کشورها عنوان شده اند، بر اساس اين طرح آژانس امداد رساني به آوارکان فلسطيني(آنروا) منحل مي گردد.
اين طرح در حالي ارائه شده که اولاً غرب براي افزايش فشارها بر ملت فلسطين جهت رو در رو قرار دادن آن در برابر حماس تلاش مي کند.ثانياً رژيم صهيونيستي طرح اخراج فلسطينيان را اجرا مي کند.
با توجه به عملکرد غرب و رژيم صهيونيستي پيامدها و اهداف ارائه اين طرح در چند بعد قابل تأمل است.
1-بسياري از کشورهاي عربي پذيراي مهاجرين فلسطين مي باشند. با توجه به جمعيت آوارگان بويژه در لبنان،سوريه و اردن اسکان دائم آنها بار اقتصادي و اجتماعي بسياري بر آنها تحميل مي کند. بر اين اساس آمريکا با ارائه اين طرح بر آن است تا با ايجاد جنگ رواني مبني بر اولاً بحران انساني و اقتصادي که در آينده کشورهاي عربي را فرا مي گيرد،ثانياً احتمال تکرار سناريوي شکل گيري مقاومت در اين کشورها، آنها را وادار به همکاري با خواسته هاي غرب و پايان دادن به کمکهاي دولت فلسطين نمايند.
2- رژيم صهيونيستي در حال اجرايي کردن اخراج فلسطينيان است . بر اساس گزارشات منتشر شده بر اساس قوانين تازه تصويب، بسياري از اعراب ساکن مناطق 1948کرانه باختري ، بيت المقدس اخراج مي گردند. در چنين شرايطي ارائه اين طرح راه را براي اجرايي شدن اقدامات صهيونيست ها در اخراج فلسطينيان بازگشايي مي نمايد .
3- آنچه در طرح مذکور قابل تامل است ، اسکان فلسطينيان در کشورهاي مختلف و حتي مناطق دوردست مي باشد.
با عنايت به اينکه اجراي طرح هاي فرهنگي و تغيير در ساختار فکري بر اثر حضور در يک محيط از عوامل تغيير خط مشي انسانها است ، لذا طرح کنوني نيز مي تواند در اين چارچوب قرار گيرد . به عبارتي ديگر پراکنده کردن فلسطينيان ، قطع ارتباط آنها با فلسطين ، تحميل شرايط و قوانين خاص براي فعاليتاي اجتماعي و سياسي ، سناريويي براي دور ساختن آنها از استمرار مقاومت مي باشد. اين امر با اسکان اجباري در ساير کشورها محقق مي شود.
4) از نکات برجسته اين طرح ، اسکان در عراق است . اين امر را مي توان بر گرفته از جنگ جهاني دوم دانست که يهوديان به فلسطين کوچانده و ساکن شدند . البته با اين تفاوت که انها درآن زمان اصل تمرکز گرايي را در نظر داشتند ، ولي اکنون تجزيه و تقسيم بندي فلسطينيان را.
اين نکته قابل ذکر است که طي دهه هاي گذشته نيز طرح اسکان فلسطينييان در عراق مطرح شده بود.
که پس از مدتي غير قابل اجرا اعلام شد . در همين حال طرح کنوني را بايد تلاشي ديگر براي ايجاد چالشي جديد در جهان عرب و منطقه دانست که در راستاي تعديل مواضع کشورهاي اسلامي بويژه جهان عرب صورت مي گيرد.
5) از بخشهاي ديگر طرح ياد شده، اسکان در کانادا و استراليا به جاي لبنان مي باشد . در اين امر چند نکته قابل تامل است ؛ اولا سياست مهاجر پذيري اين کشور که آنها را به خارج وابسته ساخته است ثانيا فاصله زماني و مکاني آنها از فلسطين ثالثا قوانين حاکم بر اين کشور ها براي اقدامات سياسي ، رابعا نياز آنان به کارگران ارزان . بر اين اساس اسکان فلسطينيان در اين کشور ها ضمن آنکه تامين کننده نيازهاي کارگري آنها است، موجب دوري کامل آوارگان از فلسطين و عدم حمايت آنها از اسکان اراضي اشغالي فلسطين مي گردد. (البته مسلما اين مهاجرين از بين تحصيل کردگان و متخصصين انتخاب مي شوند تا از نظر عملي نيز فلسطين در پايين ترين رتبه باقي بماند.)
براين اساس مي توان گفت که طرح مذکور هر چند در حد يک نظر است اما هدف نهايي آن بيانگر سياستها و اهداف شوم امريکا و رژيم صهيونيستي مي باشد . اينطرح صراحتا آشکار مي سازد که دشمنان مقاومت ، براي شکستن وحدت و يکپارچگي ملت فلسطين تلاش ميکنند. به عبارتي ديگر آنها با اعلام طرح مذکور سياستي پنهان براي پايان دادن به انتفاضه و تقسيم کردن فلسطينيان را در پيش گرفته اند ، در حالي که در نقطه مقابل رژيم صهيونيستي فعاليت هاي خود را براي اخراج فلسطينيان و جايگزين کردن يهوديان به جاي آنها تشديد کرده است. بر اين اساس در شرايط کنوني که غرب و صهيونيستها براي تجزيه ملت فلسطين تلاش مي کنند ، جا دارد تا ساکنان اراضي اشغالي فلسطين با حمايت از دولت حماس و اعلام وحدت و همبستگي در برابر اين توطئه، از طريق مقاومت راهي براي اجرايي شدن آرمان تشکيل کشور مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف هموار سازند .

بر اين اساس و با توجه به مولفه‌هاي ذكر شده مي‌توان گفت كه ديدارهاي مقامات آمريكايي از كشوزهاي عربي و نيز برگزاري همزمان نشست اتحاديه اروپا و شوراي همكاري خليج فارس در راستاي ،ايجاد جنگ رواني عليه فعاليتهاي هسته‌اي ايران است كه با هدف ايجاد تشويق در افكار عمومي جهان، اعلام حمايت كشورهاي منطقه‌ از سياستهاي آمريكا و غرب عليه ايران، اختلاف افكني در روابط تهران و كشورهاي منطقه ،به نمايش گذاردن بخشهايي از سياست تهاجم نظامي عليه ايران كه پيش‌تر نيز در تركيه، عراق، كشورهاي آسياي مركزي و قفقاز نيز تكرار گرديده بودو…صورت مي گيرد.

اين اجلاس در حالي برگزار شد که :
اولاًــ ولفنسن نماينده ويژه اين کميته به بهانه روي کار آمدن حماس استعفا داده و شکست طرح هاي کميته را اعلام کرده بود .
ثانياً ــ جنايات رژيم صهيونيستي فلسطينيان را در بدترين وضعيت قرار داده ثالثاً ــ دول غربي( که عموماً از اعضاي کميته مي باشند) خواستار کناره گيري حماس از قدرت و يا پذيرش رژيم صهيونيستي و پايان انتفاضه از سوي مقاومت گرديده اند.
رابعاً ــ دول غربي از حمايت جهان اسلام که شکننده سياست هاي آنها و رژيم صهيونيستي است ابراز نارضايتي مي کنند .
بر اساس تصميمات کميته چهار جانبه ، اعضا توافق نمودند تا بار ديگر کمکهائي را از طريق اروپا به فلسطينيان آغاز نمايند ( با محوريت اروپا ) در حالي که پيش شرط هايي را براي اجراي اين طرح اعلام داشتند . هر چند کميته راهي بشر دوستانه و انسان را در بيانيه پايان خود به نمايش گذاشت اما با توجه به محتواي بيانيه اين اقدام آنها را گامي ديگر در جهت تضعيف دولت حماس و حمايت مستقيم از رژيم صهيونيستي مي تواند ارزيابي نمود . به عبارتي ديگر کميته در لواي اقدام بشري ، سياست هاي گذشته خود را در رنگي زيبا استمرار بخشيده است که لزوم تامل بيشتر دراهداف و اقدامات کميته را الزام آور مي سازد . چرا که :
1- بر اساس طرح مذکور ، کمک هاي کميته صرفاً‌ در اختيار شخص ابومازن قرار گرفته و دولت بهره اي از اين کمک ها نخواهد برد . با توجه به اينکه غرب از ابتدا تلاش کرده تا ابومازن را تنها نماينده فلسطينيان معرفي و از او به عنوان قدرتي در برابر مقاومت استفاده کنند . اين اقدام مي تواند اولاً به تشديد اختلاف ميان ابومازن و دولت حماس منجر گردد چرا که عملگرد کميته ايجاد کننده دو قدرت موازي در برابر يکديگر مي گردد که در نهايت به طرفداران و حاميان طرفين گسترش مي يابد ( چنانکه در روزهاي اخير شاهد درگيري مسلحانه حاميان فتح و حماس بوده ايم ). ثانياً با توجه به سياست هاي ابو مازن براي بقاي اين اقدام غرب مي تواند به عنوان ابزاري براي همسو نمودن مقاومت با خواسته هاي ابومازن از جانب وي مورد استفاده قرار گيرد .
2 ــ کميته در ازاي کمک ها به فلسطيني ها خواستار اجراي پيش شرط هاي پذيرش رژيم صهيونيستي ،‌ خلع سلاح مقاومت و پايان انتفاضه گرديده است . اين پيشهاد ها از يک سو و نيز گرفتن کمک ها در اختيار ابومازن از سوي ديگر بيانگر اين امر است که اولاً کميته اساس و مبناي خود را تحقق خواسته هاي رژيم صهيونيستي قرار داده و اساسي براي کمک به فلسطينيان در نظر ندارد ثانياً با توجه به عدم قابل قبول بودن اين پيش طرح ها ، عملاً طرح کمک رساني باطل و در حد ژست بشر دوستانه باقي خواهند ماند . ثالثا آنها با اعلام اعطاء کمک ها به ابو مازن چنان وانمود مي سازند که وي پذبرنده پيش شرط ها بوده (او را فردي غربي معرفي مي کنند ) که در نهايت موجب افزايش اختلاف ميان گروههاي فلسطيني و حتي مخالفت افکار عمومي با او مي شود که تشديد کننده بحران داخلي فلسطين خواهد بود .
3- از نکات بر جسته طرح کميته ايجاد صندوقي براي جمع آوري و محوريت دادن کمکها با مرکزيت اروپا مي باشد . اين طرح در حالي بيان گرديد که فرانسه نيز پيش تر خواستار تشکيل صندوقي در بانک جهاني براي جمع آوري کليه کمکهاي شده بود که از سوي حماس مردود اعلام شد . بر اين اساس طرح کميته چهار جانبه را مي توان تعديل يافته طرح فرانسه دانست که با هدف نظارت بر کمکهاي خارجي بويژه کشورهاي اسلامي ، جلوگيري از دست يابي حماس به منابع مالي ، افزايش قدرت اقتصادي ابو مازن در برابر دولت ، استفاده ابزاري از اقتصاد و منابع مالي يراي جهات دادن به سياستها و اقدامات حماس ، هزينه شدن در آمدهاي دولت در بخش پرداخت حقوق کارمندان و عدم اجراي طرح هاي عمراني ، مطرح گرديده است.
4- آنچه در اجلاس کميته چهارجانبه بيش از هر چيز قابل تأمل است ، حمايت علني و آشکار آنها از رژيم صهيونيستي و به عبارتي تاييد همه جانبه جنايات آن مي باشد . بر اساس اساسنامه کميته چهار جانبه بررسي طرح نقشه راه و مقابله با اقدامات فلسطين و رژيم صهيونيستي در دستور کار کميته قرار داد . چنانکه در اجلاسهاي گذشته به وضعيت هر دو طرف رسيدگي و بيانيه هاي پاياني نيز شامل طرفين مي باشد . اما در اجلاس اخير کميته صرفا به عملکرد دولت جديد و اقدامات مورد نظم براي همکاري دولت فلسطين با کميته اشاره شد که در نهايت نيز خواستار پذيرش رژيم صهيونيستي ، کنار نهادن مقاومت گرديدند. اين تصميمات در حالي بيان شد که هيچ اشاره اي به جنايات رژيم صهيونيستي در مناطق فلسطيني نشين که تاکنون صدها شهيد بر جاي گذاشته ،‌ تشديد تدابير امنيتي در سراسر اراضي اشغالي فلسطين که بحران انساني را ايجاد کرده ، محاصره و تخريب بخشهايي از بيت المقدس ، اجراي طرح ديوار حائل و حتي تعيين يکجانبه مرزهاي از سوي صهيونيستها و.... نگرديده و راه سکوت در پيش گرفته شده است . بر اين اساس مي توان گفت که نشست کميته چهارجانبه نه براي تحقق صلح در منطقه بلکه در چارچوب مدون ساختن زياده خواهي هاي عرب و رژيم صهيونيستي و توطئه اي جديد عليه مقاومت و در حمايت بي دريغ از جنايات صهيونيست ، صورت گرفته که حاصل آن تشديد فشارها بر دولت حماس خواهد بود . بر اين اساس در شرايط کنوني ملت و دولت فلسطين براي تحقق خواسته هاي خود همچون گذشته چاره اي جز حفظ وحدت حول محوريت دولت جديد فلسطين ندارند ، چرا که وحدت تنها ابزاري است که پاسخ گوي اينگونه توطئه ها مي باشد که نتيجه نهايي آن (وحدت) تشکيل کشور مستقل فلسطيني با محوريت قدس شريف خواهد بود.

3)از چالشهاي اصلي كميته حقوق بشر ابزاري بودن آنست كه سبب گرديده تا قدرتهاي بزرگ از اين كميته براي تحقق اهداف جهاني خود بهره‌برداري نمايند. آنچه در چند دهه حيات كميته مشهود است، عملكرد موسسان آن مي باشد كه از يك سو از اين كميته براي سرپوش نهادن بر جنايات واقدامات خود استفاده مي‌كنند ،از سوي ديگر به واسطه قوانين كميته ساير كشورها را تحت فشار قرار داده تادر راه منافع آنها گام بردارند .

در نهايت مي‌توان گفت كه مبارك با توسعه سياست خارجي از يك سو سعي در سرپوش نهادن بر مشكلات و سياست‌هاي داخلي را دارد، از سوي ديگر تلاش دارد تا مصر را در ديدگاه افكار عمومي جهان قرار دهد،تا موجب ارتقاء جايگاه جهاني خود و كشورش در معادلات جهاني گردد، كه مسلما در تحقق اهداف منطقه‌اي و بين‌المللي آن بويژه اجراي طرح عضويت دائم در شوراي امنيت و حضور در تحولات فلسطين، سوريه، لبنان و عراق تاثيرگذار خواهد بود. 

احياي  مك كارتيسم  در آمريكا

جرج بوش از آغاز دوران رياست جمهوري خود در سال 2000 ،ايجاد فضاي امنيتي و به نوعي ايجاد بحران در زمينه برقراري ثبات و امنيت براي شهروندان را سرلوحه سياستهاي خود قرار داد . پس از حوادث 11 سپتامبر اين سياست آغازي براي دست يابي به خواسته‌هاي توسعه طلبانه جمهوريخواهان گرديد. حاصل اين طرح‌ها حضور در جنگ افغانستان و سرانجام عراق به بهانه مبارزه با عاملان نقض امنيت ايالات متحده بود. در انتخابات 2004 رياست جمهوري آمريكا ، بار ديگر بوش با استناد به بيانات و اظهارات مقامات ارشد القاعده و نيز تاكيد بر خطرات ناشي از پايان مبارزه باتروريسم و تهديدكنندگان امنيت آمريكا، توانست براي دومين بار وارد كاخ سفيد گردد. با بررسي سير تحولات و عملكردهاي دولتمردان كاخ سفيد  اين نتيجه حاصل مي‌گردد كه آنها رسيدن به امنيت و بزرگنمايي دشمنان ايالات متحده را گزينه‌اي مستمر و غير قابل برگشت،‌ در تحقق اهداف خود در نظر گرفته اند و صرفا بقاء خود را در تداوم اين روش ارزيابي مي‌كنند. در مقطع كنوني و در حالي كه دولتمردان كاخ سفيد در عرصه بين المللي نتوانسته‌اند اهداف خود را محقق سازند و روند تحولات مي رود تا پاياني بر هژموني جهاني آنها باشد و درداخل نيز با مخالفت ها و اعتراضات شديد مردمي، كنگره و سنا مواجه مي‌باشند، بار ديگر گرايش آنها به ايجاد فضاي امنيتي تكرارمي‌شود. جرج بوش در حالي با مشكلات داخلي خارجي رو بروست كه وي براي حفط قدرت بايد بار ديگر در انتخابات ميان دوره اي حضور يابد در حالي كه براي استمرار سياستهاي كنوني با مخالفتهاي شديد اعضاء كنگره وسنا مواجه گرديده است. در چنين شرايطي مشاهده مي گردد كه نومحافظه‌كاران در كنار ايجاد برخي اصلاحات ساختاري همچنان ايجاد امنيت براي افراد و جامعه را به افكار عمومي گوشزد مي‌نمايند. چنانكه:
1)‌درطي هفته‌هاي اخير تغييراتي اساسي در ساختار سياسي و نظامي ايالات متحده ايجاد گرديده است.
بسياري از سران ارتش بركنار گرديده در حالي كه افرادي با سابقه نظامي گري و نگرش‌هاي افراطي جايگزين آنها شده‌اند. درهمين چارچوب در آخرين اقدامي انتقادي وجنجال برانگيز پورترگاس رئيس سازمان سيا را بركنار و «مايكل هايدل» مدير سابق آژانس امنيت ملي آمريكا را جايگزين وي نمود. اين اقدامات هرچند درچارچوب مقابله با انتقادها و فشارهاي افكار عمومي و نمايندگان صورت گرفت اما چنانكه بسياري از نمايندگان و تحليگران سياسي عنوان كرده‌اند، اين تغييرات بيش از گذشته، آمريكا را در مسير نظامي گري قرار مي‌دهد كه تشديد كننده فضاي امنيتي كنوني در خاك ايالات متحده است. جرج بوش نيز اين تغييرات را اقدامي درجهت مقابله با تهديدات خارجي و حفظ امنيت داخلي عنوان و از انتصابات خود حمايت كرده است.
2) پس از حوادث 11 سپتامبر دولتمردان كاخ سفيد بسياري از سياستهاي داخلي و خارجي خود را با نام مبارزه با تروريسم و القاعده توجيه مي‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نمايد. همين سياست سبب حضور آنها در عراق و حتي پيروزي آنها در انتخابات رياست جمهوري گرديد. در شرايط كنوني نيز اين سياست از جانب آنها تكرار گرديده است. چنانكه تا كنون چندين نوار صوتي و تصويري از رهبران طالبان والقاعده ( از جمله بن لادن، زرقاوي، ايمن الظواهري ) انتشار يافته كه در آنها همچون گذشته آمريكابه حملات تروريستي تهديد و حتي اعلام كرده‌اند كه در آينده‌اي نه چندان دور حوادث 11 سپتامبر تكرار مي‌گردد. البته اين نكته قابل ذكر است كه آنها بر شكست و تضعيف خود در اين سالها اعتراف و خواستار حمايتهاي جديد براي تشكيل و سازماندهي مجدد شده‌اند كه اين امر از يك سو همچون گذشته تهديدات امنيتي و لزوم مبارزه با آن را ياد آور مي شود ، از سوي ديگر نشانه‌اي بر موفقيت سياستهاي نظامي‌گرايانه بوش در مبارزه با تروريسم است كه مي‌تواند از انتقادها وارد بر دولت بوش بكاهد.
3) از ديگر سياستهاي امنيتي دولتمردان كاخ سفيد، تمديد قانون ميهن پرستي، استراق سمع، اختصاص بودجه براي جمع آوري اطلاعات از شهروندان، افزايش بازديدها براي ورود و خروج مسافر، تشديد امنيتي در برخي مراكز شهرها بويژه درمناطق مسلمان نشين واقليتهاي ديني و ... بخشي از طرح‌هاي آنها براي تمديد فضاي امنيتي كشور مي باشد. در همين حال بايد به اين نكته اشاره داشت كه پيش از تصويب مجدد اين قوانين، دولتمردان آمريكا در اقدامي جنجال برانگيز اسنادي را درزمينه استراق سمع پنهاني، بازداشت‌هاي غير قانوني مظنونان، جمع آوري اطلاعات شخصي افراد را منتشركردند، در حالي كه در مقابل نيز بسياري از شكست هاي خود در داخل و خارج بويژه در عراق رابه دليل اطلاعات نادرست و ناقص دستگاه هاي اطلاعاتي از جمله سيا عنوان نمودند. هر چند اين اقدامات به رسوايي بزرگ دولت بوش مبدل گرديد اما اين خاصيت را داشته كه به بهانه ضعف دستگاه اطلاعاتي ( به رغم تمام اقدامات صورت گرفته ) قوانين امنيتي را تشديد و تاكيد نمايد كه ضعف كنوني، امنيت آمريكا و هژموني جهاني آن را تحت الشعاع قرار داده‌اند، لذا بايد براي حق آن به تقويت فضاي امنيتي پرداخت .
4) در كنار آنچه ذكر شد، دولتمردان آمريكا برخي تحولات داخلي نظير پرواز چندين مورد هواپيما در فراز كنگره، تهديد به انفجار در ايستگاه‌هاي مترو و مراكز عمومي را نيز به ابزاري براي تمديد فضاي امنيتي مبدل نمودند.
در نهايت مي‌توان گفت كه در شرايط كنوني كه دولتمردان آمريكا با چالشهاي بسياري مواجه گرديده اند براي حفظ قدرت ( حداقل تا پايان رياست جمهوري بوش) بار ديگر فضاي امنيتي وتهديدهاي خارجي كه صلح و امنيت ايالات متحده را تهديد مي كند، سرلوحه سياستهاي خود قرار داده اند، هر چند كه براي اجراي اين طرح مجبور به پذيرش رسوايي‌هاي بسيار و نيز تغييرات اجباري در كادر رهبري خود گرديده‌اند، كه استمرار اين روند شكست آنها در انتخابات ميان دوره‌اي و در نهايت پايان هژموني جهاني آمريكا را در پي خواهد داشت.                                                  

آنچه در چارچوب سياست خارجي دو كشور مشهود است، مخالف صريح وقاطع آنها بارژيم صهيونيستي و تلاش براي حمايت از ملت فلسطين مي‌باشد. در اين راستا مشاهده مي‌گردد كه در كنار مردم اندونزي ،دولتمردان اين كشور نيز به رغم تمام فشارها و تهديدهاي آمريكا، حاضر به پذيرش رژيم صهيونيستي نمي‌باشند. در اين زمينه تظاهرات‌هاي گستردهاي در محكوميت جنايات رژيم صهيونيستي برگزار گرديده همچنين در ديدارهاي مكرري كه مقامات تل آويو از جاركارتا داشته‌اند همچنان اندونزي بر مواضع ضد صهيونيستي خود تاكيد دارد.

4) از ويژگيهاي دو كشور تلاش آنها براي مقابله با سياسيت ها و توطئه‌هاي غرب بويژه آمريكا است. از يك سو ايران در زمينه‌هاي گوناگون بويژه پرونده هسته‌اي به مقابله با غرب مي‌پردازد از سوي ديگر آمريكابراي انجام اصلاحات مد نظر خود در اندونزي تلاش مي‌كند. بر اين اساس حضور دو كشور در جبهه مبارزه با استكبار از نكات مطرح در روابط دو كشور باشد.

5) هر چند اندونزي به عنوان كشوري اسلامي ازظرفيتهاي سياسي و اقتصادي بسياري براي حضور در عرصه جهاني برخوردار است، اما مسئله آچه و جدايي طلبان اين منطقه به سدي بزرگ براي تحقق اهداف بين المللي و داخلي آن مبدل گرديده است. با توجه به جايگاه ايران در جهان و منطقه و نيز كارنامه موفق آن در حل بحرانهاي منطقه‌اي( نظير آنچه در عراق و لبنان ، كشورهاي آسياي مركزي وقفقاز روي داده ) تهران مي تواند يه عنوان ميانجي براي حل اين بحران عمل نمايد.

6)‌دوكشور به جز روابط دوجانبه در قالب سازمانها و اجلاسهاي منطقه‌اي نظير سازمان كنفرانس اسلامي و گروه دي8 با يكديگر مشاركت دارند. روابط مستمر و همه جانبه دو كشور مي‌تواند از يك سو موجب فعال تر شدن اين سازمانها و اجلاسها گردد، از سوي ديگر زمينه را براي تشكيل اجلاسهاي منطقه‌اي جديد در ابعاد گوناگون فراهم آورد.

7ـ ديدار احمدي‌نژاد در حالي صورت مي‌گيرد كه وي پيشتر از مالزي ديدار نموده بود. بر اين اساس اين ديدار را كه به دعوت سران مالزي و اندونزي صورت گرفته را بايد نشانه‌اي برتلاش اين كشورها براي پيوند بيشتر با مسلمانان خاورميانه و نيز تاكيد بر اشتراكات موجود در اهداف و سياستهاي داخلي و خارجي اين كشورها دانست كه موجب مي‌گردد كه به ايران به عنوان بازگيري مهم در عرصه منطقه‌اي و بين‌المللي بويژه در جهان اسلام گرايش يابند. البته آرمان مشترك دولتمردان اين كشورها (ايران، اندونزي و مالزي) در تحقق عدالت اجتماعي، توسعه اقتصادي و سياسي، رفاه عمومي از ديگر دلايل همگرايي آنها مي‌باشد كه در صورت قرار گرفتن در چارچوبي مدون مي‌تواند تحقق بخش بسياري از اهداف داخلي و خارجي آنها باشد.

آنچه در روند شكل گيري هرم سياسي رژيم صهيونيستي قابل تامل است ، نحوه چينش و تقسيم پستها مي‌باشد، كه بيانگر اهداف و سياستهاي آنها براي دوره‌هاي آينده است. بر اساس گزارشات منتشره مهمترين پست ها در اختيار اعضاء‌ كاديما قرار گرفته است كه عبارتند از:‌ شيمون پرز معاون نخست وزير و وزير توسعه منطقه‌اي ،شائول موفاز وزير ترابري و معاون نخست وزير، داليه اتيزك رئيس پارلمان (‌كنست) ، عمير پرتز رهبر حزب كار در پست وزارت جنگ، تزيپي ليوني وزارت امور خارجه و … منصوب شده‌‌اند.

بر اين اساس در شرايط كنوني كه اولمرت با ديد دموكراتيك و عوام‌فريبانه براي اجراي سياست‌هاي توسعه‌طلبانه و خصمانه خود تلاش مي‌كند، جا دارد كه دولت و ملت فلسطين با اتحاد و حضور در كنار يكديگر در قالب دولت جديد حماس براي مقابله با طرح‌هاي آينده صهيونيست‌ها كه شامل اشغال كامل قدس و تعيين مرزها به صورت يكجانبه اقدام نمايند.

انگيزه هاي تشديد كوچ يهوديان به سرزمين‌هاي اشغالي

به رغم آنكه رژيم صهيونيستي به واسطه بحران اقتصادي و سياسي در حال فروپاشي است، منابع خبري از استمرار سياست كوچ يهوديان به اراضي اشغالي فلسطين خبر داده‌اند. براساس گزارشات منتشره در طي ماه‌ها و هفته‌هاي اخير بيش از 8 هزار نفر از اتيوپي و صدها تن از اروپا و آفريقا، آسيا به اراضي اشغالي وارد شده و در كرانه باختري و قدس شرقي استقرار يافته‌اند. اين سياست در حالي از سوي دولتمردان جديد رژيم صهيونيستي پي‌گيري و اجرا مي‌گردد كه پيش‌تر نيز ساير سران با هزينه‌هاي گزاف به مهاجرت اتباع خارجي به اين مناطق مبادرت ورزيده‌اند ( شارون شخصا به استقبال مهاجرين رفته و مدارك آنها را در فرودگاه تحويل آنها مي‌داد). با تمام اين تفاسير در شرايط كنوني كه رژيم صهيونيستي با مشكلات بسياري مواجه و تحولات فلسطين نيز روندي مغاير با خواسته‌هاي آنها دارد، از سرگيري سياست مهاجرت يهوديان به فلسطين مي‌تواند با چند هدف صورت گيرد (البته اين نكته قابل ذكر است كه باندهاي مافيايي نيز به صورت قاچاق افرادي را با وعده كا در تل‌آويو، به اين مناطق منتقل و با عنوان برده از آنها بهره‌برداري مي‌كنند).
1ـ از سياست‌هاي رژيم صهيونيستي ساخت شهرك‌هاي جديد بويژه در كرانه باختري و بيت‌المقدس مي‌باشد . براساس گزارشات منشره تاكنون اين رژيم ده‌ها شهرك در كرانه باختري و قدس شرقي ساخته است.اين در حالي است كه صهيونيست‌ها طرح‌هاي جامعي براي اخراج فلسطينيان از قدس اجرا مي‌كنند. تاكنون صدها تن از اين مناطق به بهانه‌هاي مختلف بازداشت و يا اخراج شده‌اند. البته اين نكته قابل ذكر است كه صيهونيست‌ها بخشي از مهاجرين جديد را كه از كشورهاي فقير مي‌باشند، به عنوان كارگر جايگزين به جاي فلسطينيان و اعراب به اراضي اشغالي انتقال مي‌دهند، تا كمبود نيروي كاري خود را تامين نمايند.
2ـ از چالش‌هاي رژيم صهيونيستي، بحران‌هاي داخلي است. رشد جرم و جنايت، بيكاري، فرار از خدمت، آمار بالاي خودكشي،كوچه معكوس يهوديان به خارج از اراضي اشغالي، بحران سياسي و عدم ثبات در ساختار حكومت، بخش كوچكي از مشكلات داخلي اين رژيم را شامل مي‌شود. با توجه به پيامدهاي اين بحران براي جايگاه جهاني صهيونيست ها و نيز آينده و بقاء آنها، آوردن مهاجرين جديد به اراضي اشغالي را مي‌توان گامي در جهت سرپوش نهادن بر اين مشكلات و نيز بهره‌برداري تبليغاتي از آن در جهت به نمايش گذاردن ثبات و روند رو به رشد اين رژيم ارزيابي نمود. هر چند كه در باطن آنها به شكست سياست‌هاي خود در توسعه جمعتي كه از طريق مهاجرت صورت مي‌گيرد اعتراف و از استمرار آن ابراز نگراني كرده اند.
3ـ اين روزها شاهد تشديد جنايات رژيم صهيونيستي در اراضي اشغالي مي‌باشيم. از سوي ديگر مقامات اين رژيم از اجراي طرح يكجانبه تعيين مرزها سخن به ميان آورده‌اند. اين اقدامات كه از سوي محافل جهاني مورد انتقاد و مخالفت شديد روبرو شده، صهيونيست‌ها را با بحران‌هاي بين‌المللي مواجه گردانيده، بر اين اساس اين رژيم با اجراي طرح آوردن مهاجرين جديد سعي دارد تا تامين امنيت و حفظ منافع اين افراد را بهانه‌اي براي تشديد حملات در اراضي اشغالي  و نيز اجراي طرح تعيين يكجانبه مرزها قرار دهند.
4ـ آوردن مهاجرين جديد به اراضي اشغالي در حالي صورت مي‌گيرد كه رژيم صهيونيستي ، براي حضور در مجامع جهاني و برقراري روابط ديپلماتيك با ساير كشورها از هيچ اقدامي فروگذار نيست. (آنها از بحران مشروعيت در عرصه جهان رنج مي‌برند). اين سياست كه در سه بعد ،برخورداري از حمايت‌هاي سياسي و اقتصادي از اين رژيم و نيز افزايش فشارها بر فلسطينيان صورت مي‌گيرد، سبب شده تا آنها از هر ابزاري براي تحقق اين اهداف بهره‌برداري نمايند. با توجه به اين سياست ،آوردن مهاجرين از ساير كشورها به اراضي اشغالي، اين فرصت را براي صهيونيست‌ها ايجاد مي‌كند تا برخورداري از اين مهاجرين اولا به برقراري روابط با كشورهاي مبدا بپردازند ثانيا از حمايت مالي و سياسي لابي صهيونيستي حاكم در اين كشورها براي اجراي سياست‌هاي جهاني و داخلي خود برخوردار گردند. البته اين نكته قابل ذكر است كه بخش اصلي اين سياست افزايش فشار بر فلسطينيان بويژه دولت جديد به رهبري حماس مي‌باشد. لابي صهيونيست در اروپا و آمريكا سبب شده‌اند تا دولتمردان اين كشورها اولين اولويت خود را حفظ منافع رژيم صهيونيستي قرار دهند، در حالي كه عامل اصلي اين امر، وجود مهاجرين بسياري از اين كشورها در اراضي اشغالي مي‌باشد. (تعدد مهاجرين سبب شده تا در كشورهايي مثل آلمان و فرانسه هرگونه اظهارنظر در مورد صهيونيسم و تحولات رژيم صهيونيستي جرم تلقي و با پي‌گرد قانوني مواجه گردد).
در نهايت مي‌توان گفت كه اجراي سياست مهاجرين كه اين روزها از سوي رژيم صهيونيستي تشديد گرديده هر چند اقدامي باسابقه چند دهه‌اي مي‌باشد ،اما در شرايط كنوني آن را مي‌توان گامي در جهت سياست‌هاي توسعه‌طلبانه و زياده‌خواهانه اين رژيم دانست كه نتيجه آن تشديد جنايات، تغيير ساختار جمعيتي و فرهنگي قدس و در نهايت اجراي طرح تعيين يكجانبه مرزها مي‌باشد. بر اين اساس با توجه به پيامدهاي اين سياستها بيداري جهان اسلام و فلسطينيان در قبال اين توطئه‌‌ها الزام آور مي‌باشد. چرا كه وقتي صهيونيست‌ها از وحدت ميان خود و با سياست افزايش جمعيت براي سياست‌هاي خود برنامه‌ريزي مي‌كنند، در نقطه مقابل كشورهاي اسلامي با افزايش همبستگي وحمايت از دولت جديد فلسطين مي‌توانند ضمن خنثي‌سازي اين توطئه‌ها براي تحقق آرمان تشكيل مستقل فلسطين به پايتختي قدس شريف تلاش نمايند. در غير اين صورت در آينده‌اي نه چندان دور شاهد تغيير ساختار قدس و استمرار شهرك‌سازي در كرانه باختري و حتي ساير بخش‌هاي اراضي اشغالي خواهيم بود كه مسلما تاثيرات نامطلوبي براي تمام جهان اسلام درپي‌خواهد داشت.

الف)دوران صدر اعظمي شرودر: سياستهاي منطقه‌اي و گرايش شرودر به اتحاديه اروپا، معطوف بودن آلمان به تحولات داخلي به جاي سياست خارجي، مخالفتهاي شرودر با سياستهاي جنگ طلبانه آمريكا كه مانع از حضور آلمان در جنگ عراق گرديد ، سبب شد تا روابط برلين – واشنگتن چندان ارتقاء نيافته و صرفا در مناسبات اقتصادي متمركز گردد. ب) در دوره مركل: قدرت يابي دموكرات مسيحي‌ها به رهبري مركل را بايد دوران جديدي در سياست خارجي آلمان بويژه در بخش روابط با آمريكا قلمداد نمود. مركل از همان ابتدا ضمن انتقاد به سياستهاي شرودر در قبال جنگ عراق و تحولات جهاني رسما اعلام نمود كه توسعه مناسبات با آمريكا و همراهي با آن در عرصه جهاني جزء اولين اولويتهاي سياست خارجي وي مي‌باشد. در اين چارچوب در ماه‌هايي كه از صدر اعظمي مركل مي‌گذرد، مقامات ارشد دو كشور ديدارهاي بسياري داشته و توافقنامه‌هاي بسياري ميان طرفين منعقد گرديده است.

امروزه صدها سازمان و مجمع بين‌المللي براي مقابله با تهديدات جهاني بوجود آمده است. برقراري صلح و ثبات، پيش‌گيري از جنگ، كاهش فاصله طبقاتي ميان كشورهاي فقير و ثروتمند، تلاش براي ياري رساندن به نهضت‌هاي آزادي‌خواه براي پايان دادن به اشغالگري استعمارگران، تعامل و تفاهم ميان بازيگران جهاني براي ارتقاء روابط همزيستي مسالمت‌آميز و … از جمله شعارها و اهدافي بود كه بواسطه آنها مجامع و سازمان هاي جهاني شكل گرفتند. آنچه امروز در عملكرد اين سازمانها و تشكل‌هاي به اصطلاح بشردوستانه مشاهده مي‌گردد، شكست آنها در اجراي اهداف و در يك كلام گرفتار آمدن آنها در ميان خواسته‌هاي قدرت‌هاي بزرگ است. عملكردهاي ضعيف و جانب‌دارانه بسياري از اين سازمانها سبب گرديده تا در بسياري از نقاط جهان افكار عمومي ديگر پذيراي آنها نباشند و تحقق خواسته‌هايشان، از طريق اين مراكز را سراب و تصوري دست نيافتني قلمداد كنند. شكل‌گيري بسياري از نهضت‌هاي آزادي‌خواه و مردمي، ايجاد تشكل‌هاي زيرزميني براي مقابله با دشمنان خارجي و استعمار، جنگ‌ها و درگيري‌هاي داخلي براي تغيير در ساختار سياسي كه نشات گرفته از مشكلات اجتماعي و اقتصادي است و … را بايد نتيجه بي‌كفايتي‌ها و عدم كارآمدي اين مجامع به ظاهر عدالت‌طلب و صلح‌جو دانست.

يكي از مناطقي كه در طي دهه‌هاي اخير بويژه در مقطع كنوني بايد آن را سرزمين شكست مجامع جهاني دانست، سرزمين‌هاي اشغالي فلسطين مي‌باشد. در طي هفته‌هاي اخير اخبار و گزارشات متعددي از گسترش جنايات اشغالگران قدس و بروز فجايع انساني در فلسطين انتشار مي‌يابد ،در حالي كه در هر بخش از اين گزارشات واكنش و مواضع سئوال‌برانگيز بسياري از سازمان‌هاي بين‌المللي بويژه نهادهاي حقوق بشر را مي‌توان مشاهده كرد .

گزارشات از اين امر حكايت دارد كه هزاران فلسطيني در وضعيت‌هاي نامطلوب در بازداشتگاه‌هاي رژيم صهيونيستي كه بسياري آنها را با ابوغريب و گوانتانامو همانند مي‌دانند، بسر مي‌برند. نكته قابل تامل آنكه بيش از 4 هزار تن از اين افراد را دانش‌آموزان و كودكان ونزديك به 1000 نفر را معلمان تشكيل مي‌دهند، اخراج و كوچ اجباري فلسطينيان و اعراب از بيت‌المقدس و كرانه باختري در حالي كه اين افراد از انتخاب محل سكونت، شغل، آزادي‌هاي اجتماعي و مدني محروم مي‌باشند، (اين در حالي است كه براساس ماده 2 و 23 حقوق بشر كسي را به اجبار از محل سكونتش نمي‌توان اخراج و هر كس حق آزادي و انتخاب براي زندگي و اشتغال دارد) جلوگيري از حضور مسلمانان و مسيحيان در مراكز عبادي و ديني كه منجر به تخريب صدها مسجد و كليسا گرديده ،از سوي ديگر در بسياري از اين مراكز بويژه در بيت‌المقدس تغيير ساختار فرهنگي و زيربنايي صورت گرفته تا هويت‌هاي ديني نابود گردد، ديدگاه‌ها و مواضع اتخاذ شده در قبال عملياتهاي نظامي بخش قابل تامل در تحولات فلسطين است. از يك سو عملياتهاي استشهادي و مبارزانه، فلسطينيان كه در پاسخ به جنايات صهيونيستها و تلاش براي احقاق حقوق از دست رفته صورت مي‌گيرد، با انتقاد شديد مجامع جهاني قرار گرفته و محكوم مي‌گردد، در نقطه مقابل جنايات وحشينانه صهيونيستها كه هر روز به شهادت و زخمي شدن دهها تن منجر مي‌شود، عملي در چارچوب حفظ امنيت، برقراري ثبات در منقطه، مبارزه با تروريسم ارزيابي و در برابر آن سكوت مي‌گردد. نگرش به اجراي دموكراسي و مولفه‌هاي آن از شاخصه‌هاي ديگر در نگاه جهانيان به اراضي اشغالي فلسطين است، او‌لا پيروزي حماس در انتخابات پارلماني كه با راي قاطع مردم بدست آمده، غير دموكراتيك و بي‌اساس تلقي شده كه پيامد آن افزايش فشارهاي بين‌المللي بر دولت و ملت فلسطين مي‌باشد (در طي هفته‌هاي اخير ملت فلسطين از سوي جامع جهاني مورد تحريم اقتصادي قرار گرفته كه آنها را با فاجعه انساني مواجه ساخته است) ثانيا انتخابات سئوال‌برانگيز و سرشار از تخلف رژيم صهيونيستي كه به گفته بسياري از ناظران صرفا 20 درصد در آن شركت كرده بودند، بخشي از دموكراسي جهاني و حتي الگويي براي ساير كشورها عنوان مي‌گردد، استمرار ساخت ديوار نژادپرستانه در اراضي اشغالي بويژه در اطراف قدس شرقي كه با موازين بين‌المللي مغايرت دارد را نيز بايد به مواردي كه جامع بين‌المللي در تحولات فلسطين ناديده مي‌گيرد افزود و …تنها بخشي از جنايات و و فجايعي است كه توسط رژيم صهيونيستي و همپيمانان غربي آن صورت مي‌گيرد. اما نكته قابل تامل در اين موارد ذكر شده، سكوت و بي‌توجهي مجامع بين المللي مي‌باشد كه خواسته يا ناخواسته موجب تشديد سياست‌هاي جنايات‌كارانه صهيونيست‌ها و افزايش درد و رنج ملت فلسطين مي‌گردند. مجامعي كه روزي براي عدالت و احقاق حقوق مظلومان در قالب كميته‌هاي حقوق بشر، سازمان ملل متحد و … شكل گرفتند امروز نه تنها براي اين اهداف گام برنمي‌دارند بلكه با همسو شدن با قدرت‌هاي بزرگ به حامياني براي جنايت‌كاران، بويژه رژيم صهيونيستي مبدل گرديده‌اند. بر اين اساس فلسطين را به حق مي‌توان سرزمين شكست مجامع جهاني نام نهاد كه سير تحولات آن پرده از چهره واقعي سازمان‌هاي به ظاهر مستقل جهاني برداشته و آشكار مي‌سازد كه آنها مراكزي هستند براي قدرت‌نمايي و تحقق اهداف قدرت‌هاي بزرگ كه امروز خود دربند صهيونيست‌ها هستند و هدفي جز اجراي خواسته‌هاي زياده‌طلبانه و جنايت‌كارانه آنها ندارند. با توجه به آنچه ذكر شد به صراحت بايد گفت كه ملت فلسطين براي احقاق حقوق خود كه همانا تشكيل كشور مستقل فلسطيني به پايتختي قدس شريف است، چاره‌اي جز حفظ وحدت و استمرار انتفاضه در قالب دولت حماس ندارند چرا كه دلبستن به مجامع جهاني حاصلي جز تشديد جنايات صهيونيست‌ها و افزايش فشار بر مقاومت در پي نخواهد داشت.

پيرامون سفر امير قطر به ايران

جمهوري اسلامي ايران در طول 27 سال حيات ، سياست خارجي خود را بر گسترش مناسبات با ساير كشورها بويژه همسايگان استوار كرده است. هر چند كه در دوران جنگ تحميلي بواسطه جنگ تبليغاتي و كارشكني هاي غرب و آمريكا اين روابط رشد چنداني نيافت،اما با آغاز سياست تنش زدايي و همزيستي مسالمت آميز اين روند رو به ارتقا وتكامل نهاد. با روي كار‌ آمدن دولت جديد كه بر اساس سياست تعامل همه جانبه وفعال سياست خارجي را تدوين نمود، اين روابط وارد مرحله جديدي گرديد. در اين چارچوب شاهد ديدارهاي مكرر مقامات ارشد كشورمان با كشورهاي منطقه و انعقاد سندهاي همكاري بسياري ميان طرفين مي‌باشيم. در اين چارچوب قطر از جمله كشورهايي است كه از جايگاه ويژه‌اي در سياست خارجي ايران برخوردار است. اشتراكات ديني و نگرشي، حضور در حاشيه خليج‌فارس بر ارتقاء اين مناسبات تاثير مثبت داشته است، در ادامه تلاشهاي دو كشور براي گسترش مناسبات امير قطر امروز براي ديداري رسمي وارد تهران مي‌شود. اين در حالي است كه طي روزهاي اخير پنجمين كميسيون اقتصادي مشترك دو كشور در تهران برگزار تا همچون گذشته روابط اقتصادي نيز در اولويت كاري آنها قرار گيرد. اين ديدار ها در حالي صورت مي‌گيرد كه عوامل بسياري در ارتقاء اين روابط تاثيرگذار است كه ضرورت همكاري بيشتر دو كشور را الزام‌آور مي‌نمايد از جمله:
ـ1 دو كشور به عنوان كشورهاي اسلامي از يك سو و نيز حضورشان در سازمان كنفرانس اسلامي از اشتراكات ديني و نگرش بسياري برخوردارمي‌باشند. در شرايط كنوني كه اولا غرب براي تضعيف جهان اسلام تلاش مي‌كند( نمونه آن را در جريان اهانت غرب به مقدسات اسلامي مشاهده نموديم )ثانيا تحولات جهان لزوم همكاري كشورهاي عضو سازمان كنفرانس اسلامي را بيش از پيش نمايان كرده، دو كشور مي‌تواند از ظرفيت‌‍هاي خود براي تحقق اين اهداف بهره‌برداري نمايند.
ـ2 همكاري دو كشور مي‌تواند به حضور بيگانگان در خليج‌فارس كه به بهانه‌هاي امنيتي در منطقه حضور يافته‌اند پايان داده، و صلح و امنيت‌ منطقه‌اي كه با توطئه‌هاي خارجي تهديد گرديده برقرار گردد. در اين صورت حضور پايگاه‌‌هاي آمريكايي در قطر امري غيرالزام‌آور مي‌باشد ،بويژه اينكه مردم اين كشور نيز خواستار پايان حضور بيگانگان هستند.
ـ3 از وجوه اشتراكات دو كشور نگاه متحد آنها به تحولات فلسطين و لزوم مقابله با رژيم صهيونيستي مي‌باشد. در اين چارچوب شاهد مواضع هماهنگ دو كشور در قبال مقابله با توطئه‌هاي رژيم صهيونيستي و تقويت دولت جديد حماس مي‌باشيم. در اين چارچوب هر كدام از اين كشورها مبلغ 50 ميليون دلار را براي كمك‌رساني به حماس اختصاص داده‌اند.
4ـ از مهمترين ابعاد همكاري دو كشور در حوزه مراودات اقتصادي مي‌باشد. ايران اين ظرفيت را دارد كه تامين‌كننده بسياري از نيازهاي قطر در زمينه‌هاي عمراني، اقتصادي و حتي امورتحقيقاتي و پزشكي باشد. همچنين عضويت دو كشور در اكو مي‌تواند موجب هماهنگي آنها در زمينه‌‌هاي پتروشيمي و صنايع نفتي را فراهم آورد. در اين چارچوب مشاهده مي‌گردد كه دو طرف از پايين بودن حجم مراودات اقتصادي ناراضي و در كميسيون پنجم همكاري خواستار ارتقاء اين مناسبات گرديدند. در همين از ابعاد سفر امير قطر در چارچوب مناسبات اقتصادي و امضاء چند سند همكاري در اين حوزه است.
ـ5 موقعيت قطر به گونه‌اي است كه اين كشور مي‌تواند به عنوان پل ارتباطي ميان ايران و كشورهاي عربي بويژه در قالب شوراي همكاري خليج‌فارس و اتحاديه عرب ايفاي نقش نمايد. در نقطه مقابل ايران نيز مي‌تواند ارتباط دهنده دوحه با كشورهاي آسياي مركزي و قفقاز، شرق آسيا باشد. در همين حال همكاري دو كشور مي‌تواند طرح شمال جنوب كه اتصال كشورهاي آسياي مركزي به خليج‌فارس و جهان عرب است عملي سازد.
ـ6 حضور قطر در شوراي امنيت به عنوان نماينده آسيا در حالي مي‌باشد كه اين كشور با حضور فعال در پرونده هسته‌اي ايران مي‌تواند به عنوان بازيگري مهم در عرصه منطقه اي و بين‌الملل ايفاي نقش نمايد. چنانكه نظرسنجي‌هاي صورت گرفته در جهان عرب بيانگر نگاه مثبت افكار عمومي اين كشورها به فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران مي‌باشد كه خود توجيهي بر حمايت قطر از ايران در شوراي امنيت خواهد بود.
ـ7در طي سالهاي اخير آمريكا براي انجام اصلاحات مورد نظر خود در جهان عرب تلاش مي‌كند، اين سياست در حالي اجرا مي‌گردد كه هدف اصلي آنها تغيير در ساختار سياسي اين كشورها است .بر اين اساس توسعه مناسبات با كشورهاي منطقه بويژه كشورهايي همچون ايران كه در برابر زياده‌خواهي‌هاي غرب مقاومت مي‌كنند، مي‌تواند عاملي باشد براي جلوگيري از استمرار سياست اصلاحات آمريكايي كه به جهان عرب از جمله قطر اعمال مي‌گردد.
در نهايت مي‌توان گفت كه در روابط ايران و قطر ظرفيت‌هاي بسياري وجود دارد كه با انجام ديدارهاي مكرر و اجراي كميسيون‌هاي مشترك مي‌تواند به ارتقاء آن منجر گردد.
در همين راستا اين نكته قابل ذكر است كه همكاري‌هاي منطقه‌اي عاملي براي ثبات دولت‌ها و مقابله با توطئه‌هاي غرب مي‌باشد كه براي ايجاد تغييرات همسو با منافع خود در اين كشورها صورت مي‌گيرد. بر اين اساس ديدار امير قطر از ايران را بايد اقدامي دوجانبه براي تحكيم روابط منقطه‌اي دانست كه مي‌تواند در آينده با حضور ساير كشورهاي منطقه در اجلاس‌هاي مشترك به پيمان هاي اقتصادي، امنيتي و سياسي مشترك مبدل گردد كه مسلما ارتقاء بخش جايگاه منطقه در عرصه بين‌المللي به عنوان بازيگري بزرگ و فعال خواهد بود، هر چند كه توطئه‌هاي غرب تاكنون مانع از تحقق اين مهم گرديده است.

به رغم گذشت ماه‌ها از برگزاري انتخابات پارلماني فلسطين و تشكيل دولت توسط حماس، همچنان بحران سياسي در اراضي اشغالي فلسطين استمرار دارد. تشديد جنايات رژيم صهيونيستي، تلاش‌هاي غرب براي وادار نمودن دولت حماس به پذيرش و برقراري ارتباط با رژيم صهيونيستي، سكوت مجامع بين‌المللي و سرانجام عدم همكاري ابومازن با حماس به اين بحران دامن مي‌زند. آنچه در ادامه اين تحولات حائز اهميت مي‌باشد، عملكرد و مواضع ابومازن در قبال حماس و تحولات آينده فلسطين است. پس از شكست جنبش فتح در انتخابات پارلماني و تشكيل دولت توسط مقاومت، سياست‌هاي ابومازن بيش از آنكه در جهت منافع فلسطينيان باشد، در چارچوب حفظ قدرت تشكيلات خودگردان و شخص وي تدوين گرديد. ابومازن به خوبي آگاه است كه تشكيل دولت توسط حماس در شرايطي كه آنها شهرداري‌ها را نيز در اختيار دارند، از سوي ديگر كشورهاي اسلامي خواستار حمايت و همكاري با آن هستند، به معني پايان كار تشكيلات و در نهايت قدرت وي مي‌باشد، بر اين اساس وي براي تحقق اين مهم سياست‌هايي را اتخاذ نمود، در حالي كه در ظاهر عملكرد وي براي ياري رساندن به ملت فلسطين مي‌باشد. ازجمله اين اقدامات عبارتند:

روابط دو كشور آلمان و روسيه داراي فراز و نشيبهاي بسياري بوده است. با احداث ديوار برلين آلمان شرقي به عنوان منطقه نفوذ روسها و بخش غربي تحت سيطره غرب قرار گرفت. پس از فروپاشي ديوار برلين و سپس اتحاد جماهير شوري (سابق) آلمان واحد به طور كامل معطوف به اروپا شد. تلاش روسيه براي احياء قدرت داخلي، حفظ پايگاه‌ها در اقمار گذشته، انزجار مردم آلمان شرقي از شوروي كه آنها به اروپا سوق داد، مسكو را از حضور فعال در تحولات برلين ناكام گذاشت. در طي سالهاي اخير بويژه با روي كار آمدن گرهارد شرودر در آلمان و ولاديمير پوتين در روسيه، مناسبات دو كشور وارد مرحله جديدي گرديد.

با روي كار آمدن دولت جديد در آلمان به رهبري آنجلا مركل، بسياري از كارشناسان روابط دو كشور را در هاله‌اي از ابهام ارزيابي كردند. گرايش مركل به برقراري روابط عميق با آمريكا، حضور در حوزه بالكان بدگمانيها به روابط مسكو- برلين را تشديد كرد. به رغم تمام اين ارزيابي‌ها،مقامات دو كشور در طي ماه‌هايي كه از دولت مركل مي‌گذرد ديدارهاي مكرري داشته و همواه بر اراده خود براي ارتقا در روابط تاكيد نموده‌اند.در اين چارچوب آنجلا مركل صدر اعظم آلمان براي ديداري رسمي وارد تومسك (در سيبري) شده تا مهر تاييدي باشد بر اظهارات آنها. اين ديدار در حالي صورت مي گيرد كه:

1ـ از مهمترين بخش‌هاي روابط روسيه با آلمان را مناسبات اقتصادي و تجاري تشكيل مي‌دهد. دو كشور در راه حل بحران‌هاي اقتصادي، تامين منابع انرژي و قطعات صنعتي همكاري‌هاي بسياري دارند. در شرايط كنوني نيز افزايش حجم مبادلات اقتصادي، استمرار انتقال نفت و گاز از روسيه به آلمان، سرمايه‌گذاري در بخش صنعت اولويت مذاكرات مي‌باشد.

2ـ برخلاف آنكه دو كشور بر روابط مسالمت‌آميز تاكيد دارند، در قبال مساله پرونده هسته‌اي ايران همچنان دچار اختلاف مي‌باشند. از يك سو روسيه با احتساب منافعي كه در قبال ايران كسب مي‌كند، به مخالفت با غرب مي‌پردازد، از سوي ديگر شكست جبهه غرب كه آلمان جزء آن است در شرايط كنوني براي برلين جنبه حيثيتي پيدا كرده و آنها به هر نحوي درتلاشند تا روسيه را در جبهه خود وارد سازند بر اين اساس مركل در اين سفر بر آن است كه رضايت مسكو را براي پايان دادن به همكاري يا اعمال فشار بر تهران جلب نمايد. (امري كه در شرايط كنوني دور از ذهن مي‌باشد)

3ـ تحولات فلسطين از ديدار ابعاد مذاكرات مي‌تواند باشد. البته اين نكته قابل ذكر است كه نگاه دو كشور به فلسطين متفاوت مي‌باشد. آلمان‌ها همچون گذشته بر حمايت از رژيم صهيونيستي تاكيد و خواستار افزايش تحريم‌ها بر دولت جديد فلسطين هستند. روسيه با توجه به سياست گرايش به جهان اسلام، حمايت نسبي از حماس را در دستور كار دارد. در اين راستا آنها كمك 10 ميليون دلاري را براي حماس در نظر گرفته‌اند. بر اين اساس در اين ديدار طرفين سعي خواهند كرد كه به تعديل مواضع طرف مقابل بپردازند.

4ـ آلمان‌ها براي حضور دائم در شوراي امنيت تلاش مي‌كنند. در اين چارچوب آنها ديپلماسي فعالي را ميان اعضاء دائم كنوني برقرار كرده تا از حمايت آنها برخوردار گردند. روسيه در اين ميان مي‌تواند به عنوان يكي از مهمترين پيروان حضور آلمان در شوراي امنيت ايفاي نقش نمايد.

هر چند دو كشور سعي دارند تا با امضاء توافق‌نامه‌هاي متعدد و طولاني مدت و نيز مراودات بسيار، به ارتقاء روابط بپردازند، اما همچون گذشته موانعي براي انجام اين مهم وجود دارد كه عبارتند از:

الف ـ بحران اقتصادي حاكم بر روسيه آلمان كه آنها را وادار مي‌سازد كه پيش از هر چيز به سياست داخلي بپردازند و ظرفيت‌هاي خود را در راه توسعه اقتصادي جامعه به كار گيرند.

ب ـ نگرش‌هاي منفي‌افكار عمومي حاكم بر دو كشور نيز از اصلي‌ترين موانع ارتقاء روابط مي‌باشد. مردم روسيه آلمان‌ها را افرادي نژادپرست و توسعه‌طلب مي‌شناسد كه حوادثي چون جنگ‌هاي اول و دوم را براي آنها به ارمغان آورند. همچنين سياست‌هاي آلمان‌ها در سال‌هاي اخير مانع حضور روسيه در اروپا گرديده، كه اين نيز به اين بدبيني دامن مي‌زند. از سوي ديگر مردم آلمان نيز روسيه را استعمار‌گري مي‌دانند كه سال‌ها آنها را به دو جامعه متفاوت شرقي و غربي تقسيم و مانع اتحاد آنها شده است. بر اين اساس گذشته تاريخي دو كشور مانع از اطمينان آنها به يكديگر براي ارتقاء روابط همه‌جانبه مي‌گردد.

ج ـ ديدگاه‌هاي متفاوت در عرصه سياست خارجي نيز بر اين بحران‌ها دامن مي‌زند. آلمان‌ها خواستار ارتقاء روابط با آمريكا و نيز نفوذ در حوزه بالكان، آسياي مركزي و قفقاز مي‌باشند در حالي كه روسيه به طور كامل با اين رويه مخالف است ( ديدار مركل با مخالفان دولت بلاروس، اعتراض شديد روسيه را در پي داشت بگونه‌اي كه بسياري از كارشناسان ديدار مركل را تلاش براي رفع اين نارضايتي دانسته‌اند) در همين حال آلمان از سياست حضور توسعه يافته روسيه در اروپا و نيز روابط آن با ايران و جهان اسلام بويژه فلسطين ناراضي بوده و خواستار تغيير آن شده است. بر اين اساس مي‌توان گفت كه هر چند ديدار مركل مي‌تواند نقطه عطفي براي ارتقاء روابط دو كشور باشد اما با توجه به چارچوب‌هاي سياست خارجي و نيز ظرفيت‌هاي دو كشور نمي‌توان به ارتقاء آن خوشبين بود. به عبارتي ديگر اين ديدار صرفا از بروز تنش در روابط پيش‌گيري مي‌كند و چندان تاثير مثبتي در آن ندارد.

سناريوهاي مطرح در انفجارهاي مصر

در حالي كه طي ماههاي اخير تحولات خاورميانه وارد مرحله جديدي گرديده بار ديگر نا آرامي و آشوب مصر فرا گرفته است. بر اساس گزارشات منتشره انفجار سه بمب در مركز گردشگري در مصر نزديك به 100 كشته و زخمي بر جاي گذاشت. اين انفجارها در حالي روي مي‌دهد كه در سال گذشته نيز چندين انفجار در مراكز تفريحي كه عمدتا براي اروپايي‌ها و صهيونيستها بود روي داد. در همين حال در  سال 2004 نيز در منطقه طابا(در سينا) انفجار هاي شديدي راشاهد بوديم.با توجه به تحولات مصر و منطقه عوامل تاثير گذار بر اين ناآراميها در چند دهه قابل بررسي است.
1) در طي هفته هاي دولت مبارك در راستاي اجراي قانون مبارزه با تروريسم به بازداشت تعداد بسياري از فعالان سياسي بويژه اخوان المسلمين پرداخته است.اين اقدام كه بسياري آن را براي حفظ نظام تك قطبي مي‌دانند،با انتقاد شديد محافل داخلي و خارجي مواجه گرديده است.اين انفجارها در شرايط كنوني مي‌تواند اولا توجيهي با شد بر فضاي امنيتي ايجاد شده و بازداشتهاي صورت گرفته ثانيا عاملي براي استمرار روند كنوني كه  پاسخي نيز براي انتقادهاي جهاني دارد.
2)پس از اتنخابات رئيس جمهوري مصر، عدم تحقق و عده‌هاي دولت در افزايش حضور گروه‌هاي  سياسي ،گسترش روابط مصر با رژيم صهيونيستي، اجراي قوانين ضداسلامي در كشور، گسترش بازداشت‌هاي رهبران و سران مذهبي، كارشكني نسبي مصر در تشكيل دولت جديد فلسطين ،ارتقا مناسبات باغرب در حالي كه موجي از غرب ستيزي جهان اسلام را فراگرفته است ،موجي از انتقادهاي داخلي را به همراه داشته است. در اين چارچوب شاهد تظاهرات‌هاي گسترده در سراسر مصر بوده‌ايم. اين نارضايتي عمومي مردم را در برابر دولت قرار داده است، بگونه‌اي كه انفجارهاي اخير را مي‌توان نوعي اعتراض به سياست‌هاي دولت از جانب مردم دانست. بويژه اينكه اين انفجارها مانند انفجارهاي سالهاي گذشته در مناطق حضور گردشگران صهيونيسم و غربي روي داده است.
3ـ آنچه در سناريوي تحولات خاورميانه بايد در نظر داشت، نقش رژيم صهيونيستي درايجاد چنين تنش‌هايي مي‌باشد. در طي چند دهه حيات رژيم صهيونيستي همواره شاهد اين گونه جنايات از سوي اين رژيم بوده‌ايم. در شرايط كنوني نيز رژيم صهيونيستي نيز اهدافي را در منطقه پي‌گيري مي‌كند، اولا افزايش فشارها بر دولت حماس و به انزوا كشاندن آن، ثانيا برقراري روابط با جهان اسلام، ثالثا اعمال فشار بر سوريه و لبنان براي اجراي قطعنامه 1559 كه تامين‌كننده بسياري از منافع اين رژيم در منطقه و عرصه جهاني است رابعا معطوف نمودن كشورهاي منطقه و جهان اسلام به مسائل حاشيه‌اي و دوري آنها از فلسطين، در حالي كه علت بحران‌هاي منطقه‌اي را به دليل حضور حماس در راس قدرت اعلام و شرط پايان يافتن آن را لغو كمك‌ها از آن عنوان مي‌كند.
با توجه به جايگاه مصر در منطقه و تحولات سرزمين‌هاي اشغالي، اين كشور مي‌تواند تا حدود زيادي تحقق بخش اين اهداف باشد. البته اين نكته قابل ذكر است كه مصر و رژيم صهيونيستي در هفته‌هاي اخير روابط گسترده‌اي را آغاز كرده‌اند كه اين انفجارها مي‌تواند سرپوش بر اين روابط باشد.
4ـ نكته قابل تامل در اين انفجارها نقش غرب بويژه آمريكا مي‌باشد اين روزها آنها اهداف متعددي را پي‌گيري مي‌كنند: كاهش مخالفت‌هاي جهاني و افكار داخلي با سياست‌هاي جنگ‌طلبانه كه افت شديد محبوبيت دولتمردان كاخ سفيد را در پي داشته است، تاكيد بر فضاي امنيتي حاكم بر جهان كه در آمريكا مي‌تواند تشديد گردد، تاكيد بر اصل مبارزه با تروريسم بويژه با انتشار نوار صورتي بن‌لادن كه بر استمرار ناآرامي‌‌ها در جهان تاكيد كرده‌است، انحراف افكار عمومي از شكست‌هاي جنگ عراق، ايجاد بحران در روابط كشورهاي خاورميانه بويژه مصر، لبنان و سوريه كه عاملي براي استمرار حضور آمريكا خواهد بود، تاكيد بر لزوم اصلاحات در جهان اسلام با توجه به وجود گروه‌هاي افراطي، افزايش فشارها بر تحريم و انزواي دولت جديد فلسطين و جنجال‌آفريني درمورد آنها (معرفي آنها به عنوان عاملان ناآرامي‌هاي جهان)، ايجاد فضاي امنيتي براي رژيم صهيونيستي و تحقق اهداف آن، با توجه به اين اهداف، انفجارهاي مصر مي‌تواند تا حدود زيادي تحقق بخش اين اهداف باشد. البته بايد در نظر داشت كه اين ناآرامي‌ها مي‌تواند به نوعي حمايت از سياست‌هاي تك‌قطبي و جاه‌طلبانه مبارك براي سركوب مخالفان، از جانب آمريكا باشد.
با توجه به آنچه ذكر شد مي‌توان گفت كه انفجارهاي اخير در مصر از سوي يكي از عوامل ذكر شده يا جمعي از آنها با اهداف مشترك صورت گرفته باشد. با تمام اين تفاسير هر چند كه عاملان اصلي اين جنايات و ناآرامي‌ها مشخص نخواهد بود اما در هر شرايطي بخش از آن را مي‌توان اعتراض از سوي مردم به سياست‌هاي مشرف دانست اين روزها فضاي امنيتي شديدي را بر جامعه حاكم ساخته است. در همين حال در نهايت اين انفجارها عاملي بر تشديد فضاي امنيتي حاكم بر كشور و گسترش بازداشت‌ها كه شامل رهبران گروه‌هاي معارض دولت بويژه اخوان المسلمين و تثبيت دوباره پايه‌هاي قدرت مبارك كه اين روزها از سوي احزاب مخالف تهديد گرديده است ،مي باشد.

در نهايت مي‌توان گفت كه سفر اخير رايس در چارچوب حل شكست‌هاي آمريكا در خاورميانه بويژه درقبال ايرن، فلسطين و عراق صورت مي‌گيرد، هر چند كه آنها خود نيز به نتايج اين ديدارها خوشبين نمي‌باشند. تركيه براي حفظ موقعيت منطقه‌اي بويژه در جهان اسلام، توانايي همسويي كامل با آمريكا را ندارد، لذا در مقطع كنوني چندان هماهنگ با آنها عمل نخواهد كرد. در اين ميان خواست افكار عمومي اين كشور و تلاش آنها براي عاري سازي منطقه از قدرت‌هاي خارجي از ديگرموانع اين همكاري‌ها مي‌باشد. البته اين نكته قابل ذكر است كه تركيه نيز با تاكيد بر گرايش به آمريكا، به كسب امتيازات بيشتر از كشورهاي منطقه بويژه جهان اسلام مي‌پردازد. با تمام اين تفاسير آنچه مسلم است تركيه در قبال سياست‌هاي توسعه‌طلبانه آمريكا در منطقه بويژه در قبال ايران موضعي متفاوت با آمريكا خواهد داشت چنانكه اردوغان و عبدا… گل بارها اعلام كردند كه به هيچ كشوري براي استفاده از خاك اين كشور عليه ايران اجازه نخواهند داد. نتيجه‌اي كه در ديدارهاي گذشته رايس از خاورميانه و كشورهاي عربي براي آنها حاصل گرديد. 

در حاشيه ديدار عمر البشير از ايران

از چارچوب‌هاي سياست خارجي ايران، توسعه مناسبات باكليه كشورها و سازمانهاي بين‌المللي است. در اين ميان حضور در جمع كشورهاي آزادي خواه و استعمار ستيز از جايگاه ويژه‌اي برخوردار است. در اين چارچوب شاهد گسترش روابط با كشورهاي آمريكاي لاتين، خاورميانه بويژه جهان عرب ،آسياي مركزي و قفقاز، شرق آسيا (بويژه چين) مي باشيم . در اين ميان بر خلاف گذشته قاره آفريقا با توجه به ظرفيتهاي بالاي اقتصادي و فرهنگي جايگاه ويژه‌اي در سياست خارجي كنوني ايران بدست آورده است. ديدارهاي مكرر ايران و كشورهاي اين قاره، امضاء قراردادهاي بلند مدت و همه جانبه اقتصادي و سياسي، سرمايه‌گذاري بازرگانان ايران در اين قاره، تاكيدي بر تلاش طرفين براي بر قراري و ارتقا در روابط همه جانبه دارد. در ادامه سياستهاي همگرايانه ايران و كشورهاي آفريقايي، عمرالبيشر، رئيس جمهور در راس هياتي بلند پايه امروز براي ديدارسه روزه  در راس هياتي بلند پايه به تهران وارد مي‌شود.
پيشتر وي از ايران به عنوان كشوري مقتدر در جهان ياد كرده كه مي‌تواند براي تحقق اهداف جهان اسلام و حتي حضور در آفزيقا، ايفاي نقش نمايد. ديدار البشير از ايران در حالي صورت مي‌گيرد كه :
1- دو كشور در جمع كشورهاي اسلامي مي‌باشند كه در قبال تحولات جهان اسلام داراي اشتراك نظرهاي بسياري هستند. ديدگاه مشترك آنها در برابر وحدت جهان اسلام، تحولات فلسطين و مقابله با توطئه هاي رژيم صهيونيستي، خروج غرب از جمع ممالك اسلامي، در كنار اشتراك آنها در امور مذهبي مي‌تواند تاثير مهمي در همگرايي آنها داشته باشد. در همين حال دو كشور مي‌توانند تقش مهمي در تحقق اهداف طراحي شده از سوي سازمان كنفرانس اسلامي در آفريقا و سراسر جهان اسلام ايفا نمايند. سودان اين ظرفيت را دارد كه با همكاري با ايران، در قاره آفريقا اهداف جهان اسلام را پي گيري و محقق سازد.
2- موفقيت جغرافيايي و سياسي سودان به گونه‌اي است كه مي‌تواند راه را براي حضور موثرتر و فعال‌تر ايران در قاره آفريقا فراهم آورد. در نقطه مقابل جايگاه ايران در شرق، آسياي مركزي ،خاورميانه و سراسر جهان، اين مزيت را براي خارطوم دارد كه بتواند از اين ظرفيت‌ها براي حضور در ساير مناطق جهان برخوردار گردد. (جايگاه ايران به گونه‌اي است كه به عنوان پل ارتباطي بسياري از كشورها را به يكديگر پيوند مي‌دهد اين امر مي‌تواند در مورد كشورهاي آفريقايي بويژه سودان نيز تكرار گردد).
3- سودان برخلاف تمام قابليت‌ها و امكانات بالقوه‌اي كه در اختيار دارد به دليل جنگ‌هاي داخلي و نيز مداخلات غرب نتوانسته به توسعه اقتصادي دست يابد. اين كشور برخلاف انتظار جزء كشورهاي فقير و عقب‌مانده اقتصادي قرار دارد. توسعه اقتصادي و ظرفيت‌هاي ايران، مي‌تواند به خوبي خلاء موجود براي اقتصاد سودان را پر نمايد. افزايش توافقنامه‌هاي بازرگاني و تجاري، حضور سرمايه‌گذاران و تجار ايران، ساخت كارخانه‌هاي ماشين سازي و توليد صنايع مادر، حضور متخصصان در صنايع نفت، از مهمترين چارچوب‌هاي كاري دو كشور مي‌تواند باشد. (يكي از اهداف اصلي سفر البشير به ايران توسعه مناسبات اقتصادي و تكرار آنچه كه در زمينه اقتصادي ايران در آمريكاي لاتين ايجاد كرده عنوان شده است).
4- دو كشور از مخالفات غرب و مداخله دول خارجي در امور داخلي كشورشان و حتي منطقه مي‌باشند .سياست‌هاي ضدغربي ايران كه امروز از آن به عنوان سدي در برابر آنها ياد مي‌شود. مخالفت شديد و همه‌جانبه البشير و مقامات سودان با حضور غرب و ناتو در تحولات دار‌فور، خودگواه اين حقيقت است كه طرفين در يك جبهه در برابر غرب قرار دارند. بر اين اساس از چارچوب‌هاي كاري ايران و سودان، هماهنگ نمودن، طرح و برنامه‌ها براي مقابله با مداخلات غرب مي‌باشد. اين امر در مورد مواضع طرفين در قبال رژيم صهيونيستي كه در حال توسعه مناسبات در جهان اسلام است، نيز مي‌تواند محقق گردد.
5ـ متاسفانه در طي 20 سال اخير، سودان كه از كشورهاي مهم در جهان اسلام مي‌باشد به دليل مداخلات خارجي دچار جنگ‌هاي طولاني داخلي گرديده كه حيات سياسي و اقتصادي آن را تحت‌الشعاع قرار داده است. اين بحران سبب شده تا سراسر آفريقا در حاشيه‌اي از ناامني و بي‌ثباتي قرار گيرد. در طي ماه‌هاي اخير تلاش‌هاي بسياري براي حل اين بحران آغاز گرديده است. در اين ميان ايران با ظرفيت‌هايي كه دارد مي‌تواند اولا به صورت انفرادي و ميانجي‌گري ميان طرف‌هاي درگير در سودان، ثانيا بهره‌گيري از امكانات و ظرفيت‌هاي خود در كشورهاي اسلامي، مجامع بين‌المللي و ساير كشورها براي برگزاري اجلاس حل بحران دار‌فور و يا پيش‌گيري از مداخلات خارجي كه اين بحران را تشديد مي‌كند،استفاده نمايد. البشير اعلام نموده كه از هدف‌هاي سفرش به ايران بهره‌گيري از ظرفيت‌هاي مصالحه‌جوي ايران برا ي حل بحران دار‌فور مي‌باشد.
در نهايت مي‌توان گفت كه ظرفيت‌هاي سودان براي توسعه مناسبات ايران با كشورهاي آفريقا از جايگاه ويژه اي برخوردار است. در همين حال سودان با توجه به موفقيت جغرافيايي و بحران‌هاي كنوني كه مداخلات غرب را در اين كشور و ساير كشورهاي آفريقا سبب مي‌گردد بيش از پيش لزوم ارتقاء همكاري‌هاي دوجانبه را الزام آور مي‌سازد. حضور سودان در جمع كشورهاي اسلامي در شرايط كنوني كه غرب براي ايجاد اختلاف ميان كشورهاي جهان اسلام در نقاط مختلف جهان تلاش مي‌كند، اين امر را تاكيد مي‌سازد كه ايران با ارتقاء روابط دو جانبه مانع از توسعه اين مداخلات گردد. در همين حال ميانجي‌گري ايران در حل بحران دارفور كه مجامع جهاني و غرب در اجراي آن ناكام مانده‌اند، مي‌تواند ارتقاء جايگاه ايران در جهان اسلام و معادلات بين‌المللي را به همراه داشته باشد.
بر اين اساس حضور البشير در ايران را مي‌توان نقطه عطفي در روابط دوجانبه و نيز اجراي سياست توسعه روابط با آفريقا و كشورهاي مستضعف جهان دانست. بويژه اينكه كشورهاي اين حوزه نيز مانند آمريكاي لاتين از ايران به عنوان كشوري كه براي غرب‌ستيزي، استقلال كشورها و توسعه اقتصادي و سياسي كشورهاي ضعيف تلاش مي‌كند، مي‌نگرند كه براي توسعه مناسبات بسيار موثر خواهد بود.

1ـ از مهمترين اهداف و سياست‌هاي چين، توسعه اقتصادي است .(در حال حاضر آنها بزرگترين توليدكنندگان جهان مي‌باشند). اين توسعه نيازمند دستيابي به منابع انرژي ارزان قيمت و دائمي است. براين اساس اولين چارچوب سياست خارجي پكن دست‌يابي به اين منابع و ارتقاء روابط با كشورهايي است كه مي‌توانند تامين كننده آن باشند. ديدار تائو از خاورميانه و آفريقا در حالي صورت مي‌گيرد كه اولا عربستان از بزرگ‌ترين توليدكنندگان نفت است. اين كشور علاوه بر اين مي‌تواند موجب تشويق ساير كشورهاي عربي و توليد كنندگان نفت، براي گسترش مناسبات اقتصادي بويژه در بخش صادرات نفت به چين گردد. در طي ماه‌هاي اخير بويژه در هنگام سفر ملك‌عبدا… به چين، دو كشور ضمن امضاء چند سند همكاري ،بر صادرات نفت و حضور شركت‌هاي چيني در پالايشگاه‌هاي عربستان توافق نمودند. ثانيا كشورهاي مراكش، نيجريه و كنيا، علاوه بر حضور در جمع صادركنندگان نفت، داراي مخازن اورانيوم مي‌باشند. آنها علاوه بر اينكه مي‌توانند تا حدودي تامين‌كننده نيازهاي انرژي چين باشند، اين توانايي را دارند تا ساير كشورهاي قاره را كه عموما از ثروت اورانيوم برخوردارند، به جمع تهيه‌كنندگان اين ماده براي پكن بيافزايند. بر اين اساس مي‌توان گفت كه بخش اصلي سفر هوجين تائو، معطوف به تامين دو انرژي نفت و اورانيوم براي توسعه صنعتي چين مي‌باشد.

توجه پكن به آسيا و آفريقا در حالي افزايش يافته كه اولا ساير بازيگران از جمله روسيه، ژاپن، آلمان، انگليس، فرانسه و آمريكا با ديدارهاي مكرر از اين مناطق براي توسعه مناطق نفوذ خود تلاش مي‌كنند. چين تمايلي براي عقب ماندن از قافله رقيبان در اين مناطق ندارد و سعي دارد تا در كنار آنها حضور فعال داشته باشد. ثانيا در سالهاي اخير بويژه پس از اهانت غرب به مقدسات اسلامي، موج گسترده‌اي از غرب ستيزي سراسر جهان اسلام را فرا گرفته است.ثالثا،عملكرد ضعيف غرب در تحقق وعده هايشان براي مبارزه با فقر ،بيسوادي ،كمك به توسعه آفريقا،ميانجي گري براي پايان دادن به جنگ هاي داخلي و…موجب انزجار و بي اعتمادي افكار عمومي قاره سياه از غرب گرديده است. اين مساله اين موقعيت را براي پكن فراهم آورده تا به عنوان كشوري همسو با اهداف مسلمانان و كشورهاي ضعيف و فقير جهان، به گسترش روابط با جهان اسلام و آفريقا بپردازد.

در نهايت مي‌توان گفت كه تائو با اين سفير دوره‌اي كه بخش اول آن را آمريكا تشكيل داده، نشان مي‌دهد كه چين در حال خروج از انزواي جهاني است و براي ابرقدرت شدن تلاش مي‌كند. به عبارتي ديگر مي‌توان گفت، پكن خيزش آرام اما پيوسته اي را براي جهاني شدن آغاز كرده كه با توجه به ظرفيت‌هاي اقتصادي و سياسي اين كشور در آينده‌اي نه چندان دور نتايج آن محقق خواهد شد. در همين حال اين نكته قابل تامل است كه كارنامه ناموفق غرب در عرصه جهاني بويژه برملا شدن چهره استعماري آنها اين موقعيت را براي پكن ايجاد مي‌كند كه به عنوان قدرتي نوظهور در عرصه آفريقا و آسيا (خاورميانه) ظهور و به توسعه منافع خود بپردازد. مردم اين مناطق با نگاهي مثبت به چين مي‌نگرند كه اين امر بر گرايش دولت‌ها به اين كشور بسيار تاثيرگذار خواهد بود بويژه اين كه موج گسترده‌اي از غرب‌ستيزي در اين مناطق ايجاد شده است.